fbpx

«Bohemian Rhapsody»: Πόσο Freddie Mercury και πόσο Queen είναι η ταινία; Του Νάσου Καββαθά

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Έχουν περάσει 11 χρόνια, από τότε που για πρώτη φορά έφερα την είδηση στην Ελλάδα, ότι ένα Freddie biopic ήταν στα σκαριά.  Περίμενα την ταινία αυτή, ποικιλοτρόπως: ως αρθρογράφος, ως καλλιτέχνης και φυσικά ως fanboy και expert του θέματος. Έκτοτε, η εκτίμησή μου για την τέχνη του Freddie Mercury συνέχισε να αυξάνεται: ένας εμπνευσμένος, αναντικατάστατος συνθέτης, κορυφαίος ερμηνευτής, ένας από τους μεγαλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών, κι άλλα πολλά.

Δεν μπορώ να φανταστώ ένα μέλλον χωρίς την κληρονομιά του Freddie και των Queen ζωντανή, γοητευτική και εμπνεύσιμη, τουλάχιστον μέχρι ο κόσμος να ξεφύγει από αυτό το ηλίθιο μοντέρνο hiphop-ιασμένο μουσικό βόθρο που έχει πνίξει το mainstream και την pop κουλτούρα σήμερα.

Αυτό, το Freddie biopic, είναι ένα ακόμα βήμα στη σκάλα, το πιο πρόσφατο Freddie Queen project – προϊόν.

Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα πολλά, περίμενα τα χειρότερα. Αλλά η ταινία αποδείχθηκε ενδιαφέρουσα με έναν απρόσμενο τρόπο.

Λοιπόν, τελικά είναι καλή η ταινία;

Δεν είναι απλή η απάντηση.

Προειδοποιώ για τα spoilers.

Mercury rising

Είναι 29 Οκτωβρίου 2018, κέντρο της Αθήνας, Ελλάδα. Οι περισσότεροι κριτικοί βγαίνουν ενθουσιασμένοι από τον κινηματογράφο μετά την προεπισκόπηση της ταινίας. Αισθάνομαι λίγο μπερδεμένος αλλά όχι δυσαρεστημένος. Στην πραγματικότητα χαίρομαι για αυτή την καλή υποδοχή. Αλλά. Υπάρχουν καλά νέα,  υπάρχουν και κακά.

Θα ξεκινήσω με τα καλά.

Η δουλειά του Ράμι Μάλεκ είναι θετική: θα μείνει στη μνήμη ως καλή ή ακόμα και εξαιρετική η ερμηνεία του. Ενεργητικός και πρόθυμος να παραδώσει (το μεγαλύτερο μέρος) από τα ζητούμενα, θεωρώ ότι πάσχει στις ζωντανές, μουσικές σκηνές, εκτός από τις σκηνές του Live Aid που προσεγγίστηκαν αρκετά καλά.

Τα πιο ενδιαφέροντα μέρη της ταινίας είναι αυτά που έχουν να κάνουν με τον «ανθρώπινο», το «ιδιωτικό» Freddie εξίσου με τον καλλιτέχνη. Εκεί είναι που ο Μάλεκ πέτυχε κάτι ιδιαίτερο.

Υπ’όψιν: θεωρώ ότι ο Μάλεκ δεν έχει κάνει και καμιά λεπτομερή έρευνα για να υποδυθεί τον Freddie! Για παράδειγμα: ποτέ δεν τον βλέπουμε να φέρνει το χέρι του μπροστά από το στόμα του όταν γελάει – μια πολύ συνηθισμένη κίνηση του Freddie.

Γενικότερα, αν παρακολουθήσετε οποιοδήποτε βίντεο, πίσω από τα παρασκήνια, στο youtube ή τις συνεντεύξεις του Freddie Mercury, θα βρείτε ελάχιστες ομοιότητες στις κινήσεις και τις εκφράσεις (μεταξύ Mercury και Malek).

Αντ ‘αυτού, αντί να μιμηθεί τον Freddie δηλαδή, ο ηθοποιός δίνει τη δική του ερμηνεία-άποψη – δεν με ξετρελαίνει βέβαια, αλλά μου αρέσει αυτό που έκανε. Βγάζει θετικό αποτέλεσμα.

Βέβαια, όλα στην ταινία είναι πολύ ευγενικά περασμένα, «με το γάντι»:

η σχέση με τη γυναίκα της ζωής του -τη Mary Austin- σε στενή εστίαση, μερικές φάσεις υποθετικά ενδεικτικές των σχέσεων εντός της μπάντας, κάποιες υπεραπλουστευμένες φάσεις σχετικά με την οικογένεια Bulsara (του Freddie).

Για τη μεγάλη πλειοψηφία των πιθανών θεατών είναι μια ταινία που μπορεί να αναδείξει έναν υποψήφιο για Όσκαρ: την άνοδο του Μάλεκ στη χολιγουντιανή κλίμακα, όντας μια εύπεπτη’ εμπειρία. Οι φανς μπορούν να επιστρέψουν στα πολυάριθμα ντοκυμαντέρ και στις συνεντεύξεις που υπάρχουν online.   

Σκίτσο και ψηφιδωτό του Fredie Mercyry δια χειρός Νάσου Καββαθά

«So you think you can stop me and spit in my eye?..»

Τώρα, δέκα ώρες μετά (την παρακολούθηση της ταινίας) θα έλεγα ότι, ναι, ο Malek έκανε αξιοπρεπή δουλειά, αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι θα μπορούσε να γίνει καλύτερα! Υπάρχει πολύ Freddie υλικό εκεί έξω για να πάρει σημειώσεις κάποιος που θα τον υποδυθεί. Οι περισσότεροι από τους υπόλοιπους χαρακτήρες της ταινίας είναι καρικατούρες – ίσως μόνο η απεικόνιση του Brian May είναι υποφερτή, λόγω ομοιότητας.

Είναι άλλη μια μουσική βιο-ταινία φτιαγμένη στην ίδια «φόρμα του κέϊκ» με τόσες άλλες: υπερβολικά απλοϊκή εδώ και εκεί, με πολλές ασυνέπειες σε σχέση με την αληθινή ιστορία. Στις χειρότερες στιγμές της είναι σχεδόν επιπέδου «τηλεταινίας», εντελώς μη ρεαλιστική και επιφανειακή. Η πρώτη περίπου ώρα τρέχει πολύ γρήγορα: σαν ένα δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ τύπου «Behind the music» (του BBC) που αναγκάστηκε να συμπεριλάβει ένα σωρό από κλισέ και στριμωγμένες, βασικές πληροφορίες ή αυτά που όλοι οι εμπλεκόμενοι θεωρούσαν σημαντικά.

Το δεύτερο μέρος της ταινίας επικεντρώνεται περισσότερο σε κάποιες  στιγμές-κλειδιά της πορείας του Freddie. Το δεύτερο μέρος αναπνέει καλύτερα.

Στην πραγματικότητα: αν η ταινία ξεκινούσε μετά την 1η ώρα, θα είχαμε κάτι μικρότερο σε διάρκεια, αλλά πιο ακριβές και επιτυχημένο σε τελικό αποτέλεσμα.

Η μακρά σεκάνς του Live Aid είναι αρκετά δουλεμένη, ακόμη και με τις δικές της σκηνοθετικές ατέλειες.

Καταλήγοντας: υπάρχουν λάθη σε όλη την ταινία, πάρα πολλά για να τα αναφέρω, (πολλά από αυτά θα μπορούσαν και να αποφευχθούν!), αλλά αυτά αφορούν περισσότερο τους φανς – που έτσι κι αλλιώς δεν πιστεύω ότι θα αντιδράσουν αρνητικά εν γένει.

Το άλλο είναι ότι, να, είναι πολύ ασφαλής και soft ταινία για ένα τόσο ξεχωριστό και πληθωρικό χαρακτήρα στο κέντρο της.

Όμως, παραδόξως, κάτι λειτουργεί καλά.

Λειτουργεί κυρίως για την πλειοψηφία του κοινού, τους ανθρώπους που γνωρίζουν μόνο τα Greatest Hits του Freddie και των Queen.

Έχουν δει κι αποθεώσει και χειρότερες μουσικές βιογραφικές ταινίες!

Παραδόξως λοιπόν, μέσω της έντιμης ερμηνείας του Μάλεκ, βγαίνει τελικά η θριαμβευτική και συνάμα θλιβερή ιστορία κάποιου ευαίσθητου, χαρισματικού καλλιτέχνη-που-έγινε-είδωλο, κάτι από το εσωτερικό δράμα της ζωής του και τη μοναξιά μέσα στο χρυσό κλουβί που έφτιαξε για τον εαυτό του.

«Nothing really matters..»

Για σκεφτείτε το: Μπορείτε να ανακαλέσετε κάποια πραγματικά πολύ καλή biopic; Υπάρχει ένας συγκεκριμένος, «στείρος» τρόπος που τις κάνουν αυτές τις ταινίες – όλες φαίνονται όμοιες!

Φυσικά, κανένας σκηνοθέτης δεν μπορεί να χωρέσει τη ζωή του Freddie Mercury σε δυόμισι ώρες.

Πάντως, σε τελική ανάλυση: δε με χαλάει το γεγονός ότι ένα νεαρό, ανερχόμενο αστέρι του κινηματογράφου κάνει καλή δουλειά στο να φέρει τον Freddie ξανά στις μάζες – ήδη ακούγεται για Όσκαρ, Χρυσές Σφαίρες και άλλα χρυσά σκατουλίδια. (Ούτως ή άλλως, μάλλον θα επιλέξουν τον αμερικάνικο μύθο του Νιλ Άρμστρονγκ που πάτησε – ή όχι! – στο φεγγάρι (ή στα στούντιο του Kubrick!).

Και κάτι τελευταίο: θα προτιμούσα να πάω να δω τον Ράμι Μάλεκ να υποδύεται ακόμη κι έτσι, με τον τρόπο του, κάτι-σαν-τον-Freddie, παρά να πάω να δω τους μισούς Queen ζωντανά, να περιοδεύουν μ’ έναν τυχάρπαστο από ριάλιτι-σόου.