fbpx

Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αθανίτης συζητάει με τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Η γυναίκα είναι σήμερα παρούσα παντού, αλλά δεν ξέρω πόσο συχνά βάζει μια διαφορετική σφραγίδα, αν και καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι. Εξ άλλου είναι μεν παρούσα αλλά όχι καθοριστικά»

Το ηλεκτρονικό μήνυμα στον υπολογιστή, το νέο έκπληξη, η ευχάριστη, απογευματινή συνάντηση και η ενδιαφέρουσα συζήτηση για την νέα ταινία με τον τίτλο «Μήδεια», συντελέστηκαν σε γρήγορους χρόνους. Κάθε αντάμωμα με τον σπουδαίο, Έλληνα σκηνοθέτη Δημήτρη Αθανίτη είναι συναρπαστικό, όπως άλλωστε και οι ταινίες του. Αυτή την φορά ξεκινήσαμε από κάπου συγκεκριμένα, όπως είναι η ανακοίνωση της καινούργιας κινηματογραφικής του παραγωγής, για να ανακαλύψουμε κι άλλα «κλειδιά», που ανοίγουν κι άλλες θύρες, το ίδιο «βαριές», το ίδιο  ευήλιες με αυτές του σινεμά.

Να σας προλογίσω τον σκηνοθέτη  Δημήτρη Αθανίτη, ώς είθισται, σημειώνοντας αρχικά ότι γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε κινηματογράφο και αρχιτεκτονική. Είναι μέλος της Ευρωπαϊκής και της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. Η πρώτη του ταινία «Αντίο Βερολίνο» (1994), λιτή, σκληρή, ασπρόμαυρη κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τον νεωτερισμό της, ενώ η δεύτερη, επίσης ασπρόμαυρη με τον τίτλο «Καμιά Συμπάθεια Για Τον Διάβολο» (1997) ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Αλέξανδρο, κερδίζοντας το Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας με τη Λένα Κιτσοπούλου. Ο Δημήτρης Αθανίτης με αυτή την δουλειά του καθιερώνεται στο κινηματογραφικό στερέωμα ως ο αφηγηματικός στιλίστας, κατακτώντας τους σινεφίλ.

Συνεχίζει το 1999 με την Σαιξπηρική «Όνειρα Καλοκαιρινής Νύχτας» (1999) και το 2001 η ταινία «2000+1 Στιγμές» επιλέχτηκε από τον Αυστραλό κριτικό Μπιλ Μουσούλις (Bill Mousoulis) ανάμεσα στις 10 καλύτερες ταινίες στον κόσμο για το 2001 στο Senses of Cinema. Ακολούθησαν οι «Τρεις Μέρες Ευτυχίας» (2012) με τα 4 διεθνή βραβεία και άλλες τόσες υποψηφιότητες της Ακαδημίας. To «Invisible» του 2016 είναι η τελευταία ταινία του Δημήτρη Αθανιτη με τον Γιάννη Στάνκογλου, που απέσπασε 10 διεθνή βραβεία σε περισσότερα από 20 φεστιβάλ, ενώ παρουσιάστηκε με επιτυχία σε πολλές ελληνικές πόλεις. Το 2017 ντεμπούτο στον εκδοτικό χώρο πραγματοποιείται με το βιβλίο του «Μυστικές Συναντήσεις», μια αναφορά σε ιδιαίτερες φυσιογνωμίες του παγκόσμιου σινεμά.

Ως συνήθως συμβαίνει σε μια συζήτηση να ξεκινήσω, πρωτίστως, από την είδηση, κύριε Αθανίτη. Καινούργια ταινία, έπειτα από το βραβευμένο και επιτυχημένο «Invisible» του 2016. Ο δε τίτλος της είναι άκρως ελκυστικός: «Μήδεια»! Όπως όλοι μας, έτσι και ‘γω φυσικά, ανυπομονούμε να πληροφορηθούμε ποιος είναι ο σημαντικός, σεναριακός κύκλος που θα περιστοιχίζει την ταινία;

Η ταινία στηρίζεται στο αριστούργημα του Ευρυπίδη, το οποίο διατηρώ σχεδόν αυτούσιο αλλά με κάποιες σημαντικές παρεμβάσεις και τομές στην δομή του έργου. Αν και είναι γνωστός ο μύθος, στο σενάριο υπάρχουν συνεχείς ανατροπές και το απροσδόκητο κυριαρχεί στην εξέλιξη της ιστορίας. Ο χρόνος δεν είναι σαφώς ορισμένος αλλά σίγουρα είναι πολύ μακρυά από το σήμερα, στο απώτερο παρελθόν. Ακραίος θα είναι και ο χώρος στον οποίο θα κινηθούν τα πρόσωπα. Το να επιχειρήσω σήμερα μια κινηματογραφική μεταφορά της Μήδειας, είναι μια μεγάλη προκληση. Τα τελευταία πενήντα χρόνια κανείς δεν τόλμησε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, στον φυσικό χώρο της τραγωδίας και δύο εκδοχές του έργου που γυρίστηκαν στην Ευρώπη από γνωστούς σκηνοθέτες, δεν πέτυχαν. Ωστόσο είναι ένα παλιό μου σχέδιο και μια πρόκληση που θέλω να αντιμετωπίσω. Δεν στοχεύω σε μεταφορά του θεατρικού αλλά σε μια αποκαλυπτική θα έλεγα, επανεφεύρεση του έργου με πρωτογενή, αρχετυπικά στοιχεία.

Η μυθιστορία της Μήδειας, αυτής της κόρης θεών, που ασκούσε την τέχνη της μαγείας, είναι βίαιη, καταραμένη, σκοτεινή, δυνατή, αδίστακτη ως χαρακτήρας, θηλυκό εκτός των γνωστών συμβάσεων, είναι μια serial killer, πάντα, όμως, με γνώμονα τον έρωτα. Καθολικά ταγμένη στην αγάπη, αλλά και θανάσιμα δολοφονική. Είναι ο Έρως και ο Αντιέρως. Σφάζει τον αδελφό της Άψυρτο για να διαφύγει με τον αγαπημένο της Ιάσωνα. Πείθει τις κόρες του Πελία να βράσουν τον πατέρα τους για να απαλλαγεί ο αγαπημένος της. Κατακαίει με δηλητηριασμένο χιτώνα την αντίζηλο της Γλαύκη και τέλος για λόγους εκδίκησης ενδύεται μητροκτόνος. Τρομερή! Τι σας γοητεύει από αυτή την γυναίκα;

Στην ταινία όπως και στο έργο του Ευρυπίδη, συναντάμε την Μήδεια στο τέλος όλων αυτών. Τώρα είναι εξόριστη με τα παιδιά της και τον Ιάσωνα στην Κόρινθο. Ο Ιάσονας θα την εγκαταλείψει και ο βασιλιάς της πόλης την διατάσσει να φύγει. Η Μήδεια είναι πια η μητέρα, η ξένη, η έκπτωτη. Βέβαια, ο έρωτας είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από όλα όσα έχει κάνει κι από αυτά που θα κάνει. Και η ίδια είναι ένα πρόσωπο βαθιά ερωτικό, ειδικά αν σκεφθείς και τις ασυνήθιστες ικανότητες που διαθέτει, που τις βάζει κι αυτές στην υπηρεσία του πάθους.  Η Μήδεια και ο Ιάσων είναι ένα ζευγάρι κολασμένων εραστών.

Αυτό όμως που με έλκει πάνω από όλα σ’ αυτή την πολύπλοκη προσωπικότητα, είναι ο αγώνας της ενάντια στην εξουσία. Ενάντια στην εξουσία που παραμένει κατά βάσην ανδρική. Με συγκινεί ο διπλός και τόσο άνισος αγώνας που επιχειρεί και που μοιάζει χαμένος εξ αρχής, τόσο μάταιος. Κι όμως αυτή τον δίνει λυσσαλέα, μέχρι τέλους, ξεπερνώντας κάθε φυσικό και κοινωνικό όριο. Και νικά. Με θυσίες ανυπολόγιστες, αλλά νικά. Δεν υπήρξε ποτέ και δεν υπάρχει πιο τραγικό πρόσωπο από την Μήδεια. Ταυτόχρονα είναι μια γυναίκα δυνατή, με πολλά πρόσωπα. Έτσι κι αλλιώς πιστεύω στις δυνατές γυναίκες. Και στο σινεμά και στη ζωή. Αυτές με γοητεύουν, αυτές ερωτεύομαι, αυτές με συγκινούν. Σε όλες τις ταινίες μου οι γυναίκες κυνηγούν την ζωή όπως την θέλουν αυτές και δεν διστάζουν αν χρειαστεί, να φτάσουν στα άκρα.

Υπάρχει κάπου, κάποια Μήδεια στον καιρό μας και ποια είναι;

Η Μήδεια είναι η γυναίκα, η μητέρα, η ξένη, η έκπτωτη. Ένα πρόσωπο απολύτως σύγχρονο, ένα αρχέτυπο τελείως επίκαιρο. Και βέβαια η επιλογή μου έχει προηγούμενο. Στην αμέσως προηγούμενη ταινία μου πριν το «Invisible», τις «Τρεις Μέρες Ευτυχίας» οι ηρωϊδες είναι τρεις νέες γυναίκες που μάχονται κόντρα στο περιβάλλον για να βαδίσουν τον δικό τους δρόμο. Υπάρχει στην ταινία μια τέταρτη γυναίκα, μητέρα της μιας ηρωίδας, που επιχειρεί να αντιμετωπίσει την Ύβρι που δέχεται, με τρόπο τόσο ακραίο που θυμίζει την Μήδεια: αυτοκτονεί μπροστά στα μάτια του ένοχου άντρα της. Γιατί και η Μήδεια ένα κομμάτι του εαυτού της σκοτώνει, όταν αφαιρεί την ζωή των παιδιών της.

Σήμερα, παντού κυριαρχεί η γυναικεία φύση και, μάλιστα, πιο επιτυχημένα από αυτή του ανδρός απ΄ ότι διαφαίνεται. Οικογένεια, εργασία, τέχνες, πολιτική, επιστήμες, η θηλυκή αρχή βρίσκεται επί των επάλξεων και μάχεται με σθένος. Είστε της άποψης, ότι ο 21ος αιώνας είναι αυτός που θα τοποθετήσει την γυναίκα έμπροσθεν των τρομερών γεγονότων του πλανήτη και, μάλιστα, θα νοικοκυρέψει την κατάσταση, αυτή που τόσες χιλιάδες χρόνια από την ανδρική κυριαρχία απέτυχε;

Η γυναίκα είναι σήμερα παρούσα παντού αλλά δεν ξέρω πόσο συχνά βάζει μια διαφορετική σφραγίδα αν και καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι. Εξ άλλου είναι μεν παρούσα αλλά όχι καθοριστικά. Φοβάμαι πως αυτό έχει σε μεγάλο βαθμό συνδυαστεί με υιοθέτηση του ανδρικού λόγου, κάτι που ακυρώνει συχνά τις ίδιες τις γυναίκες και ταυτόγχρονα είναι ένας ευνουχισμός για ολόκληρη την κοινωνία σε τελική ανάλυση.

Αντίο Βερολίνο 1994

               Καμιά Συμπάθεια για τον Διάβολο – 1997

2000+1 Στιγμές – 2001

«Στον πολιτισμό πριμοδοτήθηκε το ψεύτικο, το ασήμαντο, το ακίνδυνο στη θέση του αληθινού. Δηλαδή ο ευνουχισμός απέναντι στη ζωή»

Invisible – 2016

Τρεις Μέρες Ευτυχία; – 2012

 

Η δική σας κινηματογραφική «Μήδεια» θα είναι το αρχέγονο πρότυπο ή αυτό της κάθαρσης και της εκδίκηση, καθότι η κόρη του Αιήτη φανερώνεται με διττή υπόσταση στην τραγωδία του Ευριπίδη. Η γυναικεία μανία και η απόλυτη βαναυσότητα από την μία όψη και η γυναίκα δίχως πατρίδα που απογυμνώνει την παρακμή και την ύβρη από την άλλη. Η τελευταία όψη είναι και η θεοκρατική της, άλλωστε, ως προς την πτώση των ανθρώπινων αξιών. Το χθες με το σήμερα και πόσο ομοιάζουν μεταξύ τους. Εσείς ποια από τις δυο όψεις της θα ακολουθήσετε στην ταινία σας;

Δεν πιστεύω στην εκδίκηση. Η Μήδεια τιμωρεί, δεν εκδικείται. Φέρει την κάθαρση. Κάθαρση ακραία, απίστευτα σκληρή. Μια εξέλιξη που δεν υποψιάζονται καν οι αλαζόνες φορείς της εξουσίας.

Η Μήδεια αντιδρά στον απόλυτο παραλογισμό που της επιβάλλουν και αφού την χρησιμοποιήσουν, την πετούν στα σκουπίδια. Θα έλεγα ότι επιβάλλει μια θεία τιμωρία κι ίσως αυτός είναι ο λόγος που ένα έργο τόσο προκλητικό μπόρεσε να παρουσιαστεί δυόμισι χιλιάδες χρόνια πριν. Μου φαίνεται αδιανόητο το θάρρος του Ευρυπίδη να την δικαιώσει αλλά και η ωριμότητα των θεατών και μιας ολόκληρης κοινωνίας που μπορούσε να αποδεχθούν μια τέτοια κατάληξη.

Πότε, με το καλό ξεκινάτε τις προετοιμασίες, τα γυρίσματα και σε ποιο χρόνο θα αποκαλυφθεί στις σκοτεινές αίθουσες;

Έχω ξεκινήσει προετοιμασίες, αναζητήσεις χώρων και συζητήσεις με βασικούς συνεργάτες εδώ και αρκετό καιρό. Είναι μεγάλες οι απαιτήσεις και οι δυσκολίες του εγχειρήματος και σε επίπεδο παραγωγής. Αφήνω ανοιχτό τον χρόνο μπροστά μια και κύριο μέλημα μου είναι να πετύχω αυτό που θέλω.

Έχετε επιλέξει πρωταγωνιστές;

Είναι και η διανομή μια τεράστια πρόκληση μαζί με τις άλλες. Δεν έχω καταλήξει ακόμη αλλά σίγουρα θα είναι κορυφαία ονόματα και βέβαια και κάποια πρόσωπα με τα οποία δεν έχω συνεργασθεί ξανά.

Πως περιγράφετε την σημερινή Ελλάδα, κ. Αθανίτη, εξαιρώντας το οικονομικό επίπεδο, για ευνόητους λόγους, για να παραμείνουμε στο κοινωνικό-πολιτικό και πολιτιστικό πεδίο. Υπάρχει ενδιαφέρον ή αναζητείται ελπίς, όπως έλεγαν οι παλαιότεροι μας; Για να είμαι πιο ακριβής, η εσωτερική φωτιά της χώρας είναι ακόμα αναμμένη;    

Η εσωτερική φωτιά της χώρας, όπως ωραία το θέτετε, τρεμοσβύνει. Κυριαρχεί ένας τυφλός,  συχνά υστερικός λόγος, το συνεχές χάδι στο ακκιζόμενο τίποτα, η προβολή ξεπερασμένων κλισέ και ψεύτικων αξιών που στήνονται μέσα από επικοινωνιακά πυροτεχνήματα. Ένα βαθύ κενό τρυπώνει όλο και πιο βαθιά στην καρδιά της κοινωνίας μας. Πρέπει να βγούμε από τα μικρά εγώ που υπερασπιζόμαστε σαν μελοθάνατοι.

Οι κλειδώσεις, πάντως του Έλληνα μοιάζουν να είναι γεμάτες άλατα και να υποφέρουν από δυσκαμψία. Μηδέ πόδα, μηδέ χείρα, μηδέ φωνή ορθώνουμε. Σαν να ζούμε σε άλλον πλανήτη, παρατηρώντας τα σοβαρά γεγονότα που άμεσα μας αφορούν από την μικρή, σπιτική μας οθόνη. Εάν συμφωνείται εξηγήστε μου, ως άνθρωπος των τεχνών, που οφείλεται αυτό;

Ακριβώς έτσι είναι. Έχει κτιστεί ένα μικροαστικό πρότυπο ζωής εδώ και αρκετές δεκαετίες που βάζει το ατομικό μπροστά από το κοινωνικό και τα φτηνά εύκολα ψέμματα στη θέση της αλήθειας. Στον πολιτισμό πριμοδοτήθηκε το ψεύτικο, το ασήμαντο, το ακίνδυνο στη θέση του αληθινού. Δηλαδή ο ευνουχισμός απέναντι στη ζωή. Η περιχαράκωση σε ένα παιδαριώδες εγώ απέναντι στον έρωτα. Και βέβαια η αντίστοιχη αισθητική.Και μην ξεχνάμε ότι η αισθητική είναι πάντα και ηθική.

Όταν το 1993 μιλούσα στην πρώτη μικρή ταινία μου  «Φιλοσοφία», για τη χρεοκοπία της χώρας αυτό θεωρήθηκε επιστημονική φαντασία και πήρε το αντίστοιχο βραβείο στη Δράμα. Είναι τρομερό να αρνείται να δει μια κοινωνία τον εαυτό της στον καθρέφτη, να σηκώσει το πλαστικό χαλί της επιφάνειας.

Ελάχιστο χρόνο μετά το «Invisible», κυκλοφόρησε, επίσης με επιτυχία, το πολύ ενδιαφέρον βιβλίο σας «Μυστικές Συναντήσεις». Συγγραφικά έχετε κάτι καινούργιο στα σκαριά;

Η συγγραφική μου δουλειά είναι τώρα στραμμένη κυρίως στο σινεμά. Γράφω αλλά δεν είναι ακόμη καιρός για να εκδώσω νέο βιβλίο. Πάντως μέσα από την τεράστια περιοδεία με το βιβλίο και την ταινία σε όλη την Ελλάδα, μιλάμε για πάνω από 35 πόλεις, το πιο όμορφο και αισιόδοξο, πέρα από την προσωπική ικανοποίηση, ήταν ότι συνάντησα παντού ανθρώπους με πάθος, ανθρώπους που δεν παραιτούνται, που στήνουν κοινότητες, που προσπαθούν έστω και με ελάχιστα μέσα, που δημιουργούν. Είναι υπέροχο.

«Ζιλ και η Νύχτα» του Hugo Claus για 6 ακόμα παραστάσεις στο Θέατρο Σημείο

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο συγκλονιστικός μονόλογος της απολογίας του Ζιλ ντε Ραι, σε σκηνοθεσία – ερμηνεία Νίκου Χατζηπαπά  θα παρουσιάζεται για 6 ακόμα παραστάσεις στο θέατρο Σημείο έως και τις 4 Δεκεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00.

Ο Ζιλ ντε Ραι, Στρατάρχης της Γαλλίας, συμπολεμιστής της Ιωάννας της Λωρραίνης, το 1440 απολογείται στο δικαστήριο της Ιεράς Εξέτασης για τα εγκλήματά του. Το δικαστήριο αποφασίζει τη θανατική του καταδίκη με απαγχονισμό και πυρά. Κατηγορήθηκε για ανθρωποκτονία, σοδομισμό και μαύρη μαγεία. Το φαινόμενο «Ζιλ ντε Ραι», απασχολεί μέχρι και σήμερα τους μελετητές. Πώς ένας άνθρωπος θεοσεβούμενος, πιστός στο Χριστό και στην Ιωάννα της Λωρραίνης, ένθερμος πατριώτης που πολέμησε για την απελευθέρωση της Γαλλίας κι έγινε Στρατάρχης, έφτασε στο αντίθετο άκρο; Τα πρακτικά της δίκης του Ζιλ ντε Ραι έχουν σωθεί στο ακέραιό τους, όπως επίσης και τα πρακτικά της πολιτικής του δίκης.

Αθώος ή ένοχος; Η παράσταση «Ζιλ και η Νύχτα» του Hugo Claus σε σκηνοθεσία και ερμηνεία Νίκου Χατζηπαπά που θα παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα στις 21:00 έως τις 4 Δεκεμβρίου 2018, δεν έχει ως  στόχο να κρίνει, να ενοχοποιήσει ή να απενοχοποιήσει τον Ζιλ ντε Ραι, αλλά να φωτίσει τις άγνωστες πτυχές της απολογίας ενός εκ των δέκα μεγαλύτερων κατά συρροή δολοφόνων όλων των εποχών. Όπως αναφέρει και ο Joris – Karl Huysmans στο μυθιστόρημά του με τίτλο «Là bas», ο Μαρκήσιος Ντε Σαντ μπροστά στον Ζιλ ήταν ένας άτολμος αστός κι ένας ασήμαντος εκτελεστής. Ο Ζιλ ντε Ραι ονειρεύτηκε ένα ταξίδι δίχως τέλος που θα τον έσωζε. Αρκέστηκε όμως στην πρόθεση. Ακόμα και κατά τις τελευταίες ελεύθερες μέρες του συνέχιζε να αποκεφαλίζει παιδιά.

Σημείωμα του σκηνοθέτη:

«Στο έργο “Ζιλ και η Νύχτα” συνυπάρχουν δύο πλαίσια, ένα πραγματικό και ένα φανταστικό. Το πραγματικό πλαίσιο προσδιορίζεται από την απολογία του Ζιλ ντε Ραι στην Ιερά Εξέταση το 1440. Ολόκληρο αυτό το πλαίσιο, όπου είναι και το κυρίαρχο, καλύπτοντας το 90% του έργου, βασίζεται στα πρακτικά του θρησκευτικού δικαστηρίου τα οποία διασώζονται ακέραια, έχουν εκδοθεί και μεταφερθεί από τα λατινικά στα Γαλλικά από τον Pierre Klossowski. Εκεί είναι συγκεντρωμένα μαζί με τις καταθέσεις των μαρτύρων, ένα αναλυτικό χρονολόγιο, μία μεγάλη εισαγωγή και σημειώσεις του Georges Bataille σε έναν τόμο που κυκλοφόρησε το 1965 με τη δική του εκδοτική επιμέλεια. Και σε ένα φανταστικό πλαίσιο που αναφέρεται στις σκέψεις και σ’ έναν εσωτερικό διάλογο του Ζιλ Ντε Ραι με την Ιωάννα της Λωραίνης και τον δαίμονα Μπαρόν που στην πραγματικότητα είναι ένας τραγικός μονόλογος που πηγάζει από τα πιο μύχια και σκοτεινά τοπία της ύπαρξης του.Ο Ζιλ ντε Ραι έγκλειστος σε ένα κόσμο που βρίσκεται στο μεταίχμιο της αγιότητας και του πιο σκοτεινού και ειδεχθούς εγκλήματος, με μόνη διέξοδο τον πιο ταπεινωτικό και φρικτό θάνατο της κρεμάλας και της πυράς. Η ειλικρινής μεταμέλεια του Ζιλ ντε Ραι τον απαλλάσσει από τον αφορισμό που τον έτρεμε, αλλά τον οδηγεί στη θεαματική και λυτρωτική διαφυγή με θάνατο στην πυρά και την αγχόνη. Τα αποτρόπαια, εκλεπτυσμένα και ειδεχθή εγκλήματα του Ζιλ ντε Ραι τον κατατάσσουν σ’ ένα εκ των πλέον σκοτεινών και αποτρόπαιων κατά συρροή δολοφόνων όλων των εποχών.
 
Το έργο «Ζιλ και η νύχτα» έχει πολλαπλό ενδιαφέρον. Δικαστικό, θρησκευτικό, κυρίως ψυχογραφικό. Όλοι οι μελετητές του φαινομένου Ζιλ ντε Ραι αναρωτιούνται πως ένας άνθρωπος σαν τον Ζιλ Ντε Ραι, από αυτό που ήταν, θεοσεβούμενος, πιστός στο Χριστό και στην Ιωάννα, ένθερμος πατριώτης, που πολέμησε για την απελευθέρωση της Γαλλίας και έγινε Στρατάρχης, έφτασε στο αντίθετο απώτατο άκρο. Η ψυχογραφική ή και ψυχιατρική παράμετρος είναι από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία του έργου που μεταφράζονται και ως θεατρικό και ερμηνευτικό ενδιαφέρον. Το έργο “Ζιλ και η Νύχτα» είναι σύγχρονο και το θέμα του διαχρονικό: η αιώνια πάλη του καλού και του κακού των δημιουργικών και καταστροφικών δυνάμεων της ανθρώπινης νόησης. Πρόκειται για ένα πολύ σκληρό και ακραία τολμηρό έργο, στοιχείο που χαρακτηρίζει εξάλλου το συνολικό έργο του Ούγκο Κλάους, που δεν στερείται ωστόσο το χιούμορ, τις απροσδόκητες διακυμάνσεις και ακραίες μεταπτώσεις.

Η πολιτική, κοινωνική πλευρά του έργου θα ήταν σοβαρή παράλειψη να αγνοηθεί, μια πλευρά που βρίσκεται στον πυρήνα του έργου. Ο ολοκληρωτισμός, η βία, ο πόλεμος και η θυσία της πιο αγνής και παιδικής αθώας ύπαρξης, στον βωμό του χρήματος αποτελούν δομικό συστατικό στοιχείο του έργου. Ελπίζω πως αυτό που ο θεατής θα πάρει μαζί του φεύγοντας από την παράσταση είναι η λυτρωτική αγαλλίαση που μας προσφέρει το αυθεντικό έργο τέχνης».

Ταυτότητα της παράστασης:
«Ζιλ και η νύχτα» του Hugo Claus


Θεατρικός μονόλογος
Κατάλληλη άνω των 18 ετών
Για 6 ακόμα παραστάσεις
 
Συντελεστές:
Μετάφραση: Μαρία Ευσταθιάδη
Σκηνοθεσία- Ερμηνεία: Νίκος Χατζηπαπάς
Συμμετοχή: Πάνος Λαμπρίδης
Γλυπτό, Βίντεο: Κωστής Παπαδόπουλος
Μουσική Επιμέλεια: Ελίζα Χατζηπαπά
Βοηθός Σκηνοθέτη: Νέλη Αλκάδη
Φωτογραφήσεις: Γιώργος Καζατζόπουλος, Κωστής Παπαδόπουλος, Κλεοπάτρα Σάρλη
Εκτέλεση Κοστουμιών: Λίτσα Κυρίτση
Επικοινωνία – Δημόσιες Σχέσεις: Ράνια Παπαδοπούλου
Διεύθυνση Παραγωγής: Κατερίνα Βαρδακαστάνη
Παραγωγή: Helix Theatre – Labillusions
 
Πληροφορίες Παράστασης: 

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη  – Ώρα 21: 00
 
Τιμές εισιτηρίων: 12 ευρώ,  10 ευρώ: μειωμένο / Ομαδικά, 8 ευρώ: ανέργων, φοιτητικό, Άνω των 65, ΑΜΕΑ, 5 ευρώ: ατέλειες   
 
Online αγορά εισιτηρίων:
Public: http://tickets.public.gr/event/zil-kai-i-nyxta-theatro-simeio/
Ticket Services: https://www.ticketservices.gr/event/zil-kai-i-nyxta-theatro-simeio/?lang=el
 
Θέατρο Σημείο – Κεντρική Σκηνή
Χαριλάου Τρικούπη 4, (Πίσω από το Πάντειο Πανεπιστήμιο), Αθήνα
Τηλ.: 2109229579 – thesemio@otenet.gr

Ατομική έκθεση ζωγραφικής του Άγγελου Παπαδόπουλου: «Ακατέργαστα τοπία του μυαλού»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Στην αίθουσα Τέχνης «αγκάθι  – κartάλος», θα εκθέσει ο νέος ζωγράφος Άγγελος Παπαδόπουλος με τον τίτλο: «Ακατέργαστα Τοπία του Μυαλού». Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν την Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2018, στις 20:00 και θα διαρκέσει έως τις 14 Δεκεμβρίου 2018

«Ο Άγγελος Παπαδόπουλος είναι ένας νέος ζωγράφος με «παλιά» ψυχή. Ένας καλλιτέχνης ώριμος παρά το γεγονός ότι βρίσκεται στο ξεκίνημά του. Τα έργα του είναι άμεσα αναγνωρίσιμα, η χειρονομία του προσωπική και μεστή. Φαίνεται να έχει διασχίσει τους ωκεανούς του χρόνου και να έχει συνομιλήσει με τους δασκάλους του παρελθόντος, φέρνοντας στο σήμερα την ουσία τους αποδελτιωμένη.

Η ζωγραφική του είναι ένα μυστικό κράμα ναίφ μανιέρας διανθισμένης με πολλά εκλεκτικιστικά στοιχεία που μετέρχονται του Συμβολισμού και του Εξπρεσιονισμού, διατηρώντας το ακατέργαστο και ανεπιτήδευτο κύτταρο της τέχνης του. Έχει μια σύγχρονη, φρέσκια ματιά και μια «παλιά» ψυχή που του δίνει μια ιδιόρρυθμη πατίνα. Τα έργα του είναι γνώριμα, μιλάνε στις αισθήσεις του θεατή και μυσταγωγικά τον καλούν να εισέλθει στο σύμπαν τους.

Πνεύμα ανήσυχο και διερευνητικό, συνεχίζει τη σπουδή και τη δουλειά του στο μονοπάτι της δημιουργίας, μιας τέχνης απόλυτα προσωπικής, με ένα αισθητικό και εικαστικό αποτύπωμα που μας φέρνει νέα από εμάς. Γιατί η ζωγραφική του ψάχνει την αλήθεια που βρίσκεται μέσα μας, τη χρωματίζει και την αναδεικνύει». (Μαρία Αθανασέκου, Dr. Ιστορικός Τέχνης, Διδάσκουσα στο ΑΤΕΙ Θεσσαλονίκης, στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και στο Πανεπιστήμιο Frederick)

 

«Με την εικαστική περιπλάνηση στη ιδιωτική του οδό ο Άγγελος Παπαδόπουλος μας αφηγείται μια προσωπική μυθολογία, ικανή να μας αγγίξει και να μας συγκινήσει βαθιά. Όταν μάλιστα αυτή η μυθολογία διακατέχεται και από ένα μυστήριο τόσο καταπιεστικά εντυπωσιακό,  όπως λέει στο Μικρό Πρίγκιπα και ο συγγραφέας του SantExupery, δεν τολμάς να μην υπακούσεις». (Χρηστος Παλλαντζάς, Ζωγράφος)

 

«Η τέχνη είναι μια εσωτερική ανάγκη. Ο καλλιτέχνης δεν μπορεί να μην κάνει τέχνη . Η τέχνη όπως και η ζωή θέλει πάθος, συναίσθημα, ψυχή . Ο Άγγελος Παπαδόπουλος ένας καλλιτέχνης με πάθος και ψυχή ζωγραφίζει από μικρό παιδί. Με τις ζωγραφιές του επικοινωνούσε με το περιβάλλον του. Το έργο του Άγγελου μας προκαλεί να εξετάσουμε ένα καλειδοσκόπιο απο θέματα και εκφραστικά μέσα που παραπέμπουν σε μία πολλαπλότητα εικαστικών ερεθισμάτων την πολλαπλότητα της σύγχρονης εποχής των εικόνων. Σε αφηρημένες σύνθεσης, τοπία, μορφές όλα ριζωμένα σε οικεία συναισθήματα σφυρηλατημένα σπλαχνικά με παλλόμενες πινελιές και αποχρώσεις ο ζωγράφος πλαισιώνει τις εμπειρίες που τον έχουν συγκινήσει ενσωματώνοντας ψυχολογικές πτυχές αντικειμένων εμπειριών και τόπων και δημιουργεί ένα ιδιαίτερο πεδίο έκφρασης όπου όλα συνυπάρχουν χωρίς αντιφάσεις . Η αίσθηση και ζωγραφική είναι στο ίδιο βάθρο . Η ζωγραφική είναι ο τρόπος που επικοινωνώ λέει ο Άγγελος. Με τη ζωγραφική αισθάνομαι πως συμμετέχω στη ζωή». (Στυλιάνος Παπαδόπουλος, Ζωγράφος)

 

«Μέσα από τα έργα μου ανοίγω ένα παράθυρο στο φανταστικό, το ονειρικό. Καταγράφω τα τοπία του νου, τα όνειρα και τις φαντασιώσεις, τις επιθυμίες, αλλά και τα τρωτά σημεία, τους φόβους και τις αναμνήσεις από την παιδική ηλικία.

Στην καταγραφή των ιδεών και του εσωτερικού μου κόσμου λειτουργώ συνειρμικά, ελεύθερα και αφιλτράριστα. Θέλω μέσα από τα έργα μου να εκφράζομαι διαφορετικά και μη γραμμικά. Από τελάρο σε τελάρο, από έργο σε έργο, διανύω μεγάλες αποστάσεις και κάνω λογικά άλματα επιδιώκοντας να καταθέσω την αλήθεια της ψυχής μου.

Τα σύμβολα με γοητεύουν πολύ, από μικρό. Με συνεπαίρνει η δύναμη της οπτικής επικοινωνίας και της εικόνας, η δυνατότητα που ένα σύμβολο έχει να λειτουργεί μεταφορικά και αλληγορικά και να καταδύεται στα βάθη της ύπαρξης και του συλλογικού ασυνείδητου.  Για μένα η Τέχνη και η δική μου τέχνη έχουν θεραπευτικές διαστάσεις και λειτουργούν ιαματικά στην ανησυχία και τους προβληματισμούς μου.

Για μένα είναι εξαιρετικά σημαντικό να  καταθέσω όπως τα βιώνω τα τοπία του μυαλού μου, όπως ακριβώς είναι αυτά τα εσωτερικά μου τοπία και τα όντα που τα κατοικούν: Ακατέργαστα». (Άγγελος Παπαδόπουλος)

Ο Άγγελος Παπαδόπουλος αποφοίτησε από το τμήμα Εικαστικών του Καλλιτεχνικού Γυμνασίου Γέρακα και συνέχισε τις σπουδές του στον ΑΚΤΟ/Middlesex University όπου ολοκλήρωσε με επιτυχία τη φοίτησή του. Είναι πτυχιούχος του τμήματος Fine Art and New Media. Έχει ήδη φιλοτεχνήσει πολλά εξώφυλλα δίσκων και αφίσες σημαντικών καλλιτεχνών, όπως Γιώργου Νταλάρα, Λάκη Παπαδόπουλου, Ελεωνόρας Ζουγανέλη, Πάνου Μουζουράκη κ.α.

Στη γκαλερί Αγκάθι τον Δεκέμβριο του 2018 είναι η πρώτη του ατομική έκθεση.

Άγγελος Παπαδόπουλος

Εγκαίνια της έκθεσης: Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2018

Διάρκεια: έως τις 14 Δεκεμβρίου 2018

Αίθουσα Τέχνης «αγκάθι  κartάλος»
(Μηθύμνης 12 και Επτανήσου Πλ. Αμερικής) – τηλ. 210 8640250 

Ώρες λειτουργίας έκθεσης:

Δευτέρα έως και Παρασκευή 11:30 – 13:30
& Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 19:00 – 20:30

Ο συγγραφέας Κώστας Ακρίβος, συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«Ωραίο πράγμα να είσαι δεκαεφτά χρονών! Γιατί, ακόμα κι αν δεν μπορείς να κάνεις δικό σου όλο τον κόσμο, τουλάχιστον νομίζεις ότι μπορείς να τον βάλεις κάτω από τα σκέλια σου…»

Ο Κώστας Ακρίβος γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1958 στις Γλαφυρές Μαγνησίας. Σπούδασε Μεσαιωνική και Νεοελληνική Φιλολογία στο πανεπιστήμιο των Ιωαννίνων. Το 1983 διορίστηκε στο Λύκειο Ανδρίτσαινας και μέχρι σήμερα εργάζεται στη δημόσια εκπαίδευση ως φιλόλογος. Το 1985 κέρδισε με μια σύντομη ιστορία το 1ο βραβείο για νέους συγγραφείς σε διαγωνισμό της εφημερίδας Τα Νέα. Από τότε έχει συγγράψει πολλές ιστορίες, βιογραφίες, μυθιστορήματα και βιβλία για το λύκειο.

Τον Νοέμβριο του 2012 εκδίδεται το μυθιστόρημά του «Ποιος θυμάται τον Αλφόνς». Συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων στην οποία διετέλεσε μέλος του Δ.Σ. κατά τη διετία 2001-2003. Στο εκδοτικό του έργο περιλαμβάνονται αφηγηματικά βιβλία, ανθολογίες, συμμετοχές σε διάφορα συλλογικά έργα, ενώ πήρε μέρος στη συγγραφή σχολικών εγχειριδίων.

Αρθρογραφεί στον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο για θέματα βιβλίου και πνευματικής παραγωγής. Συνεργάστηκε με το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) στα προγράμματα Συγγραφείς στα Σχολεία και Λέσχες Ανάγνωσης.

Δεν ήταν δικό σας το βίωμα του άτεγκτου θρησκευτικού οικοτροφείου στον Βόλο τη δεκαετία του ’70, έτσι δεν είναι κ. Ακρίβο; Και τι σας ώθησε να γράψετε τη γλυκόπικρη, σκληρή αυτή ιστορία, τη συγκεκριμένη στιγμή;

Από πολλούς η δεκαετία του ΄70 θεωρείται άνυδρη λογοτεχνικά. Αν εξαιρέσουμε το σημαντικό γεγονός της μεταπολίτευσης, χάρη και εξαιτίας της εξέγερσης στο Πολυτεχνείο, δεν υπάρχουν άλλα γεγονότα και συμβάντα που να είναι σε θέση να πυροδοτήσουν τη φαντασία που θα οδηγήσει στη μυθοπλαστική ανάπλασή τους. Στέγνα και ξεραΐλα. Ωστόσο και σ’ αυτά τα χρόνια έζησαν και ονειρεύτηκαν έφηβοι, πόνεσαν συνειδήσεις, αγωνίστηκαν βιοπαλαιστές, γιγαντώθηκαν προσωπικά και οικογενειακά πάθη. Η δική μου εφηβεία συμπίπτει μ’ αυτά τα χρόνια, άρα και με τις ηλικίες των πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος. Από τη σκοπιά του σημερινού ενήλικα θέλησα να δω και να θυμηθώ τον έφηβο «προπάτορά» μου: ποιος ήμουν, πώς σκεφτόμουν, ποια όνειρα και σχέδια έκανα τότε, εάν δικαιώθηκαν και σε ποιο βαθμό στα χρόνια που προστέθηκαν αργότερα στις πλάτες μου. Αν σ’ αυτό το πλαίσιο προσθέσει κανείς και τον δικό μου εγκλεισμό σε οικοτροφείο την περίοδο των γυμνασιακών χρόνων, τότε καταλαβαίνετε πως το στοίχημα γίνεται αμέσως διπλό.

Τα φιλαράκια που πρωταγωνιστούν στο «Γάλα Μαγνησίας» είναι πρόσωπα υπαρκτά δικά σας; Γιατί τόσο αληθινά μοιάζουν;

Βασική φροντίδα και έγνοια κάθε πεζογράφου είναι οι χαρακτήρες του βιβλίου του να αναδίδουν οσμή και άρωμα ζωής. Να μην είναι καρικατούρες και ανδρείκελα, μα να μιλούν στον αναγνώστη σαν να είναι υπαρκτές φυσιογνωμίες που λειτουργούν με όλες τους τις αισθήσεις. Τα τέσσερα βασικά πρόσωπα στο βιβλίο, όπως θέλω να πιστεύω και οι δευτερεύοντες χαρακτήρες, δεν είναι ξεκομμένοι από την πραγματικότητα, είτε την ατομική είτε την κοινωνική. Η δράση τους, τα λόγια και οι πράξεις τους φρόντισα να ανταποκρίνονται στο κλίμα της εποχής και στην ιδιοσυγκρασία του χαρακτήρα τους, ακόμα κι αν πολλά από αυτά που κάνουν δεν συμβαδίζουν με το πρότυπο του καλού παιδιού και του καλού μαθητή.

Νεανικές ανησυχίες, κορίτσια απονήρευτα, φιλιά στη ζούλα, τσιγαράκια στα κλεφτά, κοπάνες… Πόσο απίστευτα αγνά φαίνονται όλα τούτα συγκρίνοντας με το τώρα, έτσι δεν είναι;

Δεν ξέρω αν πω ευτυχώς ή αν δυστυχώς, πάντως η μνήμη μας έχει την τάση να ωραιοποιεί το παρελθόν καθώς το ραντίζει με το άρωμα της νοσταλγίας. Λίγο πολύ όλοι οι άνθρωποι όταν επιστρέφουν νοερά στα παιδικά ή τα εφηβικά τους χρόνια, αποσιωπούν συνειδητά ή ασύνειδα τις μελανές στιγμές και τα ζόρικα συμβάντα· θέλουν να θυμούνται μονάχα τα ωραία και τα όμορφα. Είναι στη φύση του ανθρώπου μια τέτοια διαδικασία αθώωσης. Και εκείνα τα χρόνια, όπως βέβαια και τα σημερινά, έχουν τις γελαστές, έχουν όμως και τις μελανές στιγμές τους. Απλώς, καθένας και καθεμία που περνάει το κατώφλι των -ήντα νοσταλγεί με πόνο ψυχής το «γλυκό πουλί της νιότης».

Οι Πελόμα Μποκιού, ο μακαρίτης ο Βλάσης, το βερμούτ, τα σέικ, η μαυροδάφνη Πατρών… Πού τα θυμηθήκατε όλα αυτά τα γλυκά και χαμένα; Τα κουβεντιάζατε με «παιδιά» από τότε; Περάσατε ωραία κοιτάζοντας πίσω στα χρόνια που κάκιστα ονομάζονται της αθωότητας;

Η αλήθεια είναι ότι οι τέσσερις ζωηροί έφηβοι μου έκαναν πολύ καλή παρέα την ώρα που τους ζωντάνευα στο χαρτί. Κουβεντιάζαμε, γελούσαμε, ξενυχτήσαμε αρκετά βράδια, τους είπα και μου είπαν τον πόνο και τον καημό τους. Ωραίο πράγμα να είσαι δεκαεφτά χρονών! Γιατί, ακόμα κι αν δεν μπορείς να κάνεις δικό σου όλο τον κόσμο, τουλάχιστον νομίζεις ότι μπορείς να τον βάλεις κάτω από τα σκέλια σου…

«Θα χαρώ με ένα τέτοιο ενδεχόμενο [ να γίνει σενάριο το βιβλίο ]. Ωστόσο καλό θα ήταν να ρωτήσουμε και τον Ζερβή, τον Μικ, τον Μπράσκα και τον Αχιλλάκο αν δέχονται κάποιοι άλλοι να υποδυθούν τις ζωές τους»

Ένα τραγικό περιστατικό γίνεται αβάσταχτο στους ώμους της παρέας των αγοριών. Τα διαλύει. Και θέτετε το ερώτημα: Η μνήμη του καθενός μας παίζει τα δικά της παιγνίδια, εξωραΐζει πράγματα, για να τη βγάλουμε καθαρή;

Έχει μια δίδυμη αδερφή η μνήμη, τη λήθη. Άλλες φορές τα πάνε καλά οι δυο τους γιατί έχουν το ίδιο μερτικό στο «θυμάμαι», άλλες φορές όμως διαπληκτίζονται για το ποια θα πάρει το πάνω χέρι. Χρειαζόμαστε τη μνήμη, επειδή χωρίς μνήμη ο άνθρωπος θα καταντήσει ά-λογο ον, αλλά χρειαζόμαστε και τη λήθη, έστω σε μικρές δόσεις, για να αποφορτίζει κάπου κάπου τον σκληρό δίσκο του εγκεφάλου, έτσι ώστε να μένει χώρος για να αποθηκεύονται και τα τωρινά συμβάντα.

Ξεφεύγοντας από το βιβλίο: Χρόνια διδάσκετε παιδιά σε λύκεια. Σας κάνει πιο ανοιχτόμυαλο, πιο ανεκτικό η επαφή σας με νέα άτομα;

Ανεπιφύλακτα: οπωσδήποτε! Για αυτό άλλωστε, όταν ο συγγραφέας έρχεται σε τόσο κοντινή επαφή με νέους ανθρώπους, γίνεται ένα είδος βαμπίρ: τρέφεται από το σφρίγος, τον ενθουσιασμό, την ελαφρότητα, το πηγαίο που μόνο η νεολαία είναι σε θέση να προσφέρει.

Εκτός γραπτών πώς κυλάει μια κανονική σας μέρα;

Μες στην αγία ρουτίνα της καθημερινότητας. Αλλά και προσπαθώντας να ξεκλέψω χρόνο για να απομονωθώ. Γι’ αυτό και σε καθημερινή βάση αφιερώνω μια δυο ώρες για βάδην ή για ήπια ορειβασία σε πλαγιές λόφων και βουνών.

Κλείνοντας: Το νοσταλγικό ασπρόμαυρο  εξώφυλλο δική σας επιλογής ήταν;

Έχω την τύχη τα βιβλία μου να στεγάζονται στις συγκεκριμένες εκδόσεις Αυτό σημαίνει αγάπη και φροντίδα από την πρώτη στιγμή, που το βιβλίο είναι ακόμη χειρόγραφο, έως και μετά την έκδοση και την κυκλοφορία του βιβλίου. Επομένως από κοινού με τους εκδότες, τη Βάσω και τον Νώντα Παπαγεωργίου, αλλά και την επιμελήτρια Ελένη Μπούρα, που τα βιβλία μου της οφείλουν το ευ ζην, επιλέξαμε τη φωτογραφία του σπουδαίου και αείμνηστου φωτογράφου Δημήτρη Λέτσιου, που με μεγάλη προθυμία μάς την παραχώρησε το Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης όπου φιλοξενείται το αρχείο του.

Και κάτι ακόμα: Νομίζω ότι η ιστορία σας θα γινόταν ένα τέλειο σενάριο για το σινεμά. Δεν το κοιτάτε;

Θα χαρώ με ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Ωστόσο καλό θα ήταν να ρωτήσουμε και τον Ζερβή, τον Μικ, τον Μπράσκα και τον Αχιλλάκο αν δέχονται κάποιοι άλλοι να υποδυθούν τις ζωές τους.

Το βιβλίο «Γάλα Μαγνησίας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο

Πρόταση για διάβασμα: «Ο Έλληνας Ασθενής: Μια Ιστορία», της Φωτεινής Τσαλίκογλου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Είδος: Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 176
  • Τιμή: € 10
  • Εκδόσεις: Καστανιώτης

Απρίλιος 1980. Ο Θεόδωρος Κεντρωτάς θέτει τέρμα στη ζωή του σ’ ένα πάρκο της Γενεύης, κοντά στην ατάραχη λίμνη και στις χιονισμένες κορυφές των Άλπεων.
Απρίλιος 1820. Ένας πρόγονός του, με το ίδιο όνομα, ανασύρει απ’ το χωράφι του σ’ ένα νησί του Αιγαίου μια γυμνόστηθη μαρμάρινη γυναίκα. Την ερωτεύεται έως συντριβής.
«Μη με αφήσεις να σε αφήσω. Ίνα τι με εγκατέλιπες;»
Η ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο έχει κάτι το συγκλονιστικό.
Τρέλα, παραλήρημα, πόθος κατοχής, τρόμος εγκατάλειψης σημαδεύουν τη ζωή πέντε γενεών.
Η ιστορία που δεν τελειώνει θα μεταμορφωθεί στα χέρια ενός πεντάχρονου κοριτσιού.
Ο Έλληνας ασθενής συνομιλεί με τη φθορά: «Εγώ είμαι αυτό το μάρμαρο, δεν έχω ηλικία. Αυτό που λείπει με κάνει να ζω».
Άλλωστε, το τέλος είναι ένα ψέμα. Να πεθαίνεις είναι να φεύγεις για λίγο. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

 

H Φωτεινή Τσαλίκογλου είναι συγγραφέας και καθηγήτρια Ψυχολογίας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης με καθηγητή τον Ζαν Πιαζέ και ειδικεύτηκε στην Κλινική Ψυχολογία. Είναι συγγραφέας επιστημονικών βιβλίων και δοκιμίων. Μυθιστορήματά της έχουν ανέβει στο θέατρο, έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και κυκλοφορούν στην Ευρώπη και την Αμερική.

Το μυθιστόρημα 8 ώρες και 35 λεπτά (The Secret Sister) διακρίθηκε από το World Literature Today ως ένα από τα πιο αξιοπρόσεκτα μεταφρασμένα βιβλία του 2015 στην Αμερική. Η ιταλική του μετάφραση (La Sorella Segreta) από τον Μαουρίτσιο ντε Ρόζα τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης Έργου Ελληνικής Λογοτεχνίας σε Ξένη Γλώσσα

Πρόταση για διάβασμα: «Οι Φίλοι μας στο Βερολίνο» του Άντονι Κουίν (Anthony Quinn)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Μετάφραση: Αντώνης Καλοκύρης
  • Είδος: Μυθιστόρημα κατασκοπείας
  • Σελίδες: 368
  • Τιμή: € 15,50
  • Εκδόσεις Κλειδάριθμος

Λονδίνο 1941. Μια πόλη σε συσκότιση, στο έλεος των γερμανικών αεροπορικών επιδρομών.

Δύο άγνωστοι συναντιούνται. H σχέση τους ίσως αλλάξει την πορεία του πολέμου.

Ο Τζακ Χοστ είναι διπλός πράκτορας με αποστολή να εντοπίσει την πιο επικίνδυνη πράκτορα των Ναζί στη χώρα. Ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί να φτάσει σε αυτήν είναι μέσω της Έιμι Στράλεν, που είναι υπάλληλος σε ένα γραφείο συνοικεσίων.

Για πόσο ακόμη θα μπορεί ο Χοστ να συλλέγει πληροφορίες από τους κύκλους των Βρετανών Ναζιστών δίχως να γίνει αντιληπτός; Και πώς μπορεί να προστατεύσει την Έιμι που βρίσκεται μπλεγμένη, χωρίς να το ξέρει, στον κόσμο της κατασκοπείας φλερτάροντας με την προδοσία;

Ένα καθηλωτικό μυθιστόρημα κατασκοπείας, βασισμένο στην πραγματική ιστορία ενός τραπεζικού υπαλλήλου που στρατολογήθηκε από την ΜΙ5 για να εισχωρήσει στις φασιστικές ομάδες της Αγγλίας.

 

 

«Ένα βιβλίο που φέρνει στο προσκήνιο όλα τα ταλέντα του Κουίν, συναρπαστική πλοκή, εκτενής έρευνα και λεπτοδουλεμένη αφήγηση» (The Times).

 «Ένα εθιστικό κοκτέιλ δράσης, έρωτα και κατασκοπείας» (The Guardian)

Ο Άντονι Κουίν (Anthony Quinn) γεννήθηκε στο Λίβερπουλ το 1964 και από το 1998 έως το 2013 εργάστηκε ως κριτικός κινηματογράφου στον Independent.

Έχει γράψει έξι μυθιστορήματα: «The Rescue Man», για το οποίο του απονεμήθηκε το 2009 το βραβείο Authors’ Club Best First Novel, Half of the Human Race, «The Streets», που συμπεριλήφθηκε το 2013 στη λίστα των βραβείων Walter Scott, Curtain Call και επιλέχθηκε από τις λέσχες βιβλίων Waterstones και Mail on Sunday, υο «Freya», το οποίο επίσης επιλέχθηκε από τη λέσχη Radio 2 Book Club, και το «Eureka».

Πρόταση για διάβασμα: «Το Δέντρο της Υπακοής», της Βασιλικής Πέτσα

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Είδος: Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 336
  • Τιμή: € 15
  • Εκδόσεις: Πόλις

Μια περιπλάνηση από την Ιρλανδία και την Πορτογαλία μέχρι το Αραράτ, από τη Σιβηρία και την Αράλη ώς τον Ατλαντικό… Νοερές ή γεωγραφικά προσδιορισμένες πορείες, καταβυθίσεις στον εσωτερικό κόσμο ή πλεύσεις σε ποταμούς και ωκεανούς, ουράνιες εμφανίσεις και όνειρα διαστημικού ταξιδιού. Πρόσωπα που αναζητούν τη σωτηρία και αγωνίζονται ενάντια στη φθορά, στη βία, στην αδράνεια και στο αναπόφευκτο, με πυξίδα και όπλο τους την υπακοή.

Ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα που, μέσα από ιστορίες ιδιωτικές και δημόσιες, με κοινό σημείο αναφοράς την Οκτωβριανή Επανάσταση, μιλά για τη βασανιστική επιθυμία της ουτοπίας, την προσδοκία για ένα σημάδι θεϊκής παρουσίας, αλλά και για τη λαχτάρα της καλλιτεχνικής αναγνώρισης.

Η Βασιλική Πέτσα γεννήθηκε στην Καρδίτσα το 1983. Σπούδασε Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας και Θεωρίες του Πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ και Ευρωπαϊκή Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης. Είναι διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

Έργα της:

H νουβέλα «Θυμάμαι»

Οι συλλογές διηγημάτων «Όλα τα χαμένα» , «Μόνο το αρνί», και η μελέτη «Όταν γράφει το μολύβι»

Πρόταση για διάβασμα: «Το Ημερολόγιο Ενός Σπασίκλα 13: Αδέσποτες Χιονόμπαλες», του Τζεφ Κίνι (Jeff Kinney)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Μετάφραση: Γαβρηιλίδου Πετρούλα
  • Είδος: Παιδικό graphic novel – Κόμικς
  • Σελίδες: 240
  • Τιμή: € 11
  • Εκδόσεις: Ψυχογιός

 

Όταν το γυμνάσιο του Γκρεγκ Χέφλι κλείνει λόγω χιονόπτωσης, η γειτονιά του μεταμορφώνεται σε χειμερινό πεδίο μάχης. Αντίπαλες ομάδες παιδιών διεκδικούν εδάφη, χτίζουν τεράστια οχυρά από χιόνι και στήνουν επικές μάχες με χιονόμπαλες. Και στο στόχαστρο βρίσκονται ο Γκρεγκ και ο παλιός καλός του φίλος, ο Ράουλι Τζέφερσον.

Είναι ένας αγώνας επιβίωσης, καθώς ο Γκρεγκ και ο Ράουλι περιφέρονται ανάμεσα σε συμμαχίες, προδοσίες και εμπόλεμες συμμορίες σε μια γειτονιά που τα έχει παίξει. Όταν το χιόνι λιώσει, ο Γκρεγκ και ο Ράουλι θα ξεπροβάλουν σαν ήρωες; Ή δε θα ξέρουν αν θα βγουν ζωντανοί από κει μέσα;

 

Ο Τζεφ Κίνι (Jeff Kinney) είναι ο Νο1 ευπώλητος συγγραφέας της εφημερίδας New York Times και έξι φορές νικητής στα Βραβεία Nickelodeon Kids’ Choice, στην κατηγορία Αγαπημένο Βιβλίο, για τη σειρά Το ημερολόγιο ενός Σπασίκλα.

Ο Τζεφ έχει ανακηρυχθεί από το περιοδικό Time ένας από τους 100 Ανθρώπους στον Κόσμο με τη Μεγαλύτερη Επιρροή. Είναι επίσης ο δημιουργός της εταιρείας Poptropica, ενός από τους 50 Καλύτερους Ιστοτόπους, σύμφωνα με το περιοδικό Time.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ουάσινγκτον και μετακόμισε στη Νέα Αγγλία το 1995.

Ζει με τη γυναίκα και τους δύο γιους τους στη Μασαχουσέτη, όπου είναι ιδιοκτήτες του βιβλιοπωλείου Μια Απίθανη Ιστορία.

«Crazy little thing called… Freddie!», γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Η πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του.

Ο μύθος γύρω από το όνομά του.

Το βάρος της δόξας του.

Το ταλέντο και η λάμψη του.

Τα «σκοτεινά σημεία» της ζωής και της οντότητάς του.

Το «χρυσό κλουβί» και οι στιγμές μοναξιάς που βίωσε μέσα σε αυτό, όντας απλά ο εαυτός του (ή και όχι).

Αυτά είναι μόνο κάποια από τα βασικά σημεία που αφορούν τον τραγουδιστή των Queen και θίγονται με πολύ προσεκτικό τρόπο, σεβασμό αλλά και τρομερές ερμηνείες στο «Bohemian Rhapsody». Και για όλους όσοι θαυμάζουν τον «θρύλο Freddie», η συγκεκριμένη ταινία έδωσε έναν παραπάνω λόγο που επεξηγεί το γιατί…

Ναι, καλά κατάλαβες. Ήμουν κι εγώ μέσα σε εκείνους που παρακολούθησαν πρόσφατα το πολυσυζητημένο biopic των Queen.

Δεδομένου μάλιστα ότι οι τρελοί πρωτοπόροι των 70’s ήταν ανέκαθεν ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα όλων των εποχών (και όχι μόνο δικό μου φυσικά), είναι παραπάνω από προφανές ότι θα παρακολουθούσα από τους πρώτους το εν λόγω εγχείρημα.

Κι επειδή όπως συνηθίζεται έπειτα από κάθε τέτοιου είδους ταινία, τα «κλικ» στο Google «πήραν κι έδωσαν», εδώ στο InTownPost θελήσαμε να κάνουμε την «ερευνητική» σου διαδικασία λίγο πιο εύκολη…

Έτσι, διαβάζοντας την ιστορία της «ψυχής» των Queen (και όχι μόνο), θεώρησα δεδομένο το να σε κατατοπίσω σχετικά με τις υπαρκτές διαφορές της ταινίας με την πραγματικότητα.

Η ταινία «Bohemian Rhapsody» μοιάζει περισσότερο με μουσικό ντοκιμαντέρ και προσπαθεί στα 135 λεπτά της να «χωρέσει» τη ζωή του Freddie Mercury, αλλά και τη σχέση του με τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος, τα οποία φυσικά μετείχαν στην ολοκλήρωση του σεναρίου. Ωστόσο, το σενάριο παρεκκλίνει εσκεμμένα από την πραγματικότητα για να εξυπηρετήσει την κλιμάκωση του έργου και την περιορισμένη διάρκειά του.

Προειδοποιώ κάπου εδώ ότι αν δεν έχεις δει την ταινία και σιχαίνεσαι τα spoils, καλύτερα να μην συνεχίσεις την ανάγνωση.

Fact 1st

 

 

Σύμφωνα με την ταινία, ο Mercury αυτοπροτάθηκε στην υπόλοιπη μπάντα, όταν εκείνη δρούσε ακόμα με το όνομα «Smile», έπειτα από το τελευταίο live που έκαναν με τον τραγουδιστή τους.

Κάτι τέτοιο ωστόσο δεν συνέβη στην πραγματικότητα, καθώς ο πρώην τραγουδιστής των πρώιμων Queen πρότεινε ο ίδιος τον Freddie, λίγο μετά την αποχώρησή του από την μπάντα.

Fact 2nd

 

Βάσει όσων παρουσιάζει η ταινία, η επανένωση του συγκροτήματος ήρθε λίγο πριν το Live Aid. Ωστόσο, η συγκεκριμένη πληροφορία δεν ευσταθεί χρονικά, καθώς οι Queen βρίσκονταν ήδη σε περιοδεία πριν το event.

Στην ταινία πάντως, το story της «επανένωσης μετά από χρόνια» αποσκοπεί στη δημιουργία μιας κλιμάκωσης. Στην πραγματική ιστορία τους, οι Queen δεν διαλύθηκαν ποτέ.

Fact 3rd

 

Ο πρώτος που έκανε solo album από τα μέλη του συγκροτήματος ήταν ο Roger Meddows Taylor, drummer των Queen και όχι ο Freddie Mercury όπως παρουσιάζεται στην ταινία.

Μάλιστα οι Queen, «κόντρα» στο σενάριο του «Bohemian Rhapsody», συνέχιζαν την κοινή τους πορεία ακόμα κι όταν έγραφαν solo δίσκους.

Fact 4th

 

 

Σύμφωνα με την ταινία, ο Brian Harold May εμπνεύστηκε το «We will rock you» στο studio και το κομμάτι πρωτοπαρουσιάστηκε στο κοινό το 1980.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα το συγκεκριμένο κομμάτι υπήρχε στον δίσκο των Queen «News of the World», ο οποίος κυκλοφόρησε το 1977.

Fact 5th

 

 

Το πραγματικό χρώμα των ματιών του πρωταγωνιστή της ταινίας διαφέρει με εκείνο του Freddie.

Συγκεκριμένα, το χρώμα των ματιών του Rami Said Malek που ενσάρκωσε επάξια τον ρόλο του Mercury δεν άλλαξε ώστε να ταυτίζεται με εκείνο του θρύλου των Queen, μιας και οι παραγωγοί της ταινίας πίστευαν πως η λεπτομέρεια αυτή δεν θα ήταν τόσο κρίσιμη για να επηρεάσει την ίδια την ταινία. Και είχαν δίκιο.

Fact 6th

 

 

Στην πραγματικότητα του Freddie, η διάγνωση για το AIDS έγινε το 1987, δύο χρόνια μετά το Live Aid και όχι πιο πριν.

 Παρόλα αυτά, ακόμη κι αυτή η αλλαγή έγινε δικαιολογημένα, ώστε να απογειωθεί όσο περισσότερο γίνεται το finale.

«I’m just a musical prostitute, my dear…»

Ένας άνθρωπος με συναισθήματα, πάθη, ένταση, όνειρα, στόχους, λάθη, έρωτα, τρέλα, ικανότητες…

O Farrokh Bulsara (γνωστός με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Φρέντι Μέρκιουρι (Freddie Mercury)), γεννημένος στις 5  Σεπτεμβρίου 1946 στη Ζανζιβάρη, ήταν Βρετανός τραγουδιστής και μουσικός.

Έγινε διάσημος ως ο τραγουδιστής και πιανίστας του βρετανικού ροκ συγκροτήματος Queen και θεωρείται ο μεγαλύτερος και πιο χαρισματικός τραγουδιστής όλων των εποχών.

Οι γονείς του, Bomi και Jer Bulsara, ήταν παρσί με καταγωγή από την Ινδία και η οικογένεια είχε μεταναστεύσει στη Ζανζιβάρη για να μπορέσει να συνεχίσει ο πατέρας του την εργασία του στο βρετανικό αποικιακό γραφείο.

 

Το 1955 στάλθηκε πίσω στην Ινδία στο St. Peter’s School, ένα αγγλικό οικοτροφείο αρρένων στο Panchgani, όπου πήρε το παρατσούκλι «Freddie» που θα κρατούσε για όλη του τη ζωή.

 Ο διευθυντής του σχολείου παρατήρησε το μουσικό ταλέντο του Mercury και πρότεινε στους γονείς του να παρακολουθήσει μαθήματα πιάνου. Έτσι κι έγινε.

Σε ηλικία 12 ετών προσχώρησε στο πενταμελές μουσικό συγκρότημα «The Hectics», με το οποίο έπαιζε σε διάφορες σχολικές εκδηλώσεις.

 

 

Το 1963 ο Freddie επέστρεψε στη Ζανζιβάρη, η οποία στα τέλη της χρονιάς απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Ωστόσο, έπειτα από τη βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης που ξέσπασε τον Ιανουάριο του 1964, ο 17χρονος τότε Freddie αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί μαζί με τους γονείς και την αδελφή του.

Η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο, όπου ο Mercury σπούδασε γραφιστική στο «Ealing College of Art» κάνοντας τα πρώτα του μουσικά βήματα με το συγκρότημα «Wreckage».

Don’t stop me now…

 

 

Ο Mercury (που τότε λεγόταν ακόμη Freddie Bulsara) ήρθε σε επαφή μέσω του συμφοιτητή του Tim Staffell με το συγκρότημα «Smile», που ιδρύθηκε το 1968.

Τα μέλη εκτός του Staffell (τραγουδιστής και μπασίστας) ήταν οι Brian Harold May (κιθάρα) και Roger Meddows Taylor (ντραμς).

 

Την επόμενη χρονιά, ο Mercury έγινε τραγουδιστής του συγκροτήματος «Ibex» από το Λίβερπουλ, ενώ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους το συγκρότημα πήρε το όνομα «Wreckage», ωστόσο, μέσα στο διάστημα αυτό οι «Smile» διαλύθηκαν, καθώς ο Staffell τους εγκατέλειψε.

Έτσι, τον Απρίλιο του 1970, οι Brian May και Roger Taylor, με frontman τους τον Freddie Mercury πια, έφτιαξαν το δικό τους συγκρότημα, που ο τελευταίος ονόμασε «Queen», σχεδιάζοντας και το λογότυπό του.

Σημειώνεται ότι το 1971 προσχώρησε ως τελευταίο μέλος του συγκροτήματος και ο μπασίστας John Deacon.

We are the champions…

To 1973 οι Queen κυκλοφόρησαν το πρώτο άλμπουμ με το όνομά τους, χωρίς ωστόσο να κάνει ιδιαίτερη αίσθηση. Την ίδια αλλά κάπως καλύτερη τύχη είχαν τα δύο επόμενα άλμπουμ τους «Queen II» και «Sheer heart attack».

Το ταξίδι τους προς τη δόξα μπορεί αρχικά να φαινόταν ακατόρθωτο, στην πορεία όμως η ιστορία έδειξε πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

 

«Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς»… κι αυτό είναι μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια.

Λίγο πριν την κυκλοφορία του «A night at the opera», οι Queen εμπιστεύτηκαν για προσωπική ακρόαση ένα πολύ ιδιαίτερο τραγούδι στον φίλο τους Kenny Everett (γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός και κωμικός της Βρετανίας).

Εκείνος το βρήκε υπέροχο και χωρίς την άδεια του συγκροτήματος, έπαιξε όσες περισσότερες φορές μπορούσε το τραγούδι στην ραδιοφωνική του εκπομπή. Πολύ γρήγορα τα δισκοπωλεία γέμισαν κόσμο που ζητούσε ένα τραγούδι το οποίο δεν είχε καν κυκλοφορήσει!

 

 

Πρόκειται για το «Bohemian Rhapsody», ένα μοναδικό «πάντρεμα» της όπερας με τη ροκ. Μάλιστα, λόγω της πρωτοτυπίας του συγκεκριμένου τραγουδιού, το άλμπουμ είχε συνταρακτική επιτυχία. Το 1975 παρέμεινε 9 εβδομάδες στο Νο1 στα charts της Αγγλίας και άλλες 6 το 1991, μετά τον θάνατο του Mercury.

Ανάμεσα στις πολλές διακρίσεις που κατέκτησε το συγκεκριμένο τραγούδι, ξεχώρισε η ανακήρυξή του σε «Τραγούδι της Χιλιετίας» από το Guiness Book of Records.

Οι Queen είχαν πλέον καθιερωθεί αναπτύσσοντας τη δική τους προσωπικότητα. Η μοναδική φωνή του Freddie Mercury και ο ξεχωριστός ήχος της κιθάρας του May τους οδήγησε στην κορυφή της δόξας. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 ακολούθησαν επιτυχημένα άλμπουμ, με το κομμάτι «Another one bites the dust» να κερδίζει τις εντυπώσεις από το τελευταίο τους.

Ήταν φανερό ότι οι Queen πειραματίζονταν με διάφορα είδη μουσικής, ενώ στα early 80’s άλλαξαν αρκετά και το παρουσιαστικό τους, αφήνοντας πίσω το glam style που επέβαλε η ροκ κουλτούρα των 70’s.

Ο Mercury άφησε μουστάκι και εμφανιζόταν πλέον χωρίς μακιγιάζ και μαύρα νύχια.

 

 

 

Καθώς συνέχιζαν την επιτυχημένη πορεία τους, μαζί αλλά και solo, το 1985 συμμετείχαν στο Live Aid μαζί με πολλούς γνωστούς καλλιτέχνες και κυριολεκτικά «έκλεψαν» την παράσταση, όπως άλλωστε είχε παραδεχτεί και ο στενός τους φίλος Elton John.

The show must go on…

Οι Queen, αν και δεν διαλύθηκαν το επόμενο διάστημα, άφησαν περιθώρια για πιο προσωπικές μουσικές εξορμήσεις.

Οι φήμες ότι ο Freddie Mercury έπασχε από AIDS κυκλοφορούσαν πολύ έντονα, παρόλα αυτά ο ίδιος τις διέψευδε.

Το 1989 το συγκρότημα επανήλθε με το άλμπουμ «The miracle», ωστόσο, αν και ο Mercury εμφανίστηκε πολύ δυναμικός κι ενεργητικός στα video clips, παρουσίαζε εμφανή διαφορά στην εμφάνιση του: αραιωμένα μαλλιά και αρκετά λιγότερα κιλά.  

Το 1991 το συγκρότημα δημιούργησε το τελευταίο του άλμπουμ με τίτλο «Innuendo», με τελευταίο του κομμάτι να είναι το διαχρονικό «The show must go on», οι στίχοι του οποίου φανέρωναν ότι ο Freddie γνώριζε πως δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμα στη ζωή…

Love of my life…

Η αγάπη της ζωής του Freddie Mercury, για την οποία έγραψε και το γνωστό «Love of my Life» ήταν η επί έξι χρόνια σύντροφος του, κατά τη δεκαετίας του 70’, Mary Austin.

Η σχέση τους έληξε όταν ο Mercury παραδέχτηκε την ομοφυλοφιλία του, ωστόσο, οι δύο τους διατήρησαν μια υπέροχη σχέση, με την Austin να βρίσκεται δίπλα του μέχρι το τέλος.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 ο Mercury ζούσε στη Νέα Υόρκη και στο Μόναχο, όπου ηχογράφησε διάφορα άλμπουμ έχοντας σχετικά ήσυχη προσωπική ζωή. Στα μέσα της δεκαετίας μετακόμισε στο Λονδίνο.

Σύντροφός του από το 1985 μέχρι το 1991 ήταν ο Jim Hutton, που του έμεινε πιστός μέχρι και την τελευταία του μέρα.

Η φετινή ταινία αφιερωμένη στη ζωή του Freddie Mercury στάθηκε μόνο ως αφορμή για να θυμηθούμε για μια ακόμα φορά το μεγαλείο του ξεχωριστού αυτού καλλιτέχνη, αλλά και της μεταξένιας ψυχής του. Κι επειδή εδώ κλείνουμε πάντα μουσικά, θα σας αποχαιρετήσουμε όπως μόνο εμείς ξέρουμε.

Μέχρι να τα πούμε ξανά…

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Queen hits gallery

Το δημοφιλές παραμύθι: «Η χιονονιφάδα που Αγάπησε το Καλοκαίρι» στο θέατρο Αλκμήνη. Παρουσιάζει η Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

Tο παραμύθι που ψηφίστηκε από τους αναγνώστες ως ένα από τα δέκα πιο δημοφιλή της  χρονιάς, γίνεται θεατρική παράσταση για μικρούς αλλά κυρίως για μεγαλύτερους στο θέατρο Αλκμήνη

Το τρυφερό  παραμύθι του Χρήστου Δασκαλάκη «Η χιονονιφάδα που αγάπησε το καλοκαίρι», σε εικονογράφηση Ντανιέλας Σταματιάδη,  είναι μια μαγική ιστορία για τον κύκλο της ζωής. Ένας ύμνος στο  σεβασμό προς τους άλλους και προς τη φύση. Μια ιστορία που μας φέρνει αντιμέτωπους με το φόβο της απώλειας, μας συμφιλιώνει με όσα δεν μπορούμε να αλλάξουμε και τελικά μας χαρίζει την αρετή της προσαρμοστικότητας και το θρίαμβο της ελευθερίας.

Η σκηνοθετική της ματιά της Αθηνάς  Αρσένη και η θεατρική της διασκευή, σε συνεργασία με τον συγγραφέα, φροντίζει να κρατάει  αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού μέσα από τις γρήγορες δράσεις και τις εναλλαγές συναισθημάτων. Μια παράσταση γεμάτη τρυφερότητα, χιούμορ, μουσική, διάδραση και εκπλήξεις, που θέτει τους μικρούς θεατές πρωταγωνιστές στην κεντρική σκηνή του θεάτρου Αλκμήνη.   Η θεατρική ομάδα Λωτοφάγοι και η εταιρία  θεατρικών  παραγωγών  FKMB productions, ενώνουν τις δυνάμεις τους και παρουσιάζουν μια  θεατρική παράσταση για όλη την οικογένεια,  που θα φωλιάσει στις καρδιές μικρών και «μεγάλων» παιδιών

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις  από τις Eκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ και η εικονογράφηση του παραμυθιού είναι της Ντανιέλας Σταματιάδη

Λίγα λόγια για το παραμύθι:

O Νικόλας και η Ευτυχία αγαπούσαν πολύ το χιόνι. Κάθε βράδυ, ονειρεύονταν να δουν τις πρώτες νιφάδες να πέφτουν από τον ουρανό. Εκείνο το βράδυ έτσι και έγινε! Έτρεξαν γρήγορα στην κουζίνα, πήραν ένα γυάλινο βάζο, έπιασαν μια χιονονιφάδα και την έκλεισαν αμέσως στο ψυγείο. Όμως,  ό,τι αγαπάς δεν πρέπει το φυλακίζεις. Θα καταλάβουν τα παιδιά γρήγορα το λάθος τους; Θα της δώσουν μια δεύτερη ευκαιρία;  Και πώς μπορεί μια χιονονιφάδα να αγαπήσει ένα καλοκαίρι; Μέσα από μια περιπέτεια που ξεκινάει το χειμώνα και τελειώνει στην καρδιά του καλοκαιριού, τα δύο αδέλφια, μας αποδεικνύουν ότι στη ζωή όλα είναι πιθανά και όλα μπορούν να συμβούν. Αρκεί να υπάρχει υπομονή, πίστη, σεβασμός και αγάπη.

 

Η Αθηνά Αρσένη από μικρή αγάπησε το θέατρο γιατί μεγάλωσε με εικόνες και ήχους από το σπουδαίο Θεατρικό Φεστιβάλ της Ιθάκης, όπου και κατάγεται.

Σπούδασε σωματικό θέατρο στην Αγγλία και όταν επέστρεψε στην Ελλάδα το 2007 ίδρυσε την θεατρική της ομάδα «Λωτοφάγοι». Απο τότε σκηνοθετεί παραστάσεις για παιδιά και ενήλικες με επαγγελματίες και ερασιτέχνες ηθοποιούς σε διάφορα θέατρα της Αθήνας και έχει λάβει μέρος σε διάφορα θεατρικά φεστιβάλ και ευρωπαϊκά προγράμματα.

Έχει διδάξει θέατρο σε ιδιωτικά σχολεία, εκπαιδευτηρια, ΙΕΚ στην Αττική και σήμερα πλέον παντρεμένη ζεί μόνιμα στην Ιθάκη και έχει μια κορούλα 16 μηνών. 

Δραστηριοποιείται παράλληλα δημιουργικά στην Ιθάκη και στην Αθήνα με την τελευταία της παράσταση για παιδιά «Η χιονονιφάδα που αγάπησε το καλοκαίρι»

Η σκηνοθετις Αθηνα Αρσένη
Ο συγγραφέας Χρήστος Δασκαλάκης

Πρωταγωνιστούν:

Φιλίνη Παναγιωτοπούλου

Μαρία Στάβαρη

Νάντια Συρίου

Συντελεστές:

Συγγραφέας: Χρήστος Δασκαλάκης

Θεατρική διασκευή: Χρήστος Δασκαλάκης – Αθηνά Αρσένη

Σκηνοθεσία: Αθηνά  Αρσένη

Βοηθός Σκηνοθέτη: Μάυ Χάννα

Σκηνικά: Μάκης Χάνος

Κοστούμια: Σοφία Χριστίνα Ραδίτσα

Χορογραφίες: Ντανιέλα Πισιμίση

Πρωτότυπη Μουσική: Λία Σταυρoπούλου

Στίχοι: Χρήστος Δασκαλάκης

Εικονογράφηση: Nτανιέλα Σταματιάδη

Γραφιστική επιμέλεια: Ιωάννα Παπαϊωάννου

Φωτογραφίες: Γιώργος Μαρινάκης

Παραγωγή: Λωτοφάγοι & FKMB productions

Κάθε ΚΥΡΙΑΚΗ στις 12:00 στην κεντρική σκηνή του θεάτρου ΑΛΚΜΗΝΗ

Εισιτήρια: 8 ευρώ (γενική είσοδος) 

Τις καθημερινές  πραγματοποιούνται οργανωμένες παραστάσεις για νηπιαγωγεία, δημοτικά σχολεία και συλλόγους.

Μεταφερόμενη παράσταση σε Παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία, δημοτικά σχολεία, παιδότοπους, πάρτι,  εκδηλώσεις  κ.α.

Θέατρο Αλκμήνη  Διεύθυνση:

Αλκμήνης 8, Γκάζι  (πλησίον μετρό Κεραμεικός) ΤΗΛ. 210 3428650

Τηλέφωνα κρατήσεων:   2106393335 – 6932941624 – 6932249115