«50 Φορές Άνοιξη»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 «50 Φορές Ανοιξη»              

(Aurore / Fifty Springtimes)

  • Είδος: Ρομαντική κομεντί
  • Σκηνοθεσία: Μπλαντίν Λενουάρ
  • Με τους: Ανιές Ζαουί, Τιμπό ντε Μονταλεμπέρ, Πασκάλ Αρμπιγιό, Λου-Ρόι Λεκολινέτ, Σαρά Σουκό
  • Διάρκεια: 89’
  • Διανομή: One From the Heart

Η γυναίκα στα πενήντα, η γυναίκα στην είσοδο μιας δεκαετίας που τα πάντα έρχονται τούμπα, τόσο βιολογικά, όσο και συναισθηματικά. Θα πείτε, τώρα, πως όταν απορυθμίζεται η βιολογική ισορροπία, λόγω της εμμηνόπαυσης, τότε αρχίζουν και οι συναισθηματικές γυμναστικές επιδείξεις στον χώρο της «καρδιάς» και στο μαντρί του μυαλού. Λογικό και φυσικό είναι τέτοιου είδους αλλαγές να αποσυντονίζουν κάθε τι που ήταν ξεκάθαρα εδραιωμένο ως δεδομένο. Πόσο, μάλιστα, ταραγμένο και ασυνήθιστα διαχειριζόμενο όταν έχεις τέκνα, που ενηλικιώθηκαν και είναι έτοιμα να σου σερβίρουν εγγόνια. Η στέψη της γιαγιάς στον θρόνο των πενήντα όταν το πνεύμα και η σάρξ πάλλονται έντονα στους ρυθμούς των επιθυμιών, της όρεξης για να κατασπαράξει ωμή και άνευ συμβιβασμών την ζωή. Τα καίρια σημεία των μεγάλων ανακατατάξεων και ενός διαζυγίου γιατί το έδαφος που τόσα χρόνια πατούσε και βάδιζε με ασφάλεια η ηρωίδα, συνειδητοποίησε αίφνης, πως, τελικά, είναι ναρκοθετημένο. Γυναίκα των fifty sharp και οι πύλες της ζωής ορθάνοιχτες για το καλύτερο και το χειρότερο. Ερώτημα τοποθετημένο από την αρχαιότητα και ο Αριστοτέλης το είχε θέσει ξεκάθαρα κατά την στιγμή της γυναίκας που παύει να τεκνοποιεί. Εκεί, λοιπόν, η γυναίκα στο μέτωπο του χρόνου πριν κατρακυλήσει στην ολύμπια αποδοχή των επερχόμενων ρόλων και παραδοθεί αμαχητί στο πλέξιμο, την μαγειρική, στo ντάντεμα του εγγονιού, στις γιαγιαδίστικες μουρμούρες. Mature woman, κατά τον χαρακτηρισμό εξ΄ εσπερίας ορμώμενο, ίσως το ανοιξιάτικο άνθος «μερικών ημερών», πάντα εύοσμο και πάντα ολόχρωμο. Σύμβολο και βάσανο μαζί…

Η πενηντάρα Ορόρ (Ανιές Ζαουί, καταπληκτική) κατόπιν ενός πολιτισμένου, θα λέγαμε, διαζυγίου έρχεται σε κόντρα με το αφεντικό της, υπερασπιζόμενη την αξιοπρέπειας της, που έχει να κάνει με το όνομα και την συμπεριφορά της (το αφεντικό την θέλει Αμερικάνα σερβιτόρα να χαριεντίζεται με τους πελάτες και το Ορόρ να το αλλάξει σε Σαμάνθα, αν θυμάμαι καλά), οπότε απολύεται από το ταβερνάκι και βρίσκεται άνεργη. Ο κόσμος της ανάστα ο Θεός, όταν πληροφορείται, πως η κόρη της, η Μαρινά (Σαρά Σουκό, καλή) είναι έγκυος. Εμμηνόπαυση εν δράσει, κλιμακτήριος προ των πυλών και η βελόνα της μπούσουλα έχει απολέσει τον βορρά της. Στο φιλόστοργο αερικό που ανακατεύει σκέψεις, απόψεις, θέσεις και δεδομένα, η Ορόρ αρχίζει τον προσωπικό της ανασχηματισμό, εν μέσω οργανικών εξάψεων και προβλημάτων της καθημερινότητας. Εκεί, συναντά και έναν νεανικό έρωτα, τον βουτυράτο Κριστόφ (Τιμπό ντε Μονταλεμπέρ, καλούλης) και το romance πυρακτώνεται. Κι αυτό είναι το ολίσθημα της σκηνοθέτιδας Μπλαντίν Λενουάρ, που άλλαξε την ρότα της ταινίας, ενώ την είχε ξεκινήσει τζάμι με τις πλαϊνές φιλοσοφικές προσεγγίσεις στην πιο νευραλγική ηλικία του ανθρώπου, είτε είναι γυναίκα, είτε είναι άνδρας. Όπως άλλωστε δείχνει και στην ταινία, το οικογενειακό γυναικομάνι να παρακολουθούν τηλεοπτικά την τοποθέτηση της περίφημης ανθρωπολόγου Φρανσουάζ Εριτιέ όταν αναλύει την ανθρώπινη κλίμακα των πρώτων ήντα και για τα δυο φύλλα. Υπέροχο αλλά ελάχιστο καθώς η Λενουάρ εγκαταλείπει την όμορφη πάσα και από την θαλαμηγό που μας ταξιδεύει, πυξ λαξ μας πετάει στην γνωστή πεπατημένη, πτωχή, γαλλική, κουπάτη λέμβο τού «σου μου του» με κωμικούλια στοιχεία, amour και άλλα τσιχλοφουσκοειδή αναλώσιμα. Η Ανιές Ζαουί, όπως πάντα θεϊκή να απλώνει ερμηνεία, θάρρος και ώριμες ματιές στο θέμα της γυναίκας που η ζωή, πανάθεμα με, δεν τελειώνει στα πενήντα.