fbpx

«Bel Canto»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Θρίλερ
  • Χώρα: Γαλλία, Η.Π.Α, Αγγλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Πολ Γουάιτζ
  • Με τους: Τζούλιαν Μουρ, Κεν Γουατανάμπε, Σεμπάστιαν Κοχ, Κριστόφ Λαμπέρ
  • Διάρκεια: 102’
  • Διανομή: Odeon

Να και μια ταινία με τρεις καλούς ηθοποιούς, που διεκπεραιώνουν ό,τι πιο πρόχειρο μπορείς να σκεφτείς και έχει σχέση με την κινηματογραφική σύνταξη σε ρήμα, υποκείμενο και αντικείμενο. Βασισμένο στο βιβλίο της βραβευμένης και πολυδιαβασμένης Αν Πάτσετ (κάτι σαν την δική μας Λένα Μαντά, ας πούμε), γεμάτο αμούρ, περιπέτεια, δράμα, εξοτίκ ατμόσφαιρα και έναν ιδεαλισμό γλασαρισμένο στο πηχτό μελό για δάκρυα που δεν βγαίνουν. Σ΄ αυτή την ταινία όλα είναι κάτω του μετρίου, όπως είναι όλες οι τηλεοπτικές, μεξικάνικες σαπουνόπερες. Μοντάζ χασαπομάχαιρου, άβολη σκηνοθεσία που από κεντράρισμα σε πάει σε πανοραμίκ και σε μακρινά πλάνα, φτωχοί διάλογοι, κακό ντουμπλάρισμα φωνής από την Τζούλια Μουρ, που υποδύεται μια ντίβα αοιδό του λυρικού θεάτρου (άδει η διάσημη Αμερικανίδα σπίντο σοπράνο Ρενέ Λιν Φλέμινγκ και απλά η Μουρ ανοιγοκλείνει το στόμα) και αμήχανες ερμηνείες. Ο συμπαθέστατος και επιβλητικός Ιάπων ηθοποιός Κεν Γουατανάμπε (Τελευταίος Σαμουράι), ο εξαιρετικός, Γερμανός ηθοποιός Σεμπάστιαν Κοχ (Οι Ζωές των Άλλων), αλλά και η Τζούλιαν Μουρ κινούνται και παίζουν στα πλάνα λες και βρίσκονται σε επαρχιακό μπουλούκι. Το σενάριο, όπως και η σκηνοθεσία είναι του Πολ Γουάιζ, που, προφανώς, δεν ενηλικιώθηκε ακόμα σκηνοθετικά από την «χρυσή» εποχή της εφηβικής ακμής του «American Pie».

Η Ροξάν Κρος (Τζούλιαν Μουρ), μια διάσημη Αμερικανίδα σοπράνο, ταξιδεύει στη Νότια Αμερική (άγνωστο σε πιο κράτος) για να δώσει ένα πριβέ κονσέρτο, όπου παρευρίσκεται και ένας πλούσιος, Ιάπωνας βιομήχανος (Κεν Γουατανάμπε), ο οποίος σκοπεύει να επενδύσει στην φτωχή χώρα και λατρεύει παράφορα την σοπράνο. Στην συνάθροιση παρευρίσκονται πολιτικοί και διπλωμάτες, όταν ξαφνικά τη βίλα καταλαμβάνουν αντάρτες που απαιτούν την απελευθέρωση των φυλακισμένων συντρόφων τους. Έγκλειστοι στο ίδιο σπίτι επί ένα μήνα, όμηροι και απαγωγείς θα αναγκαστούν να βρουν κοινούς κώδικες επικοινωνίας ακόμα κι αν μιλούν διαφορετική γλώσσα. Η μουσική θα τους οδηγήσει με μοναδικό τρόπο στο να ξεπεράσουν τις έχθρες και τις διαφορές τους, ανακαλύπτοντας ότι αυτά που τους ενώνουν είναι πιο σημαντικά από αυτά που τους χωρίζουν. Μαθήματα ξένων γλωσσών για να επικοινωνήσουν μεταξύ τους οι ερωτευμένοι όμηροι και αντάρτες.