«7 Μέρες στο Έντεμπε»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(7 Days in Entebbe)

 

  • Είδος: Πολιτικό θρίλερ
  • Χώρα: Αγγλία – Η.Π.Α (2018)
  • Σκηνοθεσία: Χοσέ Παντίλα
  • Με τους: Ντάνιελ Μπρουλ, Ρόζαμουντ Πάικ, Εντι Μάρσαν, Μπεν Σνέτζερ
  • Διάρκεια: 107’
  • Διανομή: Spentzos Films

Βασισμένη στα πραγματικά γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο αεροδρόμιο της Ουγκάντα το καλοκαίρι του 1976 και την ισραηλινή επιχείρηση διάσωσης των 246 ομήρων-επιβατών της πτήσης από το Παρίσι προς το Τελ Αβίβ της Air France. Η απελευθέρωση των ομήρων από τους αεροπειρατές, μέλη του ριζοσπαστικού μετώπου για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, όπως ανέφερε ο τότε επικεφαλής των Ειδικών Δυνάμεων και μετέπειτα ισραηλινός υφυπουργός Άμυνας, Ματάι Βιλνάι στην επίσκεψη του στην Αθήνα το 2014, «ήταν μια επιχείρηση ορόσημο για τις Ειδικές Δυνάμεις όλου του κόσμου.» Από τις ανταλλαγές των πυροβολισμών εκείνο το βράδυ της 3ης προς 4ης Ιουλίου 1976 στο αεροδρόμιο Έντεμπε σκοτώνεται ο επικεφαλής των ισραηλινών κομάντο, Γιονατά Νετανιάχου, αδελφός του πρωθυπουργού του ισραηλινού κράτους, Μπενιαμίν Νετανιάχου. Ο Βραζιλιάνος σκηνοθέτης των δυο ταινιών «Οι Επίλεκτοι Ι & ΙΙ» και του remake του «Ρόμποκοπ», Χοσέ Παντίλα προσκαλεί την Ρόζαμουντ Πάικ και τον Ισπανο-Γερμανό ηθοποιό, που έχει περάσει με επιτυχία στο Χόλιγουντ, τον Ντάνιελ Μπρουλ για να υποδυθούν τους δυο βασικούς πρωταγωνιστές- επαναστάτες. Τα δυο αυτά πρόσωπα διεκπεραίωσαν την αεροπειρατεία και την ομηρία των 246, σε μεγάλο ποσοστό Ιουδαίων, επιβατών στο Έντεμπε βάσει του σχεδίου του ριζοσπαστικού μετώπου. Ενώ η κάμερα κοιτάει απευθείας στα μάτια τις θέσεις των μελών της επαναστατικής οργάνωσης, που πολεμάει για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, τελικά η ταινία καταλήγει σε ύμνο για τις επιχειρησιακές κινήσεις των ισραηλινών, ειδικών δυνάμεων. Το παρακλάδι της γερμανικής φράξιας κόκκινος στρατός, γνωστή και ως ομάδα Μπάαντερ-Μάινχοφ, που διεξήγαγε αντάρτικο πόλεων εξολοθρεύτηκε μόλις σε 20 λεπτά από την νυχτερινή έφοδο νυστέρι και τα πυρά των ισραηλινών κομάντος. Ο Παντίλα στεφανώνει νικηφόρα την απόφαση και τον σχεδιασμό της Μοσάντ (κυβέρνηση Ιτζάκ Ράμπιν), εγκλωβισμένος, βέβαια, τόσο από τα πραγματικά γεγονότα, όσο και την σεναριακή αδυναμία του για να πάει παρακάτω ένα τόσο σημαντικό, πολιτικό θέμα (διαμάχη Ισραήλ και Παλαιστίνης), που συγκλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη την δεκαετία του ‘70. Πέφτει στο υπέδαφος του αυτονόητου και εισπράττει τα συγχαρητήρια. Ξέρετε τώρα τι γίνεται με αυτά τα ευαίσθητα θέματα όταν γίνονται ταινίες, μην αρχίσουμε και τελειωμό δεν θα έχουμε. Οι ερμηνείες της Πάικ και του Μπρουλ αξιοπρεπείς, η αναπαράσταση των γεγονότων πολύ καλή και η απεικόνιση της εποχής υπέροχη και μέχρι εδώ.

Το καλοκαίρι του 1976, το αεροπλάνο της Air France που πραγματοποιούσε δρομολόγιο από το Τλε Αβίβ στο Παρίσι, μέσω Αθήνας, καταλαμβάνεται εν μέσω πτήσης από τέσσερις αεροπειρατές: δύο Παλαιστίνιους και δυο ακραίους Γερμανούς σοσιαλιστές. Όταν το αεροπλάνο εκτρέπεται σε ένα εγκαταλειμμένο τερματικό σταθμό του αεροδρόμιου του Έντεμπε στην Ουγκάντα, όπου ο ανεξέλεγκτος και ανισόρροπος Ίντι Αμίν Ντάντα του καλοδέχεται, οι τρομοκρατημένοι επιβάτες μετατρέπονται σε αντικείμενα διαπραγμάτευσης σε ένα θανάσιμο πολιτικό αδιέξοδο. Καθώς η πιθανότητα να βρεθεί μια διπλωματική λύση καταρρέει, η ισραηλινή κυβέρνηση θέτει σε ενέργεια ένα εξωφρενικό σχέδιο απελευθέρωσης των ομήρων πριν να είναι πολύ αργά.