fbpx

«Περί Λόγου, Γλώσσης καί Παιδείας», γράφει ο Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ὁ Εὐπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης,  ο Εύπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

andblam@gmail.com

Επί 40 συναπτά έτη  ἀσχολούμαι μέ τον Λόγο και διάφορα ερωτήματα για τά οποία αναζητῶ απαντήσεις πού θά διευκολύνουν εμένα  καί – μάλλον προφανώς – δι’ εμού καί τούς λοιπούς συνανθρώπους μου.

Έτσι, θά χρειασθή νά ἐνεργοποιήσετε την ανοχή σας διά να μπορέσετε να δεχθήτε έναν ανατρεπτικό πολλές φορές λόγο. Βέβαιον είναι ότι υπάρχουν πάντοτε καί άλλες απόψεις από τήν αρχική, πού δεν είναι απαραιτήτως και η ορθή. Τό ἄν θα αναθεωρήση ο καθείς τίς δικές του απόψεις, αυτό είναι ένα απολύτως προσωπικό καί αναφαίρετο δικαίωμα τού καθενός καί φυσικά επ’ ουδενί υπεισέρχομαι ή εμπλέκομαι στό θέμα αυτό.

Η αναζήτησις λοιπόν αυτή μέ έχει οδηγήσει σέ δύο θέματα πού νομίζω ότι απασχολούν κάθε άνθρωπο πού επιζητεί νά ψάξη και ψάχνοντας νά βρή τά πρό καί τά μετά τής ζωής του. Από πού έρχεται καί πού πάει.

Τό ένα βασικό εργαλείο μέ τό οποίο εργάζεται καί μέ τό οποίο προσπαθεί νά δώση λύσεις στά ερωτήματά του είναι η πίστις του.

Τό άλλο εργαλείο είναι ο Λόγος.

Η πίστις του, έτσι όπως ορίζεται καί περιγράφεται, αναφέρεται είς τήν έννοιαν τής πιστότητος (fidelity καί όχι faith), έν τούτοις θεωρείται ή έχει εκληφθή ότι αφορά είς ένα συγκεκριμένον Θεόν,  τόν οποίον μάλιστα υποχρεούται ο πιστός νά αποδέχεται a priori ως Ένα, Αληθή, Ζώντα, καί Τρισυπόστατον, δηλ. τελικώς ως τόν Τριαδικόν Θεόν τού Χριστιανισμού (από την στιγμή πού είναι κομμάτι τής Διδασκαλίας και η Παλαιά Διαθήκη η ορθή ονομασία θα έπρεπε να είναι Εβραιοχριστιανισμός). Υπάρχει πάντοτε ο «κίνδυνος» νά παρασυρθή κανείς από τά θρησκευτικά βιβλία, καί έτσι νά θεωρήση κανείς τήν δημιουργία ως αποτέλεσμα τής «δημιουργική-κατασκευαστικής» διαθέσεως τού Θεού.

Πράγμα πού κατά άλλην άποψιν δέν ευσταθεί.

Η προσωπική μου ιδιαιτέρα κλίσις αλλά και «λατρεία» είναι πρός τόν Λόγον, γραπτόν καί προφορικόν, ο οποίος εκφράζεται διά τής γλώσσης, δεδομένου ότι θεωρώ ότι η νόησις έχει ανάγκη τής γλώσσης γιά νά εξωτερικευθεί καί νά αποκτήση υπόστασιν. Για νά μετατραπή σέ έργο ανθρώπινο καί δημιουργικό.

Ο Λόγος είναι τό βασικώτερο εργαλείο διά τού οποίου μετατρέπεται η επιθυμία σέ πράξη, τό συναίσθημα σέ έργο, τό αφηρημένο σέ συγκεκριμένο, τό νοερό καί νοητό σέ πραγματικό.

Κατά συνέπειαν, είναι χρήσιμον καί αναγκαίον νά αποκτήσουμε μεγαλυτέρα καί καλλιτέρα επαφή μέ τό απιστεύτου κάλλους αυτό εργαλείο πού λέγεται Γλώσσα.

Άς ξεκινήσουμε τήν μελέτη μας αυτήν μέ τήν αναζήτησι τών ριζών της.

Έτσι, όπως μάθαμε από τήν σύγχρονη χημεία καί μοριακή βιολογία, γιά νά γίνη ένα μόριο μιάς ύλης, χρειάζονται νά συντεθούν δύο τουλάχιστον επί μέρους στοιχεία, πχ. γιά νά έχουμε ένα μόριο νερού πρέπει νά έχουμε δύο άτομα υδρογόνου καί ένα οξυγόνου, γιά νά έχουμε αλάτι χρειαζόμαστε ένα άτομο νατρίου καί ένα χλωρίου. Καί πάει λέγοντας. Είναι λοιπόν ανάγκη τά στοιχεία νά είναι διατεταγμένα κατά μίαν συγκεκριμένη τάξιν γιά νά έχουν συγκεκριμένο αποτέλεσμα.

Κατά τόν ίδιο τρόπο λειτούργησε καί λειτουργεί η γλώσσα. Η συγκεκριμένη διάταξις τών γραμμάτων αποφέρει συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Μία έννοια εκφράζεται μέ λέξι, καί ο συνδυασμός λέξεων σέ λόγο.

Τό φυσικό συνταγολόγιο πού καθορίζει τήν σειρά καί τόν αριθμό τών γραμμάτων, έχει νομοθετηθεί από τήν ίδια τήν φύσι.

Πρώτοι οι Ορφικοί αντελήφθησαν καί διετύπωσαν τόν νόμον, ότι η φύσις τά πάντα τεύχει μούνη,  ότι δηλαδή η φύσις κατασκευάζει τά πάντα μόνη της.

Ο άνθρωπος, ο ιθαγενής κάτοικος τού Ελληνικού χώρου, όταν άρχισε νά κωδικοποιή τήν φωνητική συνεννόησι σέ ιδεογράμματα, καί μετά σε γράμματα, ρίζες, λέξεις, προτάσεις καί λόγο εν τέλει, έπρεπε, ή μάλλον δεν μπορούσε παρά νά, παραδειγματισθή από τήν φύσι, συνειδητά ή ασυνείδητα.

Υπήρξε, έτσι, είτε ιδιοφυής είτε αναπόδραστος, η σκέψις νά προσκολληθή στήν φύσι καί νά προσπαθήση νά τήν μιμηθή. Όπερ καί εγένετο.

Πρώτιστο ενστικτώδες καθήκον κάθε υπάρξεως είναι η επιβίωσις.

Καί επιβίωσις σημαίνει πάλη γιά τήν επικράτηση τού ισχυροτέρου. Αυτό όμως λέγεται πόλεμος. Από αυτό, λοιπόν, τό πεδίον μάχης, ο πρωτόγονος αυτόχθων άνθρωπος τού Ελλαδικού χώρου θά πρέπη νά ενεπνεύσθη καί γι’ αυτό η αρχική δομή τής Ελληνικής γλώσσης ορίζεται από έννοιες πού η ιδία η φύσις δίδει μέ εικόνες στό πεδίον τής μάχης.

Η μαγιά τής κλασικής καί διεθνώς ανεγνωρισμένης γλώσσης τών Ελλήνων, πρέπει νά στηρίχθηκε θεωρητικώς σέ 24  λέξεις-κλειδιά, κατά τό πλείστον ρήματα, (από τά 24 τά 21 είναι ρήματα) πού παρήχθησαν στό πεδίον τής μάχης. Ίσως εδώ θά πρέπη νά αναζητηθή καί ο αριθμητικός καθορισμός τών γραμμάτων τής Ελληνικής Αλφαβήτου σέ 24.  Άλλωστε κάθε λέξις πού παράγεται από τόν πόλεμο αντιστοιχεί σέ ένα γράμμα τής αλφαβήτου.

Οι λέξεις αυτές είναι οι εξής:

  1. (Α) άγω =  οδηγώ
  2. (Β) βάλλω = βάλλω
  3. (Γ) γίγνομαι =  γί(γ)νομαι
  4. (Δ) δαίω = δένω, συγκρατώ
  5. (Ε) έλκω = σύρω, σέρνω
  6. (Ζ) ζέω = βράζω, καίω
  7. (Η) ηγέομαι = ηγούμαι
  8. (Θ) θέρω = θερμαίνω
  9. (Ι ) ίστημι = γνωρίζω
  10. (Κ) κόπτω = κόπτω
  11. (Λ) λέγω = λέγω
  12. (Μ) μένω = μένω
  13. (Ν) νάω = ρέω
  14. (Ξ) ξέω = ξύνω
  15. (Ο) όρνυμι = στολίζω
  16. (Π) πτολεμίζω, πτολίεθρον = κτίζω πόλιν, πόλις
  17. (Ρ) ρέω/ρήγνυμι = ρέω /διασπώμαι
  18. (Σ) σβέω = διατρυπώ
  19. (Τ) τύπτω = κτυπώ
  20. (Υ) υπέρ, υπό = υπέρ, υπό
  21. (Φ) φαίνω = υφαίνω
  22. (Χ) χέω ἤ χάζω = χύνω
  23. (Ψ) ψἀω = τρίβω
  24. (Ω) ώψ = οφθαλμός

Προφανώς γίνεται αντιληπτόν διά ποίον λόγον η Ελληνική αποκαλείται «σημαντική» γλώσσα, ενώ τά παράγωγά της, οι παραφθορές της, (όπως πχ. η Λατινική καί εξ αυτής άλλες γλώσσες: Ιταλική, Γαλλική, Αγγλική Γερμανική κλπ), εμπλουτισμένες μέ έννοιες καί ήχους πού έχουν σχέσιν μέ τό κλίμα καί τίς συνθήκες ζωής άλλων λαών, σέ άλλες  περιοχές, θεωρούνται γλώσσες «συμβατικές», διότι χρησιμοποίησαν παρεφθαρμένην τήν Ελληνικήν, χρησιμοποίησαν τό Ελληνικόν Κυμαϊκόν αλφάβητον (από τήν Κύμην Ευβοίας) διά νά συγκροτήσουν τήν δικήν τους γλώσσα, διά νά αποτυπώσουν μέ σαφήνεια τά διανοήματά τους.

Αναφέρω τίς κατ’ εμέ ένδεκα (11) διαφορετικές έννοιες-σημασίες τής λέξεως Λόγος.

Θα ξεκινήσω με τήν ερμηνεία τής λέξεως ΛΟΓΟΣ. Κι όταν λέμε ερμηνεία εννοούμε τήν άλλην εσωτερικήν σημασίαν μιά λέξεως. Η λέξις ερμηνεία προέρχεται από τό όνομα τού Ερμού τού Τρισμεγίστου, σπουδαίου φιλοσόφου, τού οποίου  η φιλοσοφία είχε πάντοτε και δευτέρα ανάγνωση, διότι πάντα κάτι άλλο εκρύβετο από πίσω. Καί ωσάν τήν ΑΛΗΘΕΙΑ, εχρειάζετο και η αποκάλυψις τής δευτέρας εννοίας-σημασίας.

Ο Λόγος λοιπόν έχει τίς έννοιες:

  1.  τής λέξεως,
  2. τού συνόλου τών λέξεων ενός κειμένου ή μιάς ομάδος κειμένων,
  3. τής προφορικής εκφοράς τού γραπτού κειμένου,
  4. τής προφορικής εκφοράς τής γνώσεως καί εμπειρίας ενός άλλου  ανθρώπου,
  5. τής σχέσεως μεταξύ δύο συνόλων,
  6. 6. τής υποσχέσεως, τής αναλήψεως υποχρεώσεως, τού όρκου, ως σχέσις πρός τήν ιδίαν μας  τήν τιμήν
  7. τού μαθηματικού κλάσματος, ( ο λόγος αριθμητού προς παρονομαστήν)
  8. τής αντωνυμίας ( ελόγου μου, ελόγου σου κλπ)
  9. τής λογικής ως ορθός λόγος,
  10. τής αιτίας και κατά συνέπειαν,
  11. τής Δημιουργού Αιτίας, όπου με τόν όρον Αιτία δέν νοούμε τίποτε άλλο από τήν Αιτίαν τής Δημιουργίας, δηλαδή τήν μή εκδηλωμένην εισέτι πρόθεσιν τού Δημιουργού πρός δημιουργίαν.

 

Υπάρχουν λοιπόν, πολλές έννοιες τής λέξεως Λόγος πού μπορούν να κεντρίσουν τό φιλοσοφικόν ενδιαφέρον μας.

Εκείνο πού ιδιαιτέρως μάς ενδιαφέρει είναι η ανεύρεσις τού καταλλήλου μέσου  διά τήν οικοδόμησιν τού πνευματικού ανθρώπου», είναι αναγκαία καί παρούσα η παιδεία, εν τή ευρεία αυτής εννοία.

Η λέξις προέρχεται από τόν παίδα  (τό παιδί), οπότε, παιδεία σημαίνει τήν γονική υποχρέωση νά εξοπλίση τό παιδί του μέ γνώσεις ικανές νά τού προσφέρουν τήν δυνατότητα νά «πολεμίση» εις τήν καθημερινότητα τής ζωής του, νά αντιμετωπίση τίς δυσκολίες καί τά προβλήματα καί νά βγή νικητής. Τό σύνολον αυτών τών γνώσεων αποκαλείται παιδεία. Και επειδή η μετάδοσις τών γνώσεων απαιτεί κόπο καί προσπάθεια δι’ αυτό καί η λέξις παιδεύω έχει πέραν τής εννοίας εκπαιδεύω-μορφώνω καί τήν έννοιαν ταλαιπωρώ καί βασανίζω.

Ο παιδοτρίβης τής αρχαιότητος, ο σύγχρονος «προπονητής», δέν ασκούσε τά παιδιά μόνον εις τήν άθλησιν, αλλά εδίδασκε αυτά. Τα «έτριβε» μέ τήν παιδεία, μέ τίς γνώσεις, καί τούτο είναι πολλές φορές «επώδυνο». Όπως θέλει αρετήν καί τόλμην η ελευθερία έτσι θέλει κόπον καί θυσίαν η παιδεία.

Η εμπειρία μου από τήν γενεά τών σαραντάρηδων, μού έχει επιβεβαιώσει τό παράδοξον καί αντιφατικόν τής συγχρόνου παιδευτικής πολιτικής ανά τόν κόσμον καί ιδίως εις τήν Ελλάδα.

Προτιμούν νά μετατρέψουν τούς νέους «επιστήμονες» σέ παπαγάλους περιορισμένης εμβελείας παρά σέ πραγματικά ευρύνοες πεπαιδευμένους ανθρώπους.

Διότι μέ τήν έννοιαν ΠΑΙΔΕΙΑ δέν ἐννοούμε τήν τεχνική έκπαίδευσν καί τίς λοιπές θετικές, ονομαζόμενες, επιστήμες, αλλά ἐννοούμεν τίς άνθρωπιστικές, τίς οὑμανιστικές ἐπιστήμες, φιλοσοφία, φιλολογία, ἱστορία, λογική, ψυχολογία κ.ἄ. Μέ ἄλλα λόγια ἐπιστήμες πού ἐπιρρεάζουν και ἀφορούν στόν ἄνθρωπο, στήν καλλιέργειά του, στήν βελτίωσίν του.  Προσοχή δεν αποκλείω τά Μαθηματικά ή την Μουσική, εφ’όσον από αυτά διδάσκεται η αρμονία.

Ασφαλώς θά τεθή τό θέμα εάν πρέπει ή όχι στήν εποχή μας νά υπάρχη εξειδίκευσις. Θά ήμουν αφελής καί ανόητος εάν απαντούσα ότι δεν χρειάζεται. Αλλά θέτω τό ρητορικόν ερώτημα:  δηλαδή τί θα πάθη ένας εκπαιδευόμενος μηχανικός εάν μάθη γεωγραφία, ή ένας γιατρός πώς στηρίζεται μιά γέφυρα, ή ένας ηλεκτρολόγος αυτοκινήτων ποίος ήταν ο Πλούταρχος. Μήπως θά κουραζόταν ο εγκέφαλός του;   Μήπως δεν  θά χωρούσε τήν επί πλέον γνώσι; Ή μήπως θά τόν «βάραινε» η «υποχρέωσις» νά θυμάται κάτι άλλο, πέρα από τήν καθημερινή ενασχόλησίν του μέ κάποιο επαγγελματικό αντικείμενο;

Η δική μου απάντησις στά ερωτήματα αυτά είναι πολύ απλή. Οι πολιτικές ηγεσίες μας επεδίωξαν τήν επικράτησιν τού χαμηλού μέτρου κρίσεως, τής ήσσονος προσπαθείας, τής δημιουργίας λαού μέ λίγες γνώσεις καί συνεπακόλουθο τήν αδυναμία αντιστάσεως.

 Έτσι φρόντισαν νά δημιουργήσουν χαμηλής ποιότητος διδασκάλους. Σ’ αυτούς τούς αμορφώτους δασκάλους οφείλεται τό ότι, λόγω τής προσωπικής τους αδυναμίας νά εισαγάγουν τούς μαθητάς καί φοιτητάς των μέσα στόν εντυπωσιακό χώρο τών γνώσεων, τούς διδάσκουν μέ τρόπο ανιαρό καί απομονωτικό, χωρίς νά συνδέουν τά πράγματα μεταξύ τους καί έτσι νά δημιουργείται ένα πλούσιο πλέγμα πολλών γνωστικών αντικειμένων. 

Δύο πολύ απλά παραδείγματα μπορούν νά υποστηρίξουν τόν προβληματισμό μου, π.χ.  τό ότι όταν διδάσκεται στήν τάξη η μάχη τού Αθανασίου Διάκου στήν Αλαμάνα δέν μπορεί, δέν κάνει, νά διδάσκεται απομονωμένα. Εάν πής στόν μαθητή ότι, τήν ώρα πού ο Αθανάσιος Διάκος καί οι σύντροφοί του πολεμούσαν μέ τσαρούχια ή ξυπόλητοι, μέ σπαθιά καί  γκράδες, αντιστοίχως οι Γάλλοι στρατιώτες τού Ναπολέοντος πολεμούσαν μέ μπότες καί κόκκινη ρεντιγκότα – κόκκινη γιά νά μήν τρομάζουν στήν εμφάνιση αίματος πάνω στούς τραυματίες – τούς εντυπωσιάζεις. Τούς διδάσκεις… (Από τήν ρίζα: δίδω γνώσεις, ασκώ τό δίδειν (γνώσεις…)

Γνώσεις κατά βάθος επουσιώδεις, αλλά προσφέρουν στόν διδασκόμενο ποικιλία σκέψεων, συνδυαστική σκέψη καί ενδιαφέρον γιά περαιτέρω αναζητήσεις. Είναι τό αλατοπίπερο τών γνώσεων. Ιδίως στήν εποχή μας πού τό Διαδίκτυο προσφέρει απλόχερα όλες τίς πληροφορίες οι οποίες μπορούν νά μετατραπούν σε γνώσεις δι’ αυτούς πού θα κατανοήσουν τόν τρόπο μετατροπής τής πληροφορίας σέ γνώσιν.

Εάν μάθη ο αρχιτέκτων εκτός από τόν σχεδιασμό κατοικιών, τήν λειτουργικότητα καί τήν εργονομία ενός κτιρίου, καί γεωγραφία καί κλιματολογία, είναι αμέσως σέ θέση, άς πούμε, ένας Έλληνας ταλαντούχος αρχιτέκτων, νά σχεδιάση, εδώ στήν Ελλάδα, ένα κτίριο προοριζόμενο γιά τό Ταλλίν τής Εσθονίας, όπου φυσικά οι κλιματολογικές συνθήκες αλλά καί η ύπαρξις άλλων πρώτων υλών δίδουν τό περίγραμμα τών κατασκευαστικών περιορισμών, δυνατοτήτων αλλά καί υποχρεώσεων.

Τά παραδείγματά μου σκοπόν έχουν νά διευκρινήσουν ακόμη καλλίτερα τίς σκέψεις μου αλλά καί τίς πεποιθήσεις μου περί τής αναγκαιότητος τών αλλαγών πού πρέπει νά υιοθετήση η κοινωνία μας διά νά προαγάγη τήν ποιότητα τής εκπαιδεύσεως τών νέων καί τήν ευρύτερη παιδεία τού λαού μας.

Τό μέλλον είναι αρκετά σκοτεινό και δια τούτο πρέπει νά ηγηθούμε τής προσπαθείας διά τήν αναζήτησιν  πρακτικών τρόπων νά βελτιωθή τό περιβάλλον για τά παιδιά καί τά εγγόνια μας.

Μελετών προσφάτως ένα εξαιρετικόν κείμενον, μίαν μελέτην μέ τίτλον  «Μία προσεγγιστική θεώρησις τών Ηθικών Αρετών τών αναφερομένων εις τά «Ηθικά Νικομάχεια» ως καί τής περί Ψυχής θεωρήσεως εις λοιπά έργα τού Σταγειρήτου Φιλοσόφου Αριστοτέλους» τού Ομοτίμου Καθηγητού τού Πανεπιστημίου Δόκτορος Εμμανουήλ Κορκιδάκη, διάβασα τό εξής θαυμαστόν κείμενον: «… η Αρετή είναι διδακτή καί ο επιθυμών τήν κτήσιν αυτής αναζητητής έχει τήν δυνατότητα, κατ’ Αριστοτέλην, «μεριμνών» περί αυτής, νά επιλέξη, τόν Διδάσκαλον καί να μετάσχη, βιωματικώς κυρίως, τής αναλόγου παιδευτικής αγωγής, περί τήν «σπουδήν, άσκησιν καί εθισμόν» πρός κατανόησιν καί έμπρακτον εφαρμογήν της, μέσω τής καταλλήλου γνωσιακής καταρτίσεως, ήτοι μέσω «ευπαιδείας», ώστε, βελτιούμενος καί ανελισσόμενος, νά εγκαταλείψη τό απλώς κληρονομημένον «φυσικόν» του πρόσωπον καί, μεταποιούμενος, νά πολιτογραφηθή εις τόν «Κόσμον τών Ιδεών.

»Ο Αριστοτέλης, εν προκειμένω, προσδιορίζει μόνον τάς εννοίας τών Ηθικών Αρετών, ώστε νά τονισθή τό γεγονός ότι ο φιλόσοφος-συγγραφεύς επιχειρεί μίαν απ’ αρχής σαφή διάκρισιν μεταξύ τών συγκεκριμένων ηθικών ποιοτήτων καί τών υπό τού ιδίου αποκαλουμένων «διανοητικών» ικανοτήτων-Αρετών. Εξ αυτών, βεβαίως, ως ο ίδιος αναφέρει, εμμέσως εντοπίζεται ως πρωταρχική η «φιλομαθής περιέργεια», όπως εκτιμάται ότι δύναται νά αποδοδθή τό εννοούμενον εις τήν διαπίστωσιν αυτού ότι ο «άνθρωπος φύσει τού ειδέναι ορέγεται», η εκδηλουμένη καί ενεργοποιουμένη μέσω τής ερευνητικής παρορμήσεως δι’ ο,τιδήποτε τό «έτερον», αλλά καί τό «ταυτόν», πρός τόν άνθρωπον.

»Διανοητικάς βεβαίως ικανότητας-Αρετάς κατονομάζει καί ο Διδάσκαλος αυτού Πλάτων, αλλά καί ο ίδιος ο φιλόσοφος-συγγραφεύς κατονομάζει αρκετάς άλλας, όπως, τήν «Φρόνησιν» (διά τόν άνθρωπον ως «πολιτικόν όν»), τήν «Σύνεσιν» (διά τόν διαθέτοντα νοητικήν συγκρότησιν καί εμπειρίαν) καί τήν «Σωφροσύνην» (διά τόν «πνευματικόν» άνθρωπον, τόν διανοητήν καί στοχαστήν), η οποία αποτελεί καί «ηθικήν αρετήν», ομού μετά τής σκεπτικώς αρτίας συνδυαστικής νοητικής ικανότητος, εκ τής οποίας η παραγομένη καί εμπλουτιζομένη εκάστοτε Γνώσις έχει ως αποτέλεσμα είδος τι «Σοφίας».

Επιπροσθέτως, όμως, παραθέτομεν καί άλλας νοητικάς δεξιότητας-αρετάς, όπως: τήν οξείαν αντιληπτικότητα, τήν εγρήγορσιν, τήν ευχέρειαν επικεντρώσεως τής προσοχής, τήν ευθικρισίαν, τήν περίσκεψιν, τήν μετριοφρσύνην, τήν αναλογικήν συλλογιστικήν καί τήν ευρυμάθειαν, αι οποίαι αναφέρονται κυρίως εις τό στοιχείον τού «Νού», τού εδρεύοντος εις τό «Λογιστικόν ή Νοητικόν» κέντρον τού όλου ανθρωπίνου ψυχικοφυσικού οργανισμού, ως καί τής διανοητικής ενεργητικής λογικής ικανότητος τού ανθρώπου καί μόνον.

Επομένως αι αναφερόμεναι εις τήν αρχήν τής παρούσης παραγράφου Αρεταί χαρακτηρίζονται «Ηθικαί», ως αναφερόμεναι εις τό  ΉΘΟΣ, τούτου δέ όχι απλώς σημαίνοντος τόν σταθερόν τρόπον σκέψεως καί συμπεριφοράς τού ανθρώπου, αλλ’ ομού καί τήν εγκάρδιον βουλητικήν προαίρεσιν καί νοήμονος καλοκαγαθίας πηγάζουσαν ενέργειαν, ως «ποιητικόν αίτιον» τής εκάστοτε επωφελούς πράξεως, πρός επιτέλεσιν τού χρηστού καί δικαίου καί υπέρ τού δρώντος ατόμου, αλλά καί χάριν τού συνόλου….»

Επιθυμών να καταλήξω σέ ένα συμπέρασμα δέν μού μένει τίποτε άλλο από τό να παραθέσω, διάφορες λέξεις οι οποίες προφανώς εκπροσωπούν συμβολικές πράξεις καί αρετές αναγκαίες για κάθε στοχαστή καί ερευνητή:

Σοφία, Ομορφιά,  Αρμονία, Ελευθερία, Ορθός Λόγος, Δικαιοσύνη, Αγάπη.

Θεωρώ ότι έχει ιδιαιτέρα σημασία νά επιδιώκουμε νά αποκτήσουμε αρετές οι οποίες δέν είναι συνδεδεμένες μέ τήν λεγομένην ηθικήν η οποία είναι μεταβλητή και πιθανότατα και διαβλήτή, εξηρτημένη από τόπο,  χρόνο καί πάμπολλες άλλες εξωτερικές συνθήκες, ενώ οι αρετές πρέπει νά είναι, Και είναι, σταθερές καί αμετάβλητες.

Οι αναζητήσεις μέσα σέ αυτό τό πλαίσιο θά είναι πολύ γόνιμες καί βελτιωτικές αυτού πού επιδιώκουμε νά βελτιώσουμε δηλ. τού χαρακτήρος καί τού έσω εαυτού μας, τουτέστιν τού πνευματικού εαυτού μας.

Ἀναγκαία λοιπόν πρός τούτο είναι η παιδεία ὄπως τήν προσδιωρίσαμε προηγουμένως, η οποία μάς δίδει τήν πνευματική δυνατότητα νά μορφωθούμε, καί όπως λέγει η λέξις, νά αποκτήσουν οι διάσπαρτες σκέψεις καί ιδέες μία πλέον συγκεκριμένη μορφή.

Καί άς μήν ξεχνούμε ποτέ τήν σοφή ρήση :

«Ουκ επ’ άρτον ζήσεται άνθρωπος μόνον».

Ο δεξιοτέχνης της κιθάρας Δημήτρης Καλογεράς για δυο μόνο εμφανίσεις «Recital Guitar Virtuoso»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο Μουσικός Δημήτρης Καλογεράς ξετυλίγει το κλασικό, το συνοδευτικό, το κιθαριστικό, την κιθαρωδία με τη φωνή. Οι ήχοι της κιθάρας, άλλοτε σαν καλπασμός (flamenco διάσταση) και άλλοτε σαν χάδι, συναντιούνται με τη φωνή, στο έντεχνο, στο δημοτικό τραγούδι, στη Βυζαντινή μουσική και στους αυτοσχεδιασμούς οι οποίοι ντύνουν σχεδόν όλο του το πρόγραμμα.

Ο Δημήτρης Καλογεράς, μουσικός με πτυχίο κλασικής κιθάρας και δίπλωμα Βυζαντινής μουσικής, παρουσιάζει τη μουσική του δημιουργία, συνδυάζοντας όλα τα μουσικά είδη που τον έχουν συνοδεύσει κατά τη διάρκεια της ζωής του.Γεννήθηκε στο Νεοχώρι Καρδίτσας το 1962. Επηρεάστηκε από την παραδοσιακή μουσική του τόπου του καθώς και από τους καλλίφωνους πατέρα και θείο του. Η μεγαλύτερή του νοσταλγία είναι τα ωραία χρόνια όπου όλο το χωριό βίωνε μουσικά και τραγουδούσε τις χαρές και τις λύπες της ζωής, εικόνες που χάθηκαν στο χρόνο.
Πτυχιούχος Κιθάρας του Πινδαρείου Ωδείου Αθηνών με καθηγητή τον Γιώργο Κερτσόπουλο (Σολίστ και καθηγητή της κλασικής και φλαμένκο κιθάρας, ερευνητή της μουσικής, κατασκευαστή μουσικών οργάνων και χορδών , εφευρέτη των μαθηματικών αναλογιών της κιθάρας )
Διπλωματούχος Βυζαντινής Μουσικής του Ωδείου Αθηνών «Ρωμανός ο Μελωδός»
Πτυχιούχος Βυζαντινής Μουσικής του Δημοτικού Ωδείου Λάρισας
Κάτοχος Συστατικής Επιστολής του καθηγητή κιθάρας Γιώργου Κερτσόπουλου
Παραδοσιακός Κλαρινιτετίστας
Παραδοσιακός Τραγουδιστής
Πτυχιούχος Παιδαγωγικού Τμήματος Αθηνών
Πτυχιούχος Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ιωαννίνων
Διπλωματούχος Ασυρματιστής (Α.Δ.Σ.Ε.Ν. Πρέβεζας)

«Recital Guitar Virtuoso»

Ο Δημήτρης Καλογεράς παρουσιάζει τη μουσική του δημιουργία συνδυάζοντας όλα τα μουσικά είδη που τον έχουν συνοδεύσει κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Στον πολυχώρο «ΑΙΤΙΟΝ» το Σάββατο 3 και 10 Νοεμβρίου 2018 ( Τζιραίων 8-10 – Μετρό Ακρόπολις )

Ώρα: 21.00

Η θεατρική παράσταση: «Πιέρ Πάολο Παζολίνι» σε σκηνοθεσία Αγγελικής Καρυστινού με τον Ένκε Φεζολλάρι (Χορηγός Επικοινωνίας: InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ποιητής ή Ζωγράφος; Κινηματογραφιστής ή Διανοούμενος;

Συγγραφέας ή Ομοφυλόφιλος; Δάσκαλος ή Άγιος; Θεός και Δαίμονας, μια αλογόμυγα σαν τον Σωκράτη που τάραξε τα λιμνάζοντα νερά της Ιταλίας, της Ευρώπης και εν γένει ολόκληρου του κόσμου. Ένα 17χρονο αγόρι ο Πίνο Πελόζι, η κυβέρνηση, η Μαφία, το παρακράτος, οι φασίστες, όλοι αναπόσπαστα κομμάτια στο πάζλ του μυστηριώδους εγκλήματος που ακόμα απασχολεί –αφού ποτέ δεν εξιχνιάστηκε.

Ο επιθεωρητής κοιτάζει το άψυχο σώμα του Παζολίνι. Η παράσταση ξεκινά…

Στον ρόλο του Πιέρ Πάολο Παζολίνι ο Ένκε Φεζολλάρι

Για μία ώρα ο θεατής θα βρεθεί στην Όστια, στο σημείο που βρέθηκε άγρια δολοφονημένος ο Μέγας Παζολίνι, ξετυλίγοντας το κουβάρι της ζωής του· όπως άλλωστε και τα πλάνα των ταινιών του αφηγούνται την πορεία του αιρετικού καλλιτέχνη. Θραύσματα και αναμνήσεις: οι έρωτες, οι ταινίες, τα γραπτά του, η μητέρα και ο πατέρας του, οι δίκες του –αναρίθμητες- και πάντα εκείνος Αθώος. Ποιος σκότωσε τον Πιερ Πάολο Παζολίνι; 

Στη παράσταση παρελαύνουν οι σημαντικότερες στιγμές του δημιουργού, οι εχθροί του, οι φίλοι του: η Κάλλας, η Μπέτι, η Μάνγκανο, η Σουσάνα(;-η μητέρα του…), ο Νινέττο, ο Σβέν όλοι τους καλεσμένοι και ταυτόχρονα παγωμένοι, αναρωτιούνται ποιος σκότωσε τον Πιερ Πάολο.

Ένας ύμνος, μια ωδή σε έναν βαθιά μαρξιστή και ταυτόχρονα Άνθρωπο. Μια ευαίσθητη, τρυφερή, αλλά και μια πικρή, ιστορία ενός παιδιού που έγραφε ποιήματα για αγόρια που παίζουν ποδόσφαιρο και κλείνουν σε σπιρτόκουτα τζιτζίκια… Μια ελεγεία σε έναν Ποιητή (που ίσως με κάποιο τρόπο προσπαθούμε να κρατήσουμε ζωντανό καθώς…οι χώρες που σκοτώνουν τους Ποιητές τους είναι χώρες που νοσούν.

«Φυσάει πολύ σήμερα εδώ στην Όστια, κρυώνω. Είναι θέμα ηθικής που θα τοποθετήσεις την κάμερα, μοτέρ;  πάμε! Ας αρχίσει η παράσταση»

Σημείωμα σκηνοθέτη:

Μια παράσταση  βασισμένη  στο βιβλίο  του Γιάννη Σολδάτου:  «Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε το θάνατο» και σε αρχεία ντοκουμέντα, κείμενα και συνεντεύξεις του ίδιου του Παζολίνι. Στις 2 Νοεμβρίου του 1975,  μια ομάδα παιδιών που πήγαιναν να παίξουν    ποδόσφαιρο  στην περιοχή της Όστιας,  εκεί που βρίσκονταν οι εργατικές συνοικίες   της Ρώμης, ανακαλύπτει το κατακρεουργημένο σώμα του Πιερ Πάολο Παζολίνι.

Ο σημαντικός διανοούμενος, συγγραφέας, κινηματογραφιστής, πολιτικά στρατευμένος, πληρώνει με την ίδια του τη ζωή το δικαίωμα να μιλάει καθαρά και να λέει την αλήθεια. Οι φήμες οργιάζουν: ποιος σκότωσε άραγε  τον Παζολίνι;   Ένα νεαρό αγόρι, ο Πίνο Πελόζι, ομολογεί και φυλακίζεται, όμως η Ιταλία ξέρει  ότι  πρόκειται για μια πολιτική δολοφονία. Χρόνια μετά ο Πελόζι   βγαίνει από την φυλακή και αποκαλύπτει τελικά τις συνθήκες θανάτου του μεγάλου δημιουργού, όμως το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: ποιος όπλισε το χέρι των δολοφόνων;

Ξεκινώντας από την  στιγμή του  θανάτου, κι ενώ ένας επιθεωρητής βρίσκεται στον  τόπο του εγκλήματος μαζεύοντας τα κομμάτια ενός νεκρού  σώματος, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι  στο δικό του «καθαρτήριο»  εξομολογείται  τη ζωή του από  τα παιδικά του χρόνια, την πολιτική του θέση, τη σχέση του με την τέχνη και την ποίηση, αναζητά  τα πρόσωπα που  τον σημάδεψαν, ομολογεί τις αντιφάσεις  που τον βασάνιζαν  και οδηγεί τον θεατή  να ανακαλύψει την αλήθεια, ενώνοντας  τα κομμάτια ενός πάζλ που ακόμα  ψάχνει  μια λύση. (Αγγελική Καρυστινού)

 

Από 15 Νοεμβρίου 2018 

στη Μικρή Σκηνή του Θεάτρου Αργώ (SmallArgo)

 

Στοιχεία παράστασης:

Δραματουργική επεξεργασία -σκηνοθεσία:  Αγγελική Καρυστινού

Σκηνικά- Κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης

Βοηθός  σκηνοθέτη: Κατερίνα Αγγελίτσα

 Φωτισμοί: Σεμίνα Παπαλεξανδροπούλου

 Βίντεο: Σπύρος Παπαρούλιας

Φωτογραφίες: Κική Παπαδοπούλου

 Μακιγιάζ: Ελισάβετ Κωνσταντινίδου

Επικοινωνία: Άντζυ Νομικού ( A Priori)

Παραγωγή: Όψεις Πολιτισμού

Ερμηνεύει: ο Ένκε Φεζολλάρι

 

Κάθε  Πέμπτη και Παρασκευή: 21:00

Διάρκεια: 70’ χωρίς διάλειμμα

Θέατρο: Μικρό Αργώ (Ελευσινίων 15, Αθήνα)

Τηλ: 21 0520 1684

Ο ηθοποιός Χάρης Μαυρουδής συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…ο κίνδυνος της αναβίωσης του φασισμού, είναι εντονότερος από ποτέ και ο κυνισμός με τον οποίο ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τον συνάνθρωπό του είναι το ίδιο αποκρουστικός και παράλογος»

Aπό την θεατρική παράσταση "Οδός Αβύσσου, Αριθμός 0" στο θέατρο Olvio

Σπανίζουν  οι νέοι ηθοποιοί που έχουν φιλοσοφήσει πάνω στο εφήμερο της τέχνης του θεάτρου και στη σύμβαση ανάμεσα στη σκηνή και στην πλατεία.

Αυτό συμβαίνει σε εκείνους που έχουν εξαιρετική μόρφωση, όπως ο Χάρης Μαυρουδής, με την έννοια της κατεκτημένης γνώσης διαβάζοντας, που πήγε παραπέρα με την παιδεία που προσφέρει. Θαυμάζω το παίξιμό του και πιστεύω, ότι δεν έχει ξεδιπλώσει όλο το ταλέντο του, παρότι  βγήκε από μικρός στο θέατρο. Αλλά είναι πολύ νέος ακόμα  και θα το επιτύχει.

Το θέμα είναι, ότι ο Χάρης Μαυρουδής κάνει θέατρο με ελπίδα και υπηρετεί την ουσία. Τον θαυμάζω ακόμα γιατί εξεγείρεται και αγανακτεί, όταν βλέπει γύρω του την αδικία, αλλά πολύ περισσότερο γιατί εκδηλώνει φωναχτά τα πιστεύω του. Και αυτή τη θεατρική περίοδο ο Χάρης Μαυρουδής «κατοικεί» στην  «Οδό Αβύσσου, αριθμός 0». Πρόκειται για το ομώνυμο βιωματικό έργο του Μενέλαου  Λουντέμη, που συνεχίζει για δεύτερη χρονιά την πορεία του στο Olvio Theater. Στο έργο αυτό ο Λουντέμης γράφει για το κολαστήριο της  Μακρονήσου, όπου έζησε ως πολιτικός κρατούμενος εκεί και ο ίδιος.

Το θέμα φρικάρει τον Χάρη Μαυρουδή, αλλά βρίσκει τις ισορροπίες του. Τον ευχαριστώ γι΄ αυτή τη συζήτηση, γιατί μου δημιούργησε σκέψεις και προβληματισμούς, ενώ πολύ συχνά με τη στάση του έφερε στο νου μου το απόφθεγμα του συγγραφέα: «Η λακωνικότερη ιστορία του κόσμου είναι η ιστορία των δειλών ανθρώπων».

 

Κύριε Μαυρουδή θα ενσαρκώσετε επί σκηνής τον Παναγή, κάτοικο της οδού Αβύσσου, στον αριθμό μηδέν, ένα  από κεντρικά πρόσωπα της φρίκης της Μακρονήσου, που μαζί με το Γιώργο και το Μενέλαο Λουντέμη μετρούσατε τ΄ αστρα στην εξορία. Πώς βιώνετε την ωμή βία, τον τρόμο και την απελπισία που κυριαρχούσε τότε στο  στρατόπεδο των βασανιστηρίων;

Παρόλο που είμαι γνώστης της Ιστορίας, αφού μεταξύ άλλων είναι και μέρος των σπουδών μου στο Πανεπιστήμιο, όσο περισσότερες μαρτυρίες μέσα από τον Λουντέμη αλλά και από την έρευνα που έκανα για την περίοδο της Μακρονήσου, μόνο φρίκη και έκπληξη βιώνω. Έκπληξη και φρίκη για την φύση του ανθρώπου, ο οποίος τον 20ο αιώνα, αποκτηνώθηκε και οδήγησε την ανθρωπότητα σε εγκλήματα που δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία μας. Θεωρώ πως αυτά που συνέβησαν στη Μακρόνησο, αγγίζουν ό,τι πιο απάνθρωπο έχει να επιδείξει ο Έλληνας.

«Εθελοντής ενός δικαιότερου κόσμου, για τον οποίο πρόσφερε την ψυχή του», όπως τον χαρακτήρισε ο Νικηφόρος Βρεττάκος, γράφει ο Λουντέμης, καταγγέλλοντας και αναδεικνύοντας, από τη μια μεριά το αίσχος της Μακρονήσου και από την άλλη τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των ανθρώπων. Είναι προτιμότερος ο θάνατος όταν η ζωή γίνεται ανυπόφορη;

Ο ήρωας τον οποίο υποδύομαι, αυτό πιστεύει και μπορώ να πω, ότι ταυτίζομαι μαζί του! Όσο όμως οι δυνάμεις μας το επιτρέπουν, οφείλουμε στον εαυτό μας και στις ιδέες μας, να αγωνιζόμαστε ώστε να αλλάξουμε την ζωή μας και τον κόσμο μας προς το καλύτερο και δικαιότερο. Ανοίγει όμως με αυτό το ερώτημα και ένα κεφάλαιο που δεν έχει να κάνει μόνο με τις απάνθρωπες συνθήκες τις οποίες επιβάλει ένας βασανιστής. Η συζήτηση μπορεί να επεκταθεί και στο δικαίωμα της ευθανασίας στην περίπτωση ανίατης ασθένειας η οποία έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα τον εκφυλισμό του πνεύματος και του σώματος. Είμαι υποστηρικτής αυτής της λύσης, φτάνει να υπάρχουν θεσμοθετημένες δικλίδες ασφαλείας. Η θρησκεία και η εκκλησία, έχει συμβάλλει αρνητικά με την στάση της ως προς αυτό το ζήτημα και η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει με μεγάλο ταμπού την όποια συζήτηση.

Εσείς σε ποια ηλικία διαβάσατε το έργο «Οδός Αβύσσου, Αριθμός 0» του συγγραφέα, του επονομαζόμενου και Μαξίμ Γκόργκι της Ελλάδας;

Πριν μου προταθεί ο ρόλος αυτός από τη σκηνοθέτριά μας, την Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη και την Σοφία Αδαμίδου, η οποία υπογράφει την θεατρική διασκευή, δεν είχα διαβάσει το βιβλίο. Φρόντισα όμως πρώτα να το διαβάσω και μετά να καταπιαστώ με την θεατρική του απόδοση. Και με την ευκαιρία που μου δίνεται, θέλω να τονίσω πως η Σοφία Αδαμίδου, κατάφερε το αδιανόητο: Να χωρέσει σε 100 λεπτά όλη η ουσία του βιβλίου και να μην χαθεί κάτι από το σπουδαίο αυτό έργο!

«Οδός Αβύσσου, Αριθμός 0»: Κείνο το βράδυ σώπαιναν οι λύκοι γιατί ουρλιάζανε οι άνθρωποι. Σήμερα κ. Μαυρουδή;

Σήμερα σωπαίνουν οι λύκοι και ακούνε χαιρέκακα τους ανθρώπους να συνεχίζουν το ουρλιαχτό! Φυσικά πολλά έχουν συμβεί από τότε στη χώρα μας και δεν είναι ίδιες οι συνθήκες, όμως η ανθρώπινη μισαλλοδοξία και τα κατώτερα αισθήματα δεν έχουν εκλείψει. Ο κίνδυνος της αναβίωσης του φασισμού, είναι εντονότερος από ποτέ και ο κυνισμός με τον οποίο ο άνθρωπος αντιμετωπίζει τον συνάνθρωπό του είναι το ίδιο αποκρουστικός και παράλογος.

Σκηνές από την θεατρική παράσταση «Οδός Αβύσσου, Αριθμός 0» με τους:  Χάρης Μαυρουδής, Δημήτρης Μαύρος, Χριστόδουλος Στυλιανού, Νότης Παρασκευόπουλος, Στέλιος Γεράνης.

«Η έλευση της αριστεράς στην κυβέρνηση έφερε μια αισιοδοξία, γρήγορα όμως η συνθηκολόγηση που έγινε απέδειξε πως η χειραφέτηση είναι δύσκολη υπόθεση»

Ξεφυλλίζοντας μια ποιητική συλλογή  βρήκα ένα ποίημα που είχε αφιερώσει ο Γιάννης Ρίτσος στο Λουντέμη και  σας παραθέτω ένα απόσπασμα:

«Εδώ είναι το σπίτι του Μενέλαου.

Όχι οδός Αβύσσου, αριθμός Μηδέν.

Οδός Ανθρώπου, αριθμός 1.

Δε χρειάζεται να χτυπήσεις.

Η πόρτα ανοιχτή. Μπορείς να μπεις.

Μ’ αναμμένο το φανάρι της καρδιάς μου μες στη νύχτα

φωτίζω την πόρτα σου, Μενέλαε. Σε βρήκα.

Περάστε, αδέρφια. Το σπίτι του όλους μας χωράει.

Εδώ μένει ένας άνθρωπος που καίγεται απ’ τον ήλιο

της καρδιάς του και φωτίζει». Το είχατε υπόψη σας; Τι σας λένε αυτοί οι στίχοι;; Αντιπροσωπεύουν τον Λουντέμη;

Ναι γνώριζα τους στοίχους αυτού του Ρίτσου και μπορώ να πω πως αντιπροσωπεύουν απόλυτα τον Λουντέμη. Ο Λουντέμης μέσα από το έργο του, κι ενώ είχε βιώσει ο ίδιος τις απάνθρωπες συνθήκες που επέβαλαν οι βασανιστές του εμφυλίου, δεν είναι εκδικητικός, δεν είναι σκοτεινός! Λάμπει το έργο από ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο και την ελπίδα, πως ο άνθρωπος μπορεί και δικαιούται να αλλάξει προς το καλύτερο. Ο Λουντέμης συγχωρεί, αλλά συγχρόνως αναδεικνύει και μια αλήθεια πως «ο καθένας διαλέγει τον δρόμο του» και είναι υπεύθυνος για την στάση του! Δύσκολα μπορείς να βρεις συγγραφέα που να έχει αναλύσει τόσο εύστοχα την ανθρώπινη ψυχή όπως ο σπουδαίος αυτός συγγραφέας.

Η φρίκη της Μακρόνησου χωράει σε βιβλία;

Η φρίκη της Μακρονήσου δεν χωρά πουθενά! Μήτε στα βιβλία αλλά μήτε και στη φαντασία μας! Αυτά που συνέβησαν εκεί δεν τα χωράει ο ανθρώπινος νους. Τόσο σε σωματικές δοκιμασίες, βασανιστήρια, αλλά κυρίως σε ψυχολογικές τακτικές. Κλείνανε ανθρώπους σε σακιά με άγριες γάτες και τους ρίχνανε στην θάλασσα για να τους πετσοκόψει η γάτα, τους αφήναν κάτω από συρματοπλέγματα μέρες ατελείωτες, τους σακάτευαν στο ξύλο και τους άφηναν μόνιμες αναπηρίες, κατασκεύαζαν ψεύτικες ειδήσεις για την οικογένειά τους, τους υποβάλλανε σε εικονικές εκτελέσεις και φυσικά πάρα πολλοί άνθρωποι δολοφονηθήκαν και πετάχτηκαν στο πέλαγος. Ακόμα και η επιλογή της Μακρονήσου ήταν το ιδανικό τοπίο βασανισμού και εξορίας. Με σύμμαχο τα ισχυρά ρεύματα, ώστε κανείς να μην μπορεί να αποδράσει και ένα μέρος χωρίς δέντρα, για να μην μπορείς να καταφύγεις ούτε σε σκιά.

Ο Λουντέμης αναρωτιέται και σχολιάζει:  «Διαβάζεται μόνο μες στα μάτια των τρελών της. Μόνο τ’ αυτιά του Λαυρίου πρόφτασαν στην αρχή ν’ αρπάξουν κάτι ξεφτίδια απ’ τις φωνές… Στην αρχή, γιατί αργότερα ράγισαν κι αυτά και δεν άκουαν πια τίποτα. Κι έτσι απόμειναν μόνο οι σκύλοι -με το προφητικό τους ένστικτο- να σκορπούν απ’ τους καρβουνοσωρούς τις οιμωγές τους, σα μαύρους χρησμούς». Οι χρησμοί αυτοί έπαιξαν συμβουλευτικό ρόλο στο μέλλον;

Ο άνθρωπος ξεχνά γρήγορα! Αυτό δεν είναι από άμυνα, είναι από έλλειψη κοινωνικής συνείδησης. Έχουμε αποδείξει πως δεν διδασκόμαστε από την Ιστορία. Αν συνέβαινε το αντίθετο, δεν θα ζούσαμε σήμερα την αναβίωση του φασισμού, δεν θα είχαμε κοινωνική ανισότητα, δεν θα είχαμε αποδεχτεί την κατάρρευση του εργατικού δικαίου. Μιλάω για κεκτημένα που αποχτήθηκαν με αίμα και τα οποία, αντί να τα διαφυλάξουμε με κάθε τρόπο, τα παραδώσαμε στη λήθη. Αν οι άνθρωποι αφουγκραζόντουσαν, ο κόσμος μας θα ήταν διαφορετικός και σίγουρα καλύτερος.

«Προτιμώ να ζήσω εκπατρισμένος και ελεύθερος παρά επαναπατρισμένος και επιτηρούμενος» είχε πει ο Λουντέμης όταν βρέθηκε στη Ρουμανία. Πιστεύετε το ίδιο θα έλεγε και σήμερα με όλα αυτά που βιώνει ο λαός μας;

Λουντέμης υπήρξε ένας ελεύθερος άνθρωπος! Τίποτα δεν μπορούσε να σιγάσει την δίψα του για ελευθερία. Σήμερα το ζήτημα της ελευθερίας έχει να κάνει με τον άνισο αγώνα για επιβίωση. Ο Λουντέμης δεν ήθελε να επιστρέψει διότι γνώριζε πως κινδύνευε η ελευθερία του, ακόμα και η ζωή του. Σήμερα οι ξενιτεμένοι άνθρωποι που αναγκάστηκαν να φύγουν από τη χώρα, δεν επιστρέφουν γιατί γνωρίζουν πως η οικονομική τους ελευθερία διακυβεύεται. Επειδή όμως ο Λουντέμης πάνω από όλα ήταν και ένας αγωνιστής, ίσως να έλεγε στους νέους να παλέψουν εδώ, ώστε να αλλάξουν την μοίρα τους και να συμβάλουν σε ένα καλύτερο μέλλον για αυτούς και την πατρίδα μας.

Το όνειρο του Λουντέμη για ένα δικαιότερο κόσμο θα μείνει όνειρο;

Το θέμα δεν είναι αν ο κόσμος θα γίνει δικαιότερος. Το ζήτημα είναι η κατάκτηση της δικαιοσύνης. Δικαιοσύνης σε όλα τα κοινωνικοπολιτικά πεδία. Αν απαντήσω λογικά θα απαντήσω πως όχι ο κόσμος δεν θα γίνει δίκαιος. Όμως μια τέτοια απάντηση – παραδοχή, θα σηματοδοτούσε και μια αποδοχή αυτής της κατάστασης. Αντιλαμβανόμενος πως η διεκδίκηση της δικαιοσύνης θα είναι αέναη και άνιση, πιστεύω πως είναι μονόδρομος και οφείλουμε να το προσπαθούμε.

Και μια επίκαιρη ρήση  του: «Η Ελλάδα που γεννήθηκε για να προσφέρει την ελευθερία στους άλλους ν’ αρνείται να την προσφέρει στα παιδιά της». Πώς τη σχολιάζετε;  

Είναι αλήθεια δυστυχώς. Όμως σηκώνει μεγάλη συζήτηση η κοινή ρίζα του νεοέλληνα με την αρχαία Ελλάδα που δίδαξε την Δημοκρατία στον υπόλοιπο κόσμο. Από τότε πέρασαν πολλά και κυρίως πολλοί! Ρωμαίοι, Βάρβαροι, Χριστιανισμός, Βαλκάνιοι, Οθωμανοί… Δεν νομίζω πως υπήρξαν και πολλά χρόνια Δημοκρατίας στην Ελλάδα ώστε να είναι «φύση» μας. Στα χρόνια του Λουντέμη ήταν άγνωστη λέξη, σήμερα είναι ένα όνειρο εφικτό αλλά μακρινό!

Ελπίζω να μην σας κούρασα, αλλά θα επανέλθω με ένα ακόμα απόφθεγμα  του λογοτέχνη της καρδιάς μας:  «Κείνος που στ’ αληθινά αγαπά το Λαό δε γίνεται ποτέ αρχηγός του, γίνεται υπηρέτης του». Υπήρξε άραγε ποτέ Έλληνας πολιτικός που ανέβηκε στην εξουσία για να υπηρετήσει το λαό;

Πιστεύω, πως την απάντηση δεν μπορούμε να την γνωρίζουμε αληθινά! Μπορούμε να κρίνουμε το αποτέλεσμα και όχι την πρόθεση. Σίγουρα η Ελλάδα και λόγω της γεωγραφικής της θέσης υπήρξε μήλο της έριδος από την αρχαιότητα έως και σήμερα, με δοτούς βασιλείς και  πρωθυπουργούς, μέχρι και το πρόσφατο παρελθόν μας. Η έλευση της αριστεράς στην κυβέρνηση έφερε μια αισιοδοξία, γρήγορα όμως η συνθηκολόγηση που έγινε απέδειξε πως η χειραφέτηση είναι δύσκολη υπόθεση. Όμως παραμένω αισιόδοξος πως θα έρθουν καλύτερες μέρες και πως η κρίση του λαού είναι η μόνη διέξοδος και ο μόνος τρόπος για να υπηρετήσει η πολιτική τον λαό.

Από τις πρόβες για την ταινία ΟΜΕΡΤΑ ο Χάρης Μαυρουδής και η Μαρίνα Σαμάρκου υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Θοδωρή Καζή (φωτογραφία Γιάννης Πρίφτης)
Ο Χάρης Μαυρουδής ως 2ος Ένορκος στην θεατρική παράσταση "Οι 12 Ένορκοι"

«…τα όνειρά μου ξεπερνάνε τα όρια του θεάτρου. Θέλω να είμαι ευτυχισμένος. Αυτό ονειρεύομαι»

Ο Χάρης Μαυρουδής με τον πατέρα του, τον σπουδαίο συνθέτη και κιθαρίστα Νότη Μαυρουδή.

Ζούμε σε μια εποχή έντονης κοινωνικής ανισότητας. Εσείς, κ. Μαυρουδή, άνθρωπος με πολιτικές ανησυχίες και ευαισθησίες, ελπίζετε, ότι αυτό κάποτε θα αλλάξει και θα ΄χουν μια θέση όλοι οι άνθρωποι κάτω από τον ήλιο;

Όπως είπα και πριν, δεν χάνω την αισιοδοξία μου. Πιστεύω πως η κοινωνική ανισότητα δεν είναι κάτι το οποίο αλλάζει με βελούδινο τρόπο. Η ιστορία έχει αποδείξει πως χρειάζεται ρήξη με την εξουσία, αγώνας διαρκείας, σύγκρουση και επιβολή των αιτημάτων αυτών που θα επιφέρουν την κοινωνική ισότητα. Όταν ο κόσμος φτάνει να απωλέσει και την ελπίδα, τότε αρχίζει και κάτι να αλλάζει. Αυτό έχει συμβεί στο παρελθόν, αυτό θα συμβεί και στο μέλλον.

Συζητάτε με τον πατέρα σας, τον σπουδαίο συνθέτη, δάσκαλο και κιθαρίστα Νότη Μαυρουδή τους ρόλους σας; Του ζητάτε τη γνώμη του;

Συζητάμε τα πάντα εκτός από αυτά. Ο τρόπος όμως της σκέψης του εν πολλοίς, συνυπάρχει στην ευαισθησία μου που είναι ο κύριος μοχλός της υποκριτικής και της καλλιτεχνικής μου προσέγγισης.

Μπορείτε να σκιαγραφήσετε το Χάρη Μαυρουδή και τη σχέση του με τον κόσμο της υποκριτικής;

Δεν μου είναι εύκολο να μιλάω σε τρίτο πρόσωπο για εμένα. Μπορώ να πω όμως πως είμαι ένας ρομαντικός τύπος, γήινος όποτε δεν πετάω στα σύννεφα, πολυσχιδής με πολλά ενδιαφέροντα, απαιτητικός από τους άλλους και δοτικός με αυτούς που αγαπάω, μου αρέσει να δουλεύω, να ονειρεύομαι και να παίζω. Είμαι αρκετά ανασφαλής αλλά εμπιστεύομαι και τις δυνάμεις μου. Έχω άγνοια κινδύνου και προσπαθώ να ανακαλύπτω και να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους. Ο κόσμος της υποκριτικής, ήταν για εμένα από μωρό το δεύτερο σπίτι μου. Γνώρισα από μικρός την τέχνη, συμμετέχω από 10 χρονών σε θεατρικές ομάδες, έβγαλα τα πρώτα μου χρήματα από το θέατρο σε ηλικία 15 χρονών και από τότε δεν έχω σταματήσει να εργάζομαι. Προσπαθώ να κάνω επιλογές και φοβάμαι την δημοσιότητα την οποία την αποφεύγω.

Παλιοί συνάδελφοί σας εκφράζουν την άποψη, ότι το θέατρο έχει γίνει ξέφραγο αμπέλι από τότε που καταργήθηκε η άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος. Εσείς τι λέτε;

Και εγώ πιστεύω πως ήταν μεγάλο λάθος της Μελίνας Μερκούρη που κατήργησε την άδεια. Το ζητούμενο, δεν είναι μόνο το αν κάποιος έχει τα τυπικά προσόντα και το ταλέντο να γίνει ηθοποιός. Αυτό το έχουμε δει σε σπουδαίους ηθοποιούς να συμβαίνει που δεν έχουν περάσει ποτέ έξω από σχολή. Όπως έχουμε δει να βγαίνουν από σχολές άνθρωποι που δεν μπορούν να σταθούν στο σανίδι… Η άδεια όμως εξασκήσεως, έβαζε ένα πλαίσιο, δημιουργούσε τις συνθήκες που εν μέρει χρειάζονται για να μπορέσει να στηριχθεί ο κλάδος και το επάγγελμα. Θα μπορούσε να είναι περισσότερο οχυρωμένο από την ματαιοδοξία.

Είσθε αρνητικός σε κάθε συμβιβασμό;

Καθόλου αρνητικός. Είμαι μετριοπαθής άνθρωπος και θεωρώ πως η ζωή προχωράει μέσα από καθημερινούς συμβιβασμούς και ζυμώσεις. Φτάνει αυτοί οι συμβιβασμοί να είναι αμοιβαίοι και να μην είναι συμβιβασμοί με τους οποίους καταπατώνται οι αξίες και οι ηθικές μιας κοινωνίας ή ενός ατόμου. Από τη στιγμή που κάποιος επιλέγει να ζήσει μέσα σε μια κοινωνία, ή να δημιουργήσει την δική του κοινωνία-οικογένεια, είναι αυτονόητο πως θα χρειαστεί να συμβιβαστεί με τις επιδιώξεις και των υπολοίπων μελών.

Υπάρχουν ρόλοι που ονειρεύεστε να παίξετε;

Μου αρέσει η κωμωδία και θα ήθελα πολύ να υποδυθώ έναν κωμικό ρόλο. Δεν έχω μια συγκεκριμένη επιθυμία. Και τα όνειρά μου ξεπερνάνε τα όρια του θεάτρου. Θέλω να είμαι ευτυχισμένος. Αυτό ονειρεύομαι.

Ρούλα Γεωργακοπούλου, μια κουβέντα με την Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…Μου είπε ένα πουλάκι, ότι ο μη καταστροφικός θυμός είναι το χιούμορ. Και το πίστεψα»

Η Ρούλα Γεωργακοπούλου γεννήθηκε στην Καλαμάτα το 1955. Σπούδασε Γαλλική φιλολογία στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε για δέκα χρόνια σε σχολεία της περιφέρειας. Στη συνέχεια ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία, στα περιοδικά Ένα, Ταχυδρόμος, Marie Claire και στις εφημερίδες Το Ποντίκι, Το Βήμα και Τα ΝΕΑ. Σήμερα αρθρογραφεί στην Athens Voice και στα ΝΕΑ. Πέντε θεατρικά της έργα έχουν ανεβεί σε αθηναϊκές σκηνές από το 1986 ως σήμερα.

Κυκλοφορούν η συλλογή χρονογραφημάτων της «Γυναίκα μετρίου αναστήματος» (εκδ. Πατάκη) και δύο θεατρικά της έργα σε ενιαία έκδοση με τον τίτλο «Καρφίτσες στα γόνατα» (εκδ. Το Ροδακιό). Τα τελευταία χρόνια κάνει μεταφράσεις για τις εκδόσεις Πόλις και το «Δέντρα, πολλά δέντρα» είναι η πρώτη της πεζογραφική απόπειρα.

 

Κα Γεωργακοπούλου δεν θα ήταν στις προθέσεις σας ασφαλώς, αλλά –για δικούς μου λόγους– κατασυγκινήθηκα, από τη πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα.

Πράγματι δεν ήταν καθόλου στις προθέσεις μου να κάνω τους αναγνώστες να κλαίνε. Απεναντίας. Ήθελα να χαμογελάνε και καμιά φορά να σκάνε και κανένα δυνατό γέλιο. Με νίκησε το θέμα μου, φαίνεται. Είναι κι αυτό ένα είδος δικαιοσύνης.

Αλήθεια σκέπτομαι κα Γεωργακοπούλου, πόσο επώδυνο θα ήταν για σας να μοιραστείτε με αγνώστους- εμάς- μια τόσο καταδική σας ιστορία; Δεν υπήρξαν στιγμές που κι εσείς η ίδια να δακρύζατε ανακαλώντας;

Δεν νομίζω ότι η ιστορία αυτή είναι κατάδική μου. Όλοι έχουν μητέρες. Γι αυτό κλάψατε αντί να γελάσετε με τα Δέντρα, πολλά δέντρα.  Όσο για τις σελίδες στις οποίες αναφέρεστε, χρειάστηκε να επιστρατεύσω κάτι σαν σκληρότητα για να τις γράψω. Εννοώ λογοτεχνική σκληρότητα. Ένα υπερφωτισμένο πλάνο, που να τα αφήνει όλα γυμνά και να απορρίπτει τις υποφωτισμένες, τις «ατμοσφαιρικές» λήψεις  που εκβιάζουν τη συγκίνηση ψευτίζοντας την. Δέος, αυτό ένοιωθα παρακολουθώντας τη μητέρα μου να πεθαίνει. Και ταυτόχρονα τεράστια τρυφερότητα και απέραντο σεβασμό. Ο θάνατος είναι η πιο επίσημη στιγμή της ζωής, πόσο μάλλον μιας μακράς και καλής ζωής. Αυτό ήθελα να γράψω.   

Πόσο δύσκολο είναι να γράφει κανείς για πρόσωπα υπαρκτά, εν ζωή, χωρίς τον φόβο της παρερμηνείας, της παρεξήγησης;

Πάρα πολύ δύσκολο, έχετε δίκιο. Πρέπει να περπατάς στα νύχια μην ξυπνήσεις τη δυσπιστία. Ευτυχώς, οι δικοί μου άνθρωποι είναι πολύ πιο ποιητικά πρόσωπα από μένα, οπότε κατάλαβαν το βιβλίο, ίσως γιατί με ξέρουν καλύτερα απ’ όσο με ξέρω εγώ.

Είπατε κάπου ότι το ο γράψιμο είναι  για σας κάθαρση. Η αίσθηση λοιπόν όταν βάλατε τελεία στα Δέντρα σας -πολλά δέντρα – ποια ήταν; Κάθαρση μαζί με ανακούφιση, ίσως; Ότι έφυγε από τη ψυχή σας λίγος πόνος;

Έτσι ακριβώς. Μου έφυγε ένα τεράστιο βάρος. Με τη βοήθεια της μητέρας μου κατάφερα να δω και τη δική μου ιστορία, να της δώσω μορφή, να ολοκληρώσω κι εγώ κάτι. Αυτή η ανακούφιση κράτησε λίγες μέρες  κι ύστερα το πένθος μου επανέκαμψε αγριότερο αλλά καθόλου λογοτεχνικά διαχειρίσιμο. Να μην τα ζητάμε όλα από τη λογοτεχνία γιατί έτσι την ευτελίζουμε.

Δεν παύω να  αναρωτιέμαι κι ας μεγαλώνω: Η σχέση μάνας κόρης γιατί άραγε να είναι τόσο, συγκρουσιακή, σύνθετη, σκληρή ενίοτε «άρρωστη» και όχι μόνο αγαπησιάρικη, απλή;

Και γιατί να μην είναι έτσι όπως την περιγράφετε; Εμένα μου άρεσε που ήταν έτσι. Πίσω απ αυτά τα «αποτρόπαια» πράγματα υπάρχει μια μαθητεία αγάπης και ωρίμανσης. Ένα παιχνίδι γνωριμίας, μια περιέργεια της μικρής για την μεγάλη, ένας αντικατοπτρισμός. Θα γίνω αυτό που έγινες. Ήμουν αυτό που είσαι. Και ποιος δεν γρατσουνίζεται σ’ ένα τέτοιο  παιχνίδι;  

Μεγαλώσατε σε ένα  αστικό σπίτι στην Καλαμάτα την  δεκαετία  του ΄50, ‘60 Ο πατέρας σας ήταν όντως αύστηρος και λίγο τετράγωνος ή απλά ένας κλασικός μπαμπάς της εποχής.

Δεν ξέρω πώς ήταν οι άλλοι μπαμπάδες. Έχω την εντύπωση ότι πολλοί ήταν απείρως πιο ευκολοδιάβατοι από τον δικό μου, αλλά κατά βάθος τον προτιμούσα. Γιατί ένοιωθα ότι κι αυτός με προτιμούσε ανταποδίδοντας μου ίσως μια ασυνείδητη επικοινωνία που είχαμε μεταξύ μας.

Πέραν του βιβλίου σας αυτό καθ εαυτό, αρθρογραφείτε σε δυο αθηναϊκές εφημερίδες Από πού αντλείτε τα θέματα σας; Παρατηρώντας; Διαβάζοντας;

Το δημοσιογραφικό γράψιμο είναι το παιχνίδι μου. Με βοηθάει να βγάλω το ελαφρύ κομμάτι του εαυτού μου, να μην σκάσω, να σταθώ υπόλογη απέναντι σε όλους τους αναγνώστες. Όχι μόνον σ’αυτους που πάνε στο βιβλιοπωλείο αλλά και σ’ αυτούς που πάνε στο περίπτερο ή καίγονται στο ίντερνετ. Ναι, ασφαλώς παρατηρώ, διαβάζω, ακούω, θυμώνω. Μου είπε ένα πουλάκι, ότι ο μη καταστροφικός θυμός είναι το χιούμορ. Και το πίστεψα.

Η Ρούλα Γεωργακοπούλου και η Σοφία Φιλιππίδου

«Χάνω ώρες κερδίζοντάς τες. Το λέω αλλά κανείς δεν με πιστεύει…»

Αν σας  έλεγαν να ξεχωρίσετε ένα μόνον έναν από τους σύγχρονους ομότεχνους σας; Αυτός ή αυτή ποιος θα ήταν;

Στη λογοτεχνία είμαι αναγνώστρια και από αυτή τη θέση θα ξεχώριζα από τους νεότερους τον τεράστιο Σωτήρη Δημητρίου, την Κάλλια Παπαδάκη και τον Δημοσθένη Παπαμάρκο. Δεν τους ξεχωρίζω απλώς. Τους ευγνωμονώ.

Μεταφράζετε παράλληλα έργα άλλων. Πόσο δύσκολη είναι κι αυτή η δουλειά, αλλά και πόσο ελαφρά «υποτιμημένη», έτσι δεν είναι;

Υποτιμημένη; Εγώ νομίζω ότι οι έλληνες εκδότες έχουν μακράν καλύτερα αντανακλαστικά από τους εκδότες άλλων χωρών. Είναι αξιοθαύμαστη η επιμονή τους να εκδίδουν αμέσως τα καλύτερα βιβλία της σύγχρονης παγκόσμιας παραγωγής, μέσα σ’ αυτή την κρίση  που τους έχει τσακίσει. Σκεφτείτε τι δεν θα είχαμε διαβάσει αν κάποιος δεν έβγαζε τα μάτια του μεταφράζοντας; Ούτε που θέλω να το σκεφτώ. Θα πέσει η βιβλιοθήκη μου να με πλακώσει. Όσο για μένα, η μετάφραση είναι πανηγύρι! Κάτι σαν άσκηση Ειρήνης και Φιλίας, όπως λέει κι ο ευφημισμός του γνωστού σταδίου. Μπαινοβγαίνεις σε δυο γλώσσες, αφήνεις έναν άλλον άνθρωπο να σε διηθήσει. Θα χοροπηδούσα αν δεν είχα πάθει αυχενικό, τόσες ώρες καρφωμένη στον υπολογιστή μεταφράζοντας.

Τις ώρες που αφήνετε τα γραψίματα κατά μέρος τι σας αποφορτίζει κ Γεωργακοπούλου;

Χαζεύω πάρα πολύ. Είναι το καλύτερό μου. Χάνω ώρες κερδίζοντάς τες. Το λέω αλλά κανείς δεν με πιστεύει. Λένε ότι απλώς τεμπελιάζω.

Ευχαριστώ για την συνεργασία. Κι ευχαριστώ  περισσότερο για τα Δέντρα σας.

Εγώ πρέπει να σας ευχαριστήσω  που ενδιαφερθήκατε για το βιβλίο μου

 

Το βιβλίο «Δέντρα, πολλά δέντρα» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πόλις».

Η παρουσίαση του θα γίνει την Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2018 στις 19:30 στο βιβλιοπωλείο Πλειάδες (Σπ Μερκούρη 62 Παγκράτι). Με την συγγραφέα θα μιλήσουν οι Κατερίνα Ευαγγελάκου , Κάλλια Παπαδάκη, ενώ αποσπάσματα των Δέντρων θα διαβάσει η Αμαλία Μουτούση.

Πρόταση για διάβασμα: «Χίλιες Ανάσες», της Ιωάννας Καρυστιάνη

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Είδος: Ελληνική λογοτεχνία
  • Σελίδες: 336
  • Τιμή: €18
  • Εκδόσεις: Καστανιώτη

Κουμπί, κούτελο, τάφος, Βράχος ασκήσεις για δυνατούς λύτες. Ήταν όντως αινίγματα ή ο άγριος θάνατος την είχε κλονίσει τόσο που έχανε το νόημα του τετέλεσται και το μέτρο των τετελεσμένων; Άγγιξε το άσπρο πουκάμισο του Στέλιου, άπλυτο από το καλοκαίρι.

Μύρισε λαίμαργα τις κιτρινίλες του ιδρώτα του στις μασχάλες, φίλησε τον γιακά σαν να φιλούσε τον λαιμό του. Εσένα, δεν έχω σκοπό να σε μπουγαδιάσω, ψιθύρισε κι αμέσως μετά κόλλησε στον καθρέφτη. Λαχταρούσε να βρει κατάφατσα εκεί το πρόσωπο του άντρα της, να δει τα ματόκλαδά του να παίζουν, τις φλέβες του λαιμού να φουσκώνουν και να ξεφουσκώνουν ολοζώντανες. Θα ακουμπούσε τα δάχτυλά της στο κεφάλι του, θα μετρούσε σωστά το πλάτος του μετώπου, την απόσταση από τα φρύδια ως τις ρίζες των μαλλιών του. Περίμενε, περίμενε, στο τζάμι υπήρχε μόνο το σπασμένο μούτρο της και το θολωμένο βλέμμα της.

Αυτή, η Πηγή Βογιατζή, αυτή που διάβαζε τα μάτια των άλλων, καρφώθηκε εκεί για είκοσι λεπτά και δεν μπορούσε να διαβάσει τα δικά της. Ένιωσε το στήθος και το κεφάλι της να καίνε την ίδια στιγμή που τα πόδια της είχαν ολότελα ξυλιάσει, άλλος άνθρωπος από τη μέση και πάνω, άλλος από τη μέση και κάτω. Έκλεισε τα μάτια και ψιθύρισε πέντε λέξεις κοφτά. Δεν ξέρω πού να είμαι.

Η Ιωάννα Καρυστιάνη γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου του 1952 στα Χανιά της Κρήτης από γονείς Μικρασιάτες. Σπούδασε νομικά. Επαγγελματικά ασχολήθηκε με το σκίτσο και την εικονογράφηση (με το όνομα «Ιωάννα»). Δούλεψε στην εφημερίδα «Ριζοσπάστης», στα περιοδικά «Τέταρτο», «Ένα», «Εικόνες», και σε ξένες εφημερίδες. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη λογοτεχνία το 1994, με τη συλλογή διηγημάτων «Η κυρία Κατάκη». Ακολούθησε το μυθιστόρημα «Μικρά Αγγλία», το οποίο τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, το 1998, και ήταν υποψήφιο για το Ευρωπαϊκό Αριστείο Λογοτεχνίας και για το λογοτεχνικό βραβείο Balkanika. Το επόμενο μυθιστόρημά της, «Κουστούμι στο χώμα», τιμήθηκε με το βραβείο μυθιστορήματος του περιοδικού «Διαβάζω» το 2001.
Είναι παντρεμένη με τον σκηνοθέτη Παντελή Βούλγαρη και μητέρα των σκηνοθετών Αλέξανδρου Βούλγαρη («Κλαις;», «Ροζ») και Κωνσταντίνας Βούλγαρη («Γιούπι», «Με τα φώτα νυσταγμένα», «Βαλς Σεντιμεντάλ»).

Πρόταση για διάβασμα: «Μαγικές Ιστορίες από την Αρχή της Νύχτας», του Φίλιππου Μανδηλαρά

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Είδος: Νεοελληνική λογοτεχνία – Διηγήματα
  • Σελίδες: 132
  • Τιμή: € 6,5
  • Εκδόσεις: Πατάκη

Η σειρά βασίζεται εξ ολοκλήρου στις παραδόσεις του ελληνικού λαού κι έχει στόχο να γνωρίσει στους νεαρούς αναγνώστες τον φανταστικό κόσµο των ξωτικών, που οι κάτοικοι του ελλαδικού χώρου, κλεισµένοι όπως ήταν στις µικρές κοινωνίες τους και αποκλεισµένοι από τον έξω κόσµο, πίστευαν µέχρι τις αρχές του προηγούµενου αιώνα πως ήταν αληθινός. 

Τα χρόνια τα παλιά, οι νύχτες στους οικισµούς και στις εξοχές ήταν ολοσκότεινες. Πώς να φωτίσει το σκοτάδι µια τόση δα φλογίτσα από το λαδοφάναρο ή το κερί;  Έτσι οι νύχτες κατοικούνταν από φοβερά πλάσµατα όπως τους Ανασκελάδες, τα Σµερδάκια ή τα ∆ιαβόλια και τα Τελώνια που καραδοκούσαν να βλάψουν όσους είχαν αποξεχαστεί στην ύπαιθρο.  Και στους οικισµούς, όµως, ο κόσµος γινόταν πολύ πιο επικίνδυνος τις νύχτες, ειδικά όταν έβγαιναν τίποτα Βρικόλακες ή Φαντάσµατα να γυρέψουν αυτά που τους χρωστούσαν οι ζωντανοί, ή αν τύχαινε να ζούνε Στρίγκλες στο χωριό. ∆ίχως να ξεχνάµε τους νυχτερινούς επισκέπτες, όπως τον Βραχνά ή την Πανούκλα, που µόνο µάγισσες και οι ζουδιάρηδες µπορούσαν να κάνουν καλά.  Ο θαυµαστός και τροµακτικός κόσµος της νύχτας σε δεκατέσσερις ιστορίες από την ελληνική παράδοση, που δείχνουν τους φόβους, τις αγωνίες και τα πιστεύω των ανθρώπων για τη ζωή και τον θάνατο.   Στην ίδια σειρά κυκλοφορούν: «Ιστορίες από τα βάθη της γης», «Ιστορίες από την καρδιά του µεσηµεριού».

 

 

Ο Φίλιππος Μανδηλαράς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1965, σπούδασε φιλολογία και άλλα που  συνέβαινε διαρκώς να σχετίζονται µε τα ξωτικά.

 Έµαθε πολλά γι’ αυτά από παµπάλαια βιβλία και  αφηγήσεις και, χρόνια µετά, αποφάσισε να ξαναπεί τις µαγικές εκείνες ιστορίες µε τον δικό του τρόπο.

Πρόταση για διάβασμα: «Κονγκό», του Ερίκ Βυϊγιάρ (Éric Vuillard)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Μετάφραση: Γιώργος Φαράκλας
  • Είδος: Ιστορία
  • Σελίδες: 120
  • Τιμή: € 12,00
  • Εκδόσεις: Πόλις

 

«Το Κονγκό δεν υπάρχει». Άρα πρέπει να επινοηθεί. Το 1884, στο Συνέδριο του Βερολίνου, όταν οι μεγάλες δυνάμεις μοιράζουν μεταξύ τους την Αφρική, ιδρύουν μια εμπορική επιχείρηση: το ανεξάρτητο κράτος του Κονγκό. Ακολουθούν οι εργασίες εκχέρσωσης, η εγκατάσταση εμπορικών καταστημάτων, οι σφαγές. Το κακό αποκτά σάρκα και οστά όταν ο Ερίκ Βυϊγιάρ ζωντανεύει τον βασιλιά Λεοπόλδο Β΄, τον ιχνηλάτη Σαρλ Λεμαίρ, τον βασανιστή Λεόν Φιεβέζ, τους διαπραγματευτές αδελφούς Γκοφινέ. Στο Κονγκό, ιστορική αφήγηση και συνάμα πολιτική αποτίμηση του ελεύθερου εμπορίου, ο Βυϊγιάρ αναβιώνει, χωρίς να τρέφει καμία ψευδαίσθηση και χωρίς να χαρίζεται σε κανέναν, την περίοδο της αποικιοκρατίας, την αφετηρία της δικής μας νεωτερικότητας.

Ο Ερίκ Βυϊγιάρ (Éric Vuillard ) γεννήθηκε το 1968 στη Λυών. Σπούδασε νομικά, πολιτικές επιστήμες και φιλοσοφία με τον Ζακ Ντεριντά. Έχει δημοσιεύσει ποιήματα και μυθιστορήματα και έχει σκηνοθετήσει δύο ταινίες.

Έχει τιμηθεί, μεταξύ άλλων, με τα βραβεία Franz Hessel για δύο βιβλία του, το Κονγκό και το La Bataille d’Occident, και Alexandre-Vialatte, καθώς και με το βραβείο Goncourt 2017 για την Ημερήσια διάταξη που κυκλοφορεί από τις Πόλις. Από τις εκδόσεις Πόλις ετοιμάζεται επίσης το βιβλίο του 14η Ιουλίου

Πρόταση για διάβασμα: «Οι Κόρες της Ελλάδας 2 – Ο Διχασμός», της Φιλομήλας Λαπατά

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Κατηγορία: Ιστορικό Μυθιστόρημα
  • Σελίδες : 384
  • Τιμή: €14,94
  • Εκδόσεις: Ψυχογιός

Υπάρχουν κάτι στιγμές έσχατες, που αλλάζουν τη ζωή. Όχι μόνο τη δική σου, αλλά και όσων βρίσκονται γύρω σου. Και υπαίτιος είσαι εσύ. Κατόπιν, τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο. 

Η κρίση που ξεσπά στο πολιτικό μέτωπο της Ελλάδας του 1843 και συνεχίζεται στα επόμενα χρόνια εισβάλλει και στην προσωπική ζωή μιας σπουδαίας οικογένειας της μετεπαναστατικής Αθήνας, με αποτέλεσμα η απόγονος Ελισάβετ Δούκα, φιγούρα ακριβοθώρητη, διάφανη όπως το υγρό στοιχείο, που είχε τη δύναμη με την αφτιασίδωτη ποιότητά της να βγάζει τους Αθηναίους από την καθημερινότητα, διχασμένη ερωτικά, να υποπέσει σε ένα μεγάλο «λάθος» το οποίο σημαδεύει ανεξίτηλα και με τραγικές συνέπειες τη ζωή πολλών προσώπων.

Η Φιλομήλα Λαπατά, με πρόθεση κοινωνικής ακτινοσκόπησης και με επιμέρους ήρωες που έχουν λόγο, αναπαριστά μια γκραβούρα της Αθήνας του 1840-1875 σε ένα αυτοτελές, πολυπρόσωπο, απολαυστικό και απρόβλεπτο μυθιστόρημα πάνω στον διχασμό: εσωτερικό, πολιτικό, ερωτικό. Υπαρξιακοί προβληματισμοί, ηθικά διλήμματα και η αιώνια πάλη του Καλού με το Κακό γύρω από τις έννοιες της ταυτότητας, της πατρίδας και της οικογένειας. Επιμέρους γεγονότα που δένουν με την κεντρική ιστορία, ευρηματική πλοκή και φαντασμαγορικοί χαρακτήρες, ελαττωματικοί καλοί και χαρισματικοί κακοί συνθέτουν το δεύτερο μυθιστόρημα της ιστορικής τριλογίας «Οι Κόρες της Ελλάδας».

Η Φιλομήλα Λαπατά γεννήθηκε στην Αθήνα και είναι ο καρπός μιας Μακεδόνισσας κι ενός πολίτη του κόσμου. Σπούδασε δημόσιες σχέσεις και εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα. Παραμένει, όμως, μόνιμη μαθήτρια της ζωής.

Η πολυπλοκότητα των διαπροσωπικών σχέσεων την απασχολεί από πολύ παλιά, και αυτός ο προβληματισμός της αποτυπώνεται στα βιβλία της. Ο «Διχασμός» είναι το όγδοο μυθιστόρημά της. Καθώς αγαπά την ποικιλία, ζει μεταξύ δύο κόσμων: της Ελλάδας και της Ιταλίας.

Η θεατρική παράσταση: «Ο Ιατροδικαστής ή Στη μνήμη της Έλλης Λαδά» στο θέατρο Αλκμήνη (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η εταιρεία παραγωγής EIG PRODUCTIONS ανέβασε στο θέατρο Αλκμήνη το έργο του βραβευμένου συγγραφέα Κώστα Λεϊμονή «Ο Ιατροδικαστής ή Στη μνήμη της Έλλης Λαδά» σε σκηνοθεσία του Παντελή Παπαδόπουλου και πρωταγωνιστές τον Χάρη Σώζο και το Χρήστο Ευθυμίου. 

Λίγα λόγια για το έργο:

Ένας Ιατροδικαστής, αναλαμβάνοντας μία ιδιαιτέρως σοβαρή υπόθεση, βρίσκεται αντιμέτωπος με υψηλόβαθμους φορείς της διαφθοράς. Καθένας από αυτούς, λόγω δικών του ανομολόγητων συμφερόντων, ασκεί πίεση, προσπαθώντας να αλλοιώσει την γνωμάτευση. Οι πυλώνες δομής της δυτικής κοινωνίας και η θυσία κάθε αξιακού συστήματος στον βωμό συμφερόντων.

Σκηνοθετικό σημείωμα:

«Ένας Ιατροδικαστής που κάνει τομή στη νεοελληνική πραγματικότητα, στη νοοτροπία και στη συμπεριφορά μας. Μάς φανερώνει όλη την παθογένεια που μάς ταλανίζει χρόνια και χρόνια, τέμνει τη διαπλοκή και τη διαφθορά.  Ο «Ιατροδικαστής», ένα έργο γλυκόπικρο, με αλήθεια και χιούμορ. Εκεί που παίρνει έναν κωμικό δρόμο, λοξοδρομεί και ένας κόμπος μάς σφίγγει τον λαιμό. Ο «Ιατροδικαστής», ένα έργο πικραμύγδαλο….» (Παντελής Παπαδόπουλος)

Ο Κώστας Λεϊμονής (συνέντευξη εδώ) γεννήθηκε το 1986 στην Παιανία Αττικής. Είναι δικηγόρος με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Humboldt του Βερολίνου. Ξεκίνησε να γράφει νουβέλες και μυθιστορήματα από τα είκοσί του. Κάνει την πρώτη του εμφάνιση στη λογοτεχνία το 2013 με τη δημοσίευση του διηγήματος «Μια υπενθύμιση» στο περιοδικό Νέα Εστία.

Τον επόμενο χρόνο τιμάται από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών με το Βραβείο Διηγήματος για το «Αμαρτίες ανθρώπων παιδεύουσι φαντάσματα» και το Βραβείο Δοκιμίου για το Ελπίδα υπό αίρεση. Την ίδια χρονιά κερδίζει το Βραβείο Διηγήματος «Αντώνης Σαμαράκης» με το έργο του Η αλλαγή της σκυτάλης, το οποίο κυκλοφορεί σε ανθολογία από τις εκδόσεις Καστανιώτη.

Το 2016 αποσπά το Βραβείο Θεατρικού Έργου από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για το έργο του «Εκτός ύλης» στο οποίο πρωταγωνίστησε με επιτυχία ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης. Το έργο εκτός των Αθηνών παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη, στη Σύρο, την  Πάτρα, την Καλαμάτα, τα Χανιά αλλά και στις Βρυξέλλες. Επίσης η θεατρική παράσταση παίχτηκε για πρώτη φορά στην ιστορία της, στην αίθουσα της Γερουσίας της Βουλής με φυσικό σκηνικό.

Ο Κώστα Λεϊμονής έχει συνεργαστεί με έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά δημοσιεύοντας άρθρα και διηγήματα (Νέα Εστία, Φρέαρ, Εντευκτήριο, Μomentum, bibliotheque.gr, Το Βήμα, Athens Voice, Manifesto κ.ά.). Από το 2012 διατηρεί το λογοτεχνικό ιστολόγιο Scripta manent: Το ειδύλλιο της έμπνευσης με τον Οίστρο

Ο σκηνοθέτης Παντελής Παπαδόπουλος
Ο συγγραφέας του έργου ο Ιατροδικαστής, Κώστας Λεϊμονής

Ημέρες & ώρες παραστάσεων:

Κάθε Σάββατο στις 18.30

Κάθε Κυριακή στις 21.00

Χορηγός Επικοινωνίας

Η ταυτότητα της παράστασης

Κείμενο: Κώστας Λεϊμονής  

Σκηνοθεσία: Παντελής Παπαδόπουλος

Σκηνικά – Κοστούμια: Πολυτίμη Μαχαίρα

Πρωτότυπη Μουσική: Ραφαήλ Πυλαρινός

Φωτισμοί: Mανώλης Μπράτσης

Ερμηνεύουν οι: 

Χάρης Σώζος

Χρήστος Ευθυμίου

Φιλική Συμμετοχή: Πόπη Τσαπανίδου & Τάσος Τρύφωνος

Σχεδιασμός Αφίσας: Φίλιππος Νικόλας Μπάρλας

Τρέιλερ: Κώστας Γεραμπίνης

Παραγωγή: EIG PRODUCTIONS

Καλλιτεχνική Διεύθυνση – Οργάνωση Παραγωγής: Πολυτίμη Μαχαίρα

Φωτογραφίες: Γιώργος Μαρινάκης     

Προβολή – Επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Το έργο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΚΡΙΤΙΚΗ»

 

Διάρκεια παράστασης: 75 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)

 Τιμές εισιτηρίων 

Κανονικό: 12,00 ευρώ

Μειωμένο (φοιτητές, θεατές άνω των 65 χρόνων, ΑΜΕΑ): 10,00 ευρώ

Ανέργων: 8,00 ευρώ

Ατέλειες ηθοποιών: 5,00 ευρώ

Facebook page: https://tinyurl.com/ycznjvhj

Κρατήσεις θέσεων 

Mέσω viva.gr

https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-alkmini/o-iatrodikastis-i-sti-mnimi-tis-ellis-lada/

Στο ταμείο του θεάτρου (τηλ.: 210 3428650)

Θέατρο Αλκμήνη:

Αλκμήνης 8-12 – Κάτω Πετράλωνα, Στάση Μετρό: Κεραμεικός

Ελάτε εύκολα

Μετρό: Στάση Κεραμεικός 

Τρόλεϋ: 21 Στάση ΚΑΜΠΑ

ΟΑΣΑ: 049, 815, 838, 914, Γ18 Στάση ΚΑΜΠΑ, 035 Στάση ΙΚΑ