fbpx

«Πάνος Μουζουράκης: That’s Life» (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Κυρίες και κύριοι και αγαπητά παιδιά That’s Life. 

Μια παράσταση για το έτσι που είναι η ζωή.

Δηλαδή πώς έτσι;

Η ζωή είναι έτσι πάει να πει, χαρές, γέλια, δάκρυα, πόνος, επιτυχίες, έρωτες, σεξ, χωρισμοί, μοναξιές, παρέες, πάρτυ, απογοητεύσεις, ποτά, ξενύχτια, εκδρομές, γιορτές, απώλειες, λεφτά, αφραγκιές, ταξίδια, ό,τι δηλαδή γίνεται τραγούδι.

Η ζωή είναι έτσι σημαίνει ένα ατελείωτο πήγαινε έλα. Αλέ και ρετούρ

Όπου δηλαδή πετυχαίνουμε και τον Πάνο Μουζουράκη. Στο αλέ και στο ρετούρ. Μπαίνει και βγαίνει από τη χώρα.

Με το ένα πόδι να τσαλαβουτάει ακόμα στα νερά του Mamma Mia και το άλλο στις μουσικές σκηνές της Ελλάδας. L.A. – Αθήνα μια παράσταση δρόμος.

Ο Πάνος Μουζουράκης λοιπόν επιστρέφει. Κανονικά επιστρέφει γιατί είχε φύγει. Και στήνει ένα πρόγραμμα για όσα από την ζωή του και την ζωή μας τραγουδιούνται. Δηλαδή για όλα. Όπως μόνο εκείνος μπορεί και ξέρει να το κάνει αυτό το «όλα».

Μαζί του ξανά, γιατί κόλλησαν πέρσι και έχουν πολλά να πούνε και δεν έχουν πολύ ελεύθερο χρόνο και δεν μπορούν να τα πουν αλλού και έτσι βρήκαν που θα τα λένε ο Ζήσης Ρούμπος. Επί των κειμένων και Επί σκηνής.

Μαζί του επίσης ο The Voice Άγγελος Τσιμιδάκης, γιατί ένας Άγγελος πάντα χρειάζεται στην ζωή. Δεν ξέρεις πότε θα τον χρειαστείς.

από Παρασκευή 26 Οκτωβρίου 2018

και κάθε Παρασκευή για περιορισμένες εμφανίσεις

Τον συνοδεύουν οι μουσικοί:

Ορέστης Πλακίδης (πλήκτρα, ενορχήστρωση)

Αναστάσιος Βούκης  (τύμπανα)

Δημήτρης Φροσίνης (μπάσο)

Άγγελος Τσιμιδάκης (κιθάρα)

Σπύρος Λιβάνης (κιθάρα)

Στον ήχο ο Ηλίας Καρούμπαλης.

Όλα λοιπόν που είναι ζωή που έγινε τραγούδι χωράνε σε ένα πρόγραμμα. Με τα τραγούδια του Πάνου, άλλα από τα εξωτερικά, άλλα τα εσωτερικά, άλλα από τα εξωστρεφή και άλλα από τα εσωστρεφή.

That’s Life!

Τa παραπάνω είναι γραμμέa από επιστήμονες κοινωνιολόγους, και συντεταγμένα έτσι ώστε να σε παραπλανήσει στο να παρακολουθήσεις την συναυλία του Μουζουράκη. Οι παραγωγή της συναυλίας δεν μπορούν να σας εγγυηθούν ότι θα περάσετε καλά, και ουδεμία ευθύνη φέρει η οργάνωση για τυχόν, σωματικές ή ψυχολογικές βλάβες που μπορεί να υποστείτε κατά την διάρκεια της εμφάνισης του καλλιτέχνη επί σκηνής.
Σας ευχόμαστε καλή διασκέδαση!

 

ANODOS LIVE STAGE

τηλ. επικοινωνίας – κρατήσεις: 210-3468100

Πειραιώς 183, Αθήνα

Ώρα έναρξης: 23.00

 Τιμές εισιτηρίων:

Είσοδος: 15€ με ποτό

Φιάλη ποτού: από 130 € για 4 άτομα

Φιάλη κρασί: από 65€

Η Άντρη Αντωνίου μιλάει με την Τίνα Πανώριου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«Ουσία, ονειρεύομαι να έχω στη ζωή μου ουσία. Αυτό μόνο.»

Η Άντρη Αντωνίου γεννήθηκε στην Κύπρο το 1980. Αποφοίτησε από το Τµήµα Επιστηµών της Αγωγής του Πανεπιστηµίου Κύπρου και εργάζεται ως δασκάλα. Παραµύθια της «Το εφταπόδι και Το ριζικόν» έχουν διακριθεί σε λογοτεχνικούς διαγωνισµούς. Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα βιβλία της «Μπελαδομαγνήτης», που τιµήθηκε το 2012 µε το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας Κύπρου για Μεγάλα Παιδιά και Εφήβους και «Πηνελόπη», που συμπεριελήφθη στη βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων του 2013. Το 2015 το ανέκδοτο µυθιστόρηµά της µε τίτλο «Από τους τέσσερις ο τέταρτος» απέσπασε έπαινο στον διαγωνισµό της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς.

Διαβάζω, ότι από μικρή «το είχατε» με τα γραψίματα. Πότε αλήθεια πιάσατε μολύβι και χαρτί για να γράψετε την πρώτη σας ιστορία;

Πρώτη δημοτικού έγραψα το πρώτο μου παραμύθι. Πρώτη δημοτικού μού γεννήθηκε η επιθυμία να γίνω συγγραφέας. Σήμερα-τριάντα δύο χρόνια μετά-παραμένω σταθερή στις επιθυμίες μου!

Η μαμά σας ήταν η πρώτη σας αναγνώστρια και κλασσικά ο μπαμπάς που θαυμάζει το μικρό του κοριτσάκι ό,τι κι αν κάνει. Σας ενεθάρρυνε να προχωρήσετε;

Κανένας δε με ενθάρρυνε να προχωρήσω. Ίσως γιατί κανένας δεν πήρε ποτέ στα σοβαρά αυτή την επιθυμία μου. Κάτι που δεν με εμπόδισε όμως από το να πιστεύω εγώ η ίδια στον εαυτό μου και να εργάζομαι για να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Σήμερα η οικογένεια και οι φίλοι μου είναι αυτοί που με ενθαρρύνουν τις φορές που χάνω την αυτοπεποίθησή μου.

Για  πολλούς του χώρου και μη, τα παραμύθια για μικρά παιδία είναι μια εύκολη ιστορία. Λίγες λέξεις, πολλές εικόνες, κι έξω από τη πόρτα. Έτσι όμως είναι  τα πράγματα;

Καθόλου έτσι δεν είναι τα πράγματα. Όσο μικρότερο σε έκταση είναι ένα κείμενο τόσο μεγαλύτερη αξία πρέπει να έχει η κάθε λέξη του ξεχωριστά. Λίγες λέξεις, πολλές εικόνες και έξω από την πόρτα τύπου βιβλία, δυστυχώς, κυκλοφορούν πολλά στην Ελλάδα και στην Κύπρο. Επειδή ακριβώς υπάρχει αυτός ο μύθος σχετικά με την ευκολία του να γράφει κανείς παιδική λογοτεχνία. Γι’ αυτό και πολλές φορές βιβλία-διαμάντια, χάνονται μέσα στις στοίβες των κακογραμμένων βιβλίων. Θέλεις να γράψεις ένα βιβλίο για παιδιά;  Διάβασε πρώτα χίλια, γράψε εκατό που δε θα αξίζουν τον κόπο και ίσως αποκτήσεις τα εφόδια να γράψεις το ένα που θα δικαιούται τον χαρακτηρισμό «παιδική λογοτεχνία».

Εργάζεστε ως δασκάλα σε σχολεία στην Κύπρο. Θα μπορούσατε να κάνετε μια άλλη δουλειά, άσχετη από παιδιά ή με τίποτα;

Θα μου άρεσε να εργάζομαι σε κάποιο εκδοτικό οίκο. Στο τμήμα του παιδικού βιβλίου. Σε κάποια βιβλιοθήκη επίσης, να είμαι περιτριγυρισμένη από βιβλία από το πάτωμα μέχρι το ταβάνι. Κι επειδή λατρεύω τα ζώα, θα μου άρεσε να δουλεύω και με ζώα. Το να διδάσκω μού βγαίνει αβίαστα, ο χώρος της εκπαίδευσης όμως δεν είναι, δυστυχώς όπως θα ήθελα να είναι, όπως θα έπρεπε να είναι. Εύχομαι να προλάβω να διδάξω κάποτε σε πιο προοδευτικά σχολεία, με καλύτερες υποδομές, επικεντρωμένα στον άνθρωπο-παιδί και εκπαιδευτικό-και όχι στην ύλη.

Τον Μάιο του 20012 ο Ψυχογιός βγάζει το πρώτο σας βιβλιαράκι Απευθυνθήκατε σε ελληνικό εκδοτικό και αναρωτιέμαι γιατί;

Γιατί σκέφτηκα, πως έτσι το βιβλίο μου θα μπορούσε να ταξιδέψει όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και στην Ελλάδα, να φτάσει σε περισσότερα παιδικά χέρια. Γιατί είχα διαβάσει κάπου, κάποτε πως τα όνειρά μας για να έχουν αξία πρέπει να είναι λιγάκι τρελά. Δεν πίστευα πως ο Ψυχογιός θα μου έλεγε ναι όταν ταχυδρομούσα το κείμενό μου από τη Λάρνακα στην Αθήνα. Όπως αποδείχτηκε όμως το τρελό μου όνειρο έγινε πραγματικότητα και μου άλλαξε τη ζωή.

Πιστεύετε λέτε πολύ στα όνειρα. Λοιπόν ποια είναι  τα δικά σας όνειρα για την δική σας ζωή, πέρα των γραψιμάτων;

Αν μου κάνατε αυτή την ερώτηση πριν από δέκα χρόνια, όταν πλησίαζα τα τριάντα μου, θα σας απαριθμούσα ολόκληρη λίστα με όσα ονειρεύομαι να κάνω στη ζωή μου. Τώρα, δύο χρόνια πριν τα σαράντα μου, η απάντηση είναι πολύ διαφορετική. Ουσία, ονειρεύομαι να έχω στη ζωή μου ουσία. Αυτό μόνο.

«Άνοιξη και καλοκαίρι ξαναγεννιέμαι, φθινόπωρο και χειμώνα σκοτεινιάζει η ψυχή μου. Αναζητώ πάντα το φως. Μέσα μου και έξω.»

Στην Ελλάδα έρχεστε συχνά, γενικότερα ταξιδεύετε στον κόσμο; Σε ορίζοντες ανοικτούς;

Αγαπώ τα ταξίδια. Στην Ελλάδα έχω έρθει αρκετές φορές, κυρίως στην Αθήνα. Θα ήθελα να γνωρίσω τα ελληνικά νησιά, στα οποία δεν είχα ακόμα την ευκαιρία να περιπλανηθώ.  Έχω ταξιδέψει σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και μεγαλύτερη εντύπωση μού έκανε η Ελβετία με τα καταπράσινα βελούδινα λιβάδια, τις Άλπεις με τις χιονισμένες – ακόμα και το καλοκαίρι – βουνοκορφές και τις γαλάζιες λίμνες. Όνειρο ζωής ένα ταξίδι στην Νέα Υόρκη. Τον τελευταίο καιρό συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο πως ταξίδι δεν είναι μόνο το να αλλάζεις πόλη, χώρα, ήπειρο, αλλά το να έχεις την ικανότητα να αλλάζεις συνήθειες χρόνων, να αφήνεις ανθρώπους και πράγματα πίσω σου και να πορεύεσαι μπροστά. Να έχεις ορίζοντες ανοικτούς όπως λέτε πιο πάνω. Ίσως αυτό να είναι μάλιστα το πιο σημαντικό μας ταξίδι απ’ όλα.

Ποιο το πρώτο που αγαπήσατε και ποιο έχετε πλάι στο κρεββάτι σας αυτό το φθινόπωρο;

Τις Μικρές Κυρίες της Λουίζας Μέι Άλκοτ. Το πιο πολυδιαβασμένο βιβλίο της παιδικής μου ηλικίας. Ίσως γιατί μια από τις πρωταγωνίστριες του βιβλίου ονειρευόταν να γίνει συγγραφέας, ίσως γιατί μαζί της μπορούσα να ονειρεύομαι κι εγώ. Αυτή είναι η ομορφιά της λογοτεχνίας. Μας δίνει ένα μέρος να ανήκουμε, ακόμα και τις φορές που νιώθουμε πως δεν ανήκουμε πουθενά. Διαβάζω πολλά βιβλία. Κάθε μέρα διαβάζω, έστω και μισή ώρα. Αν μπορούσα να κρατήσω μονάχα μια ιδιότητα, της αναγνώστριας ή της συγγραφέα, χωρίς δεύτερη σκέψη θα διάλεγα την πρώτη. Διαβάζω βιβλία για παιδιά και βιβλία για ενήλικες, ελληνικά και ξένα, χάρτινα και ηλεκτρονικά. Διαβάζω, γιατί όταν διαβάζω η ψυχή μου χαίρεται. Αυτή τη στιγμή στο κομοδίνο μου θα βρείτε «Τα απομεινάρια μιας μέρας» του Καζούο Ισιγκούρο.

Μιλώντας για εποχές Τον αγαπάτε τον χειμώνα που έρχεται η είστε παιδί της άνοιξης;

Τον χειμώνα τον απεχθάνομαι! Ακόμα και τον ήπιο χειμώνα της Κύπρου δεν τον αντέχω καθόλου. Δε μου αρέσει το κρύο, η συννεφιά, οι μικρές μέρες και οι μεγάλες νύχτες. Γεννήθηκα Ιούνιο και αγαπώ τις ζεστές μέρες, τον ήλιο και τη θάλασσα. Άνοιξη και καλοκαίρι ξαναγεννιέμαι, φθινόπωρο και χειμώνα σκοτεινιάζει η ψυχή μου. Αναζητώ πάντα το φως. Μέσα μου και έξω.

Κλείνοντας, το τελευταίο σας βιβλίο που απευθύνεται ;Έπεται και νέο;

Τον Ιούλιο κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Πατάκη ένα βιβλίο μου για παιδιά 9-12 χρονών με τίτλο «Ζωή ανάποδα». Έχει να κάνει με το «αναποδογύρισμα» που βιώνει κάθε παιδί στη ζωή του όταν οι γονείς του παίρνουν διαζύγιο. Σύντομα κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός ένα ακόμα βιβλίο μου με τίτλο «Εβδομηντάχρονη ετών δέκα», πάλι για παιδιά 9-12 χρονών. Το βιβλίο αυτό μιλά για τις… κάπως αλλιώς φιλίες.

Ευχές για καλά γραψίματα

Σας ευχαριστώ πολύ! Χάρηκα ιδιαίτερα τις ερωτήσεις σας!

Πρόταση για διάβασμα: «Η Λεωφόρος», του Τρεβάνιαν (Trevanian)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Μετάφραση: Κλαίρη Παπαμιχαήλ
  • Είδος: Αστυνομικό θρίλερ
  • Σελίδες: 448
  • Τιμή: € 16
  • Εκδόσεις: Πόλις

Η Λεωφόρος βρίσκεται στην καρδιά της κακόφημης συνοικίας του Μόντρεαλ. Οι σκοτεινοί δρόμοι της αντηχούν από φωνές σε μια ντουζίνα γλώσσες, από τα γρήγορα βήματα των κακοποιών και τους ψιθύρους που ανταλλάσσουν οι πόρνες. Οι άνθρωποι του υποκόσμου έρχονται σε επαφή με φτωχούς εργάτες και με τους νεοφερμένους μετανάστες που αναζητούν μια καλύτερη ζωή. Την τάξη, εδώ και τριάντα χρόνια, επιβάλλει ο υπαστυνόμος Κλωντ Λαπουάντ, που είναι ταυτοχρόνως δικαστής, εξομολόγος και άγγελος εξολοθρευτής.

Η αστυνομία του Μόντρεαλ, όμως, έχει πια αρχίσει να αλλάζει. Τον Λαπουάντ συνοδεύει ένας νέος, μορφωμένος αστυνομικός, πιστός στους κανονισμούς, που βλέπει έκπληκτος τον Λαπουάντ να είναι, από τη μια, απολύτως ταγμένος στην υπηρεσία της δικαιοσύνης, χρησιμοποιώντας ωστόσο εντελώς ανορθόδοξες μεθόδους και, από την άλλη, να ενδιαφέρεται ειλικρινά για τη ζωή και τη μοίρα των αθλίων της πόλης του. Όταν ένας στυγερός δολοφόνος εισβάλλει στην επικράτεια του υπαστυνόμου, εκείνος αναγκάζεται να παλέψει με τους προσωπικούς του δαίμονες, να επανεξετάσει τις πεποιθήσεις του, να φέρει ξανά στην επιφάνεια παλιά μυστικά, να αντιμετωπίσει τη μοναξιά και τη θνητότητά του.

 

«Τρεβάνιαν» είναι ένα από τα πολλά φιλολογικά ψευδώνυμα του Ρόντνεϊ Γουίλιαμ Γουίτακερ (Rodney William Whitaker). Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1931 και πέθανε στην Αγγλία το 2005. Διδάκτωρ των ΜΜΕ, διετέλεσε για πολλά χρόνια καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Ώστιν στο Τέξας. Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν πουλήσει πολλά εκατομμύρια αντίτυπα. Θεωρείται «καλτ» συγγραφέας. Αποσυρμένος από τα φώτα της δημοσιότητας, έχοντας δώσει μόνο μία συνέντευξη στη ζωή του, ο ίδιος ο Τρεβάνιαν προσπάθησε να καλλιεργήσει και να συντηρήσει τον μύθο του. Παίζοντας με διάφορα είδη μυθιστορήματος (θρίλερ, γουέστερν), εκσυγχρονίζοντας τις περιπέτειες των Σαμουράι με το Shibumi, που θα κυκλοφορήσει κι αυτό από τις εκδόσεις Πόλις, παραμένει πιστός στο νουάρ, τις πλούσιες δυνατότητες του οποίου προσπαθεί να εξαντλήσει, πειραματιζόμενος με τις διάφορες μορφές του.

 

Το πρώτο του μυθιστόρημα του Ρόντνεϊ Γουίλιαμ Γουίτακερ δημοσιεύτηκε όταν ο συγγραφέας ήταν στην ηλικία των σαράντα χρόνων και δίδασκε στο Πανεπιστήμιο του Τέξας. Το αστυνομικό θρίλερ «The Eiger Sanction» έγινε best seller παγκοσμίως. Το 1975 προσαρμόστηκε σε σενάριο και γυρίστηκε ταινία σε σκηνοθεσία του Κλιντ Ίστγουντ με πρωταγωνιστή τον ίδιο και τον Τζόρτζ Κένεντι. Ο κινηματογραφικός τίτλος στην χώρα μας είναι: «Ο δολοφόνος των Άλπεων».

Πρόταση για διάβασμα: «H Χαμένη Κόρη», της Έλενα Φεράντε (Elena Ferrante)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Μετάφραση: Δήμητρα Δότση
  • Είδος: Ξένη λογοτεχνία – Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 192
  • Τιμή: € 9,9
  • Εκδόσεις: Πατάκη

Η Λήδα, καθηγήτρια πανεπιστημίου, χωρισμένη εδώ και καιρό, είναι αφοσιωµένη εξ ολοκλήρου στις κόρες της και στη δουλειά της. Όταν όµως τα δυο κορίτσια φεύγουν για να ζήσουν µε τον πατέρα τους στον Καναδά, η Λήδα, αντί να στενοχωρηθεί, νιώθει ξαφνικά ελεύθερη. Η ζωή της τώρα φαντάζει πιο εύκολη. Αποφασίζει να πάει διακοπές σε ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι της Nότιας Ιταλίας. Μετά τις πρώτες ξέγνοιαστες µέρες, η συνάντηση µε τα µέλη µιας «θορυβώδους» οικογένειας από τη Νάπολη θα φέρει στην επιφάνεια µνήµες των δύσκολων αποφάσεων και των συνεπειών τους για την ίδια και την οικογένειά της…

Στη Χαµένη κόρη, η Έλενα Φεράντε καταδύεται στα βάθη της µητρότητας, στα βάθη της γυναικείας φύσης, µε αυτή την ειλικρινή, ατόφια γλώσσα της που κατέκτησε εκατοµµύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσµο.

 

Έγραψε ο Τύπος:

«Το χάρισµα της Φεράντε στην ψυχογραφία των ηρώων της είναι µοναδικό». (The New Yorker)

«Αυτή η τροµακτικά υπέροχη Ιταλίδα συγγραφέας είναι µοναδική στις θυελλώδεις οικογενειακές σχέσεις!» (The Seattle Times)

«Εξαιρετικός στοχασµός για τη θηλυκότητα και τη µητρότητα από µια σπουδαία συγγραφέα». (World Literature Today)

«Η γραφή της Φεράντε είναι απίστευτα ειλικρινής, άµεση και αλησµόνητη. Με απλά υλικά φτιάχνει µια εξαιρετικά δυνατή ιστορία ελπίδας και µετάνοιας». (Publishers Weekly)

Έλενα Φεράντε είναι το ψευδώνυµο µιας διάσηµης Ιταλίδας συγγραφέως της οποίας η πραγµατική ταυτότητα παραµένει άγνωστη από το 1992 που κυκλοφόρησε το πρώτο της µυθιστόρηµα µε τίτλο Βάναυση αγάπη, στο οποίο βασίστηκε η οµώνυµη ταινία του Μάριο Μαρτόνε. Έχει γράψει µεταξύ άλλων το βιβλίο La frantumaglia, στο οποίο αφηγείται τη συγγραφική της εµπειρία, καθώς και την ιστορία για παιδιά Η παραλία τη νύχτα (Εκδ. Πατάκη, 2017). Το 2011 εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο της Tετραλογίας της Νάπολης µε τίτλο Η υπέροχη φίλη µου (L’amica geniale) που κατέκτησε παγκοσµίως κοινό και κριτικούς. Ακολούθησαν τα υπόλοιπα βιβλία της τετραλογίας, Το νέο όνοµα (Storia del nuovo cognome) τo 2012, Αυτοί που φεύγουν κι αυτοί που µένουν (Storia di chi fugge e di chi resta) το 2013 και Η ιστορία της χαµένης κόρης (Storia della bambina perduta) το 2014. Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορεί επίσης το µυθιστόρηµά της Μέρες εγκατάλειψης

 

Από την ταινία «Βάναυση Αγάπη», σε σκηνοθεσία Μάριο Μαρτόνε με τους: Άννα Μποναγιούτο, Άντζελα Λούτσε και Πέπε Λαντσέτα (1995)

Πρόταση για διάβασμα: «Μόνο λίγα χιλιόμετρα… ιστορίες για την Ιστορία», της Μαρίας Ευθυμίου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Η Μαρία Ευθυμίου σε συνεργασία με τον Μάκη Προβατά
  • Είδος: Ιστορική Μελέτη
  • Σελίδες: 288
  • Τιμή: € 10,64 
  • Εκδόσεις: Πατάκη

Ο δημοσιογράφος Μάκης Προβατάς συνομιλεί με τη Μαρία Ευθυμίου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. O Θουκυδίδης έχει πει πως: «Η Ιστορία είναι φιλοσοφία μέσω παραδειγμάτων». Ταυτόχρονα η Ιστορία είναι η ιστορία των ανθρώπων. Αυτών των εύθραυστων, θνησιγενών πλασμάτων, των εκτεθειμένων σε κάθε κίνδυνο και κάθε ανατροπή. Των ίδιων ανθρώπων, όμως, που έχουν, παράλληλα, νου, σκέψη, βούληση, αισθήματα, στοχεύσεις, ιδιοτέλεια, ανιδιοτέλεια, αίσθηση χρόνου και αίσθηση θανάτου. Και που μπορούν να επεμβαίνουν στον εαυτό τους, στη φύση και στον άλλον. Να ορίζουν και να κατανοούν, δηλαδή, τη μικρή τους ζωή.

Σε αυτό το βιβλίο προσεγγίζονται εποχές και γεγονότα, άτομα και κοινωνίες, προθέσεις και στοχεύσεις, διαψεύσεις και επιβεβαιώσεις. Οι διαδρομές αναπόφευκτα εμπλέκονται με την προσωπική ιστορία της Μαρίας Ευθυμίου, τις μνήμες ζωής και τις δυνάμεις που την οδήγησαν, με τόσο πάθος και πίστη, στη μελέτη και διδασκαλία της Ιστορίας. Μιας επιστήμης που συνδέεται με τη μνήμη και τον χρόνο – τους ακούραστους συντρόφους του ατομικού και ομαδικού ταξιδιού όλων μας. Η διαδρομή που διανύει το βιβλίο ξεκινάει από τους προϊστορικούς χρόνους και φτάνει μέχρι σήμερα. Στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου μεγάλο διάστημα… Μόνο λίγα χιλιόμετρα.

Παρουσίαση: 

 

Η καθηγήτρια Ιστορίας στο ΕΚΠΑ Μαρία Ευθυμίου, με την ευκαιρία της έκδοσης  του νέου της βιβλίου: «Μόνο λίγα χιλιόμετρα… ιστορίες για την Ιστορία», συναντά το κοινό της την Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2018, στις 19:00 στο Πολιτιστικό Κέντρο Μπενετάτου (Δρόση & Δροσίνη) στο Παλαιό Ψυχικό.

 

Η Μαρία Ευθυμίου γεννήθηκε στην Λάρισα, το 1955. Ο πατέρας της, Δημήτριος Ευθυμίου, ήταν φιλόλογος, Διευθυντής των Ελληνικών Ταχυδρομείων. Η μητέρα της, Χριστίνα Βακάλη, ήταν δασκάλα. Είναι μητέρα δύο ξεχωριστών νεαρών ανδρών (του Γιωργή και του Ρήγα Χατζηλάκου), δύο υπέροχων νυφών (της Claudia Marota και της Isaure Maiza) και γιαγιά της Μάγιας. Σπούδασε Ιστορία στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έκανε μεταπτυχιακές σπουδές Πρώτου και Δευτέρου Κύκλου στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης.

Από το 1981 είναι μέλος του ΔΕΠ του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο οποίο διδάσκει Ελληνική Ιστορία της περιόδου της Τουρκοκρατίας, καθώς και Παγκόσμια Ιστορία. Στην παρούσα περίοδο βρίσκεται στην βαθμίδα της Αναπληρώτριας Καθηγήτριας.

Ως προσφορά του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών προς το ευρύτερο κοινό, από επταετίας, διδάσκει κύκλους Ιστο ρίας σε Δήμους, Πολιτιστικούς Συλλόγους, Κέντρα Απεξάρτησης και Φυλακές  της χώρας. Μέχρι στιγμής, έχουν παρακολουθήσει τα μαθήματα αυτά περί τα 15.000 άτομα.

Κατά την έναρξη λειτουργίας τους και προκειμένου να καλυφθούν επεί γουσες ανάγκες διδασκαλίας, έχει, κατά διαστήματα, διδάξει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας καθώς και στο Τμήμα ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έχει διδαχθεί επτά ξένες γλώσσες: αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ισπανικά,  τουρκικά, αλβανικά.

Έχουν εκδοθεί τρία της βιβλία [Rhodes et sa région élargie au XVIIIe siècle; Les activités portuaires, 1988· Εβραίοι και Χριστιανοί στα τουρκοκρατούμενα νησιά του νοτιοανατολικού Αιγαίου: οι δύσκολες πλευρές μιας γόνιμης συνύπαρξης, 1992· La société grecque sous la domination ottomane; Economie, identité, structure sociale et conflits (επιμ.), 2010] καθώς και περί τα πενήντα της άρθρα σε επιστημονικά περιοδικά και σε Πρακτικά Διεθνών Συνεδρίων Ιστορίας.

 

Ο Μάκης Προβατάς γεννήθηκε στην Αθήνα. Τελείωσε το 3ο Λύκειο Αµπελοκήπων. Σπούδασε προϊατρική (PreMed) στο Worcester St. College της Μασσαχουσέττης και επέστρεψε για να αποφοιτήσει από την Οδοντιατρική Σχολή Θεσσαλονίκης. Από το 1999 κάνει ραδιοφωνικές εκποµπές, τα τελευταία 9 χρόνια στον ΒΗΜΑ fm και τώρα στον Athens Voice radio. Έχει πάρει πάνω από εκατόν πενήντα συνεντεύξεις για το ΒΗΜΑ και το ΒΗΜagazino, µεταξύ των οποίων από τους Eric Hobsbawm, Norman Davies, Dario Fo, Stephen Hawking, Noam Chomsky, Richard Dawkins, Eduardo Galeano, Carlos Fuentes κ.ά. Επίσης συνεργάζεται µε το περιοδικό ΙΣΤΟΡΙΑ, όπου έχει δηµοσιεύσει κείµενα και συνεντεύξεις.

Πρόταση για διάβασμα: «Το Χρονικό Ενός Πολυταξιδευμένου Γάτου», της Χίρο Αρικάουα

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Μετάφραση: Αλεξάνδρα Κονταξάκη
  • Είδος: Σύγχρονη Ξένη Λογοτεχνία – Μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 288
  • Τιμή: € 14,99
  • Εκδόσεις: Μίνωας

Ένας αδέσποτος γάτος ζει σε ένα πάρκιγκ στο σύγχρονο Τόκιο. Για τίποτα στον κόσμο δεν θα αντάλλασσε την ελευθερία του με την άνεση ενός διαμερίσματος. Την ημέρα, όμως, που τον χτυπά ένα αυτοκίνητο καταφεύγει στη βοήθεια του νεαρού Σατόρου, που τον φροντίζει, του προσφέρει τη ζεστασιά ενός σπιτικού και  του δίνει το όνομα Νάνα.

Πέντε χρόνια αργότερα ο Σατόρου ξεκινά ένα ταξίδι με το βαν του, σχεδιάζοντας να επισκεφτεί τρεις παλιούς παιδικούς του φίλους. Στο πλευρό του βρίσκεται ο Νάνα, που είναι χαρούμενος γι’ αυτή την εμπειρία παρόλο που δεν γνωρίζει τον πραγματικό σκοπό του ταξιδιού· ο Σατόρου δεν θέλει να του τον αποκαλύψει.

Με φόντο την εναλλαγή των εποχών στην Ιαπωνία, η ιστορία του Νάνα χαρτογραφεί τα συναισθήματα που προκαλούν οι αναπάντεχες λοξοδρομήσεις της ζωής, εξυμνώντας την αξία της φιλίας και της συντροφικότητας.

Ένα αλληγορικό μυθιστόρημα που έχει συγκινήσει εκατομμύρια αναγνώστες σε ολόκληρο τον κόσμο και μας  δείχνει πώς μπορούν να αλλάξουν τη ζωή μας οι πράξεις αγάπης, μεγάλες αλλά και μικρές. Best Seller στην Ιαπωνία. Πάνω από 5.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα κυκλοφορίας του στην Αγγλία. Τα δικαιώματα του βιβλίου έχουν πουληθεί ήδη σε 10 χώρες, ενώ εξετάζεται η προοπτική να μεταφερθεί και στη μεγάλη οθόνη.

 

 

 

Η Χίρο Αρικάουα γεννήθηκε στις 9 Ιουνίου 1972 στο Κόουτσι της Ιαπωνίας. Γνώρισε επιτυχία με το πρώτο της μυθιστόρημα The Salt Town (2004), αποσπώντας το βραβείο Dengeki Novel, το οποίο απονέμεται σε πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς στην Ιαπωνία. Μεγάλη επιτυχία, επίσης, γνωρίζουν τα μυθιστορήματα της σειράς The Library Wars, τα οποία έχουν γυριστεί σε ταινίες κινουμένων σχεδίων και live action.

Πρόταση για διάβασμα: «Ο Δύτης», του Μίνωα Ευσταθιάδη

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

 

  • Είδος: Σύγχρονη Ελληνική Πεζογραφία – Νουάρ μυθιστόρημα
  • Σελίδες: 248
  • Τιμή: € 13,50
  • Διαθέσιμο και σε ebook
  • Εκδόσεις: Ίκαρος

Όλοι φοράνε τις μάσκες τους, το φως υποχωρεί. Όλοι εκτός από έναν, που πάντα παραμένει αθέατος. Οι εντολές ακούγονται ξεκάθαρα, για λίγο στέκονται απολύτως ακίνητοι. Κάποιος θα νόμιζε ότι προσεύχονται. Κι όμως.

Μια περιπλάνηση που αρχίζει από το νυχτερινό Αμβούργο για να καταλήξει στον βυθό της ελληνικής θάλασσας. Η αλυσίδα διαδοχικών αυτοκτονιών και ανεξήγητων θανάτων περιστρέφεται γύρω από μια ταινία διάρκειας λίγων λεπτών. Μέσα της ξαναζωντανεύει «Ο Δύτης».

Ο ντετέκτιβ Κρις Πάπας θα αναγκαστεί να την παρακολουθήσει για να καταλάβει. Κάποιες φορές το ταξίδι στο παρελθόν δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια βουτιά στον πυρήνα της φρίκης. Εκεί όπου η πραγματικότητα υπερβαίνει την ανθρώπινη φαντασία.

 

 

 

Ο Μίνως Ευσταθιάδης γεννήθηκε το 1967 και σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Αννόβερο. Έχουν εκδοθεί τα μυθιστορήματά του Έξοδος (Ανατολικός, 2001) και Χωρίς γλώσσα (Καστανιώτης, 2004). Το θεατρικό έργο του Το Γεύμα (Ευρασία, 2012) μεταφράστηκε στα αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά και ουγγρικά. Το μυθιστόρημά του Το δεύτερο μέρος της νύχτας (Ωκεανίδα, 2014) εκδόθηκε στη Γερμανία (Acabus, 2014). Το μυθιστόρημά του Ο Δύτης (Ίκαρος, 2018) θα κυκλοφορήσει στα γαλλικά (Actes Sud). Ζει κοντά στη θάλασσα.

«ευ- : Η Τέχνη συναντά την Ελληνική γλώσσα» στο Ίδρυμα Τεχνών Τσιχριτζή (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

To Ίδρυμα τεχνών Τσιχριτζή (Κασσαβέτη 18, Κηφισιά) εγκαινιάζει την Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018 και ώρα 19:30 έως 22:30 την ομαδική εικαστική έκθεση με θέμα: «ευ- : Η Τέχνη συναντά την Ελληνική γλώσσα».  Την έκθεση επιμελείται η ιστορικός Τέχνης Όλγα Λατουσάκη, ενώ για το concept, την  οργάνωση και την  επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

Οι 59 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας, έχοντας ως έμπνευση λέξεις με το πρόθημα  «Ευ-».

Μηνά Κωνσταντίνα, 7 ζωές ευέλικτη, 24x35cm, Ακουαρέλα
Μιχαηλίδου Νίκη, Εύκολες διαδρομές, 60x45cm, Ακρυλικά σε καμβά
Μπακογιαννάκη Δήμητρα, Ευθύβολος στρόβιλος, 50x80cm, Χαρακτικό
Μπεκιάρη Κατερίνα, Ευτυχία, 60x40cm, Ακρυλικά σε καμβά

Η ιστορικός Τέχνης Όλγα Λατουσάκη επισημαίνει στο κείμενό της για την έκθεση:

εὖ- [ev], πριν από φωνήεν ή ηχηρό σύμφωνο και [ef], πριν από άηχο σύμφωνο και δηλώνει

  1. Την θετική ιδιότητα ενός επιθέτου, ευ – υπόληπτος, ευ- γενής, ευ – άερος
  2. Την ευκολία ως προς τη δυνατότητα να πραγματοποιηθεί αυτό που σημαίνει το β΄ συνθετικό, ευ- ανάγνωστος, ευ- άλωτος
  3. Την ύπαρξη σε μεγάλο βαθμό ενός χαρακτηριστικού, μιας ιδιότητας, εύ- σωμος, ευ- τραφής

«Αν μπορούσαμε μέσα σε μία λέξη να κλείσουμε το μεσογειακό φως και την αέναη αισιοδοξία, αδιαμφισβήτητα θα επιλέγαμε το επίρρημα «εὖ». Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι ο πολιτισμός άνθισε με τη βοήθεια του ζωογόνου ήλιου, της αλμύρας της θάλασσας και των χιλιάδων ευωδιών της μεσογειακής γης. Αυτή η αύρα έφερε ατόφια την έμπνευση και την καθαρή σκέψη σε όλους τους τομείς του πνεύματος, με αποτέλεσμα αυτήν την τέλεια όσμωση που οδήγησε σε μια έκρηξη έκφρασης των τεχνών. Από τους μυκηναϊκούς χρόνους, τα παλάτια της Κνωσσού και τις τοιχογραφίες της Σαντορίνης μέχρι το διαθλώμενο φως στα έργα του Χατζηκυριάκου-Γκίκα και τον αυτοδίδακτο κεραμίστα της Σίφνου, το μεσογειακό στοιχείο παραμένει αναλλοίωτο.

Ο εξπρεσιονιστικός αυθορμητισμός και η εκτυφλωτική έκρηξη χρωμάτων μάς παραπέμπουν σε μια ζωντανή και ατίθαση μορφή έκφρασης, καθώς ακόμη και στα ασπρόμαυρα έργα μπορούμε να δούμε το φως να δραπετεύει. Ο κάθε καλλιτέχνης έχει καταφέρει να μεταφέρει στο έργο του το προσωπικό του «εὖ». Ο συνδυασμός του πλούτου της ελληνικής γλώσσας και της εφευρετικότητας του καλλιτέχνη έχει ως αποτέλεσμα την πολυσχιδή μετουσίωση του μοναδικού αυτού επιρρήματος. Το αόρατο νήμα που συνδέει τα φαινομενικά ετερόκλητα έργα του χώρου έχει σαν άμεσο αντίκτυπο την ψυχική ανάταση του επισκέπτη.

Επίκαιρο όσο ποτέ, αλλά και απόλυτα αναγκαίο, με ένα μαγικό τρόπο, το «εὖ» εντάσσεται αρμονικά στη σημερινή μας πραγματικότητα, οπλίζοντάς μας με γενναιότητα και αισιοδοξία απέναντι στις γκρίζες εικόνες και σκέψεις. Μας συντροφεύει σε κάθε μας διαδρομή και είναι ικανό να μεταμορφώσει ακόμα και την πιο ασήμαντη στιγμή σε ένα μικρό θαύμα.»

Όλγα Λατουσάκη
Μπίγαλη Μάτα, Ευθαλής φύση, 60x60cm, Ακρυλικά σε καμβά
Μπίγαλη Νίκη, Ευπρόσδεκτοι, 60x60cm, Ακρυλικά και σπάτουλα
Μπούτης Αναστάσιος, Ευλαβικά, 22x32cm, Ακρυλικά σε καμβά
Νέσκες Νίκος, Εύθραυστον, 30x40cm, Ακρυλικό και μελάνι σε χαρτί
Ντάρλα Μαρία, Ευδαιμονία, 60x60cm, Ακρυλικά σε καμβά
Πανουτσόπουλος Γιάννης, Ευδιάκριτες μνήμες του παρελθόντος, 35x50cm, Μελάνι σε χαρτί
Παπαγιάννη Σύνη, Νταμάρι - Ένα ευάλωτο τοπίο, 65x50cm, Λάδι σε καμβά
Παπαδοπούλου Έμμα, Ευκαρπία, 50x40cm, Ακρυλικά σε καμβά
Παπανικολάου Δημήτρης, Η Εύσωμος Ζωή, 50x40cm, Λάδι σε πανί

Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2018

ώρα 19:30 έως 22:30

Συμμετέχουν οι εικαστικοί: 

  • Hanna Schiebel
  • Helen Mudie Ioannidou
  • Αποστόλου Μαρία
  • Αρνή Μαίρη
  • Βαμβακίδη Μαρία
  • Βερυκάκη Όλγα
  • Βουλγαρέλη Κική
  • Γεράκη Εύα
  • Γκελντή Μίνα
  • Δαμιανίδου Βερονίκη
  • Διβάρη Εύα
  • Δραγάτση Λουκία
  • Θωμάς Γεράσιμος
  • Καλάογλου Μαρία
  • Κανέλλου Εβίτα
  • Καρδιακού Ιωάννα
  • Κατρή Βικτώρια
  • Κατσαρού Ιόλη
  • Κουβάτσου Δέσποινα
  • Κουζούνη Μίνα
  • Κουρτέλη Κατερίνα
  • Κουτσοσπύρου Μαρίνα
  • Κύρου Τσακάλου Ελένη
  • Λυριντζή Τέτη
  • Μαβίδης Σάββας
  • Μάγκος Γρηγόρης
  • Μαρίνου Αθηνά
  • Ματζουρανάκη Χαρά
  • Μαυρογένη Άννα 
  • Μαυρολέων Κατερίνα
  • Μηνά Κωνσταντίνα
  • Μιχαηλίδου Νίκη
  • Μπακογιαννάκη Δήμητρα
  • Μπεκιάρη Κατερίνα
  • Μπίγαλη Μάτα
  • Μπίγαλη Νίκη
  • Μπούα Ρούλη
  • Μπούτης Αναστάσιος
  • Νέσκες Νίκος
  • Ντάρλα Μαρία
  • Πανουτσόπουλος Γιάννης
  • Παπαγιάννη Σύνη
  • Παπαδοπούλου Έμμα
  • Παπανικολάου Δημήτρης
  • Παρτσινέβελος Γιώργος
  • Παχιαδάκης Νεκτάριος
  • Ριμπάς Δημήτρης
  • Ρωμανού Λίνα
  • Σκαντζής Κωνσταντής
  • Σουλαχάκη Όλγα
  • Σταυροπούλου Δήμητρα
  • Σταύρου Σοφία
  • Στεφάνου Μαίρη
  • Τζομάκας Γιάννης
  • Τσαβαρή Καίτη
  • Φιλίππου Ιάκωβος
  • Χαραμή Πέγκυ
  • Χορταριά Κατερίνα
  • Χριστάκη Ελευθερία
Παρτσινέβελος Γιώργος, Ένα εύγευστο, ευήλιο πρωινό, 40x50cm, Φωτογραφία
Παχιαδάκης Νεκτάριος, Ευανάγνωστες Αντανακλάσεις, 60x60cm, Λάδι σε καμβά

Το Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2018, τελευταία μέρα της έκθεσης θα πραγματοποιηθεί διάλεξη της δημοσιογράφου και θεατρολόγου κ. Βίκυς Τσιανίκα σχετικά με την Ευζωία.

Ριμπάς Δημήτρης, Ευγενείς γραμμές της φύσης, 60x60cm, Ακρυλικά σε καμβά
Ρωμανού Λίνα, Ευφάνταστη αφήγηση, 50x40cm, Λάδι σε μουσαμά
Σκαντζής Κωνσταντής, Ευσχήμων, 52x42cm, Ξύλο οξειάς
Σουλαχάκη Ολγα, Ευρηματική φυσιογνωμία, 30x30cm, Λάδι σε καμβά
Σταυροπούλου Δήμητρα, Εύκαμπτη οντότητα,100x160cm, Σύρμα - Πολυεστερικό γέμισμα - καλσόν
Φιλίππου Ιάκωβος, Ευαίσθητη συνύπαρξη, 115x30x13cm, Μάρμαρο

Η έκθεση διαρκεί από 17 Οκτωβρίου έως 10 Νοεμβρίου 2018.

Την έκθεση συνοδεύει κατάλογος 32 σελίδων, ο οποίος διανέμεται Δωρεάν.

 

Γενικές Πληροφορίες:

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.comdimitriolazarou@gmail.com

Επιμέλεια & κείμενο έκθεσης: Όλγα Λατουσάκη

Επιμέλεια video έκθεσης: Τάσος Πέτσας

Η instrumental σύνθεση «Bliss που συνοδεύει μουσικά το video της έκθεσης και το ραδιοφωνικό spot είναι του δημιουργού Τάσου Πέτσα.

Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μαρία Συρρή

Εγκαίνια: Τετάρτη 17 Οκτωβρίου 2018 και ώρα 19:30 – 22:30.

Διάρκεια έκθεσης: 17 Οκτωβρίου έως 10 Νοεμβρίου 2018

Facebook link: https://www.facebook.com/events/2115535778491411/

 

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή

Κασσαβέτη 18,

145 62 ΚΗΦΙΣΙΑ

Τηλ: 210 80 19 975

email: info@iett.gr   website: www.iett.gr

 

Ώρες λειτουργίας:

  • Τρίτη έως Πέμπτη 10:00 – 20:00
  • Παρασκευή – Σάββατο 10:00 –17:00
  • Κυριακή – Δευτέρα κλειστά

                           

Είσοδος Ελεύθερη

Χαραμή Πέγκυ, Εύθραυστες ισορροπίες, 60x60cm, Ακρυλικά σε καμβά

Η παιδική παράσταση: «Κούκου!…μια βόλτα στο δάσος!» (Χορηγός Επικοινωνίας InTownPost.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Μια παράσταση – παιχνίδι για βρέφη και μικρά παιδιά, με ζωντανή μουσική!

Μια τρυφερή ιστορία για τη φιλία, για το δάσος και τα στοιχεία της φύσης

Για έκτο χρόνο μετά την πρώτη του παρουσίαση το «Κούκου!…μια βόλτα στο δάσος!», η sold-out παράσταση για βρέφη και μικρά παιδιά, επιστρέφει από τις 14 Οκτωβρίου στο θέατρο Μορφές Έκφρασης.

Το «Κου-κού… μια βόλτα στο δάσος» είναι ένα βιωματική αφήγηση παραμυθιού για πολύ μικρά παιδιά. Συνδυάζει το θέατρο με τη μουσική, τη φαντασία και την περιπέτεια. Είναι ένα πρόγραμμα που γεμίζει χαμόγελα τα παιδιά, ενώ ταυτόχρονα τα μυεί στη μελωδία, στο ρυθμό και σε άλλες ιδιότητες της μουσικής!

– «Κού-κου! Θέλεις να παίξουμε;» είπε ένα πολύχρωμο πουλί κρυμμένο μέσα στις φυλλωσιές του δέντρου.

– «Ω, ναι!» απάντησε το πολύ ζωηρό παιδί.

– «Όμως πού είσαι;»

– «Έλα να με βρεις!»

Το παιδί άρχισε να ψάχνει ώσπου βρέθηκε μέσα στο δάσος! Δειλά, δειλά στην αρχή και με ενθουσιασμό στην συνέχεια, το παιδί και ο πολύχρωμος φίλος του, θα αρχίσουν ένα παιχνίδι ανακάλυψης που θα τους φέρει πιο κοντά στη φύση. Θα παίξουν με τις σταγόνες της βροχής, θα κρυφτούν από τον κεραυνό και θα κολυμπήσουν στα γαλάζια νερά του ποταμού ώσπου η κοινή τους περιπέτεια θα τους οδηγήσει σε μια υπέροχη φιλία.

Τι θα λέγατε να ξεκινήσουμε μια φανταστική βόλτα στο δάσος; Τι θα συναντούσαμε;

Σίγουρα τραγούδι! Σίγουρα παιχνίδι! Σίγουρα φίλους!

Πρεμιέρα: Κυριακή 14 Οκτωβρίου 2018 στις 12.00 μ.μ.
Θέατρο: Μορφές Έκφρασης

Χορηγός Επικοινωνίας

Τα παιδιά παίζουν μαζί μας:

Στην παράσταση αυτή τα παιδιά παίζουν μαζί με τους ηθοποιούς και συμμετέχουν στις περιπέτειες του ήρωα! Θα δούνε από κοντά φυσικά μουσικά όργανα και πως με αυτά μπορούμε όχι μόνο να παίξουμε μουσική, αλλά και να αναπαράγουμε ήχους της φύσης!

Μουσική και τραγούδι:

Η παράσταση γίνεται με τη χρήση φυσικών μουσικών οργάνων, τα οποία ακολουθούν τα παιδιά σε όλη την πορεία της παράστασης. Με τα μουσικά όργανα αλλά και το σώμα μας (body percussion) θα φτιάξουμε όλοι μαζί τους ήχους της φύσης. Στην παράσταση κυρίαρχο είναι το τραγούδι του Κού-κου, το οποίο μαθαίνουν και τα παιδιά και το χρησιμοποιούν στην περιπέτεια τους. Η μουσική της παράστασης είναι βασισμένη στο μουσικοπαιδαγωγικό σύστημα του Carl Orff.

Αξίες και έννοιες:

Η φιλία είναι ένα πανέμορφο δώρο για τον άνθρωπο και φίλος μπορεί μας μπορεί να είναι και ένα ζώο ή ακόμα και η ίδια η φύση!

Στο παραμύθι μας το σπίτι του Κού-κου είναι το δάσος, το δάσος είναι το σπίτι του φίλου μας, αλλά και άλλων χιλιάδων ζώων, το αγαπάμε όπως το δικό μας σπίτι. 

Γνωρίζουμε και μαθαίνουμε για το νερό, τον αέρα, τη φωτιά, τον κεραυνό και τη βροχή.

Η παράσταση είναι μια μελετημένη προσέγγιση του θεάτρου για πολύ μικρά παιδιά.

Σύλληψη-κείμενο-τραγούδια-σκηνοθεσία:

Άννα Σεβαστή Τζίμα

Ερμηνεύουν:

Άννα Σ. Τζίμα, Δημήτρης Σκούρτης, Μαρία Ιωάννου

Τιμές εισιτηρίων: 8€ – Οικογενειακό ( 3 άτομα +): 7€ – Ομαδικό και Μέλη (10 άτομα +): 6€

Για βρέφη από 18 μηνών και παιδιά έως 6 ετών

Διάρκεια: 50 λεπτά

Πρεμιέρα: Κυριακή 14 Οκτωβρίου στις 12:00 μ.μ.

και κάθε Κυριακή έως τις 16 Δεκεμβρίου 2018

Τηλ: 210 3464903 – 210 3464002

Θέατρο Μορφές Έκφρασης, Αλκμήνης 13, Κ. Πετράλωνα (απέναντι από το Μουσείο Μπενάκη στην Πειραιώς)

Προπώληση: Ticketservices, Public

Fb: Morfesekfrasis.gr

Tw: Morfesekfrasis

Kρατήσεις για σχολικές παραστάσεις

Βλασία Βερβέρη
Κ: 6944 659865

Επικοινωνία
Μαρία Αναστασοπούλου | Κ: 6948 04 67 12 | M: m.anastasopoul@gmail.com

«Θρησκευτική Συνείδηση των Αρχαίων Ελλήνων και Τέχνη», γράφει ο Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

Θεωρώ αναγκαίο να αναφερθώ σε γενικές γραμμές στην θρησκευτική συνείδηση του απλού λαού, μέσα από τα ήθη και την καθημερινή λατρευτική πρακτική. Παράλληλα θα εξετάσουμε την θρησκευτική και κοινωνική διάσταση της τέχνης τους. Από το σύνολο των αρχαιολογικών ευρημάτων, που βρίσκονται διάσπαρτα σε ολόκληρο τον αρχαιοελληνικό κόσμο, μπορούμε να συμπεράνουμε την ευσέβεια και τη μεγάλη θρησκευτικότητα των αρχαίων Ελλήνων. Τα ευρήματα αφορούν ένα τεράστιο πλήθος σπουδαίων και λιγότερο σημαντικών ναών, λατρευτικών κέντρων και μικρών κτιρίων θρησκευτικής σημασίας, σε ιδιωτικούς και δημόσιους χώρους, όπως είναι οι βωμοί ημιθέων και ηρώων, αναθηματικά αγάλματα και στήλες, ειδώλια και προσφερόμενα αγγεία.

Οι Έλληνες έθεταν τη θεία λατρεία στο κέντρο της ιδιωτικής και της δημόσιας κοινωνικής ζωής σε όλες τις ιστορικές περιόδους τους. Συμπεραίνει κανείς πως ο Ελληνικός λαός ήταν αρχαιόθεν βαθύτατα θρησκευόμενος και κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα άλλωστε με τους πολλούς ιερούς ναούς των μεγάλων πόλεων, τα άπειρα εξωκλήσια και τα προσκυνήματα, που η λαϊκή ευσέβεια έχει χτίσει σε όλη την ελληνική ύπαιθρο και τα οποία θα αποτελέσουν κάποτε με τη σειρά τους ιστορικά στοιχεία για τους ερευνητές του μέλλοντος.

Όπως και στην εποχή μας, όλη αυτή η θρησκευτική δραστηριότητα απαιτούσε μια πολύπλευρη ικανοποίηση των ποικίλων λατρευτικών αναγκών των ναών και των πιστών. Οι ανάγκες της λατρείας, σε μια εποχή που η αθεΐα αποτελούσε εξαίρεση, αν όχι και ύβρη, έδιναν εργασία σε ένα πλήθος καλλιτεχνών και επαγγελματιών τεχνιτών, όπως σε αρχιτέκτονες, γλύπτες, ζωγράφους, μουσικούς, ποιητές επιγραμμάτων και αναθηματικών επιγραφών, σε αγγειογράφους και αγγειοπλάστες, σε μεταλλουργούς και κοσμηματοποιούς, σε υφαντουργούς, κεραμοποιούς, λιθοξόους, χτίστες, ξυλουργούς και σε πολλούς άλλους, που έπαιζαν κάποιο ρόλο στη λατρευτική πρακτική.

Η βασική αιτία που η θρησκευτική τέχνη και τα έργα της έχαιραν μεγαλύτερου σεβασμού και εκτίμησης από την υποδεέστερη τέχνη, που τα έργα της είχαν ως σκοπό την πλήρωση των καθημερινών αναγκών του πρακτικού βίου, ήταν ο ευρύς κοινωνικός χαρακτήρας της θρησκευτικής τέχνης της εποχής και η επισημότητα με την οποία είχε περιβάλλει την τέχνη η μυθική αντίληψη, που την συνέδεε άμεσα με την θρησκεία.

Η ανάθεση πολύ συχνά της κατασκευής τέτοιων έργων λατρείας στους γλύπτες και τους αρχιτέκτονες, όχι μόνο από ιδιώτες, αλλά και από τις πόλεις, αποτελούσε σημαντικό χαρακτηριστικό της αρχαϊκής Ελλάδας. Ο καλλιτέχνης πληρωνόταν για να εκτελέσει ένα έργο που σκοπός του ήταν να εντυπωσιαστούν ή να ευχαριστηθούν οι κοινοί θνητοί ή οι Θεοί. Η αντίληψη «η τέχνη για την τέχνη» θα ήταν αδιανόητη στην εποχή που περιγράφουμε. Για τα έργα της θρησκευτικής τέχνης, ο μέσος πολίτης ένιωθε ένα ιδιαίτερο δέος και περισσότερο προς την αρχιτεκτονική και τη γλυπτική, που ήταν τέχνες του χώρου και των τριών διαστάσεων και συνυφασμένες με τη Θρησκεία και την έκφραση του θρησκευτικού του συναισθήματος. H γλυπτική στην Ελλάδα όπως και αλλού, στα πρώτα χρόνια της ζωής της, υπήρξε, πλατειά θρησκευτική, και η κύρια χρήση της ήταν για την διακόσμηση των ναών και τις λατρευτικές ανάγκες. Τα αρχαϊκότατα ξύλινα ξόανα (από το ρήμα «ξέω», το ξύσιμο του ξύλου – Δαιδαλική τέχνη}, δημιουργήθηκαν σε μια εποχή που η κατεργασία των μετάλλων δεν ήταν διαδεδομένη. Φτιάχτηκαν για καθαρά λατρευτικούς σκοπούς και φυλάγονταν ως τα ύστερα χρόνια σαν ιερά κειμήλια, θεόσταλτα και διιπετή και αγιασμένα.

Τα κάπως προχωρημένα αρχαϊκά του 7ου και 6ου αι, δεν ήταν απλά εικόνες των Θεών, αλλά σώματα που κλείναν μέσα τους την ίδια τη θεότητα, για αυτό αποχτούσαν, σύμφωνα με τη λαϊκή πίστη και τη δύναμη της κίνησης. Ακόμα κι όταν αργότερα ξεχώρισαν την εικόνα του Θεού από τον ίδιο το Θεό, η εικόνα αυτή είχε σκοπό να δώσει χαρά σε Εκείνον, ήταν άγαλμά του, και βεβαίωνε τον πιστό για την παρουσία του και την προστασία του. Στην κατασκευή της εικόνας μάλιστα πίστευαν, συνεργούσε ο ίδιος ο Θεός, που οδηγούσε τον τεχνίτη στο έργο του.

 Από τα έργα της θρησκευτικής γλυπτικής κάποια ήταν πιο σημαντικά και πολύτιμα και φυλάσσονταν μέσα στους ναούς, στα θησαυροφυλάκιά τους ή στους γύρω από τους ναούς χώρους και τα άλση. Ήταν λατρευτικά αφιερώματα (τάματα) μεμονωμένων πιστών ή και ολόκληρων πόλεων προς τους Θεούς στους οποίους ήταν αφιερωμένοι οι ναοί. Αυτά ήταν κυρίως μεγάλων διαστάσεων αγάλματα κατασκευασμένα από μέταλλο, κυρίως από χαλκό που ήταν ακριβός, ή από επίσης σημαντικής αξίας μάρμαρα ή από άλλα υλικά όπως το ελεφαντόδοντο. Ανάγλυφα προσφέρονταν και σαν αφιερώματα στα ιερά. Αυτά τα αναθηματικά ανάγλυφα απεικόνιζαν είτε τη μορφή του Θεού, είτε μια σκηνή λατρείας με τη μορφή του δωρητή ανάμεσα στους πιστούς, ενώ σε μερικά από αυτά, όπως τα ανάγλυφα του Κεραμέα από την Ακρόπολη, εικονίζεται μόνο ο δωρητής. Τα καλύτερα αφιερώματα ήταν τοποθετημένα μέσα στο βράχο ή στηρίζονταν πάνω σε στύλους. Γενικά εκτός από το κτίριο του ίδιου του ναού, το μεγαλύτερο μέρος της διακόσμησης στα ιερά της Ελλάδας προέρχονταν από ιδιωτικά αφιερώματα, τα οποία τοποθετούνταν σε περίοπτη θέση, είτε σε αφανή, ανάλογα με την αξία τους, το μέγεθός τους και την κοινωνική ισχύ ή τη δημοτικότητα του δωρητή. Τα μικρά και φθηνότερα, μαζικής παραγωγής και κατώτερης τέχνης πήλινα λατρευτικά ειδώλια, συνήθως κατέληγαν σε μεγάλους λάκκους κοντά στους ναούς, όπου τα έθαβαν σε ποσότητες.

Αυτή η αντίληψη αξιολόγησης της τέχνης, βάσει των ειδών, των μορφών και του υλικού της, προσδιόριζε κατά συνέπεια και τα κριτήρια της αξία της, αλλά και την διάκριση των καλλιτεχνών, σύμφωνα, όχι μόνο με την καλλιτεχνική τους ικανότητα, αλλά επίσης και από το σκοπό για τον οποίο το έργο τους ήταν προορισμένο να χρησιμοποιηθεί. Για το λόγο αυτό γράφει ο αρχαιολόγος G. Richter πως: «για τον Έλληνα γλύπτη, ο υπέρτατος σκοπός του ήταν να ενσαρκώσει το όραμά του της θεότητας σ΄ένα άγαλμα μεγάλου ναού». Ενώ για τον Er. Rohde : «Ακόμα και τα έργα που δε φαίνονται να έχουν άμεσα θρησκευτικό χαρακτήρα, αγάλματα των νικητών αθλητών, αναθηματικοί ανδριάντες, επιτάφια ανάγλυφα κ.λ.π, στην πραγματικότητα είχαν στενή σχέση με τη θρησκεία και ήταν έκφραση της πίστης του Ελληνικού λαού στη συμπαράσταση των θεών του στους αγώνες του, ή θεραπεία των νεκρών». Ποια ήταν όμως τα βασικά χαρακτηριστικά της αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας, οι τρόποι άσκησης της λατρείας και οι κυριότερες θρησκευτικές εορτές των αρχαίων Ελλήνων, που καθόριζαν τη θρησκευτική τους πραγματικότητα θα μας απασχολήσει στη συνέχεια.

Ψηφιδωτό με τον «Θρίαμβο του Διονύσου»

Η λατρεία των χθόνιων θεοτήτων κυριαρχούσε στο κοσμοείδωλο των ανθρώπων της προϊστορικής εποχής. Αργότερα με την επικράτηση του Ολύμπιου Πανθέου, δημιουργείται σαφής αντίθεση ανάμεσα στις ολύμπιες θεότητες, που εγκωμιάζουν τα ομηρικά και ησιόδεια έπη, και στις χθόνιες θεότητες, που αντιπροσωπεύουν τις αντιλήψεις των προϊστορικών χρόνων. Από τη μια, επικρατεί η αρχή της αποτροπής μέσω της προσφοράς, «σου δίνω, για να σε αποτρέψω» που σχετίζεται με τις παλαιές χθόνιες θεότητες, ενώ για τις νέες ολύμπιες θεότητες, επικρατεί η ομηρική αρχή της ανταπόδοσης «σου δίνω, για να μου δώσεις». Όμως η πίστη στο επίσημο δωδεκάθεο του Ολύμπου, που εκφράζει την υψηλή «θεοσέβεια» της θρησκευτικής ζωής των αρχαίων Ελλήνων, συνυπήρχε με την αρχική αντίληψη της «δεισιδαιμονίας» που παρέμενε ζωντανή σε όλο το διάστημα της προϊστορικής και της ιστορικής περιόδου.

Η δεισιδαιμονία αυτή, που εκφραζόταν με την άσκηση των πρακτικών της μαγείας, αποδεικνύει τη διαχρονική σύνδεση με την πρωτόγονη μαγική αντίληψη και ταυτόχρονα την τεράστια συνειδησιακή διαφορά της από την επίσημη θρησκεία του δωδεκάθεου. Η οπισθοδρόμηση αυτή κάνει την αρχαιολόγο C. Alexander να αναρωτιέται: «Τα μεγάλα αριστουργήματα της Αρχαίας Ελλάδας είναι κληρονομιά μας, αλλά είναι αμφίβολο αν ο σύγχρονος άνθρωπος μπορεί να κατανοήσει πλήρως το υπόβαθρό τους. Πώς μπορούμε στον 20ο αι., να εννοήσουμε τις μαγγανείες της Μήδειας, τη χρήση μαγικών ομοιωμάτων ή την επίκληση χθόνιων πνευμάτων; Ωστόσο, αυτές οι πρακτικές και οι δοξασίες ήταν συστατικά στοιχεία του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού όσο και η περίφημη έννοια της δημοκρατίας ή τα αισθητικά ιδεώδη».

Έτσι οι παλιές συνήθειες, που φαινομενικά έρχονται σε αντίθεση με τη φήμη της πόλης ως κέντρου φιλοσοφίας και γραμμάτων, κρατούσαν γερά και στην Αθήνα, όπου πλήθος μαγικών επωδών, χαραγμένων πάνω σε μολύβδινα αντικείμενα, αν κι έχουν ανακαλυφθεί σε όλη την Ελλάδα, οι περισσότερες των κλασικών χρόνων έχουν βρεθεί, ωστόσο, στην πόλη αυτή. Η προσφυγή, λοιπόν, στη μαγεία και τα ξόρκια συνέχιζε να είναι τρέχουσα πρακτική. Εκτός από τα νεκροταφεία, άλλα μέρη που προσφέρονταν για μάγια ήταν τα πηγάδια και τα ιερά. Ευρήματα, όπως ομοιώματα εκείνων που ήθελαν να προσβάλουν σύμφωνα με την προϊστορική μαγική αντίληψη, και πινακίδες κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα μαγικών επωδών, από ερωτικά ξόρκια μέχρι κατάρες που τις αγόραζαν αγγειοπλάστες, ιδιοκτήτες καπηλειών και μαγαζάτορες για να κάνουν ζημιά στους ανταγωνιστές τους. Σύμφωνα με τον Καναδό αρχαιολόγο D. Jordan: «Οι περισσότερες επωδές που βρέθηκαν στρέφονται εναντίον αντιδίκων», καθώς καμιά άλλη κοινωνία δεν υπήρξε πιο διάσημη για τη δικομανία της από την κλασική Αθήνα.

Η οικιακή λατρεία αποτελούσε ένα σημαντικό μέρος της λατρείας. Το κεντρικό της σημείο ήταν η Εστία, πάνω στην οποία απόθεταν μερικά τεμάχια φαγητού κατά τα γεύματα για τους θεούς, ενώ στο τέλος του γεύματος έχυναν λίγες σταγόνες κρασιού. Το κελάρι προστατευόταν από τους δικούς του θεούς και η αυλή από τον Εύκρειο Δία. Έξω από την πόρτα στεκόταν η λίθινη στήλη του Αγυϊέα Απόλλωνα και η τριπλή μορφή της Εκάτης που απομάκρυνε κάθε κακό.

Σημαντική ήταν ακόμα η λατρεία των νεκρών, δηλαδή των προγόνων, που ένωνε τους ζωντανούς με τα μέλη της φυλής που είχαν φύγει. Ο νεκρός ήταν ιερός, κατά τον Πλούταρχο «και γαρ όσιον τους μεθεστώτας ιερούς νομίζειν», πράγμα που δείχνει την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη της μετά θάνατον ζωής στη θρησκευτική αντίληψη των αρχαίων. Ήταν ιερό καθήκον να φέρνουν προσφορές στους τάφους, σπονδές, χόες και δώρα από τροφές. Υποχρεωτικό ήταν και το καθήκον της ταφής του νεκρού σώματος. Πολλές συνήθειες, ιεροτελεστίες εξαγνισμού και μερικά γεύματα έπρεπε να τηρηθούν σ΄ ένα σπίτι που πενθούσε και γενικά η φροντίδα των νεκρών είχε ανατεθεί στις γυναίκες. Η λατρεία των γυναικείων θεοτήτων που συνδέονταν με την ευφορία της γης κατείχε ένα σημαντικό μέρος από το καθημερινό τυπικό της αρχαιοελληνικής λατρείας. Κορυφαία και αρχέγονη θεότητα με αντίστοιχες ιδιότητες είναι η Γη που θεωρείτο μητέρα των αθανάτων θεών και των θνητών ανθρώπων. Ανάμεσα στα θεϊκά παιδιά της συγκαταλέγεται και η Δήμητρα.

      Η Ελληνική θρησκεία ήταν αναπόσπαστα συνδεδεμένη με την κοινότητα και τα μέρη που την αποτελούσαν, πολιτεία, φυλή και οικογένεια. Οι θρησκευτικές δραστηριότητες καθόριζαν τη ζωή των πολιτών. Το θρησκευτικό κέντρο της Πολιτείας ήταν η Εστία, στην αίθουσα του Συμβουλίου της Πολιτείας από την οποία οι άποικοι, που πήγαιναν να θεμελιώσουν νέες πόλεις μακριά, έπαιρναν τη φλόγα για την Εστία της δικής τους πόλης. Οι θεοί που προστάτευαν την φυλή και την πόλη, προστάτευαν επίσης και τα μέλη και έδειχναν την καλοσύνη τους σ΄αυτά. Η πίστη προς τους θεούς έδενε μαζί τα μέλη της φυλής και της πολιτείας σ΄ένα αναπόσπαστο κομμάτι. Το ιερό ή ο ναός ιδρυόταν σ΄ένα σημείο που θεωρείτο ιερό και η θεότητα έπαιρνε την ανάλογη ονομασία και συχνά λατρευόταν σ΄ένα μόνο σημείο. Η κάθε φυλή, η κάθε πολιτεία, ο κάθε τόπος, ακόμα και η κάθε οικογένεια είχε τον δικό της θεό ή τους θεούς προστάτες και πίστευαν ότι πραγματικά ο θεός είχε εγκατασταθεί στο ιερό μέρος που ήταν αφιερωμένο στο όνομά του. Σε αυτή την αφθονία των τόπων λατρείας μεγάλη συμμετοχή είχαν και οι πολυάριθμοι τοπικοί ήρωες στους οποίους αφιέρωναν βωμούς. Οι ήρωες βοηθούσαν τους δικούς τους και κανέναν άλλο.

Αιθέρας
Νηρέας
Φόρκυς
Ορφική πινακίδα από το Ιππόνιο της Μεγάλης Ελλάδας
Παράσταση Νέκυιας (Κάτω Κόσμου). 450-440 π.Χ. Αττικό εργαστήριο, Αποδίδεται στον Ζωγράφο της Νέκυιας.
Βόδια οδηγούνται σε θυσία κατά την Πομπή των Παναθηναίων. Από τη βόρεια ζωφόρο του Παρθενώνα

Οι τελετουργικές θυσίες ήταν επίσης το κυριότερο συστατικό της δημόσιας ιδιωτικής λατρείας των αρχαίων Ελλήνων, γι΄ αυτό ο βωμός δεν έλειπε ποτέ, γιατί η θυσία ενός ζώου ήταν η κεντρική τελετή της Ελληνικής θρησκείας. Στον βωμό καίγονταν τα μέρη του ζώου που προορίζονταν για τους θεούς και εκείνοι που συμμετείχαν έψηναν τα δικά τους μερίδια στη φωτιά πάνω σ΄ αυτόν. Η τελετή της θυσίας ήταν ένα από κοινού γεύμα, που ένωνε θεούς και ανθρώπους σ΄ έναν άρρηκτο δεσμό. Το γεύμα ήταν για αυτό το λόγο ιερό. Ως θυσία εθεωρείτο επίσης η προσφορά των πρώτων καρπών (απαρχή), η αφιέρωση (ευχή), το συμπόσιο (λοιβή, σπονδή), η προσευχή (ευχή, λιταί) που συνδέονταν κυρίως με μια σπονδή ή κάποια μικρή προσφορά. Η Πολιτεία είχε καθιερώσει μαζικές θυσίες με σκοπό να προσφέρει στους πολίτες της ένα πανηγύρι με κρέας και μια γιορτή, ξοδεύοντας υπέρογκα ποσά.

Οι πανηγύρεις ήταν οι πιο εμφανείς εκδηλώσεις συλλογικής άσκησης της λατρείας, αλλά ο καθένας μπορούσε ελεύθερα, εάν ήθελε, να προσφέρει στους θεούς θυσίες, ύμνους και προσευχές. Μέσα στο ναό, εμπρός από το άγαλμα του θεού, βρισκόταν συνήθως ένα τραπέζι, όπου ο καθένας μπορούσε να πλησιάσει το θεό και να του προσφέρει αναίμακτες θυσίες και προσφορές, γλυκά και φρούτα. Η πρακτική του αφιερώματος ή αναθήματος (τίθη), δηλαδή να υπόσχεται σαν τάμα ένα δώρο, κάνοντας μια ευχή και να το προσφέρει στο θεό, ήταν γνωστό και στην αρχαία Ελλάδα. Όμως εκείνος που πλησίαζε στους θεούς για να τους προσφέρει μια θυσία, να τους κάνει μια αίτηση ή να επισκεφτεί τον ιερό τους τόπο, θα έπρεπε να ήταν ελεύθερος από κάθε μίανση, να ήταν τελετουργικά αγνός. Γι΄ αυτό, στην αρχή της θυσίας, πραγματοποιούσαν διάφορους εξαγνισμούς στην είσοδο του ναού με ραντισμούς νερού, πριν εισέλθει κανείς στον ιερό χώρο. Η μίανση καθαριζόταν με νερό σαν τη βρωμιά. Αν χρειαζόταν ένας καλύτερος εξαγνισμός για μεγαλύτερες ενοχές, όπως από ενοχή αίματος, τότε θυσιαζόταν ένα γουρουνάκι που το αίμα του χρησίμευε ως κάθαρση.

Τέλος, ενδεικτικό της θρησκευτικότητας των αρχαίων Ελλήνων είναι το γεγονός πως οι μάντεις συνόδευαν πάντα τους στρατούς στις εκστρατείες, ενώ συμβουλεύονταν οπωσδήποτε το Μαντείο των Δελφών πριν ξεκινήσουν κάτι σημαντικό. Η αρχαία ελληνική ιστορία βρίθει από παραδείγματα θρησκευτικότητας. Οι Σπαρτιάτες ανέβαλλαν την άφιξή τους στο Μαραθώνα λόγω της εορτής των Καρνείων, ενώ η μάχη στις Πλαταιές καθυστέρησε για αρκετές ημέρες και από τις δύο πλευρές, των Ελλήνων και των Περσών, εξαιτίας ενός χρησμού του Μαντείου. Στην Αθήνα και αλλού, ο Άρχων-Βασιλιάς ήταν συχνά προϊστάμενος των θρησκευτικών τελετών. Ακόμα και οι μεγάλοι πανελλήνιοι αθλητικοί αγώνες, που διεξάγονταν προς τιμή των θεών στους χώρους γύρω από τα ιερά τους ήταν κατά βάση θρησκευτικοί. Τέτοιοι ήταν οι αγώνες στην Ολυμπία κάθε τέσσερα χρόνια χάριν του Ολυμπίου Διός, στα Νέμεα κάθε δύο χρόνια χάριν του Δία πάλι, και ήταν συνδεδεμένοι με ταφικούς αγώνες όπου οι ελλανοδίκες φορούσαν πένθιμο ένδυμα, στα Πύθεια χάριν του Απόλλωνα, κάθε οκτώ στη αρχή και έπειτα κάθε τέσσερα χρόνια, και στα Ίσθμια κάθε δύο χρόνια χάριν του Ποσειδώνα.

Παρόμοια διοργανώνονταν και καλλιτεχνικοί αγώνες, μουσικοί και θεατρικοί, τα έπαθλα των οποίων αφιερώνονταν στους θεούς. Αν σε όλα αυτά προσθέσει κανείς και τις γιορτές που λάμβαναν χώρα καθόλο το έτος, μπορεί να έχει μια επαρκή εικόνα της έντονης θρησκευτικής δραστηριότητας των αρχαίων Ελλήνων. Οι πιο σημαντικές γιορτές των Αθηναίων και άλλων Ελλήνων ήταν τα Ελευσίνια, τα Παναθήναια, τα Ανθεστήρια, τα Θαργήλια, τα Σκιροφόρια, τα Πυανέψια, τα Θεσμοφόρια, κ.α. Οι ναοί αποτελούσαν άσυλο για τους καταδιωκόμενους και τους δούλους, ενώ συχνή ήταν ακόμα η αναφορά στους θεούς στην καθομιλουμένη γλώσσα και η επίκλησή τους ως εγγυητές των συνθηκών και των όρκων στην καθημερινή ζωή, με εκφράσεις όπως «Νή Δία» ή «Μα Δία». Τα συμπόσια επίσης άρχιζαν πάντα με σπονδές στους θεούς.

Βιβλιογραφία:

  • Κωσταράς Γ. (2003), Φιλοσοφική Προπαιδεία, Αθήνα, σσ. 238-242.
  • Αριστοτέλης (1994), Όργανον 1: Κατηγορίαι- Περί Ερμηνείας, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα, εισαγωγή, σελ. 55.
  • Περί των Πατρών Θεών, Βλάση Ρασσιάς,
  • Ζευς, Βλάση Ρασσιά,
  • Τα Άγνωστα Μεγαλουργήματα των Αρχαίων Ελλήνων, Θ. Μανιά, Πύρινος Κόσμος
  • Γέλλιος, Αττικές Νύχτες 7.2.3=LS 55Κ. στο Sharples, ( 2002),
  • Κρατύλος, του Πλάτωνα, Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος
  • Σταύρος Οικονομίδης : Γνώση θανάτου
  • Φίληβος, του Πλάτωνα, Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος
  • Κ. Τσιλιμαντού Το κάλλος στους αρχαίους έλληνες
  • Παρμενίδης, του Πλάτωνα, Εκδόσεις Ζαχαρόπουλος
  • David Jordan- Nathional Grographic: «Αρχαία Ελλάδα-Μεγαλείο και Δόξα
  • Caroline Alexander – Nathional Geographic: «Αρχαία Ελλάδα-Θρησκευτικό μεγαλείο, Λατρεία και Δόξα
  • Κάρολος Αντωνίου : Η Θρησκεία και η Τέχνη στην αρχαία κοινωνία. 2003 εκδώσεις Εκβηλος.
  • Μανόλη Ανδρόνικου: «Ο Πλάτων και η Τέχνη». Εκδ. Νεφέλη. Αθήνα-1986