fbpx

«Η Αρετή της Ανδρείας και η σημασία του Μολών Λαβέ», γράφει ο Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

«Αρετή είναι η ηθική ανωτερότητα, η υπεροχή». Σήμερα όμως, η σημασία τόσο της λέξεως «αρετή της ανδρείας», όσο και του ονόματος «αγαθός», το οποίο σχετίζεται με την ιδιότητά της, έχουν διαστρεβλωθεί, παίρνοντας μία τελείως διαφορετική τροχιά από την πραγματικότητα.

Για να καταλάβουμε καλύτερα την σημασία που έδιναν οι αρχαίοι μας πρόγονοι στη λέξη «αρετή της ανδρείας», ας παρακολουθήσουμε πρώτα τι αναφέρει για την αρετή της ανδρείας ο Αριστοτέλης και στη συνέχεια τι αναφέρουν γι’ αυτήν τα λεξικά Liddell & Scott.

 Ο Αριστοτέλης, ο Άνθρωπος που συστηματοποίησε κάθε σκέψη και κάθε γνώση, δεν θα ήταν δυνατόν να μην ασχοληθεί και με τους τομείς της ηθικής του ανθρώπου. Μέσα στα ηθικά του, αναλύει πανουσιώδη θέματα σχετικά με την ζωή και την συμπεριφορά μας και εξετάζει έννοιες και αξίες. Μια άκρως σημαντική, και άκρως απαραίτητη αρετή μετά την δικαιοσύνη είναι η ανδρεία (καθώς όπως μας λέει και ο Σπαρτιάτης Αγησίλαος, αν υπήρχε δικαιοσύνη παντού θα ήταν άχρηστη η ανδρεία). Άνθρωποι μπορεί να υπάρχουν πολλοί, Άνδρες (και δεν εννοώ απλά αρσενικά και μόνο τα αρσενικά, αλλά και τα θηλυκά) όμως είναι λίγοι. Ας δούμε τι μας λέει ο πανεπιστήμονας Αριστοτέλης.

Η ανδρεία είναι η μεσότητα σε σχέση με τον φόβο και το θάρρος. Ο ανδρείος έχει να κάνει με πράγματα που προκαλούν μέγιστο φόβο και κανείς άλλος πέραν αυτού δεν υποφέρει τα δεινά τόσο μετρημένα όσο ο ανδρείος. Το πιο φοβερό απ’ όλα είναι ο θάνατος, καθώς με αυτόν τα πάντα λήγουν. Σε σχέση με αυτό μπορούμε να πούμε πως ανδρείος ονομάζεται εκείνος που δεν φοβάται τον ένδοξο θάνατο και όλες εκείνες τις επικίνδυνες καταστάσεις που απειλούν με θάνατο. Ανδρείος είναι όποιος υπομένει και φοβάται όσα πρέπει και χάριν εκείνου που πρέπει και με τον τρόπο και τον χρόνο που πρέπει. Αισθάνεται και πράττει όπως του επιτρέπει η αξιοπρέπεια του και η λογική του.

Πέραν της μεσότητας που βρίσκεται η αρετή της ανδρείας στα άκρα εντοπίζουμε από την μια την δειλία και απέναντι της την θρασύτητα. Ο θρασύς έχει το χαρακτηριστικό πως είναι και αλαζόνας και προφασίζεται πως κατέχει την ανδρεία. Συνηθίζουν οι θρασύδειλοι να μιμούνται, και σε περιπτώσεις που εμπνέεται κάποιο θάρρος να αποθρασύνονται και να ενεργούν φαινομενικά ανδρεία και υπέρμετρα, στα πραγματικά φοβερά όμως και στα επικίνδυνα δεν αντέχουν και αποσκιρτούν. Είναι προπετείς, και ενώ πριν εκδηλωθεί ο κίνδυνος θέλουν να εμφανίζονται ριψοκίνδυνοι, την ώρα του κινδύνου απομακρύνονται. Οι ανδρείοι την ώρα της δράσης είναι ορμητικοί, προηγουμένως όμως είναι ήσυχοι.

Ο δειλός επίσης, υστερεί σε θάρρος, η δειλία του όμως γίνεται πιο φανερή στις λυπηρές περιπτώσεις όπου δεν έχει δύναμη να συγκροτηθεί και λυπάται σε υπερβολικό βαθμό. Μοιάζει δηλαδή απελπισμένος και φοβάται υπερβολικά. Σε αντίθεση, το θάρρος που διακρίνει τον ανδρείο είναι ίδιον ανθρώπου που είναι γεμάτος ελπίδες και γενικότερα ο ανδρείος θα υπομείνει τις οποίες αλλαγές της τύχης με τον πιο αξιοπρεπή και αρμόζοντα τρόπο ως πραγματικά αγαθός με αψεγάδιαστη λογική.

Επίσης, δεν μπορεί να θεωρηθεί ανδρείος κάποιος που υπερτερεί για κάποιον λόγο από τον αντίπαλο του και αισθάνεται ως ένα βαθμό σιγουριά για την έκβαση (π.χ. ανώτερος στρατιωτικά ή τεχνικά λόγου χάρη για αθλητές). Ούτε επίσης είναι σωστό να συγχέουμε την περίπτωση της οργής, διότι σε αυτήν την περίπτωση ο άνθρωπος αντιδρά υπό το κράτος των παθών και όχι της συνείδησης και της λογικής.

Ο ανδρείος επαινείται διότι μοιάζει με τον δυνατό και τον υγιή. Επηρεάζεται ελάχιστα ή και καθόλου από αυτά που επηρεάζουν τους πολλούς .Οι ασθενικοί, οι αδύναμοι και οι δειλοί επηρεάζονται από τα ευτελή και τα κοινά παθήματα εκδηλώνοντας την αδυναμία τους. Ο ανδρείος αψηφά και αποφεύγει εκείνα τα πράγματα που επιτάσσει η λογική. Ειδάλλως αν δεν φοβάται στα λογικά πράγματα είναι μάλλον τρελός. Ενώ δηλαδή ο θρασύς και ο τρελός αψηφά και κάνει πράγματα που δεν του επιτάσσει η λογική και η αρετή και ο δειλός δεν τα αντιμετωπίζει όταν το επιβάλλει η λογική. Μοναχά ο ανδρείος αντιμετωπίζει τα πράγματα όταν το επιβάλλει και η λογική.

Ο θεός Άρης

Τα λεξικά Liddell & Scoyy και Etymologicum Magnum τονίζουν μεταξύ των άλλων: «Λέγεται δε και η κατά πόλεμον δύναμις, παρά τον Άρην, τον πόλεμον. Λέγεται δε αρετή και η εν παντί πράγματι υπεροχή· παρά το αιρώ, το προαιρούμαι. Σημαίνει την κατά πόλεμον ανδρείαν… Σημαίνει όμως και την ψυχικήν αρετήν.» Αν προσέξουμε δε με μεγαλύτερη προσοχή τα λεξικά, θα διαπιστώσουμε ότι εκτός των άλλων ετυμολογιών, η λέξη «αρετή», δηλώνει και την ιδιότητα του Άρεως. Την μαχητικότητα. Την ανδρεία. Και πράγματι πρέπει ο άνθρωπος να μάχεται για να κατακτήσει οτιδήποτε. Να μάχεται για να έχει καλές επιδόσεις. Να μάχεται για να βελτιώσει τον χαρακτήρα του. Να μάχεται για να είναι πιο δυνατός. Να μάχεται για να γίνει πιο ωφέλιμος στους συνανθρώπους του. Αυτές τις τέσσερις ιδιότητες τις συγκεντρώνουν τα τέσσερα παραθετικά του επιθέτου «αγαθός» (αμείνων, άριστος – βελτίων, βέλτιστος – κρείττων, κράτιστος – λώων, λώστος ), το οποίο από τον τύπο ήδη «αρείων (αμείνων)», «άριστος», σχετίζεται με την αρετή.

 Διαπιστώνουμε λοιπόν από την μελέτη των επεξηγήσεων που δίνουν τα λεξικά, ότι για τους αρχαίους πατέρες μας η λέξη είχε διάφορες σημασίες: Σήμαινε την γενναιότητα, την ψυχική αρετή, την μαχητικότητα αλλά και την υπεροχή. Ήταν αυτή που επιθυμούσαν και επεδίωκαν οι πάντες. Το «η τάν η επί τας», για παράδειγμα, ήταν η αυτονόητη απαίτηση της πολεμικής αρετής του γιου της, από την Λάκαινα Μάνα, η οποία απαιτούσε θάρρος στην αντιμετώπιση του κινδύνου, τόλμη στην διεκδίκηση της νίκης και αποτέλεσμα στον αγώνα. Θα κατανοήσουμε όμως καλύτερα την ιδιαίτερη αυτή σημασία από την εξήγηση ενός ιδιαιτέρως χαρακτηριστικού παραδείγματος!

Ο Λεωνίδας, όταν ο Ξέρξης του ζήτησε να παραδώσει τα όπλα, απήντησε το περίφημο «μολών λαβέ»! Το γεγονός ότι δεν γνωρίζουν πολλοί την ιδιαίτερη σημασία των λέξεων αυτών της ελληνικής, οδήγησε τους «μεταφραστές» να το αποδώσουν ως «έλα να τα πάρεις»! Οι ξένες μάλιστα πολεμικές ταινίες της μάχης των Θερμοπυλών το αποδίδουν ως «come and get them»!

Όμως ο Λεωνίδας ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΑΥΤΟ. Διότι ήταν Λάκων και διότι εννοούσε το Λακωνικό αυτονόητο. Αν εννοούσε αυτό, που λένε ελαφρά τη καρδία οι μη σχετικοί με την γλώσσα, τότε θα έλεγε «ελθών λαβέ» και όχι «μολών λαβέ». Και θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ. Το ρήμα «μολώσκω», που τρέπεται σε «βλώσκω», έχει αόριστο «έμολον» και την μετοχή αορίστου «μολών». Γνωρίζουμε βεβαίως ότι στην Aρχαία Eλληνική γλώσσα ουσιαστικά δεν υπάρχουν συνώνυμα. Για να δηλωθεί το ρήμα «έρχομαι» ή «πηγαίνω» υπάρχουν δεκάδες τύποι, εκ των οποίων ο καθένας είχε μία ειδοποιό νοηματική διαφορά από τον άλλο και δήλωνε κάτι λίγο διαφορετικό. Έτσι το ρήμα «βλώσκω» σημαίνει έρχομαι κάπου, πηγαίνω κάπου, αφού όμως πρώτα βρίσκω τα ψυχικά αποθέματα, το θάρρος ψυχής. Όταν λοιπόν ο Λεωνίδας απάντησε στην απαίτηση του Ξέρξη «μολών λαβέ», δεν εννοούσε «έλα να τα πάρεις» αλλά «βρες πρώτα το θάρρος και έλα να τα πάρεις», «ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ, ΕΛΑ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙΣ»!

Η μετοχή βεβαίως είναι υποθετική και η φράση αποδίδει υποθετικό λόγο. Όμως το μήνυμα ήταν σαφές. «Αν σου κοτάει, έλα». Και φυσικά αυτή η επίδειξη θάρρους ήταν συνέχεια της ατειχίστου πόλεως, η οποία δήλωνε ότι τα τείχη είναι για τους άλλους. Για τους Λάκωνες, «τείχη είναι τα σώματα των στρατιωτών μας και των γυναικων μας»! Η πολεμική αρετή σε όλο της το μεγαλείο! Φυσικά δεν υπολλείποντο την πολεμική αρετή και οι υπόλοιποι έλληνες των διαφόρων πόλεων – Κρατών και τούτο διότι ήσαν όμαιμοι – ομόθρησκοι – ομόγλωσσοι και ομότροποι

 «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρης».

Οι έννοιες πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια ήσαν αυτές που έδιναν το πνευματικό και ηθικό περιεχόμενο στην πολεμική αρετή των Ελλήνων. Υπέρ βωμών και εστιών εμάχοντο ανέκαθεν οι Έλληνες. Οι βωμοί λατρείας (θρησκεία) και οι εστίες (τόπος και οικογένεια) ήσαν τα ιερά που υπερασπίζονταν.

Η αρετή αυτή των Ελλήνων από τε σοφίης κατεργασμένη και νόμου ισχυρού (Ηρόδοτος ΙΙ 102) έθετε την πατρίδα και τους θεσμούς της υπεράνω όλων και παρέμεινε αναλλοίωτος από τα βάθη των αιώνων έως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Σήμερα δυστυχώς έχει αντικατασταθεί από την άνεση του καναπέ.

Η αρετή αυτή είχε δε ως συνέπεια την αδιάσπαστη συνέχεια του Ελληνικού έθνους σε μια μεγαλειώδη διαδρομή, της οποίας η αρχή χάνεται μέσα στην αχλύ των προϊστορικών μύθων. Εξέφραζε την σταθερή απόφαση των Ελλήνων του να ζήσουν ελεύθεροι προασπίζοντες τις υψηλές αξίες του ασύγκριτου πνευματικού των πολιτισμού.

«Επισταμένους πρὸς εἰδότας ὅτι δίκαια μὲν ἐν τῷ ἀνθρωπείῳ λόγῳ ἀπὸ τῆς ἴσης ἀνάγκης κρίνεται, δυνατὰ δὲ οἱ προύχοντες πράσσουσι καὶ οἱ ἀσθενεῖς ξυγχωροῦσιν» (κατά την συζήτησιν των ανθρωπίνων πραγμάτων το επιχείρημα του δικαίου αξίαν έχει, όπου ίση υπάρχει δύναμις προς επιβολήν αυτού, ότι όμως ο ισχυρός επιβάλλει ό,τι του επιτρέπει η δύναμίς του και ο ασθενής παραχωρεί ό,τι του επιβάλλει η αδυναμία του) Θουκιδίδου Ιστορίαι Ε89

Ο ερμηνευτής και συνθέτης Theodore (Θοδωρής Πολυχρονόπουλος), συζητάει με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Πέραν του αδιαμφισβήτητα ξεχωριστού ήχου του, αυτό που μου έκανε μεγάλη αίσθηση, από την αρχή θα έλεγα, όταν τον πρωτοάκουσα, είναι το πως ένα δεκαοχτάχρονο – τότε- αγόρι επέλεξε έναν στίχο του Bukowski για τίτλο τραγουδιού του.

Στην πορεία κατάλαβα εις βάθος ότι ο Theodore δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο. Συνθέτης, ερμηνευτής και ενίοτε σκηνοθέτης του εαυτού του, ο μοναδικός Θοδωρής Πολυχρονόπουλος «ξεσηκώνει» την Ευρώπη την τελευταία εξαετία, όπως μόνο αυτός ξέρει, με τους «γαλαξιακούς» ήχους του.

Το 2012 κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο με τίτλο «7», ενώ το 2015 ακολουθεί ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος «It is but its not» από την Minos EMIΈτσι, αν και σήμερα μόλις 26 χρόνων, χαίρει εκτίμησης και θαυμασμού όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει μια σειρά από τακτικές εμφανίσεις και περιοδείες.

Με καθηγητή τον γνωστό και μη εξαιρετέο Vassiliko και έχοντας σπουδάσει μουσική στο Λονδίνο, με ταυτόχρονες εμφανίσεις σε τοπικά μπαράκια, ο Theodor μέρα με τη μέρα «κατασταλάζει» σε έναν ωριμότερο προσωπικό ήχο. Ωστόσο, η μουσική του φαίνεται ήδη να έχει «γερά θεμέλια», καθώς η σύνδεση με το κοινό του έχει εξελιχθεί στα καλύτερα δυνατά επίπεδα.

Όσο για τη μουσική του; Ατμοσφαιρική, παθιασμένη, μελαγχολική, μα ταυτόχρονα αληθινά αισιόδοξη και ειλικρινής. Μια μουσική που εμπνέεται και ενορχηστρώνει ο ίδιος, η οποία συνδυάζει, άρτια ισορροπημένα, στοιχεία της κλασικής, της ροκ, της ψυχεδελικής, αλλά και της ηλεκτρονικής «οδού».

 

Γνωρίζουμε πως ξεκίνησες από πολύ μικρή ηλικία την ενασχόληση σου με τη μουσική. Είναι κάτι το οποίο ήξερες «από την αρχή» ότι ήθελες να ακολουθήσεις;

Από πολύ μικρός κατάλαβα ότι οι πιο έντονες στιγμές που ζούσα ήταν όταν έπαιζα μουσική, είτε μόνος, είτε με παρέα. Θυμάμαι να περιμένω να γυρίσει η οικογένειά μου στο σπίτι, για να καθίσω στο πιάνο, υποτίθεται να μελετήσω, αλλά πολύ γρήγορα η μελέτη σταματούσε κι άρχιζα να αυτοσχεδιάζω και να φτιάχνω τραγουδάκια. Στην ηλικία των 17 χρονών πλέον, ήξερα ότι μπορώ να κάνω πολλά πράγματα στη ζωή μου, αλλά αν δεν δημιουργώ μουσική δεν θα είμαι ευτυχισμένος.

Σπούδασες μουσική στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Λονδίνο. Γιατί αποφάσισες να φύγεις, σε τόσο μικρή ηλικία και πως θεωρείς ότι σε επηρέασε αυτό στη μετέπειτα εξέλιξή σου;

Σπούδασα κλασική σύνθεση και μουσική για κινηματογράφο, αλλά οι σπουδές μου στο Λονδίνο ήταν κυρίως μια δικαιολογία για να βρεθώ εκεί που πίστευα ότι είναι το μουσικό κέντρο. Έτσι ήθελα να ξεκινήσω να δημιουργώ μουσική, τον πρώτο μου δίσκο, και το πρώτο μου κοινό. Εκεί έμαθα πολλά πράγματα για την μουσική, την βιομηχανία, αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό, κι έτσι αποφάσισα συνειδητά να επιστρέψω στην Αθήνα.

 

«Προσωπικά, θα ήθελα να μπορώ να συνεχίσω να μοιράζομαι τη μουσική μου με όλο και μεγαλύτερο κοινό. Αλλά και οι άνθρωποι να μπορούν να ονειρεύονται χωρίς όρια.»

 

Ίσως θεωρηθεί άτοπη η ερώτηση, καθώς γνωρίζουμε ότι έζησες αρκετά χρόνια στην Αγγλία. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην το τολμήσω. Νιώθεις πως ανήκεις σε αυτούς που «άγγιξε», με οποιοδήποτε τρόπο, η Ελλάδα της κρίσης;

Η κρίση θεωρώ ότι άγγιξε τους πάντες, όχι αναγκαστικά με τον ίδιο τρόπο, καθώς σε τεράστιο βαθμό κατά την άποψή μου, η κρίση αυτή είναι κοινωνική. Το σίγουρο είναι ότι η τέχνη σε τέτοιες εποχές έχει τεράστια σημασία, κυρίως όταν δεν είναι λαϊκιστική και καιροσκοπική.

Έχοντας δει, ζήσει και αφουγκραστεί μια «διαφορετική νοοτροπία», αυτή του εξωτερικού, θα πρότεινες σε έναν νέο άνθρωπο να το «ακολουθήσει»; Οι σπουδές στο εξωτερικό «ανοίγουν» περισσότερες πόρτες, ενδεχομένως;

Πιστεύω πως θα έκανε σε όλους καλό να ζήσουν σε μικρή ηλικία, για λίγο στο εξωτερικό, εφόσον έχουν τη δυνατότητα. Τα ερεθίσματα είναι πολλά και οι διαφορετικές παραστάσεις, μαζί με τον αλλιώτικο τρόπο ζωής, είναι πολύ χρήσιμα εφόδια. Το σίγουρο είναι πως μετά τις σπουδές, ο άνθρωπος πρέπει να ζει εκεί που αισθάνεται δημιουργικός.

Αν δεν ήσουν ότι είσαι σήμερα, τι θα ήθελες να είσαι;

Θα μπορούσα να είμαι πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα θα ήθελα να είμαι κάτι μέσω του οποίου θα μπορούσα να δημιουργώ δικούς μου κόσμους, όπως και στη μουσική.

Σήμερα το πρωί άκουγα το αγαπημένο μου κομμάτι σου «Love is a dog from hell». Γνωρίζω ότι θα ακουστεί κοινότυπο, όμως δεν μπορώ να μη το θέσω στο τραπέζι. Ποιο από τα κομμάτια σου ξεχωρίζεις και γιατί;

Δύσκολα μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι μου. Όλα σημαίνουν κάτι διαφορετικό για μένα και συμβολίζουν μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου. Αυτή τη στιγμή νιώθω πιο κοντά στο τελευταίο τραγούδι από τον επερχόμενο δίσκο μου, γιατί είναι η στιγμή της ικανοποίησης μετά την διαδικασία της δημιουργίας.

Σε συνέντευξη σου, πριν από μια τετραετία, είχες δηλώσει πως ένα από τα πράγματα που θα άλλαζες στην Ελλάδα, αν σου δινόταν η ευκαιρία, είναι τη νοοτροπία «ο θάνατος σου, η ζωή μου». Τι πιστεύεις πως έχει αλλάξει από τότε, εν έτη 2018; Νιώθεις τον κόσμο πιο «ενωμένο» ή ακόμα θα λέγαμε πως ο καθένας είναι «στον κόσμο του»;

Έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε πάνω σε αυτό. Πάντως η αλλαγή αυτής της νοοτροπίας θα ήταν, κατά την άποψή μου, η σπουδαιότερη λύση σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της χώρας.

Βάσει όσων έχεις ζήσει, δει και ακούσει στον τόσο απαιτητικό χώρο της μουσικής, τι θα συμβούλευες ένα νέο παιδί το οποίο τώρα ξεκινάει τα πρώτα του βήματα;

Να είναι σίγουρος για τα κίνητρα που τον οδηγούν να κάνει μουσική. Η ζωή αυτή χρειάζεται μεγάλη αφοσίωση και προσωπικές θυσίες, δεν είναι για ανθρώπους που τα παρατάνε και στενοχωριούνται εύκολα. Ο λόγος που κάποιος θέλει να κάνει μουσική, εφόσον είναι αγνός, είναι το μόνο πραγματικό εφόδιο σε αυτόν τον αγώνα.

Τι εύχεσαι για το μέλλον, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο;

Προσωπικά, θα ήθελα να μπορώ να συνεχίσω να μοιράζομαι τη μουσική μου με όλο και μεγαλύτερο κοινό. Αλλά και οι άνθρωποι να μπορούν να ονειρεύονται χωρίς όρια.

Τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

Το Νοέμβριο που έρχεται θα κυκλοφορήσει ο καινούριος μου δίσκος, μια δουλειά που σημαίνει πολλά για μένα. Ελπίζω αυτό να το νιώσουν και οι ακροατές. Από τον Σεπτέμβρη και μετά ξεκινάμε καινούρια περιοδεία στο εξωτερικό, με νέο show και καινούρια τραγούδια.

Έτσι, αφήνοντας για λίγο πίσω του το βροχερό Λονδίνο, ο Θοδωρής Πολυχρονόπουλος θυμήθηκε τη λιακάδα της Ελλάδας και εμείς, με τη σειρά μας, «ταξιδέψαμε» μαζί του στη «λιακάδα» των δικών του «μουσικών» τοπίων.

Μέχρι να τα πούμε ξανά…

Δυναμική συνεργασία του #Rest@rt με το υπερπολυτελές Canaves Oia Epitome (χορηγός επικοινωνίας Intown Post.com)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η ομπρέλα πολιτιστικών δράσεων #Rest@rt Contemporary Art Platform παρουσιάζει μια ακόμη δυναμική συνεργασία με έναν από τους πρωτοπόρους ξενοδοχειακούς ομίλους της Σαντορίνης. Τα ξενοδοχεία Canaves στην Οία, επενδύοντας στον Πολιτιστικό Τουρισμό, συμμετέχουν στις δράσεις της πλατφόρμας και παρουσιάζουν τις δουλειές 26 Ελλήνων εικαστικών καλλιτεχνών.

Συγκεκριμένα, στο νεοσύστατο υπερπολυτελές συγκρότημα Canaves Oia Epitome που δημιούργησε ο όμιλος στη βόρεια πλευρά της Οίας  και που αποτελεί την επιτομή της αισθητικής και των υψηλών υπηρεσιών διαμονής το #Rest@rt επιμελήθηκε την εικαστική παρέμβαση στις 24 σουίτες καθώς και στους κοινόχρηστους χώρους του καταλύματος. Η εννοιολογική προσέγγιση της παρέμβασης έχει ως σημείο αναφοράς τη χειρονομιακή ζωγραφική, υπό το γενικό τίτλο Abstraction and Gesture.

Μαγδα Αστέρη
Σταυρούλα Μιχαλοπούλου

Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες κλήθηκαν να δημιουργήσουν εξπρεσιονιστικές αφηγήσεις στους πίνακες τους σε ήπιες χρωματικές παλέτες, σε μια διάδραση με το μινιμαλιστικό αρχιτεκτονικό σχεδιασμό της κάθε σουίτας.

Κάθε σουίτα φιλοξενεί αυθεντικούς πίνακες διακεκριμένων Ελλήνων καλλιτεχνών, με σκοπό την προβολή του εγχώριου εικαστικού δυναμικού στους εκλεκτούς διεθνείς επισκέπτες του συγκροτήματος.

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Μαρία Ανδρέου, Άννα Αντάρτη, Μάγδα Αποστόλου, Μάγδα Αστέρη, Βάσω Γιαννακοπούλου, Ελένη Γκινοσάτη, Δικαία Δεσποτάκη, Μιλένα Δημητροκάλη, Γεωργία Κοκκίνη, Βασιλική Κοσκινιώτου, Λίλα Κουφοπούλου, Αναστασία Κωνσταντάκου, Νάντια Κωνσταντοπούλου, Χριστίνα Λουκίδη, Σταυρούλα Μιχαλοπούλου, Κωνσταντίνος Μίχαλος, Μαρία Μπάχα, Βασιλική Μπλούκου, Ελένη Παυλοπούλου, Σπυρίδων Πετράκος, Διονυσία Σεγγούνα, Μαίρη Στεφάνου, Αστέριος Τόρης, Γεωργία Τρούλη, Νίκος Τσαρουχάς, Δήμητρα Φακάρου.

Τη δράση συνεπιμελήθηκαν η ιστορικός Τέχνης Νικολένα Καλαιτζάκη και η γλύπτρια Κέλλυ Αθανασιάδου.

Το #Rest@rt Contemporary Art Platform είναι ο επίσημος φορέας παραγωγής πολιτιστικών θεαμάτων που ειδικεύεται στον Πολιτιστικό Τουρισμό.  Τελεί υπό την αιγίδα του υπουργείου Πολιτισμού, του υπουργείου Τουρισμού και του ΕΟΤ. Σχεδιάζει και διοργανώνει πολιτιστικά δρώμενα για λογαριασμό των επιχειρηματιών του τουρισμού που θέλουν να αξιοποιήσουν τον πολιτισμό ως στοιχείο διαφοροποίησης και να αναβαθμίσουν διανοητικά το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών τους.

https://canaves.com/el/canaves-oia-epitome/

https://www.facebook.com/restartcontemporary/

Χορηγός Επικοινωνίας:

Ξεκίνησαν οι πρόβες για την παράσταση «Καληνύχτα Μαργαρίτα» στο ΚΘΒΕ

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η νέα παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, «Καληνύχτα Μαργαρίτα», σε σκηνοθεσία Φώτη Μακρή, ξεκίνησε τις πρόβες της. Το έργο του Γεράσιμου Σταύρου «Καληνύχτα Μαργαρίτα» είναι μια θεατρική μεταφορά του διηγήματος του Δημήτρη Χατζή, «Μαργαρίτα Περδικάρη», από τη συλλογή διηγημάτων του συγγραφέα «Το τέλος της μικρής μας πόλης» και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1967 από το Ελληνικό Λαϊκό θέατρο του Μάνου Κατράκη.

Στο ΚΘΒΕ θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά από τις 13 Οκτωβρίου 2018 στη Σκηνή Σωκράτης Καραντινός στη μονή Λαζαριστών.

«Η ιστορία του έργου είναι τοποθετημένη στα χρόνια της κατοχής, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Η οικογένεια Περδικάρη είναι μια τυπική εικόνα της μεγαλοαστικής επαρχίας. Ο συντηρητισμός, η απληστία, η απάτη, η συνενοχή, η αμοιβαιότητα στην κοινωνική πρόσοψη και η δυσπιστία στο «εσωτερικό», τη χαρακτηρίζουν. Έχει διαβρωθεί από τα ίδια τα λάθη της, την αυτοϋπονόμευση της. Αυτό το σπίτι-θεσμός θα καταρρεύσει χτυπημένο από μέσα. Η νεαρή δασκάλα, το στερνοπαίδι της οικογένειας, η Μαργαρίτα, θα πυροδοτήσει τα εκρηκτικά. Όταν η Μαργαρίτα μυείται στην αντίσταση κατά των Γερμανών, είναι ώριμη να δεχτεί την έξοδο, τη διαφυγή από το περιβάλλον της. Τα επιχειρήματά της τα βρίσκει μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Ο θάνατός της, είναι η νίκη της ζωής πάνω στη σήψη και το θάνατο της κοινωνίας που τη γέννησε και η οποία συνειδητά την πρόδωσε. Το βιολογικό της τέλος σηματοδοτεί την αρχή του νέου κόσμου που θ’ αντικαταστήσει τον κόσμο του παρελθόντος. Η τελευταία σκέψη της Μαργαρίτας εκφράζει τον πόθο της και την ελπί­δα ότι ο καλύτερος κόσμος για τον οποίο πεθαίνει είναι εφικτό ή μήπως όχι;» (Φώτης Μακρής)

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Φώτης Μακρής

Στο ρόλο του Περικλή Περδικάρη ο Γιώργος Νινιός.

Στο ρόλο της Μαργαρίτας η Κατερίνα Παπαδάκη.

Παίζουν: Νεφέλη Ανθοπούλου (Κατερίνα), Τέλης Ζαχαράκης (Ορέστης), Σόνια Καλαϊντζίδου (Φωτεινή), Γιάννης Καραμφίλης (Δέρβης), Λευτέρης Λιθαρής (Μπάρμπα Θωμάς), Ιωάννα Παγιατάκη (Αντιγόνη), Κατερίνα Παπαδάκη (Μαργαρίτα), Θοδωρής Σκούρτας (Στέφανος), Ευτυχία Σπυριδάκη (Αγγελική), Αθηνά Συκιώτη (Κοπέλα), Γιώργος Σφυρίδης (Βασίλης), Γιάννης Τσάτσαρης (Σταθμάρχης).

Ανδρέας Κάραγιαν: Μια κουβέντα καλοκαιρινή με την Τίνα Πανώριου για το ταξίδι του στην Αλεξάνδρεια

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«Ο Καβάφης έφτιαξε τη δική του Αλεξάνδρεια μια και σιχαινόταν κάθε τι το αιγυπτιακό· αντλούσε το υλικό για τα ποιήματά του από ελληνιστικούς μύθους και από αγοραίους έρωτες, συνήθως με Έλληνες και Αρμένιους νέους. Ο Ντάρελ από την άλλη, έφτιαξε μιαν Αλεξάνδρεια στα μέτρα της Ιουστίνης και της αριστοκρατικής τάξης της εποχής του.

Ο συγγραφέας εικαστικός και, εκ του μακρόθεν καλός φίλος της γράφουσας, μόλις επέστρεψε από την αγαπημένη Αλεξάνδρεια και μοιράζεται μαζί μας τις «απολαυστικές» εντυπώσεις του και κάποιες χαρακτηριστικές φωτογραφίες της μαγικής πόλης.

Ο Ανδρέας Καραγιάν γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1943 και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου πήρε το δίπλωμά του το 1967. Ταξίδεψε στο Λονδίνο για ειδικότητα, αλλά γοητεύτηκε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα των late ’60s και εγκατέλειψε την Ιατρική, για να σπουδάσει Ζωγραφική στο Camberwell και το Central School of Art. Στη συνέχεια σπούδασε Xαρακτική στη Γερμανία και έζησε αρκετό καιρό στο Βερολίνο. Το 1978 έκανε την πρώτη του έκθεση στην γκαλερί «Ώρα», στην Αθήνα. Ως ζωγράφος αντιπροσώπευσε την Κύπρο στην Μπιενάλε της Βενετίας (2001) και στην Μπιενάλε του Καΐρου (2006). Από το 1978 έως το 2004 ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και την κριτική κινηματογράφου και θεάτρου. Επίσης εικονογράφησε ποιήματα του Κ. Π. Καβάφη. Το 2007, κατόπιν προσκλήσεως της βιβλιοθήκης Αλεξανδρείας, δημιούργησε μια σειρά έργων με αλεξανδρινά θέματα τα οποία εκτέθηκαν στη Βιβλιοθήκη. Ζει και εργάζεται στη Λευκωσία, Αλεξάνδρεια και Αθήνα.

Βιβλία του συγγραφέα:

  • (2016) Άκρατος γέλωτας, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
  • (2013) Σκοτεινές ιστορίες, Βιβλιοπωλείον της Εστίας
  • (2011) Ανήθικες ιστορίες, Γαβριηλίδης
  • (2008) Η αληθής ιστορία, Εκδόσεις Καστανιώτη

Ταξίδι στην Αίγυπτο

Πηγαίνουμε περίπατο στο Κάστρο, που κτίστηκε στη θέση του αρχαίου Φάρου· χαζεύουμε διάφορα μικροαντικείμενα καμωμένα από σιντέφι ή όστρακα, απλωμένα στους πάγκους των μικροπωλητών· οικογένειες κάθονται απέναντι στο κύμα, σε τραπεζάκια στημένα πρόχειρα από νεαρούς που σερβίρουν τσάι και αναψυκτικά. Τρώμε παγωτό και το υπέροχο ρυζόγαλο στο περίφημο κατάστημα «Azza». Τους τοίχους του στολίζουν οι φωτογραφίες των παιδιών της επανάστασης της 25ης Ιανουαρίου. Και αυτοί σε λίγο θα ξεχαστούν και θα μείνουν μετέωρα τα χαμογελά τους, όπως και το χαμόγελο του γάτου Τσέσσιαρ στην Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων. Θα γίνουν ένα παραμύθι που κανείς δεν ξέρει την έκβασή του, σε μια χώρα γεμάτη εκπλήξεις!

Στον Όμιλο μαζεύονται οι εναπομείναντες Έλληνες της Αλεξάνδρειας. Εκεί τρώμε καλαμάρι, ταραμοσαλάτα και κολοκυθοκεφτέδες. Μπροστά μας απλώνεται η Μεσόγειος, στολισμένη με λογιών λογιών καραβάκια. Στην πλαζ κάτω πηγαίνουμε να περάσουμε την ημέρα, τα νερά δεν είναι ιδιαίτερα καθαρά, αλλά έχει ευρωπαϊκό χαρακτήρα, με τις γυναίκες να φοράνε μαγιό μπικίνι, πράγμα ανεπίτρεπτο στις δημόσιες παραλίες.

Χθες είχαμε την ετήσια κάθοδο της οικογένειας στη θάλασσα. Είναι από τις απολαυστικότερες στιγμές του ταξιδιού. Όλα τα μέλη μεγάλα και μικρά, σχεδόν μια λαοθάλασσα -κάθε χρόνο κάποια από τις τρεις κόρες θα έχει και ένα χαριτωμένο βρέφος-κατεβαίνουμε στην πλαζ της El Mamoura. Οι γυναίκες ντυμένες με καλοκαιρινά ανοιχτόχρωμα φορέματα και με τα μαλλιά καλυμμένα με το hijab, το βέλος που αφήνει το πρόσωπο ελεύθερο και που με ένα ειδικό τρόπο το κρατάνε στο πλάι, κουβαλάνε μέσα σε τεράστιες τσάντες από pampers έως μπισκότα γεμιστά με φοινίκια. Η El Mamoura είναι θαλάσσιο θέρετρο με τα εξοχικά μέσα σε καταπράσινους κήπους, ένα βήμα πριν από τη θάλασσα, να πουλιούνται πανάκριβα. Οι γυναίκες μπαίνουνε στο κύμα καλυμμένες από πάνω ως κάτω. Οι άνδρες φοράνε φανέλες με τα μπανιερά τους. Τα παιδάκια δίνουν τον τόνο με τα πολύχρωμα μαγιό και τα ποικιλοστόλιστα με λουλούδια και χάντρες καπελάκια. Ο Άντχαμ παραπονιέται ότι πήγε να πάρει ένα αντιηλιακό και του ζήτησαν εκατό πενήντα αιγυπτιακές λίρες, «για όνομα του θεού, όλα ακριβαίνουν» λέει η μητέρα του Η παραλία πήχτρα. Είναι όμορφες οι στιγμές αυτές γιατί βρίσκεται όλη η οικογένεια μαζί μπροστά στο τραπέζι με ωραία γλυκά και σάντουιτς. Σαν από κάποια ταινία του Φελλίνι αλλά γυρισμένη στην Ανατολή.

Ο Γιώργος είναι από τους τελευταίους Έλληνες Αλεξανδρινούς. Καθόμαστε στο Delices. Μπροστά μας απλώνεται η πλατεία Saad Zaghloul, το ξενοδοχείο Cecil και πιο πέρα η Μεσόγειος. Μου διηγείται ιστορίες από το παρελθόν, έγραψε και ένα όμορφο βιβλίο με αυτές τις μνήμες. «Ο Καβάφης έφτιαξε τη δική του Αλεξάνδρεια μια και σιχαινόταν κάθε τι το αιγυπτιακό· αντλούσε το υλικό για τα ποιήματά του από ελληνιστικούς μύθους και από αγοραίους έρωτες, συνήθως με Έλληνες και Αρμένιους νέους. Ο Ντάρελ από την άλλη, έφτιαξε μιαν Αλεξάνδρεια στα μέτρα της Ιουστίνης και της αριστοκρατικής τάξης της εποχής του. Σήμερα το σπίτι όπου έμενε ο Ντάρελ έχει κατεδαφισθεί, το σπίτι του Καβάφη, παλιά επάνω από ένα μπορδέλο, έχει γίνει ευτυχώς μουσείο· τα γύρω σπίτια όμως θα γκρεμιστούν για να κτιστούν τεράστιες πολυκατοικίες. Οι μύθοι σβήνουν και μαζί μ’ αυτούς ολόκληρη η ιστορία της πόλης».

Τα σχέδια που χάρισα στο μουσείο  του Καβάφη τα έχουν κρύψει πίσω από μια κουρτίνα· γιατί ρωτάω τον φύλακα, επειδή παρουσιάζουν γυμνά αγόρια και το γυμνό δεν επιτρέπεται. Από την μια  μεριά οι γυναίκες σκεπασμένες, από την άλλη όλες οι τεράστιες διαφημίσεις στους δρόμους,  ακόμη και τα αιγυπτιακά φιλμ, παρουσιάζουν γυναίκες με έξωμα και τα μαλλιά να ανεμίζουν. Ένας διχασμός ταυτότητας.

Περπατάμε στην οδό Nabi Daniel, το «Σώμα» όπως λεγόταν στην αρχαιότητα γιατί εκεί είναι θαμμένο σε ένα γυάλινο φέρετρο το σώμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου· σήμερα είναι ένας πολυσύχναστος δρόμος με όλων των ειδών τα μαγαζιά και με πολλά από τα μεγαλόπρεπα κτήριά του να αφήνονται εκτεθειμένα στη φθορά του χρόνου. Ύστερα προχωράμε στην οδό Φουάτ, την αρχαία Κανοπική οδό που διέσχιζε την Αλεξάνδρεια από την Ανατολική Πόλη ως την Δυτική Πόλη· καθ’ όλο το μήκος της ήταν στολισμένη με κίονες· το χρυσό έλαμπε στον ήλιο. Περνάμε από το τζαμί Sidi El Metwally εκεί ήταν ο ναός του Αγίου Αθανασίου· ο Αθανάσιος υπήρξε Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας και διέταξε να καταστρέψουν το Σεράπειο και τη βιβλιοθήκη του βυθίζοντας την πόλη στον σκοταδισμό του Χριστιανισμού. Καταλήγουμε στη Salah Salem, παλιά Sherif Pasha, την Bond street της Αλεξάνδρειας όπου οι κυρίες καθόντουσαν στα μπαλκόνια των επιβλητικών κτηρίων παρακολουθώντας την κίνηση ή ακόμη και τις εντυπωσιακές παρελάσεις.

Ταξίδι στην Βόρειο θάλασσα στο Ελ Αλαμέιν να πνίγεσαι στο γαλάζιο, το πιο λαμπερό γαλάζιο που έχω δει και στο λευκό,  στους σταυρούς στα νεκροταφεία των σκοτωμένων στρατιωτών στον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο.

Στο τρένο της επιστροφής. Δυστυχώς, από τη μεριά που κάθομαι δεν μπορώ να δω πολλά πράγματα από το τοπίο γιατί μαζεύτηκε υγρασία στο διπλό γυαλί και θόλωσε τη θέα· εντούτοις παρακολουθώ εικόνες που φεύγουν τάχιστα, σπίτια καμωμένα από κόκκινα τούβλα και λάσπη, σκουπίδια παντού, πράσινες πεδιάδες με φοινικόδενδρα, πολυκατοικίες που δίνουν την αίσθηση ότι κάποτε ήταν λαμπρές. Τα καθίσματα του τρένου έχουν φθαρεί, και το τρόλεϊ με τα αναψυκτικά που περνά έχασε τη μεταλλική του λάμψη.

Πρόταση για διάβασμα: «Εκατό Χρόνια Μοναξιά», του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (Gabriel José García Márquez)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Συγγραφέας: Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (Gabriel José García Márquez)
  • Μετάφραση: Μαρία Παλαιολόγου
  • Είδος: Ξένη Λογοτεχνία  
  • Σελίδες : 496 
  • Τιμή: € 13,90 
  • Εκδόσεις: Ψυχογιός

«Πολλά χρόνια μετά, μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα, ο συνταγματάρχης Αουρελιάνο Μπουενδία θα έφερνε στον νου του το μακρινό απόγευμα που ο πατέρας του τον πήγε να γνωρίσει τον πάγο…»  Μ’ αυτά τα λόγια ξεκινά ένα από τα γοητευτικότερα και πιο φημισμένα μυθιστορήματα του εικοστού αιώνα. Ένα έργο που «από στόμα σε στόμα», όπως άρεσε στον συγγραφέα του να λέει, διαβάστηκε από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλες τις γλώσσες του κόσμου και η συμβολή του υπήρξε καθοριστική στη βράβευση του Μάρκες με το Νομπέλ Λογοτεχνίας. Η ιστορία μιας πόλης, του Μακόντο, και μιας οικογένειας, των Μπουενδία – και μέσα από τα πάθη, τα όνειρα, τις τραγωδίες, τις προδοσίες, τις ανακαλύψεις, τα θαύματα, τα μυστήρια και τις διαψεύσεις τους, η ιστορία μιας χώρας, μιας ηπείρου και ολόκληρου του κόσμου. 

Έγραψαν για το βιβλίο:

«Ο Δον Κιχώτης του καιρού μας». (Πάμπλο Νερούδα) 

«Το πρώτο λογοτεχνικό έργο μετά τη Γένεση που πρέπει να διαβαστεί από όλο το ανθρώπινο γένος». (The New York Times Book Review)

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (Gabriel José García Márquez, 6 Μαρτίου 1927 – 17 Απριλίου 2014) ήταν σπουδαίος Κολομβιανός συγγραφέας, βραβευμένος με Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Θεωρείται ο σημαντικότερος εκπρόσωπος του λογοτεχνικού ρεύματος του μαγικού ρεαλισμού και ένας από τους μεγαλύτερους συγγραφείς όχι μόνο της ισπανόφωνης αλλά και της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Έγινε διάσημος με το μυθιστόρημά του Εκατό χρόνια μοναξιά (1967), ενώ επίσης σημαντικά θεωρούνται και τα έργα του Το φθινόπωρο του Πατριάρχη (1975), Χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου (1981) και Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας (1985).

Ο Μάρκες δούλεψε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του ως δημοσιογράφος και σεναριογράφος. Υπήρξε φίλος του Φιντέλ Κάστρο και για μεγάλο χρονικό διάστημα του είχε απαγορευτεί η είσοδος στις ΗΠΑ, λόγω της στήριξής του σε αριστερά καθεστώτα που ήταν ενάντια σε αυτές Ο πρόεδρος της Κολομβίας Χουάν Μανουέλ Σάντος έχει αποκαλέσει τον Μάρκες «τον μεγαλύτερο Κολομβιανό που έζησε ποτέ»

Πρόταση για διάβασμα: «Το Κόκκινο Δωμάτιο», των Νίτσι Φρένς (Nicci French)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Συγγραφείς : Νίτσι Φρένς (Nicci French)
  • Μετάφραση: Ιλάειρα Διονυσοπούλου
  • Είδος: Ξένη πεζογραφία- Μυθιστόρημα, Θρίλερ
  • Σελίδες: 416
  • Τιμή: € 9,90
  • Εκδόσεις: Διόπτρα

Μπες στο Κόκκινο Δωμάτιο – εκεί που οι χειρότεροί σου εφιάλτες γίνονται πραγματικότητα. Μετά τη βίαιη επίθεση που δέχεται η ψυχίατρος Κιτ Κουίν από έναν κρατούμενο, είναι αποφασισμένη να επιστρέψει γρήγορα στη δουλειά της. Όταν η αστυνομία ζητάει τη βοήθειά της για να συνδέσει τον άντρα που της επιτέθηκε με μια σειρά δολοφονιών, εκείνη αρνείται να δεχτεί το προφανές.
Όμως, όσο πιο κοντά την οδηγεί η έρευνά της στην αλήθεια που κρύβεται πίσω από τα άγρια εγκλήματα, τόσο πιο κοντά βρίσκεται και η Κιτ στον σκοτεινό πυρήνα των προσωπικών της φόβων.

Έγραψαν για το βιβλίο:

«Η πλοκή απορροφά τον αναγνώστη, τον εθίζει». (Evening Standard)

«Οι συγγραφείς κατορθώνουν με έναν θαυμάσιο τρόπο να κορυφώσουν την αγωνία και να αξιοποιήσουν περίτεχνα τους χειρότερούς μας φόβους». (Daily Mail)

«Έχει ιδιοφυή πλοκή, ζωηρή γραφή και είναι πολύ μα πάρα πολύ τρομακτικό»(Cosmopolitan)

«Συναρπαστικό, ανατριχιαστικό, συγκινητικό». (Observer)

 

Σχετικά με τους Συγγραφείς Nicci French:

Το όνοµα Nicci French είναι ψευδώνυµο για το συγγραφικό ζεύγος των δηµοσιογράφων: Νίτσι Τζέραλντ (Nicci Gerrard) και Σον Φρένς (Sean French). Δεν είναι ζευγάρι µόνο στη συγγραφή, αλλά και στη ζωή. Είναι παντρεµένοι και κατοικούν στο Σάφολκ. Υπάρχουν πολλά µυθιστορήµατα που έγιναν επιτυχίες µε την υπογραφή Nicci French: The Memory Game, The Safe House, Killing Μe Softly, Beneath the Skin, Secret Smile, Catch Me When I Fall, Losing You, Until It’s Over, What To Do When Someone Dies, Complicit κ.ά. Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν η σειρά µυθιστορηµάτων αγωνίας Blue Monday, Tuesday’s Gone, Σκοτεινή Τετάρτη, Σηµαδεµένη Πέµπτη, Οργισµένη Παρασκευή, Το Ρέκβιεμ του Σαββάτου, Ματωμένη Κυριακή µε ηρωίδα τη Φρίντα Κλάιν, καθώς και τα ψυχολογικά θρίλερ Επιστροφή από το Σκοτάδι και Το Κόκκινο Δωμάτιο

Πρόταση για διάβασμα: «Αντάμα», του Θοδωρή Παπαϊωάννου και εικονογράφηση της Ίριδας Σαμαρτζή

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Συγγραφέας: Θοδωρής Παπαϊωάννου
  • Εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή
  • Είδος: Παραμύθι
  • Σελίδες: 36
  • Τιμή: 12,90
  • Εκδόσεις: Ίκαρος

Μετά τη μεγάλη επιτυχία των βιβλίων «Ανάποδα» (Βραβείο «Πηνελόπη Μαξίμου» – Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, 2015) και «Απέναντι» (Ειδικό βραβείο βιβλιοπωλείων Public, 2016), ο Θοδωρής Παπαϊωάννου μας παρουσιάζει το Αντάμα, το τρίτο παραμύθι του με πρωταγωνιστές τον Μέλιο και τη Μελανή.

Στο «Αντάμα» τα δύο αγαπημένα σκαθάρια εξερευνούν τον ξεχωριστό κόσμο που τους περιβάλλει, κι ανακαλύπτουν πόσο υπέροχο είναι να μοιράζεσαι τις καθημερινές στιγμές της ζωής μ’ ένα αγαπημένο πρόσωπο.

Το στόρι

Ο Μέλιος και η Μελανή ξυπνούν, βγαίνουν από τις φωλιές τους και μαζί ξεκινάνε μια βόλτα στο δάσος. Ο ήχος του νερού, η γλύκα του χυμού, το χρώμα του ηλιοβασιλέματος, το άρωμα των λουλουδιών, ακόμα και το κρύο του χιονιού, όλα μοιάζουν ξεχωριστά, όταν τα μοιράζεσαι με κάποιον που αγαπάς, αντάμα.

Ο Θοδωρής Παπαϊωάννου γεννήθηκε στην πόλη Έσσεν της Γερμανίας τον Απρίλη του 1966. Από πολύ μικρός μπαινοβγαίνει στα σχολεία είτε ως μαθητής είτε ως δάσκαλος και γράφει ιστορίες και παραμύθια. Αγαπάει τη μουσική, το θέατρο και τους περιπάτους στο δάσος. Ζει στην Έδεσσα, ανάμεσα σε ποτάμια, γέφυρες και καταρράκτες. Έχει γράψει θεατρικά έργα, εικονογραφημένες ιστορίες, και παραμύθια για παιδιά. Έχει λάβει τα εξής βραβεία:

  • Βραβείο «Πηνελόπη Μαξίμου» από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (2015) για το βιβλίο του Ανάποδα (Εκδόσεις Ίκαρος)
  • Βραβείο βιβλιοπωλών Public 2016 για το βιβλίο του Απέναντι (Εκδόσεις Ίκαρος)
  • Βραβείο λογοτεχνικού βιβλίου για παιδιά από τα Λογοτεχνικά βραβεία Αναγνώστη 2018 για το βιβλίο του Σιλουανή (Εκδόσεις Ίκαρος)

 

 

Η Ίρις Σαμαρτζή, γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Graphic design και Interior design στη Σχολή Βακαλό, από όπου αποφοίτησε με υποτροφία. Εικονογραφεί παιδικά βιβλία από το 2004 κι έχει βραβευτεί πολλές φορές για τη δουλειά της:

  • IX Santiago de Compostela Award for picture books (2016) για το βιβλίο El último día του Α. Παπαθεοδούλου (Kalandraka Ediciones)
  • Βραβείο από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (2017) για το βιβλίο της Α. Πιπίνη Καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας, άνοιξη, καλοκαίρι… (Εκδόσεις Πατάκη)
  • Κρατικό βραβείο και Βραβείο από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (2016) για το βιβλίο του Σ. Τριβιζά Ο μαγικός κόσμος του Φεδερίκο (Εκδόσεις Διάπλαση)
  • Βραβείο από τον Κύκλο Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (2015) για το βιβλίο της Α. Δαρλάση Το παλιόπαιδο (Εκδόσεις Πατάκη)
  • Κρατικό Βραβείο (2012) για το βιβλίο του Α. Παπαθεοδούλου Οι καλοί κι οι κακοί πειρατές (Εκδόσεις Παπαδόπουλος).

Πρόταση για διάβασμα: «Germania: Σκοτεινό Βερολίνο», του Χάραλντ Γκίλμπερς (Harald Gilbers)

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 

  • Συγγραφέας: Χάραλντ Γκίλμπερς (Harald Gilbers)
  • Μετάφραση: Βασίλης Τσαλής
  • Είδος: Ξένη Λογοτεχνία – Μυθιστόρημα, πολιτικό θρίλερ
  • Σελίδες: 367
  • Τιμή: € 17,90
  • Εκδόσεις: Μεταίχμιο

«Ένα στιβαρό θρίλερ με φόντο την πιο σκοτεινή περίοδο της Ιστορίας, το πυρετώδες κυνήγι ενός δολοφόνου μέσα στον χιτλερικό εφιάλτη αποτελεί το πρώτο μέρος της τριλογίας «Germania», με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Οπενχάιμερ.»

Τον Μάιο του 1944, στο βομβαρδισμένο Βερολίνο, ο Εβραίος πρώην επιθεωρητής της δίωξης κοινού εγκλήματος Ρίχαρντ Οπενχάιμερ, ο οποίος είναι σε διαθεσιμότητα εξαιτίας των φυλετικών νόμων του Τρίτου Ράιχ, ανακαλείται στην υπηρεσία για να συμβάλει στην εξιχνίαση μιας σειράς φόνων, τα θύματα των οποίων είναι γυναίκες ελαφρών ηθών που σχετίζονται με διαφορετικούς τρόπους με το Εθνικοσοσιαλιστικό Kόμμα. Τα θύματα, τα οποία έχουν βασανιστεί και θανατωθεί με έναν συγκεκριμένο τρόπο, ανευρίσκονται τοποθετημένα τελετουργικά κοντά σε μνημεία πεσόντων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Οπενχάιμερ δίνει διμέτωπο αγώνα: από τη μια, παλεύει να εξιχνιάσει την υπόθεση, και από την άλλη, να σώσει την ίδια του τη ζωή, αφού γνωρίζει ότι μόλις τελειώσει με την υπόθεση θα είναι στο έλεος των Ες Ες…

Έγραψαν για το βιβλίο: 

«Ένα απολαυστικό αστυνομικό μυθιστόρημα, εξόχως πολιτικό, που συνδυάζει την ιστορία με το θρίλερ».(Breoer Nachrichten)

«Ατμοσφαιρικό, ανατριχιαστικό, με εξαιρετικά πειστικούς χαρακτήρες… Σκοτεινό σαν εφιάλτης. Ένα μυθιστόρημα που θα θυμάστε για καιρό». (Das Syndikat)

«Μια ακριβής αποτύπωση της εποχής και του τόπου, μια καθηλωτική ιστορία». (WDR5)

O Χάραλντ Γκίλμπερς (Harald Gilbers) γεννήθηκε το 1969 στο Νιντερχάιν της Γερµανίας. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία και Ιστορία στο Άουγκσµπουργκ και το Μόναχο. Εργάστηκε ως δηµοσιογράφος στην τηλεόραση και ως θεατρικός σκηνοθέτης, πριν ασχοληθεί µε τη συγγραφή. Το Σκοτεινό Βερολίνο ήταν το πρώτο του βιβλίο και το πρώτο µέρος της τριλογίας Germania, για το οποίο τιµήθηκε µε το βραβείο Friedrich Glauser. Ακολούθησαν τα δύο επόµενα βιβλία της τριλογίας µε πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Οπενχάιµερ, τα οποία γνώρισαν ιδιαίτερη επιτυχία τόσο στη Γερµανία όσο και στις χώρες όπου µεταφράστηκαν (Γαλλία — Prix Historia 2016 για το δεύτερο µέρος της τριλογίας), και έπεται συνέχεια. 

Η νέα δουλειά του Mj Tom των LosOtros με τον τίτλο: «Limbus», στην Depot Gallery

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

LosOtros MIXED MEDIA on HANDMADE PAPER 100 X 150 cm 18 LJ 054 20180429_134911 (Large)
LosOtros MIXED MEDIA on HANDMADE PAPER 100 X 150 cm 21 LJ 054 20180429_135339 (Large)

Μετά από μια περίοδο σιωπής ο Mj Tom, των LosOtros, επιστρέφει στην Αθήνα για να παρουσιάσει την καινούργια δουλειά του, με τον τίτλο «Limbus«, στην Depot Gallery, στο Κολωνάκι από τις 31 Ιουλίου μέχρι τις 6 Σεπτεμβρίου 2018.

H έκθεση, ο τίτλος της οποίας, κάνει σαφή αναφορά στον Dante Alighieri, απαρτίζεται από μια σειρά έργων πολύ μεγάλων διαστάσεων, σε άσπρο και μαύρο, που αποτυπώνουν, με λιτή προσέγγιση, το βλέμμα μιας σειράς υποκειμένων. Μιλούν, καλύτερα συν-ομιλούν με το χώρο διηγούμενα ιστορίες ενώ παραμένουν βουβά, μέσα στην εύγλωττη σιωπή τους.

Εστιάζοντας, από την αρχή της διαδρομής του, σε οτιδήποτε τοποθετείται πέρα από το όριο του κοινωνά αποδεκτού, ο καλλιτέχνης αποτυπώνει με χειρουργική ακρίβεια και σχεδόν σαν νεκρές φύσεις υποκείμενα, που σκοπίμως επέλεξαν να παραμείνουν έξω από αυτό που θεωρείται κοινωνικά αποδεκτό. Και με αυτή του την επιφανειακά «απλή» επιλογή του θέματος των αγνοούμενων ή και αγνοημένων ή και σκοπίμως παραμελημένων υποκειμένων ο Mj Tom, αναλαμβάνει ουσιαστικά και την διερεύνηση αυτών των αινιγματικών ατόμων.

Και το κάνει με εξαιρετικά επιδέξιο τρόπο. Αρχικά, θολώνει τη γραμμή ανάμεσα στην τεκμηρίωση και τη συμμετοχή, γεγονός που του επιτρέπει να αποκαλύπτει τις ιστορίες και να ανακαλύπτει και αποτυπώνει την μυστηριώδης αξιοπρέπεια αυτών των ανθρώπων που συχνά παραμελούνται ή και απορρίπτονται συνειδητά. Στη συνέχεια, καταγράφει εικαστικά σε τόσο μεγάλο μέγεθος τα υποκείμενα του, που ουσιαστικά, οικειοποιούμενος δια του μεγέθους το χώρο, τα επανατοποθετεί στο προσκήνιο. Τους δίνει το χώρο. από τον οποίο παραιτήθηκαν ή τους αφαιρέθηκε ή μας παρουσιάζει κάτι από το Συλλογικό Κοινωνικό Απωθημένο. Λειτουργεί ή σωστότερα θέλει να λειτουργήσει ως παραστάτης των υποκειμένων του ή ως Τέρας της Κοινωνικής Ζωής. Στην ουσία αυτό που πραγματεύεται είναι λιγότερο τα κοινωνικά απωθημένα υποκείμενα.. και περισσότερο η ίδια η έννοια της κοινωνικής απώθησης ως πιθανή προσωπική εμπειρία, ενός εκάστου εξ υμών. Με δυο λόγια ο καθένας είναι υποψήφιος κάτοικος του Limbus.

Το αποτέλεσμα είναι μια περίπλοκη και συχνά ανοικτή κοινωνική κριτική, μια «Ανοιχτή Γλώσσα», μια σιωπηλή, ευαίσθητη ποίηση που λειτουργεί ενάντια στον κορεσμό και την καθημερινή ρύπανση από διαφόρων ειδών και στοχεύσεων Επιχορηγούμενες Αλήθειες.

Όπως σημειώνει: «Η «Limbus» δεν είναι μια έκθεση ούτε μια σειρά από εκθέσεις. Είναι στην πραγματικότητα μια ακολουθία ερωτημάτων σε οπτική μορφή, μια διακοπτόμενη αφήγηση, μια αποσπασματική ανάγνωση τμημάτων βιβλίων ξεχασμένων σε παλιά βιβλιοθήκη… ένα προσκύνημα ή μια επιστροφή σε οικεία μέρη.» Και προσθέτει: «Επιστρέφω για να διερωτηθώ τι είναι σημαντικό και τι δεν είναι, τι είναι αυτός ο χώρος, ποιοι είναι οι κανόνες που τον διέπουν και οι μηχανισμοί που επιβάλει. Γιατί βλέπουμε τα πράγματα έτσι και τι σημαίνει αυτό. Τι σημαίνει η Τέχνη σήμερα. Γιατί πρέπει να δημιουργώ έργα που ευχαριστούν ή συμμορφώνονται με τον σύγχρονο κόσμο και πολλά άλλα που θα προκύψουν στη συνέχεια.» Σχεδόν μια καμπάνια ενάντια στις Επιχορηγούμενες Αλήθειες της Youth & Beauty Culture.

LosOtros-3Ply-MIXED-MEDIA-on-HANDMADE-PAPER-70-X-150-cm-20180429_151653-Large
LosOtros MIXED MEDIA on HANDMADE PAPER 100 X 200 cm 20180425_123623 (Large)
LosOtros MIXED MEDIA on HANDMADE PAPER 100 X 325 cm 20170717_084251 (Large)
LosOtros 5Ply MIXED MEDIA on HANDMADE PAPER 100 X 355 cm 20180429_150508 (Large)

Σχετικά με τον καλλιτέχνη:
Ο εικαστικός καλλιτέχνης Mj Tom έχει επιλέξει να μην μοιράζεται οποιαδήποτε πληροφορία, αφορά το πρόσωπο του. Το 2000 ίδρυσε, με το Alter Ego του Andrea Nada, το Visual Poetry – Urban Art Group  LosOtros. Έκτοτε ζει μεταξύ Βερολίνου, Βαρκελώνης και Παρισιού. Έργα του έχουν εκτεθεί στο Λονδίνο, το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, το Μαϊάμι, το Λος Άντζελες και το Βανκούβερ.
Το σώμα της δουλειάς του περιλαμβάνει Mixed Media, κολάζ, γλυπτά, Installations και Digital Prints. Σκόπιμα ανώνυμος και ακραία προκλητικός αμφισβητεί σχεδόν οποιοδήποτε σύστημα αξιών και αντιλήψεων μας περιβάλλει…από την επίφαση της κανονικότητας και την αντίληψη μας για την ιστορία… μέχρι τον τρόπο κατανόησης της φύσης και του εαυτού μας, ως μέρος αυτής.

Όπως σημειώνει «Οι LosOtros δεν είναι ένας ή μια Ομάδα Καλλιτεχνών. Οι LosOtros είναι μια διεργασία, και μια προσπάθεια συγχρόνως, που εμπλέκει ένα μεγάλο σύνολο από ανθρώπους. Περιλαμβάνει τόσο αυτούς που δημιουργούν ή βοηθούν να δημιουργηθούν τα Έργα Τέχνης όσο και αυτούς που προσπαθούν να τα κατανοήσουν, να τα αφομοιώσουν και τέλος να τα ενσωματώσουν. Οι LosOtros πιστεύουν ότι η Τέχνη δεν είναι σημαντική επειδή υπάρχει ένας καλλιτέχνης πίσω από το Έργο, αλλά επειδή υπάρχει ένας θεατής μπροστά από αυτό. Η έννοια του Έργου Τέχνης είναι η έννοια που ο θεατής οικοδομήσει γύρω από αυτό. Οι ερμηνείες των καλλιτεχνών έχουν εξαιρετικά περιορισμένη αξία και στις περισσότερες των περιπτώσεων υπηρετούν άλλους σκοπούς. Σε ότι μας αφορά… δεν επιθυμούμε να πείσουμε κανένα και για τίποτα δεν είμαστε στην τέχνη για να προωθήσουμε τον εαυτό μας. Απλά, είναι ο τρόπος ζωής μας».

Web Site: http://losotros.eu/

Facebook: https://www.facebook.com/LosOtrosXMjTom

Facebook Event: 

https://www.facebook.com/events/447871602351615/

Εγκαίνια: 31 Ιουλίου 2018. Ώρα: 20:00 -23:00

Depot Gallery

Νεοφύτου Βάμβα 5, 106 74 Κολωνάκι – Aθήνα

Τ: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr

Facebook: depotgallery.gr

Web site: depotgallery.gr

Διάρκεια Έκθεσης: 31 Ιουλίου έως 6 Σεπτεμβρίου

Μέρες και ώρες λειτουργίας:

Τρίτη έως Παρασκευή: 14:00 – 20:00

Σάββατο 11:00 – 15:00