Bobby Rock (Vinnie Vincent Invasion): Αποκλειστική συνέντευξη (Μέρος 2ο ), του Νάσου Καββαθά

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Με την ηράκλεια εμφάνισή του, με την πραότητα και τους ευγενικούς τρόπους του, ο Bobby Rock έχει τον σεβασμό των μουσικών κύκλων και όχι μόνο. To βιβλίο του «The Boy is gonna rock»  ξεχωρίζει ανάμεσα στα παρόμοια βιβλία, rock memoirs.  Αφηγείται τα τεκταινόμενα μέσα και γύρω από το συγκρότημα Vinnie Vincent Invasion – μπορείτε να ανατρέξετε στο 1ο Μέρος για να ενημερωθείτε πληρέστερα (εδώ).

Πως είναι οι πρώτες αντιδράσεις και η ανταπόκριση των αναγνωστών απέναντι στο βιβλίο «The Boy is gonna rock»;
Πηγαίνει υπέροχα! Φαίνεται ότι όσοι έχουν διαβάσει το βιβλίο το έχουν απολαύσει. Νομίζω ότι τους αρέσει να διαβάζουν για την κατάσταση της μουσικής τότε, αυτό που αναφέρομαι ως «την τελευταία μεγάλη εποχή του Hard Rock». Επιπλέον, ξέρω ότι υπήρχαν πάντα πολλά ερωτηματικά γύρω από τους Vinnie Vincent Invasion (VVI) και ό,τι συνέβη. Πιστεύω λοιπόν ότι το βιβλίο καλύπτει πολύ καλά τα δύο αυτά θέματα.  
Πραγματικά, μ’ αρέσει το γεγονός ότι στο βιβλίο σου (είμαι στα μισά) η μουσική και οι music business βρίσκονται στο επίκεντρο, ενώ τα sex & drugs στοιχεία είναι κυρίως στο παρασκήνιο. Σίγουρα όλοι όσοι αναφέρονται στο βιβλίο είχαν το κομμάτι τους στη «δράση» και τα πάρτι, αλλά εξακολουθούμε να μιλάμε για τύπους πάντα 100% επαγγελματίες και αφοσιωμένους στη μουσική. (Το αναφέρω αυτό γιατί πολλά απομνημονεύματα  – ντοκιμαντέρ βασίζονται κυρίως στα παρακμιακά τους μέρη: τοξικομανείς που σχεδόν με το ζόρι φέρνουν σε πέρας το μουσικό κομμάτι, σχεδόν στο περίσσεμα του χρόνου τους που είναι κυρίως αφιερωμένος στο «φτιάξιμο» και το «γκομενοκυνήγι»). Έχεις κάποια αγαπημένα Rock ή γενικότερα, μουσικά βιβλία;
Ξέρω ακριβώς τι εννοείς. Το καταλαβαίνω αυτό, (σ.σ.: που κάνουν τα άλλα βιβλία), αν όλοι έκαναν πολλά ναρκωτικά, τότε ίσως είναι κάτι που πρέπει να γράψεις γι ‘αυτό. Αλλά για μένα, αυτά τα είδη βιβλίων είναι μονοδιάστατα, διότι δεν νομίζω ότι αυτοί οι συγγραφείς μπορούν καν να θυμούνται τα γεγονότα και με πολύ μεγάλη ακρίβεια! Εγώ πάντα ήθελα να μάθω περισσότερες λεπτομέρειες για τις περιοδείες και τις ηχογραφήσεις, (σ.σ.: διαβάζοντας Rock-μουσικά memoirs). Κάποια απ’ τα αγαπημένα μου είναι: το «Roadshow» του Neil Peart, (σ.σ.: drummer και στιχουργός των Rush, του σπουδαίου Καναδικού progressive συγκροτήματος, και συγγραφέας), το οποίο είναι τόσο ένα ταξιδιωτικό αφήγημα όσο και ένα μουσικό βιβλίο. Αλλά ο άνθρωπος γράφει καταπληκτικά. Επίσης, κάτι που δεν έχει σχέση με το ροκ, αλλά είναι ένα επικό ανάγνωσμα για έναν από τους μεγαλύτερους μουσικούς της εποχής μας: «Traps, The Drum Wonder: Η ζωή του Buddy Rich». Είναι μία βιογραφία για τον θρυλικό ντράμερ της τζαζ Buddy Rich, ενός από τους πιο συγκλονιστικούς παιχταράδες που έκατσε ποτέ πίσω από ένα σετ τυμπάνων, γραμμένο από τον φίλο και τον συνάδελφό του, Mel Tormé, έναν φημισμένο τραγουδιστή τζαζ ο οποίος ήταν επίσης και σπουδαίος συγγραφέας. Εκπληκτικό ανάγνωσμα. 
Πριν από την VVI, όπως αναφέρεις στο βιβλίο, είχες μουσικό σχήμα που έπαιζε Jazz – Fusion – Progressive υλικό. Υπάρχουν μήπως ηχογραφήσεις αυτού του υλικού; Τις έχεις ξαναεπισκεφτεί ποτέ;
Πιθανότατα το υλικό μου που είναι πιο κοντά σ’ αυτά βρίσκεται στα σόλο άλμπουμς μου, ιδιαίτερα στο άλμπουμ «Out of Body». Και ναι, θέλω να επανέλθω πολύ σύντομα σε αυτό το  progressive υλικό με τα πολύπλοκα ντραμιστικά μέρη.
Αναφέρεις ότι εκείνο το υλικό ήταν κοντά στον ήχο των Dixie Dregs (σ.σ.: η Progressive μπάντα των 70s με country στοιχεία, του βιρτουόζου κιθαρίστα Steve Morse: στα 80s μέλος των Kansas, εδώ και 24 χρόνια ο κιθαρίστας των Deep Purple). Υποθέτω απλώς, ότι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’70 θα άκουγες επίσης προοδευτικές μπάντες όπως οι Kansas ή ακόμα και Jethro Tull που ήταν «τεράστιοι» τότε;
Ω, ναι, βέβαια … αγάπησα όλα αυτά. Οι Kansas ήταν ένα από τα αγαπημένα μου, σίγουρα. Ήταν πάντα καταπληκτικοί ζωντανά, όπως και ο Jethro Tull. Επίσης, μ’ αρέσουν πολύ οι «UK» (με Bill Bruford ή Terry Bozzio στα τύμπανα), oι πρώιμoι Genesis, και φυσικά οι Rush. Αλλά για κάτι περισσότερο κοντά στη φλέβα των Dregs – της fusion, συνεχίζω να επιστρέφω στο «Spectrum» του Billy Cobham και στο «Romantic Warrior» των Return To Forever, ως δύο από τα αγαπημένα μου όλων των εποχών σ’ αυτό το είδος. Ακόμη ακούω αυτές τις δισκάρες τακτικά. 
Υπάρχουν κάποιοι άλλοι – εκτός του Hard Rock – καλλιτέχνες, μπάντες, ντράμερς που συνεχίζουν να είναι απ’ τους αγαπημένους σου  μέχρι σήμερα;
Σίγουρα. Στην πραγματικότητα, η πιο αγαπημένη μου μουσική για να ακούω είναι η κλασσική, καθαρή τζαζ. Στην κορυφή αυτού του κατάλογου θα έβαζα τον John Coltrane και τον Miles Davis, ο οποίος είχε δύο από τις μεγαλύτερες μπάντες EVER, κατά τη γνώμη μου. Λατρεύω επίσης τις ηχογραφήσεις του Buddy Rich, για τον ιδιαίτερο ήχο και τη δόνηση, το vibe των Big Bands της Τζαζ. Μεγάλωσα με αυτά τα σκατά! Στην πραγματικότητα, πολλοί πιθανότατα θα πάθαιναν πλάκα αν έβλεπαν πόσους από αυτούς τους παλιούς δίσκους έχω ακόμα σε βινύλια. Aλλά ακόμα και πέρα ​​από την «κλασσική» εποχή, εξακολουθούν να μου αρέσουν πολλά διαφορετικά είδη τζαζ: Τα περισσότερα από αυτά που κυκλοφόρησαν οι Wynton και Branford Marsalis εκείνη την εποχή, ο Chick Corea (ακουστικά και ηλεκτρικά) με τον Weckl, σχεδόν τα άπαντα του Herbie Hancock και η λίστα συνεχίζεται από εκεί.

 

Φυσικά έχεις μια θεαματική πορεία, και συνεχίζεις ακόμα έτσι, αλλά αναρωτιέμαι αν οι Kiss ή ακόμα και ο Alice Cooper είχαν ποτέ τον Bobby Rock στη λίστα τους. Είναι πολύ πιθανό νομίζω, ειδικά αν κατά πάσα πιθανότητα γνώριζαν τις ικανότητές σου, την ηθική της εργασίας σου και τη στάση σου σχετικά με τα ναρκωτικά. Όπως και να’χει, είσαι ένα ευπρόσδεκτο μέλος στην εκτεταμένη οικογένεια των Kiss. Οι φανς τους θα ήταν πολύ ευχαριστημένοι αν συνέβαινε κάτι.

Ναι, εξακολουθώ να περιμένω αυτό το τηλεφώνημα! Αλλά στην πραγματικότητα, περνάμε καταπληκτικά με τη Lita Ford και όλο το συγκρότημα αυτές τις μέρες.

Στα στιγμιότυπα ενός βίντεο, στη διάρκεια ενός drum-solo που παίζετε μαζί, ο ντράμερ Arejay Hale των Halestorm σε εγκωμιάζει και σε αποκαλεί φωναχτά ως μέντορά του, λέγοντας ότι όταν ήταν μικρός ακόμα μελετούσε το βίντεό σου «Metalmorphosis». Άλλη μια απόδειξη ότι ήταν μια σωστή κίνηση εκείνη η κυκλοφορία. Έχεις συχνά τέτοιες αντιδράσεις από νεότερους μουσικούς;

Ο Arejay είναι φοβερός, και αυτή η φάση ήταν συγκλονιστική. Και ναι, τέτοιες, αντίστοιχες σκηνές μου συμβαίνουν όλο και συχνότερα. Υποθέτω ότι πολλά από τα παιδιά που έμαθαν από αυτό το βίντεο (και το βιβλίο) έχουν μεγαλώσει τώρα και τα «σπάνε» κι οι ίδιοι τώρα εκεί έξω! Πολύ όμορφο να το βλέπεις να συμβαίνει.

Όλα αυτά τα χρόνια, από την VVI, προσπάθησες ποτέ να επικοινωνήσεις με τον Vinnie ή  απόρριψες τελικά την ιδέα να κάνεις κάποια κίνηση;

Ποτέ δεν ήμουν σίγουρος σε τι φάση βρισκόταν ο Vinnie αμέσως μετά το τέλος των VVI. Έτσι, κυρίως, έχω αφήσει σε κάποιους ανθρώπους από τον κύκλο του να γνωρίζουν, ότι θα ήμουν ανοικτός σε πιθανή επικοινωνία μαζί του. Δεν είμαι σίγουρος αν έλαβε ποτέ κάποιο μήνυμα. Πέρα από αυτά, όμως, ποτέ δεν θα προσπαθούσα να επικοινωνήσω μαζί του άμεσα. Νομίζω ότι μπορεί να κάνει κι εκείνος την κίνησή του όταν και αν είναι ο ίδιος έτοιμος.

Τέλος, έχεις έρθει ποτέ στην Ελλάδα; Ή υπάρχει κάτι σχετικό με την Ελλάδα, τους  Έλληνες στη ζωή σου, ίσως ακόμη και στη φιλοσοφία σου;

Λοιπόν, είμαι ένας τεράστιος θαυμαστής της εποχής της Αναγέννησης: Ιταλία-ντα Βίντσι, Μιχαήλ Άγγελος, Μποτιτσέλλι κλπ. και δεν μπορείς να είσαι οπαδός αυτού του πολιτισμού χωρίς να αναγνωρίζεις την ελληνική επιρροή! Επίσης, κάθε συγγραφέας πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα αντίγραφο της «Πολιτείας» του Πλάτωνα στο ράφι του. Ελπίζω να φτάσω στην Ελλάδα για την ετήσιά μου «συγγραφική ανάπαυση», είτε φέτος, είτε του χρόνου. Έχω ήδη καθυστερήσει .