fbpx

«Αρετή, η Αγάπη προς την Πατρίδα», γράφει ο Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

  Μια σύντομη αναφορά στη θέση που κατείχε η έννοια πατρίδα στη συνείδηση των αρχαίων Ελλήνων, ίσως βοηθήσει τον αναγνώστη να κατανοήσει ευκολότερα το κυρίαρχο θέμα του παρόντος άρθρου κυρίως στους σημερινούς απάτριδες.

Σε όλους σχεδόν τους αξιόλογους πολιτισμούς, όλων των εποχών, οι λέξεις πατρίδα, πατριωτισμός, πατριωτικό καθήκον και τα διάφορα άλλα παράγωγά τους, λίγο ή πολύ σηματοδότησαν τα ιερά και τα όσιά τους. Ιδιαίτερα οι Έλληνες, ήδη στα πρώτα γραπτά τους κείμενα, με τα οποία γαλουχήθηκε όλος ο Δυτικός Κόσμος (Έπη Ομήρου) ύμνησαν την πατρίδα και την ανέδειξαν ως κυρίαρχη ιδεολογία και υπέρτατη αξία. «Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί πάτρις», ή «Ουδέν γλύκιον πατρίδος» τραγουδά στα έπη του ο Όμηρος. Παράλληλα όλη η Οδύσσεια είναι αφιερωμένη στον αγώνα, την πάλη, τη γλυκιά επιθυμία, το «νόστιμο ήμαρ» του ανθρώπου (Οδυσσέα) για να επιστρέψει στην πατρώα γη την Ιθάκη. Επίσης ο Θεόγνις ο Μεγαρεύς σημειώνει, μεταξύ άλλων, ότι «Ουδέν αρ’ ην φίλτερον άλλο πατρίς» (δεν υπάρχει τίποτε πιο αγαπημένο από την πατρίδα).

Αλλά και στην κλασική και ελληνιστική εποχή, οι Έλληνες ανέδειξαν την έννοια πατρίδα ως υπέρτατη ιδεολογία και ως το «τιμιώτερον, σεμνότερον και αγιότερο» όλων. Αυτό μας το διδάσκει με μια μόνο πρόταση και μας στέλνει αιώνια και πανανθρώπινα μηνύματα για την αγάπη προς την πατρίδα και ο Σωκράτης (469-399 π.Χ.), ο μέγιστος των Ελλήνων φιλόσοφος: «…μητρός τε και πατρός και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερον εστί η πατρίς και σεμνότερον και αγιότερον εν μείζονι μοίρα και παρά θεοίς και παρ’ ανθρώποις, τοις νουν έχουσιν». Αυτό διαλαλούν και διδάσκουν και πολυάριθμοι άλλοι συγγραφείς, φιλόσοφοι και ποιητές, όπως ο Ευριπίδης, ο Περίανδρος, ο Πλάτων, ο Αισχύλος, ο Επίκτητος, ο Σιμωνίδης και πολλοί άλλοι.

Υπέρτατη αξία για τους αρχαίους Έλληνες και ιδιαίτερα για το Σωκράτη είχαν οι νόμοι, και μέσω αυτών η πατρίδα, αφού προτίμησε, ως γνωστόν να πιει το κώνειο και να πεθάνει, παρά να ζήσει καταστρατηγώντας τους νόμους της πατρίδας. Άλλωστε, σύμφωνα και με τον Ξενοφώντα: «όταν οι πολίτες πειθαρχούν στους νόμους, η πατρίδα γίνεται ευδαίμων και ισχυρή».

Υπακούοντας στους νόμους και υπερασπιζόμενοι την πατρίδα έπεσαν μέχρις ενός στις Θερμοπύλες οι 300 Σπαρτιάτες με τον ηρωικό τους βασιλιά Λεωνίδα, μαζί με 700 Θεσπιείς. Την αυτοθυσία αυτή μας τη θυμίζει άλλωστε και το παρακάτω διαχρονικό επίγραμμα του τραγικού ποιητή Σιμωνίδη του Κείου, (556-469 π.Χ.), το οποίο είναι γραμμένο και στον ανδριάντα του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες: «Ω ξύν αγγέλειν Λακεδαιμονίοις, ότι τήδε κείμεθα τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». (Ξένε ανάγγειλε στους Λακεδαιμονίους ότι πέσαμε- σκοτωθήκαμε εδώ υπακούοντας στους νόμους τους).

Οι βάσεις από τις Ζάνες στην είισοδο της Ολυμπίας

 

 

Οι αθλητές που αγωνίζονταν στους πανελλήνιους αγώνες και ιδιαίτερα στους Ολυμπιακούς, αγωνίζονταν πρώτα για την πατρίδα τους, μετά για τους γονείς τους και τελευταία ίσως για τον εαυτό τους. Γι’ αυτό άλλωστε η πατρίδα γκρέμιζε ένα μέρος των τειχών της, από όπου εισέρχονταν τα παλικάρια που επέστρεφαν ως Ολυμπιονίκες.

Επίσης γι’ αυτό, όταν οι Ελλανοδίκες ήθελαν να τιμωρήσουν και να προσβάλουν κάποιον που καταστρατηγούσε τις εναγώνιες διατάξεις των Ολυμπιακών Αγώνων, έγραφαν σε ένα άγαλμα του Δία (το πλήρωνε η πατρίδα ή ο ίδιος ο αθλητής), το όνομα της πόλης του αθλητή, το όνομα του πατέρα του και του αθλητή, το αγώνισμα και το παράπτωμα. Να σημειωθεί ότι το άγαλμα αυτό το έστηναν, μαζί με άλλα παρόμοια (τις Ζάνες), στην είσοδο του Ολυμπιακού Σταδίου για να το βλέπουν όλοι οι αθλητές και οι θεατές των αγώνων, ως παράδειγμα προς αποφυγήν.

Οι Σπαρτιάτες Ολυμπιονίκες δεν θεωρούσαν την ίδια την ολυμπιακή νίκη ως αυτοσκοπό και ύψιστη τιμή, αλλά ως μέσον, αφού ως Ολυμπιονίκες θα τους επέτρεπε η πατρίδα να πολεμούν εν καιρώ πολέμου μπροστά από το βασιλιά.

Οι Σπαρτιάτες ζούσαν πρώτα και πάνω από όλα για την πατρίδα, κάτι που φαίνεται άλλωστε και από τη γνωστή ευχή της Σπαρτιάτισσας μητέρας προς το παιδί της που αναχωρούσε για τον πόλεμο: «ή ταν ή επί τας» (ή με αυτή την ασπίδα νικητής, ή πάνω σ’ αυτή την ασπίδα νεκρός).

 

Εάν μελετήσουμε διεξοδικά την αρχαιοελληνική γραμματεία θα διαπιστώσουμε, ότι η αγάπη για την πατρίδα ήταν μιά αρετή αυτονόητη, ενώ ο αγώνας και η αυτοθυσία γι’ αυτή και τους νόμους της αποτελούσαν καθήκον και ύψιστη τιμή για όλο τον αρχαίο ελληνικό κόσμο. Καλό είναι να θυμηθούν οι σημερινοί απάτριδες ορισμένα ρητά των Αρχαίων Ελλήνων:

«Θνήσκε υπέρ πατρίδος» (Δελφικά Παραγγέλματα)

«Εις οιωνός άριστος,αμύνεσθαι περί πάτρης»: Ένας είναι ο άριστος χρησμός, να αμύνεσαι για την πατρίδα. (Όμηρος)

«Ουδέν γλύκιον πατρίδος»: Τίποτε γλυκύτερο από την πατρίδα. (Όμηρος)

«Ελλήνων προμαχούντες Αθηναίων Μαραθώνι χρυσοφόρων Μήδων εστόρεσαν δύναμιν»: Οι Αθηναίοι , μαχόμενοι στην πρώτη γραμμή υπέρ των Ελλήνων, των χρυσοφόρων Μήδων την δύναμη κατέβαλαν. (Σιμωνίδης ο Κείος)

«Ει το καλώς θνήσκειν αρετής μέρος εστί μέγιστο, ημίν εκ πάντων ταύτα απένειμε τύχη. Ελλάδι γαρ σπεύδοντες ελευθερίην περιθείναι κείμεθ’αγηράντω χρώμενοι ευλογίη»: Αν ο καλός θάνατος είναι το μέγιστο μέρος της αρετής, σ’ εμάς η τύχη αυτό το δώρο μας το έδωσε επειδή, σπεύδοντας να σώσουμε την Ελλάδα μας με της ελευθερίας τα τείχη, κείμεθα στους τάφους μας, αθάνατη ευλογία έχοντας κερδίσει. (Επίγραμμα Σιμωνίδη του Κείου για τους πεσόντες στα Μηδικά)

«Ουδέν φίλτερον πατρώας γης, μακάριος δ’ όστις ευτυχών μένει εν τη ιδία αυτού πατρίδι»: Τίποτε γλυκύτερο από την πατρίδα. Και ευτυχής εκείνος που δίχως μακριά της να τον διώχνουν βάσανα, μένει στην πατρίδα του. (Ευριπίδης)

«Μητρός τε και πατρὸς και των άλλων προγόνων απάντων τιμιώτερόν εστιν η Πατρὶς και σεμνότερον και αγιώτερον και εν μείζονι μοίρα και παρα θεοίς και παρ᾿ ανθρώποις τοις νουν έχουσι»: Από τη μητέρα και τον πατέρα και όλους τους άλλους προγόνους, η πατρίδα είναι πράγμα πολυτιμότερο και σεβαστότερο και αγιότερο και ανώτερο και κατά τη γνώμη των θεών και κατά τη γνώμη των ανθρώπων που έχουν φρόνηση. (Σωκράτης, Πλάτων «Κρίτων»)

«Ώ παίδες Ελλήνων, ίτε ελευθερούτε πατρίδ’ ελευθερούτε δε παίδας, γυναίκας, θεών τε πατρώων έδη, θήκας τε προγόνων νυν υπέρ πάντων αγών»: Ω, παιδιά της Ελλάδας, εμπρός για να ελευθερώσετε την πατρίδα, τα παιδιά, τις γυναίκες, τους βωμούς των πατρώων θεών και τους τάφους των προγόνων σας. (Αισχύλος, «Πέρσαι»)

graffic painting από τον Mike D
Έργο του Αλέξανδρου Αλεξανδράκη

«You and Eye.. Για τα μάτια σας μόνο», της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

«…είμαστε νέοι άνθρωποι, έχουμε μάθει να επιχειρούμε από πάρα πολύ μικροί, αυτό ξέρουμε να κάνουμε, αυτό αγαπάμε. Ρίσκο με πολύ αγάπη και πολύ δουλειά, γίνεται επένδυση.»

Από παιδί θυμάμαι να δοκιμάζω κρυφά τα κλασικά μαύρα γυαλιά του πατέρα μου, που χωρούσαν άλλο ένα πρόσωπο σαν το δικό μου, μα και τις ταρταρούγες της μάνας μου. Αργότερα, όταν μεγάλωσα, απέκτησα σιγά-σιγά μια συλλογή γυαλιών ηλίου, που ακόμα και ο  Έλτον Τζον θα ζήλευε. Πέρα απ την προστασία που προσφέρει ως αξεσουάρ, το γυαλί, ανάλογα και πως θα το φορέσεις, δημιουργεί μια ξεχωριστή προσωπικότητα, προσθέτει μυστήριο και φυσικά ανανεώνει το στιλ.

Στην Ερμού

Περπατάω αρκετά και εδώ και 1,5 χρόνο, όταν περίπου άνοιξαν το νέο τους κατάστημα τα αδέρφια Κωνσταντίνος και Γιώργος Τζανετάκης, μου τράβηξε την προσοχή. Η βιτρίνα του @You and Eye Tzanetakis Optics , ήταν μια πρόσκληση-πρόκληση που σε τραβάει να μπεις για να δοκιμάσεις τουλάχιστον τις νέες εκκεντρικές  συλλογές μεγάλων σχεδιαστών, αλλά και πιο κλασικά κομμάτια.

Καλοκαίρι και «Μαύρα Γυαλιά Φοράω»

Κωνσταντίνος Τζανετάκης

 

Και σιγά μη χάσω την ευκαιρία για μια κουβέντα με τον Κωνσταντίνο Τζανετάκη, για το φετινό καλοκαίρι, τις τάσεις του αλλά και γενικότερα για τα οπτικά, καθώς ο οφθαλμίατρός μου λέει, πως έχω τεμπέλικα μάτια. «Από το Πάσχα και μετά είναι η καλύτερη περίοδος για μας» λέει ο κ. Τζανετάκης. «Για την αγορά από Έλληνες μα και από ξένους. Τα σκήπτρα του αγοραστικού κοινού τα κρατούν οι γυναίκες». Τι προστάζει η μόδα για φέτος;  «Οι τάσεις είναι τα μεγάλα σχήματα, oversized, πεταλούδες και aviator, ανοιχτόχρωμοι φακοί και επίσης τα πολύ μικρά vintage γυαλιά».

 

Η Φτήνια κάνει κακό στα μάτια

Όσο όμορφα κι αν είναι τα μάτια σας, χρειάζονται προστασία, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. Αξίζει λίγη οικονομία για την προστασία της υγείας μας. Τι πρέπει να προσέχουμε όταν επισκεπτόμαστε ένα κατάστημα οπτικών για να αγοράσουμε την «πανοπλία»  της όρασης μας. «Όσο αφορά τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, να είναι απορροφητικοί οι φακοί, να πληρούν τις προδιαγραφές, όπως και ο σκελετός επίσης. Και γι αυτό οι οπτικοί μιλάμε πολύ γι αυτό. Καλά γυαλιά, από εξειδικευμένα καταστήματα και όχι από πλανόδιους και μαγαζιά με αξεσουάρ. Πέρα από το θέμα μόδας και στιλ έχει να κάνει και με την υγεία, την προστασία του ματιού αλλά και του δέρματος. Πολλοί αγοράζουν ένα ζευγάρι που θα το βάλουν μόνο στη θάλασσα, αλλά τα προβλήματα θα φανούν ίσως και σύντομα. Πολλοί καρκίνοι του δέρματος ξεκινούν από την περιοχή γύρω απ τα μάτια».

Αγάπη και ρίσκο μέσα στην κρίση

Η κρίση δεν εμπόδισε τον Κωνσταντίνο και το Γιώργο Τζανετάκη να επιχειρήσουν ένα νέο άνοιγμα στην αγορά και μετά τα δύο μαγαζιά τους στο Νέο Κόσμο, θέλησαν να κατακτήσουν και το κέντρο της Αθήνας. «Θεωρώ πως στα χρόνια της κρίσης αν είσαι καλά τοποθετημένος  απ’ τα προηγούμενα χρόνια, υπάρχουν κάποιες ευκαιρίες που μπορείς να εκμεταλλευτείς. Είναι κάτι που το θέλαμε καιρό, περιμέναμε να βρούμε το σωστό σημείο, το βρήκαμε, επενδύσαμε σ αυτό. Είμαστε νέοι άνθρωποι, έχουμε μάθει να επιχειρούμε από πάρα πολύ μικροί, αυτό ξέρουμε να κάνουμε, αυτό αγαπάμε. Ρίσκο με πολύ αγάπη και πολύ δουλειά, γίνεται επένδυση»

Γυαλάκια ηλίου λοιπόν για να μην κάνουμε ρυτίδες γύρω απ τα ματάκια και το κούτελο.

Στιλ και προστασία.

Ο «Σπάρτακος» του Γιούρι Γκριγκορόβιτς στο Ηρώδειο

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«Έπειτα από Χρόνια, ο θρύλος Γιούρι Γκριγκορόβιτς επιστρέφει στο Ωδείο Ηρώδου Αττικού με κορυφαίους σολίστ του θεάτρου Μπολσόι, ζωντανή ορχήστρα και χορωδία: Grigorovich Ballet Theatre of Russia»

Ο θρύλος των Μπολσόι Γιούρι Γκριγκορόβιτς επιστρέφει στο Ηρώδειο με όλους τους συντελεστές του Γκριγκορόβιτς Μπαλέ (150 άτομα: μπαλέτο, ορχήστρα, χορωδία) αλλά και με κορυφαίους σολίστ του θεάτρου Μπολσόι παρουσιάζει τον «Σπάρτακο» του Αράμ Χατσατουριάν.

Πρόκειται για την παγκόσμια περιοδεία του εορτασμού 50 χρόνων από την πρώτη πρεμιέρα στα Μπολσόι. Επιθυμία του Γιούρι Γκριγκορόβιτς είναι αυτή η περιοδεία να φιλοξενηθεί και στο Ηρώδειο που αποτελεί το φυσικό σκηνικό της παράστασης.

 «Όταν παρουσίασα για πρώτη φορά τον Σπάρτακο στο Ηρώδειο με τα Μπολσόι ήταν τέτοια η συγκίνησή μου που έδωσα υπόσχεση να επιστρέφω κάθε φορά που μου δίνεται αυτή η δυνατότητα. Το θεωρώ το ιδανικό σκηνικό γι’ αυτή την παράσταση. Κάθε φορά προετοιμάζω την παράσταση ξανά από την αρχή με βάση αυτό το θέατρο. Και κάθε φορά που περπατάω μέσα στο θέατρο και βλέπω από πάνω την Ακρόπολη, θυμάμαι πως η Ελλάδα ήταν και θα είναι η μεγάλη μας έμπνευση. Ο κλασικός χορός είναι η δική μας γλώσσα έκφρασης. Και πηγή έμπνευσης είναι πάντα η μαγεία της τέχνης που μας έμαθαν οι Αρχαίοι Έλληνες. Ο ιδανικός χορευτής, η μπαλαρίνα πρέπει να προσέχει την σιλουέτα της, δεν πρέπει να έχει τίποτε περιττό. Είναι το απόλυτα συγκροτημένο ανθρώπινο σώμα, με βάση τα κλασικά αγάλματα της αρχαιότητας. Εμείς σε αυτό δίνουμε ζωή, προσπαθώντας να μην παραβιάζουμε την ισορροπία και την αρμονία του. Πρέπει να είμαστε σε απόλυτη συμφωνία με τους αρχαίους δημιουργούς. Η Ελλάδα –και για την τέχνη του χορού- σημαίνει πολύ περισσότερα απ’ ό,τι μπορείτε να φανταστείτε…» Γιούρι Νικολάεβιτς Γκριγκορόβιτς, 2018

Γιούρι Γκριγκορόβιτς
Αράμ Χατσατουριάν

Ο Σπάρτακος  του  Αράμ Χατσατουριάν είναι ένα μοναδικό έργο για μπαλέτο βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα από την αρχαία ιστορία. Ο ήρωας ήταν μονομάχος θρακικής καταγωγής, που ηγήθηκε μεγάλης επανάστασης δούλων και άλλων καταπιεσμένων εναντίον των Ρωμαίων τον 1ο προχριστιανικό αιώνα, όταν η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν αήττητη. Ο δούλος μονομάχος, που επαναστάτησε στην καρδιά της Ιταλίας και έμεινε ασύλληπτος για τρία χρόνια, αποτέλεσε ένα ισχυρό πλήγμα για το γόητρο της Αυτοκρατορίας και αναδείχθηκε σε σύμβολο ηρωισμού και ελευθερίας. Πρώτα, ο αρμενικής καταγωγής Ρώσος συνθέτης συνέθεσε μια εξαίσια και επική μουσική για το μπαλέτο Σπάρτακος (1956), εμπνεόμενος καθαρά από τη λαϊκή παράδοση του τόπου του. Στη συνέχεια, ο  χορευτής Γιούρι Νικολάγεβιτς Γκριγκόροβιτς  που είναι ο σπουδαιότερος εν ζωή Ρώσος χορογράφος, δημιούργησε την εκπληκτική και δυναμική χορογραφία του Σπάρτακου με ομολογουμένως μεγάλες τεχνικές δυσκολίες για τους χορευτές. Η πρεμιέρα του έργου έγινε το 1968. Οι λάτρεις του μπαλέτου θεωρούν τον Σπάρτακο υπέροχο συνδυασμό μουσικής και χορογραφίας και ένα από τα κορυφαία έργα του κλασικού ρεπερτορίου.

 

Ο Γιούρι  Γκριγκόροβιτς μιλάει για τον Σπάρτακο: «Η διαμάχη του Καλού με το Κακό που αντιπροσωπεύει ο Σπάρτακος είναι διαχρονική, ή καλύτερα σύγχρονη και κλασική μαζί, κάτι που την καθιστά συνώνυμη με την ίδια την αιωνιότητα. Παράλληλα, με εντυπωσίασε το πώς ο Χατσατουριάν εξέφρασε με γλυπτική ακρίβεια και δυναμικότητα αυτή την πάλη. Δεν δημιούργησε απλώς συναρπαστικές μελωδίες που μαγεύουν με τη δραματικότητά τους, αλλά πραγματική μουσική μπαλέτου, ικανή να εκφράσει βαθιά συναισθήματα και να προσφέρει δυνατές συγκινήσεις. Το 1968  λοιπόν και ενώ είχα ήδη γίνει καλλιτεχνικός διευθυντής του μπαλέτου Μπολσόι αποφάσισα να παρουσιάσω τη δική μου εκδοχή πάνω στη μουσική του Χατσατουριάν. Η βάση του “Σπάρτακου” είναι το κλασικό στοιχείο, εμπλουτισμένο όμως με κάποιες  σύγχρονες πινελιές. Στη σύγκριση αυτών των δύο μπορείς να διακρίνεις την αντοχή του κλασικού στον χρόνο και την ικανότητά του να είναι εξίσου σύγχρονο. Η πολιτική αλλάζει, τα καθεστώτα πέφτουν, ο “Σπάρτακος” όμως παραμένει ζωντανός εκφράζοντας υψηλά επιτεύγματα και αιώνιες συγκρούσεις: την επιθυμία για ελευθερία, την αγάπη και το μίσος. Για μένα ο “Σπάρτακος” είναι το σύμβολο των ομαδικών ανθρώπινων αγώνων. Το 1977 στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού παρουσιάστηκαν από το θέατρο Μπολσόι τα μπαλέτα «Σπάρτακος», «Ζιζέλ», «Λίμνη των κύκνων». Χόρευαν η Νατάλια Μπεσμέρτνοβα και ο Μιχαήλ Λαβρόβσκι, η Εκατερίνα Μαξίμοβα και ο Βλαντίμιρ Βασίλιεβ, η Νίνα Τιμοφέγιέβα με τον Μαρίς Λιέπα και ο Αλεξάντρ Μπογκατιριόβ. Το ιστορικό αμφιθέατρο κάτω από την Ακρόπολη ήταν κατάμεστο. Χορεύαμε, με τα μάτια μας να βλέπουν από πάνω τον Παρθενώνα. Και μας φαινόταν τότε, πως το κλασικό μπαλέτο συναντιέται με το αιώνιο αρχαίο κλασικό, αυτό που έδωσε την αισθητική στον κλασικό χορό. Νιώσαμε τους εαυτούς μας να αγγίζουμε την ενέργεια του τεράστιου πολιτισμού των αρχαίων Ελλήνων. Νιώθω συγκίνηση και δέος που θα το παρουσιάσω ξανά με τη νέα γενιά χορευτών και μάλιστα στην επέτειο των 50 χρόνων από την πρώτη του πρεμιέρα στο Μπολσόι. Αλλά κυρίως νιώθω συγκίνηση που θα ξαναέρθω στην γενέτειρα του Θεάτρου – αυτής της σπουδαίας ανακάλυψης, χωρίς την οποία δεν μπορούμε να φανταστούμε την ζωή μας…»

Ωδείο Ηρώδου Αττικού Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2018 και ώρα 20.30΄

Στοιχεία Παράστασης

Μπαλέτο σε τρείς πράξεις, δώδεκα σκηνές και εννέα μονολόγους.

Δραματουργική επεξεργασία: Γιούρι Γκριγκορόβιτς βασισμένο στο βιβλίο του Ραφαέλο Τζιοβανόλι πάνω σε γεγονότα από την αρχαία ιστορία και σε σενάριο Ν.Βολκόφ).

Παραγωγή – Χορογραφία: Γιούρι Γκριγκορόβιτς

Σκηνικά – Κοστούμια: Σιμόν Βιρσαλάτζε

Διάρκεια: Δύο ώρες και σαράντα λεπτά μαζί με δύο διαλείμματα

Οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι ερμηνεύονται από κορυφαίους σολίστ των Μπαλέτων Μπολσόι. Συγκεκριμένα η διανομή έχει ως εξής:

Σπάρτακος: DENIS RODKIN (Ντένις Ρόντκιν) Πρώτος σολίστ (Principal Dancer) του θεάτρου Μπολσόι

Κράσσος: ALEXANDER VOLCHKOV (Αλεξάντερ Βολτσκόβ) Πρώτος σολίστ (Principal Dancer) του θεάτρου Μπολσόι

Αίγινα: EKATERINA SHIPULINA (Εκατερίνα Σιπούλινα) Πρώτη σολίστ (Principal Dancer) του θεάτρου Μπολσόι

Φρυγία: MARIA VINOGRATOVA (Μαρία Βινογκράτοβα) Πρώτη σολίστ (Leading Soloist) του θεάτρου Μπολσόι

 Τιμές Εισιτηρίων:

ΑΝΩ ΔΙΑΖΩΜΑ: ΚΑΝΟΝΙΚΟ 30 ΕΥΡΩ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΟ: 26 ΕΥΡΩ

Γ ΖΩΝΗ: 45 ΕΥΡΩ

Β ΖΩΝΗ: 65 ΕΥΡΩ

Α ΖΩΝΗ: 85 ΕΥΡΩ

ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΖΩΝΗ ΚΕΡΚΙΔΑ Β ΚΑΙ Δ: 100 ΕΥΡΩ

ΔΙΑΚΕΚΡΙΜΕΝΗ ΖΩΝΗ ΚΕΡΚΙΔΑ Γ: 115 ΕΥΡΩ

 

 

Εισιτήρια: 211 7701 700

www.viva.gr

11876

σε όλα τα φυσικά σημεία των καταστημάτων

Seven Spots, Reload, Media Markt, Βιβλιοπωλεία Ευριπίδης, Viva Kiosk στην Τεχνόπολη, αθηνόραμα gr. Yioleni’s, viva Kiosk στο Σύνταγμα

Γιούρι Γκριγκορόβιτς
Ο Γιούρι Γκριγκορόβιτς με την Ρώσο Πρωθυπουργό Ντιμίτρι Μεντβέντεφ

Γιούρι Νικολάγιεβιτς Γκριγκορόβιτς (YURI NIKOLAEYICH GRIGOROVICH)

«Όταν με ρωτάνε πολλοί πώς περνάω μια συνηθισμένη μέρα τους λέω: Κατά κανόνα το πρωί θέατρο, το μεσημέρι θέατρο και το απόγευμα θέατρο. Σας ευχαριστούμε πολύ, αγαπητοί μας Έλληνες που ανακαλύψατε το Θέατρο. Τι θα ήμασταν χωρίς αυτή τη μεγάλη εφεύρεση που έγινε η ζωή μας…»

Ο Γιούρι Νικολάεβιτς Γκριγκορόβιτς γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1927 στο Λένινγκραντ (σήμερα Αγία Πετρούπολη).  Σπούδασε στην Κρατική Σχολή της Αγίας Πετρούπολης με τους Μπορίς Σαβρόβ και Αλεξέι Πίσαρεβ. Μετά την αποφοίτησή του, το 1946, έγινε δεκτός απ’ τα μπαλέτα του Λένινγκραντ Κίροφ (σήμερα Μαρίινσκι), όπου χόρεψε ως σολίστ. Άρχισε να χορογραφεί στο Gorkiy Leningrad Pallas όπου το 1947 ανέβασε τα πρώτα του μπαλέτα Aistenok και Slovianskie Tantsi. Ένα χρόνο αργότερα ανέβασε τη παράσταση Semero Bratiev. Το ντεμπούτο του ως χορογράφος στα Κίροφ το έκανε το 1957 και αυτό όπως αποδείχθηκε ήταν καθοριστικό βήμα για την τέχνη του μπαλέτου στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα.  Στα Κίροφ (Μαρίινσκι) εργάστηκε ως  Ballet-Master απ’ το 1961 έως το 1964 και παρουσίασε χορογραφίες όπως το Πέτρινο λουλούδι και Η εποχή της αγάπης.

Από το 1964 έως το 1995 έγινε ο πρώτος Ballet-Master αλλά και καλλιτεχνικός διευθυντής του Θεάτρου Μπολσόι και κατά την περίοδο αυτή τα Μπολσόι έκαναν πάνω από 100 χρυσές παγκόσμιες περιοδείες. Εκεί παρουσίασε μεγάλες χορογραφίες σε ιστορικές παραστάσεις όπως:  Καρυοθραύστης (1966), Σπάρτακος (1967) και Ιβάν ο Τρομερός (1975), ενώ διασκεύασε και διάσημα έργα όπως Λίμνη των Κύκνων, Η Ωραία Κοιμωμένη. Η περίοδος αυτή χαρακτηρίστηκε ως η μεγαλύτερη καλλιτεχνική άνθηση του συγκεκριμένου θεάτρου, η παγκόσμια αναγνώριση και το κύρος του οποίου έκαναν τα Μπολσόι συνώνυμο της καλλιτεχνικής αριστείας στο μπαλέτο. Το 1995 ο Γιούρι Γκριγκορόβιτς αφήνει τα  Μπολσόι και δουλεύει με ομάδες από τη Ρωσία και από άλλες χώρες, προετοιμάζοντας παράλληλα την πρώτη του παράσταση στην πόλη του Κρασνοντάρ με τη δική του ομάδα γνωστή πλέον ως Grigorovich Ballet Theatre. Το 1996 ανεβάζει την παράσταση Χρυσή εποχή σε μουσική Σοστακόβιτς και από τότε πραγματοποιεί με την ομάδα του Grigorovich Ballet Theatre περιοδείες σε όλο τον κόσμο. Το 2001 ο Γιούρι Γκριγκορόβιτς επέστρεψε στα Μπολσόι και απ’ το 2008 είναι μόνιμος καθηγητής, χορογράφος και ballet-master της διάσημης ομάδας μπαλέτου, μοιράζοντας τον χρόνο του για να ετοιμάζει παραγωγές στα Bolshoi αλλά και στην ομάδα του Grigorovich Ballet.

Ο Γιούρι Γκριγκορόβιτς έχει λάβει πάνω από 40 κρατικούς τιμητικούς τίτλους και διακρίσεις, μεταξύ των οποίων:

  • Για την προσφορά του στην τέχνη και τη διάδοση του Εθνικού πολιτισμού της Ρωσίας
  • Εθνικός Καλλιτέχνης της Ρωσίας το  1973
  • Εθνικός Ήρωας της Ρωσίας το 1986
  • Για τα κατορθώματα υπέρ του Έθνους το 2007 (μετάλλιο)

Επίσης:

  • Το 1980 διατέλεσε Χορογράφος- Ballet Master των τελετών Έναρξης και Λήξης της Ολυμπιάδας της Μόσχας.
  • Πρόεδρος του Διεθνούς Διαγωνισμού Καλλιτεχνών Μπαλέτου στην Μόσχα
  • Πρόεδρος του Διεθνούς Διαγωνισμού Καλλιτεχνών Μπαλέτου «Σερζ Λιφάρ»
  • Πρόεδρος του Διεθνούς Διαγωνισμού Εφήβων Καλλιτεχνών Κλασικού Χορού «Russian Young Ballet»
  • Απ’ το 1974 έως το 1998 καθηγητής του τμήματος ballet masters του Εθνικού Ωδείου του Λένινγκραντ
  • Απ’ το 1998 προϊστάμενος του Τμήματος Χορογραφίας και Μπαλέτου στην Κρατική Ακαδημία Χορογραφίας στην Μόσχα
  • Απ’ το 1989 είναι Πρόεδρος της Διεθνούς Ένωσης Χορογράφω
  • Απ’ το 1992 είναι Πρόεδρος του προγράμματος «Benois de la danse» υπό την αιγίδα της UNESCO

Ο Γιούρι Γκριγκορόβιτς, στα τέλη Οκτωβρίου του 2011, εγκαινίασε τη νέα σκηνή των Μπολσόι με την παράσταση Η Ωραία Κοιμωμένη, ενώ στα τέλη του 2011, του απονεμήθηκε από τον πρόεδρο της Ρωσίας ο ανώτατος τίτλος για την προσφορά στην πατρίδα και την τέχνη. Στις 2 Ιανουαρίου του 2018 έγινε 91 χρονών.

Έχουν μιλήσει γι αυτόν:

«Ο Γιούρι Γκριγκορόβιτς είναι αυτή η σπανιότητα. Στο κοινό πνεύμα ένας άντρας με τεράστιο ταλέντο, που είναι συνεχώς υποκινούμενος από το καλλιτεχνικό του όραμα να δημιουργήσει λαμπρότητα σε βαθμό επιχορήγησης για το κοινό του όπως και για τους χορευτές του» Aram Khachaturian

«Όταν μετά από πάρα πολλά χρόνια, τα Μαρίινσκι ήρθαν για περιοδεία στη Μόσχα, πήγα και είδα τη χορογραφία του Γκριγκορόβιτς Ο θρύλος της αγάπης, που είχε γράψει το 1961, την εποχή που ήταν στα Κίροφ. Αισθάνθηκα και πάλι τη μεγάλη του δύναμη. Για μέρες μετά κοιμόμουν και ξύπναγα με την μαγική αυτή χορογραφία και μετάνιωνα που δεν χορεύω πιά…» Galina Ulanova

«Ευπροσήγορες κριτικές ήταν γνωστές με το να χαρακτηρίζουν τις αξίες του Γκριγκορόβιτς ως παρωχημένες. Η αλήθεια είναι ότι το μπαλέτο του έχει την ποιότητα της αιωνιότητας, όπως τα αλπικά λιβάδια στις βουνοκορφές γεμίζουν λουλούδια κάθε άνοιξη. Είναι δυνατόν ένα αλπικό λιβάδι να γίνει παρωχημένο;» Maurice Béjart

«Η κάθε πρόβα με τον Γκριγκορόβιτς έχει ανεκτίμητη αξία για κάθε χορευτή, κάθε σολίστα, για το μπαλέτο στο σύνολο του..» Svetlana Zakharova

«Έχει δημιουργήσει έναν αριθμό από μοναδικές παραγωγές για τα αστέρια του μπαλέτου, δίνοντας τους το υλικό με βάση το οποίο θα μπορούσαν να αναπτυχθούν. Σπουδαίοι χορογράφοι είναι ένα σπάνιο φαινόμενο και μόλις συναντήσω έναν, πάντα σκέφτομαι την Ιαπωνία όπου οι μεγάλοι καλλιτέχνες είναι γνωστοί έως εθνικοί θησαυροί.» Robert Joffrey

Σιμόν Βιρσαλάτζε (SIMON VIRSALADZE) – Σκηνογράφος – ενδυματολόγος

Ο Σιμόν Μπαγράτοβιτς Βιρσαλάτζε γεννήθηκε το 1909 στην Τιφλίδα. Απόφοιτος της Κρατικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Τιφλίδας, του Ανώτατου Καλλιτεχνικού και Τεχνολογικού Πανεπιστημίου του Λένινγκραντ και της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Λένινγκραντ. Το 1927 ξεκινάει την καριέρα του στο Κρατικό Θέατρο Μπαλέτου της Τιφλίδας. Το 1937 δέχτηκε πρόταση απ’ το Θέατρο Κίροφ (νυν Μαρίινσκι) όπου ήταν ο βασικός σκηνογράφος, και εκεί γνώρισε τον Γιούρι Γκριγκορόβιτς και έγινε ο μόνιμος σκηνογράφος στα μπαλέτα του, τόσο στα Μπολσόι όσο και στο Grigorovich Ballet. Για τη σκηνογραφία του στο μπαλέτο Σπάρτακος του απονεμήθηκε το Βραβείο Λένιν. Το 1957 και το 1976 του απονεμήθηκε ο τίτλος του Εθνικού Καλλιτέχνη της Ρωσίας. Το πρώτο έργο στο οποίο συνεργάστηκαν ήταν το Πέτρινο λουλούδι το 1957 στα Κίροφ. Ο Σιμόν Βιρσαλάτζε δημιούργησε τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης Ωραία Κοιμωμένη για δύο παραγωγές και δύο διαφορετικές πρεμιέρες των Μπολσόι, και οι δύο σε χορογραφία Γκριγκορόβιτς. Η πρώτη ήταν το 1963 και η δεύτερη το 1973.

Άλλα έργα στα οποία συνεργάστηκαν είναι: Σπάρτακος, Καρυοθραύστης, Ο θρύλος της αγάπης, Ιβάν ο Τρομέρος, Ραϊμόντα κ.α. Απεβίωσε το 1989 και από τότε ο Γιούρι Γκριγκορόβιτς ακολουθεί πιστά τα σχέδια του για τις παραστάσεις τους και δημιουργεί σκηνικά και κοστούμια πάνω σε αυτά τα αρχικά σχέδια, για κάθε παράσταση από αυτές που είχαν συνεργαστεί.

Σιμόν Μπαγράτοβιτς Βιρσαλάτζε

Opening night της ομαδικής εικαστικής έκθεσης: «Κάλαϊς» στην Dépôt Αrt gallery (χορηγός επικοινωνίας InTown Post)

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η αθρόα προσέλευση πλήθος κόσμου, φιλότεχνων, συλλεκτών, ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών, επιχειρηματιών, χαρακτήρισε τα εγκαίνια της ομαδικής εικαστικής έκθεσης «Κάλαϊς» στην Dépôt Αrt gallery (Νεοφύτου Βάμβα 5, Κολωνάκι).

Αντόνιο Αρμάνι της σχολής ARMANI MUSICAL THEATER CENTER και η βραβευμένη σκηνοθέτης Μαρία Κατσιώνη
Η συμμετέχουσα εικαστικός Ελένη Σαμέλη Βαρουξάκη με την διεθνή τεχνοκριτικό κι ιστορικό τέχνης κ. Έμμυ Βαρουξάκη

Για μια ακόμη φορά ο φιλόξενος χώρος της Dépôt Αrt gallery κατακλύστηκε από κόσμο που εξέφρασε τα θετικά του σχόλια κι εντυπώσεις σχετικά με τα έργα των 66 σύγχρονων εικαστικών που εκθέτουν και γεμίζουν με χρώμα τους χώρους της έκθεσης.  

Την έκθεση επιμελείται ο Ιστορικός Τέχνης κι επίκουρος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνος Βαφειάδης μαζί με την Ιστορικό Τέχνης Όλγα Λατουσάκη, ενώ για το concept, την  οργάνωση και την  επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

Η φωτογράφος κ. Ένη Κούκουλα, ο δημοσιογράφος της εφημερίδας "Η Καθημερινή" κ. Νίκος Βατόπουλος, και η συμμετέχουσα εικαστικός κ. Αθηνά Χατζή
Ο υπεύθυνος για το concept, την οργάνωση και την επικοινωνία της έκθεσης Δημήτρης Λαζάρου με τη συμμετέχουσα εικαστικό κ. Παλίντα Γεωργουλάκου.

66 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας, έχοντας σαν έμπνευση την Ελληνιστική λέξη Κάλαϊς

Κάλαϊς (πολύτιμος λίθος χρώματος τυρκουάζ) [ρήμα: καλαΐζω > μετοχή: ο καλαΐζων > γαλαΐζων > γαλάζιος)

Στην έκθεση συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Christina Pancess // Eleni Gkinosati // Evi Kirma // Hanna Schibel // Nina Aspeta // Sonke // Victor Bakker // Αντώνης Αντζουλίδης // Έλενα Αντωνίου // Μαρία Αποστόλου // Σταύρος Αποστόλου // Μαρία Αργυρακοπούλου // Ελένη Σαμέλη Βαρουξάκη // Κωνσταντίνος Βαφειάδης // Κωνσταντίνος Βερούτης // Ήβη Γαβριηλίδη // Αντρέας Γαβριλιάδης // Παλίντα Γεωργουλάκου // Μίνα Γκελντή // Μανταλένα Γκινοσάτη // Βερονίκη Δαμιανίδου // Δικαία Δεσποτάκη // Τάσος Δήμος // Εύα Διβάρη // Τάνια Δρογώση // Γεράσιμος Θωμάς // Ευδοκία Θωμοπούλου // Ιωάννα Τ. // Λεωνίδας Καμπανάκης // Εβίτα Κανέλλου // Κατερίνα Καρακατσάνη // Σπύρος Καράμπελας // Ιωάννα Καρδιακού // Γεωργία Κοκκίνη // Γιώργος Κουβέλης // Ελένη Κύρου Τσακάλου // Νάντια Κωνσταντοπούλου // Κατερίνα Μαυρολέων // Λίζα Βασιλάτου Μέρλιν // Κωνσταντίνα Μηνά // Μάτα Μπίγαλη // Νίκη Μπίγαλη // Βασιλική Μπλούκου // Μπέττυ Μπογιατζή // Αναστασία Ντόντη // Ειρήνη Παγώνη // Δέσποινα Πανταζή // Σοφία Παπαθανάση // Ευδοξία Παπασάββα // Σμαράγδα Παπούλια // Γιώργος Παρτσινέβελος // Βασίλειος Πάτας // Ειρήνη Πετροπούλου // Νάντια Ράπτη // Νατάσσα Ραχωβίτσα // Δημήτρης Ριμπάς // Μαρία Ρουφάνη // Κώστας Σπηλιωτόπουλος (ERIC COSPI) // Σοφία Σταύρου // Μαίρη Στεφάνου // Γιάννης Τζομάκας // Μαρία Φίλη // Πέγκυ Χαραμή // Αθηνά Χατζή // Κατερίνα Χορταριά // Νάγια Χρυσανθακοπούλου

Την έκθεση συνοδεύει κατάλογος 32 σελίδων, ο οποίος διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ!

Οι συμμετέχουσες εικαστικοί Τάνια Δρογώση, Μαρία Φίλη και Μαρία Αποστόλου
Η κ. Τέρρυ Παγανοπούλου, editor in chied του Vesper magazine
Άποψη από την προσέλευση των φιλότεχνων στα εγκαίνια της έκθεσης.

 

Γενικές Πληροφορίες: 

Επιμέλεια & κείμενα έκθεσης: :  Κωνσταντίνος Βαφειάδης – Όλγα Λατουσάκη

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: repdla@hotmail.com

Επιμέλεια video έκθεσης: Τάσος Πέτσας

Η instrumental σύνθεση «Love (Unlimited)», που συνοδεύει μουσικά το video της έκθεσης είναι του δημιουργού Τάσου Πέτσα.

 

Youtube link: https://www.youtube.com/watch?v=o4qrR2HE73Q

Φωτογραφίες εγκαινίων: Σοφία Μανώλη (mail: sofiamanoli.sm@gmail.com)

Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μαρία Συρρή 

 

Διάρκεια έκθεσης: 19 Ιουνίου έως 30 Ιουνίου 2018

 

Facebook link: https://www.facebook.com/events/176789159829581/

Νεοφύτου Βάμβα 5 – 106 74 Κολωνάκι Αθήνα

Τηλ επικοινωνίας: 210 3648174

e-mail:info@depotgallery.gr

Facebook:depotgallery.gr

Web site:www.depotgallery.gr

    Ώρες λειτουργίας:

Τρίτη έως Παρασκευή 14:00– 20:00

Σάββατο 11:00 –15:00

Κυριακή κλειστά

   Δευτέρα κατόπιν ραντεβού

      Είσοδος Ελεύθερη

 

««Ηρωικός», Γάλλος Δον Ζουάν για γέλια, το Sicario Νο 2 και μια Αγκάθα Κρίστι για σασπένς»: οι ταινίες της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Απόψε, σκέφτηκα να γράψω για σινεμά, έχοντας παρεάκι αυτό το πραγματικά θαυμάσιο μουσικό άκουσμα, που ονομάζεται Michael Kiwanuka (προφέρεται: Μάικλ Κιγουανιούκα). Ο 31χρονος Αφρο-άγγλος τα τελευταία χρόνια σαρώνει με τις μελωδίες του. Βραβευμένος μουσικός, στιχουργός, είναι από τις προτάσεις του μουσικού στερεώματος που λες αβίαστα, ότι το κύρος του παλιού ανταμώνει τον σεβασμό και την έμπνευση του σύγχρονου. Ο Μάικλ είναι ξεχωριστός καλλιτέχνης, βαθιά ονειροπόλος, αισθαντικός, άψογος μουσικός, καθαρή, βαθιά φωνή, ενώ τα στιχάκια και οι μελωδίες του ανασύρουν γόνιμα μια εποχή, που ιστορικά έχει καταγραφεί ως η απόλυτη ολοκλήρωση στο πεντάγραμμο της rock & soul. Τον ακούς και θαρρείς, πως παίζει μαύρη φολκ με τον Ρίτσι Χέιβενς ή μεταμορφώνεται σε frontman του Μάρβιν Γκέι, του Ότις Ρέντινγκ, των Temptations, των War και του Κέρτις Μέιφιλντ, παίρνοντας μέτρο στις μπαλάντες του Βαν Μόρισον. Ο υπέροχος chieftain Μάικλ Κιγουανιούκα, γεννημένος στην υποβαθμισμένη περιοχή Μάσγουελ Χιλ του βορινού Λονδίνου, κατάφερε να πλέξει το δικό του μαγικό χαλί και να απογειωθεί από την ανέχεια με κατεύθυνση τον γαλαξία της αναγνώρισης, συν-ταξιδεύοντας με τον ομόσταυλo, τον επίσης, εκπληκτικό, Αμερικανό jazz rock performer Κέρτις Χάρντιγκ (Curtis Harding). Καύσιμο του Μάικλ είναι η soul music των πολλών οκτανίων και η πορεία του γλιστρά, προσανατολισμένη με ακρίβεια, στην καθρεπτίζουσα επιφάνεια των υγρών, μαύρων δρόμων της Motown και της Atlantic records, πάντα, με αυθεντικά όργανα, μίλια μακριά από τον απροσάρμοστο, παραμορφωμένο, ψηφιακό ήχο των νέων μουσικών συνόλων της στιγμιαίας επιτυχίας. Ο Μάικλ ήρθε για να μείνει και να γράψει το προσωπικό του οκτάστηλο στην εφημερίδα των εξαιρετικών μουσικών. Άλλωστε η Αγγλία παραμένει η μεγάλη «μουσικομάνα», όπως και η Ιρλανδία, με τα αμέτρητα κρυφά, μουσικά χαρτιά. Καθώς αναφέρουμε την Ιρλανδία, ο  Μάικλ Κιγουανιούκα, που μοσχοβολά μαύρο ρόδο, θα σας θυμίσει έντονα εκείνον τον φανταστικό και πληθωρικό Ιρλανδό, τραγουδισταρά, τον Άντριου Στρονγκ, από την ταινία του Άλαν Πάρκερ «The Commitments» (1991). Με την μόνη διαφορά, ότι εδώ ο Μάικλ κέρδισε το όνειρο του. Συντροφιά, λοιπόν, με την μουσική του Μάικλ Κιγουανιούκα ας μιλήσουμε για σινεμά…. Ταιριάζει!           

«Καρδιοκατακτητής»

(Le Retour du Heros)

 

  • Είδος: Ερωτική κομεντί εποχής
  • Σκηνοθεσία: Λοράν Τιράρ
  • Με τους: Ζαν Ντιζαρντάν, Μελανί Λοράν, Νοεμί Μερλάντ
  • Διάρκεια: 90’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Καλή γαλλική κωμωδία έχω να απολαύσω από το 2008 και την ταινία «Είναι Τρελοί Αυτοί Οι Βόρειοι». Παραδοσιακά η χώρα, δημιούργησε την δική της, ξεχωριστή σχολή στο δροσερό λιβάδι του κινηματογραφικού γέλιου, αγγίζοντας προσεκτικά τις ακμές της μπαλαφάρας, αλλά και της σάτιρας με αξέχαστους πρωταγωνιστές, ξεκινώντας από τον εκπληκτικό Φερνάν Ζοζέφ Ντεζιρέ Κονσταντέν, κατά κόσμο Φερναντέλ, τον πολυσχιδή, άηχο Ζακ Τατί, την ήρεμη δύναμη Αντρέ Ραιμπούρ, γνωστό και ως Μπουρβίλ, τον εκφραστικό Λουί ντε Φινές, έως τον τελευταίο της μεγάλης φουρνιάς κωμικών, τον ξανθό Πιέρ Ρισάρ, ο οποίος ακόμα παίζει. Έπειτα από αυτό το τσουνάμι κωμικών ηθοποιών και ταινιών γέλιου η γαλλική κωμωδία είτε χάθηκε από το πρώτο κινηματογραφικό πλάνο, είτε άρχισαν οι χαζομάρες με αποτέλεσμα το είδος να ξεπέσει. Ελάχιστες είναι πια οι γαλλικές κωμωδίες καταστάσεων, που κινούνται ευπρεπώς στην ηθογραφία, παντρεύοντας το αστείο με τις γελοίες και παρατραβηγμένες συνήθειες των μπουρζουά. Εδώ υπάρχει ένα απλό σκαρίφημα με ένα ευχάριστο κινηματογραφικό ντουέτο ανδρός γυναικός, που ρέει σαν επιτραπέζιος οίνος. Δηλαδή πίνεται αλλά δεν είναι «τετραετούς ωρίμανσης».

Στην Γαλλία του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1809 ο γοητευτικός, νάρκισσος, επιπόλαιος και καπάτσος λοχαγός Νεβίλ (Ζαν Ντιζαρντάν – καλός) ζητάει από τους οικονομικά εύρωστους γονείς να νυμφευθεί την μια από τις δυο θυγατέρες τους, την χαζοχαρούμενη κόρη τους, την νεαρή Πολίν (Νοεμί Μερλάντ – καλή). Οι γονείς ευχαριστημένοι από την επιθυμία του σπουδαίου λοχαγού αποδέχονται την πρόταση και πριν ακόμα γίνουν οι αρραβώνες το στρατιωτικό καθήκον καλεί τον Νεβίλ στο μέτωπο των ναπολεόντειων πολέμων εναντίων των Αυστριακών. Δίνει υπόσχεση καρδιάς στην αφελή Πολίν, πως κάθε ημέρα θα της γράφει, υπόσχεση που, φυσικά, ο λοχαγός δεν την τηρεί με συνέπεια η ερωτευμένη νεαρά να πέσει σε βαθιά μελαγχολία. Ένα βαρύ κρυολόγημα σε συνδυασμό με την κατάθλιψη η Πολίν κινδυνεύει να πεθάνει και γράμμα δεν λαμβάνει. Η μεγαλύτερη σε ηλικία αδελφή της, η σκεπτόμενη και απελευθερωμένη, η ολίγον φεμινίστρια και κατά των αστικών συνηθειών Ελιζαμπέθ (Μελανί Λοράν – πολύ καλή), γνωρίζοντας τι κουμάσι είναι λοχαγός, για να σώσει την αδελφή της από τον θάνατο, γράφει γράμμα ως Νεβίλ και το διαβάζει στην ερωτοχτυπημένη Πολίν, η οποία, ω του θαύματος, συνέρχεται αμέσως. Αρχίζει μια αλληλογραφία, που τις απαντήσεις τις συντάσσει η Ελιζαμπέθ, φτιάχνοντας στα μάτια της Πολίν έναν ηρωικό λοχαγό, που τελικά πέφτει νεκρός στην μάχη, γνωρίζοντας, ότι ο Νεβίλ δεν πρόκειται ποτέ να εμφανιστεί. Η Πολίν το παίρνει απόφαση, πως ο αγαπημένος της λοχαγός σκοτώθηκε ηρωικά σε μια μάχη κάπου στην Ασία και παντρεύεται έναν γλυκανάλατο τύπο για να φτιάξουν οικογένεια. Ο λοχαγός είναι όμως ζωντανός, λιποτάκτης και ως άξεστος ρακένδυτος γυρολόγος εμφανίζεται στην πόλη. Η Ελιζαμπέθ προσπαθεί να τον κρατήσει μακριά από την αδελφή της, αλλά ο Νεβίλ παίρνει τα πάνω του και επιστρέφει στο σατό λαμπερός, φορώντας την στολή του όχι για να διεκδικήσει την Πολίν, αλλά για να παίξει τον ρόλο του ήρωα και του επιχειρηματία, όπως τον παρουσίαζε στα γράμματα της η Ελιζαμπέθ. Χαίρει εκτιμήσεως από την κοινότητα των μεγαλοαστών, κερδίζει χρήματα από ανύπαρκτα ορυχεία που αραδιάζει στους αδαείς και η Ελιζαμπέθ είναι έτοιμη να μαρτυρήσει σε όλους το ψέμα όταν ο λοχαγός ζητάει από τον πατέρα της να την κάνει γυναίκα του.

Απλή, λιτή ως παραγωγή ακόμα και αν είναι ταινία ιστορικής περιόδου, ένα σατό (οι Γάλλοι έχουν άπειρα από αυτά) καμιά εξηνταριά κοστούμια, μερικά αλογάκια και δυο άμαξες και να μια κωμωδία με φόντο τον 19ο αιώνα. Ο Γάλλος σκηνοθέτης Λοράν Τιράρ των ταινιών του «Μικρού Νικόλα», της κομεντί «Στάσου στο Ύψος σου» και του αποτυχημένου «Αστερίξ και Οβελίξ στην Βρετανία» σκοράρει στην καλή κινηματογραφική χημεία ανάμεσα στον ωραίο και οσκαροβραβευμένο Ζαν Ντιζαρντάν («The Artist», «Στάσου στο Ύψος σου») και στην επίσης γοητευτική  Μελανί Λοράν («Άδωξοι Μπάσταρδη», «Η Συμμορία των Μάγων», «Ο Άνθρωπος Αντίγραφο», «Οι Πρωτάρηδες»). Με μισή ντουζίνα από έξυπνες σεκάνς που τραβούν το γέλιο από το υπογάστριο και το υπερβολικό έως το, σύνηθες αλά γαλλικά, παρατραβηγμένο στο στόρι η ταινία δημιουργεί μια ευχάριστη, τελος πάντων, ατμόσφαιρα που στέκεται ασάλευτη στην πρώτη στοιβάδα της επιδερμίδας, δίχως διάθεση να πάει παρακάτω…. avec ta sante!                 

«Sicario 2: Η Μάχη των Εκτελεστών»

(Sicario: Day of the Soldado)

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια
  • Σκηνοθεσία: Στέφανο Σόλιμα
  • Με τους: Τζος Μπρόλιν, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Τζέφρι Ντόνοβαν, Κάθριν Κίνερ, Ιζαμπέλα Μόνερ, Ελάιτζα Ροντρίγκεζ
  • Διάρκεια: 122’
  • Διανομή: Spentzos Films

Η πένα του ηθοποιού Τέιλορ Σέρινταν ντεμπουτάρισε στην μεγάλη οθόνη με το εξαιρετικό σενάριο του «Sicario Ο Εκτελεστής» του 2015, που ο αριστουργηματικός σκηνοθέτης Ντενί Βιλνέβ το απογείωσε στους επτά ουρανούς. Μια ταινία που δένει τα σωθικά σου κόμπο όσες φορές κι αν την δεις. Ιστορία πνιγμένη στην βία καταφέρνει να λειτουργεί εσωτερικά και η υποβλητική ατμόσφαιρα του Βιλνέβ σε οδηγεί στα άκρα, κινηματογραφώντας τον Μπενίσιο Ντελ Τόρο ως πραγματικό, κατάμαυρο άγγελο του θανάτου, υπνωτισμένο από το μίσος, απονευρωμένο από τον θυμό, άλαλο από την οργή, ώριμο και κατασταλαγμένο μόνο για την εκδίκηση και τον θάνατο. Η δε φιγούρα της Έμιλι Μπλάντ στον φακό του Βιλνέβ στραπατσάρει με ορμή κάθε τι το ηθικό, το νόμιμον και το ανιδιοτελές. Η ταινία έγραψε εποχή, καταξιώνοντας ως σεναριογράφο με ουσία και ζουμί τον Σέρινταν, κάτι που το απέδειξε αμέσως μετά, γράφοντας το σενάριο στις υπέροχες ταινίες: «Πάση Θυσία» (φανταστική, τοποθετήθηκε στις 12 καλύτερες δικές μου της περσινής χρονιάς) και «Στα Ίχνη του Ανέμου». Η εμπορική επιτυχία του πρώτου «Sicario», εύλογο ήταν να φέρει το δεύτερο μέρος πάλι με τον Ντελ Τόρο στον ρόλο του εκτελεστή Αλεχάντρο, τον Τζος Μπρόλιν στον ρόλο του πράκτορα, δίχως όμως τον Βιλνέβ στο σκηνοθετικό τιμόνι, αλλά τον Ρωμαίο σκηνοθέτη Στέφανο Σόλιμα του καλού μαφιόζικου φιλμ «Suburra» (2015) και της πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς «Gomorra» με τις ιστορίες του συνδικάτου του εγκλήματος. Όμως ο Σόλιμα είχε δύσκολο έργο να φέρει σε πέρας και ως η τρίτη επιλογή (πρότειναν ξανά στον Βιλνέβ να αναλάβει το sequel αλλά αρνήθηκε λόγω σκηνοθεσίας της «Άφιξης» και του «Blade Runner 2049», έπειτα στον Τζέρεμι Σόνιρ, που είχε εμπλοκή λόγω γυρισμάτων άλλης ταινίας) τουλάχιστον θα έπερεπε να φτάσει κάπως τον πήχη που είχε σηκώσει στον Θεό ο προκάτοχος του. Ο Βιλνέβ ό,τι είχε να δώσει το έδωσε στο πρώτο μέρος και ορθώς έπραξε που δεν ανέλαβε την συνέχεια. Η ταινία ήταν ήδη ψηλά στο ράφι, «πουσαρισμένη» στην θρίλερ – αστυνομική ατμόσφαιρα όσο δεν γίνεται και τίποτα παραπάνω δεν χωρούσε ως καινούργια ματιά. Έτσι, οι παραγωγοί αφοσιώθηκαν στο καλό σενάριο του Τέιλορ Σέρινταν και ο  Στέφανο Σόλιμα το εμπλούτισε με την απαραίτητη ακρότητα στην σφαίρα της βίας και το άφθονο αίμα, πετώντας μπροστά πάλι τον Ντελ Τόρο, λιγότερο σιωπηλός, περισσότερο βίαιος, καθόλου φοβικός. Η ταινία έχει τις ενδιαφέρουσες στιγμές της, η σκηνοθεσία είναι καλή στο σύνολο της, όμως, ως δεύτερο μέρος μπαίνει στην ντάνα της μια από τα ίδια του είδους.

Τζιχαντιστές εισβάλλουν στην Αμερική, μέσω του Μεξικού και της παράνομης λαθρομετανάστευσης (ουπς… ο Ντόναλντ χαμογελάει εδώ), όπου προκαλούν βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας σε δημόσιους χώρους με δεκάδες νεκρούς, Αμερικανούς πολίτες. Το υπουργείο άμυνας θέλοντας να σταματήσει το κακό ανακαλύπτει, ότι τους «πολεμιστές» της Τζιχάντ τους βοηθάει το καρτέλ της κόκας και συγκεκριμένα ένας δυνατός ναρκοβαρώνος εν ονόματι Ρέγιες, που κρύβεται καλά από τα περίεργα «μάτια» της δίωξης. Οι μυστικές υπηρεσίες ενεργοποιούν τον σκληρό πράκτορα με τις ανορθόδοξες μεθόδους Ματ Γκράβερ (Τζός Μπρόλιν – καλός) για να συλλάβει τον «βαρώνο» και να τον εκτελέσει επιτόπου με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Ματ έχει άφθονα κονδύλια και το ελεύθερο από τον Γ. Γραμματέα εθνικής άμυνας για να φτιάξει την δική του σούπερ ομάδα, όπου προσλαμβάνει και τον sicario, Αλεχάντρο (Μπενίσιο Ντελ Τόρο – καλός) για να τον βοηθήσει στις επιχειρήσεις του Μεξικού. Το σχέδιο είναι να απάγουν την έφηβη θυγατέρα του ναρκοβαρώνου, την τσαμπουκαλού Ιζαμπέλ Ρέγιες (Ιζαμπέλα Μόνερ – καλή) και να βάλουν τα δυο μεγάλα καρτέλ να φαγωθούν μεταξύ τους, ώστε ο βαρώνος να ξετρυπώσει από το καβούκι του και να τον σκοτώσουν. Το καρτέλ, ανάμεσα στις διάφορες παράνομες δραστηριότητες τους, ασχολείται οργανωμένα και με την μεταφορά λαθρομεταναστών από το Μεξικό στο Τέξας, έχοντας την βοήθεια ενός Αμερικανομεξικανού έφηβου που γνωρίζει σαν την παλάμη του τα υγρά και ακίνδυνα περάσματα του Ρίο Γκράντε. Εν τω μεταξύ το σχέδιο του Ματ προδίδεται, κι έπειτα από μια αιματηρή εμπλοκή, πουλημένων στο εχθρικό καρτέλ, Μεξικανών αστυνομικών και Αμερικανών πρακτόρων σε μεξικανικό έδαφος, ο sicario διαφεύγει με την νεαρή Ιζαμπέλ και ο Αμερικανός Γ. Γραμματέας για να μην εκτεθεί διεθνώς ακυρώνει την αποστολή, δίνοντας ρητή εντολή στον Ματ και την ομάδα του να εξολοθρεύουν τον sicario Αλεχάντρο και το κορίτσι, ώστε να μην υπάρχουν μάρτυρες. Ο εκτελεστής και η κόρη Ρέγιες είναι πια φυγάδες, που πρέπει να γλυτώσουν από τους Αμερικανούς και από τους εκτελεστές των καρτελ. Υπάρχει πλοκή, υπάρχει δράση και αγωνία, αξιοπρεπείς και οι ερμηνείες, απουσιάζει η άσβεστη σπίθα της διαφορετικότητας. Ετοιμαστείτε, πάντως, πληροφορίες λένε, ότι ετοιμάζεται και το Sicario νούμερο 3.             

«Δέκα Υποπτοι για Φόνο»

(Crooked House)

 

  • Είδος: Μυστηρίου
  • Σκηνοθεσία: Ζιλ Πακέ- Μπρενέρ
  • Με τους: Γκλεν Κλόουζ, Τέρενς Σταμπ, Μαξ Άιρονς, Στέφανι Μαρτίνι, Τζούλιαν Σαντ, Τζίλιαν Άντερσον, Κρίστινα Χέντρικς
  • Διάρκεια: 117’
  • Διανομή: Seven Films

Βασισμένο σε ένα ακόμα μυθιστόρημα της «βασίλισσας» του αστυνομικού μυστηρίου, Αγκάθα Κρίστι με τον πρωτότυπο τίτλο: «Crooked House» («Αράχνες στη Σοφίτα» είναι ο ελληνικός από τις εκδόσεις Λυχνάρι), όχι τόσο διαδεδομένο, όσο τα υπόλοιπα, λόγω του διαφορετικού στυλ της συγγραφέως, που μάλιστα, οι εκδότες της την παρακαλούσαν να αλλάξει το φινάλε, αλλά η Αγκάθα ήταν ανένδοτη. Είδε το φως της έκδοσης το 1949. Και για μην χαλάσει η συνταγή, που θέλει τα βιβλία της Κρίστι να μεταφέρονται στην μεγάλη οθόνη από καλούς ηθοποιούς, εδώ έχουμε από Γκλεν Κλόουζ, Τζίλιαν Άντερσον έως Τέρενς Σταμπ και Τζούλιαν Σαντς. Δυστυχώς, παρά τα καλά υλικά και την «κριστι-φοβική» ατμόσφαιρα, το φιλμ κάθεται στο φούρνισμα σαν αποτυχημένο σουφλέ, λόγω υπερβολικού ψησίματος.

 Μεταπολεμική Αγγλία και ο κροίσος Ελληνο-Άγγλος Αριστείδης Λεωνίδης  βρίσκεται νεκρός κάτω από ύποπτες συνθήκες. Μετανάστης από την Ελλάδα, κατόρθωσε να δημιουργήσει μια τεράστια περιουσία και μια οικογένεια στην οποία συμπεριφερόταν ως ο απόλυτος πατριάρχης. Η εγγονή του Σοφία (Στέφανι Μαρτίνι – καλή), προσλαμβάνει τον πρώην διπλωμάτη και νυν ιδιωτικό ντετέκτιβ Τσαρλς Χέιγουορντ (Μαξ Άιρονς – αδιάφορος), πρώην εραστή της, με πατέρα σημαίνον πρόσωπο των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, να πάει στην οικογενειακή έπαυλη και να ερευνήσει την υπόθεση. Όταν καταφτάνει στην έπαυλη, ο Τσαρλς ανακαλύπτει τρεις γενιές της δυναστείας Λεωνίδη και μια δηλητηριώδη ατμόσφαιρα πικρίας, δυσαρέσκειας και ζήλιας. Σε ένα σπίτι γεμάτο με κίνητρα, ενδείξεις και ύποπτους, ο ντεντέκτιβ θα πρέπει να ανακαλύψει τον δολοφόνο πριν εκείνος «κτυπήσει» ξανά.

Βλέποντας την ταινία του Γάλλου Ζιλ Πακέ- Μπρενέρ («Σκοτεινός Τόπος», 2015) το πρώτο που νοιώθεις είναι αμηχανία όχι γιατί δεν γνωρίζεις τον δολοφόνο, αλλά διότι ο ήρωας ντεντέκτιβ δεν κάνει τίποτα απολύτως. Δεν διαθέτει την γριφώδη ευφυΐα του Πουαρό, ούτε την νοικοκυρίστικη επιμονή της Μαρλπ. Περιφέρεται από δωμάτιο σε όροφο και από σπίτι σε γραφείο, αφήνοντας το έγκλημα ορφανό να ανακαλύψει τον εαυτό του. Δεν έχω διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο της Κρίστι, αλλά «θεία» Άγκαθα, σίγουρα δεν φέρνει τούτο το δημιούργημα του Γάλλου. Εν τω μεταξύ οι πολύ καλοί ηθοποιοί μπαίνουν σε ένα βρετανικό over acting με στόμφο και περισπούδαστο, σεξπιρικό ύφος που δεν ξέρεις τι να κάνεις, να γελάσεις ή να κλάψεις, διάολε; Ακόμα και ο υπέροχος Τέρενς Σταμπ, που προσφέρει κάποιες δροσερές ανάσες χιούμορ δεν σώζει την κατάσταση. Ούτε η Κλόουζ, που ενώ υποδύεται μια σημαντική φιγούρα της υποθεσης, υπήρχαν στιγμές που νόμιζα ότι έβλεπα την Κρουέλα Ντεβίλ από τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας. Εν τω μεταξύ το μοντάζ και η δομή του σεναρίου είναι απελπιστικά ασυντόνιστα, σφύζουν από απειρία και η όποια ατμόσφαιρα μυστηρίου τείνει να δημιουργηθεί καταρρέει αμέσως σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.    

«Ο Γίγαντας»

(Handia)

 

  • Είδος: Κοινωνικό εποχής
  • Σκηνοθεσία: των Αϊτόρ Αρέγκι και Τζον Γκαράνιο
  • Με τους: Ραμόν Αγκίρε, Ινίγκο Αρανμπούρου, Ινίγκο Αζπιτάρντε
  • Διάρκεια: 114’
  • Διανομή: Weird Wave
  • Διακρίσεις: 10 βραβεία Goya Awards 2018, μεταξύ των οποίων αυτά του Σεναρίου και της Ανδρικής Ερμηνείας – Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν

Βόρεια Ισπανία, 1843. Ο νεαρός Μαρτίν, επιστρέφοντας στο σπίτι του μετά τον πόλεμο, πληγωμένος και ηττημένος, βρίσκει τον αγαπημένο του αδελφό, Χοακίν, να έχει μεγαλώσει τόσο που μοιάζει με αληθινό γίγαντα. Για να βοηθήσουν την οικογένειά τους, οι δυο τους, ξεκινούν μια ριψοκίνδυνη περιπέτεια, στην οποία ο γιγαντιαίος Χοακίν γίνεται νούμερο σε τσίρκο και δίνει παραστάσεις σε πλατείες, θέατρα και αυλές πλουσίων σε όλη την Ευρώπη. Όμως, σύντομα αντιλαμβάνονται πως ο χώρος του θεάματος είναι γεμάτος προκλήσεις, ψέματα και προδοσία. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, «ο Γίγαντας» είναι ένα συγκινητικό δράμα για την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων σε μια εντυπωσιακή αναπαράσταση της Ευρώπης του 19ου αιώνα.

Οι σκηνοθέτες της ταινίας, Αϊτόρ Αρέγκι και Τζον Γκαράνιο αναφέρουν: Τι θα έκανες αν ανακάλυπτες στα 20 σου πως δεν έχει σταματήσει η ανάπτυξή σου και πως πιθανόν να μην σταματήσει ποτέ; Πώς θα αντιμετώπιζες εσύ την κατάσταση και πώς θα την αντιμετώπιζαν οι δικοί σου άνθρωποι; Τι γίνεται στην περίπτωση που αυτό που σε κάνει φρικιό είναι ταυτόχρονα και το μόνο πράγμα που μπορεί να βοηθήσει την οικογένειά σου οικονομικά; Σε τι βαθμό θα ήσουν διατεθειμένος να θυσιάσεις τον εαυτό σου; Αυτό ακριβώς αποτελεί τον κεντρικό άξονα της ταινίας: πώς δύο αδέλφια κατάφεραν να μετατρέψουν μια ασθένεια σε επαγγελματική ευκαιρία ώστε να στηρίξουν την οικογένειά τους, και τι χρειάστηκε να θυσιάσουν σε προσωπικό επίπεδο για να πετύχουν τον στόχο τους. Η ταινία δείχνει την περίπλοκη σχέση ανάμεσα σε δύο αδελφούς, οι οποίοι θα πρέπει να ανταπεξέλθουν όχι μόνο στις σωματικές ή συναισθηματικές αλλαγές που βιώνουν αλλά και στις αλλαγές του κοινωνικού περιβάλλοντος.

«Ο Γίγαντας»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Ο Γίγαντας»           

(Handia) 

 

  • Είδος: Κοινωνικό εποχής
  • Σκηνοθεσία: των Αϊτόρ Αρέγκι και Τζον Γκαράνιο
  • Με τους: Ραμόν Αγκίρε, Ινίγκο Αρανμπούρου, Ινίγκο Αζπιτάρντε
  • Διάρκεια: 114’
  • Διανομή: Weird Wave
  • Διακρίσεις: 10 βραβεία Goya Awards 2018, μεταξύ των οποίων αυτά του Σεναρίου και της Ανδρικής Ερμηνείας – Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ του Σαν Σεμπαστιάν

 

Βόρεια Ισπανία, 1843. Ο νεαρός Μαρτίν, επιστρέφοντας στο σπίτι του μετά τον πόλεμο, πληγωμένος και ηττημένος, βρίσκει τον αγαπημένο του αδελφό, Χοακίν, να έχει μεγαλώσει τόσο που μοιάζει με αληθινό γίγαντα. Για να βοηθήσουν την οικογένειά τους, οι δυο τους, ξεκινούν μια ριψοκίνδυνη περιπέτεια, στην οποία ο γιγαντιαίος Χοακίν γίνεται νούμερο σε τσίρκο και δίνει παραστάσεις σε πλατείες, θέατρα και αυλές πλουσίων σε όλη την Ευρώπη. Όμως, σύντομα αντιλαμβάνονται πως ο χώρος του θεάματος είναι γεμάτος προκλήσεις, ψέματα και προδοσία. Βασισμένη σε αληθινά γεγονότα, «ο Γίγαντας» είναι ένα συγκινητικό δράμα για την πολυπλοκότητα των ανθρώπινων σχέσεων σε μια εντυπωσιακή αναπαράσταση της Ευρώπης του 19ου αιώνα.

Οι σκηνοθέτες της ταινίας, Αϊτόρ Αρέγκι και Τζον Γκαράνιο αναφέρουν: Τι θα έκανες αν ανακάλυπτες στα 20 σου πως δεν έχει σταματήσει η ανάπτυξή σου και πως πιθανόν να μην σταματήσει ποτέ; Πώς θα αντιμετώπιζες εσύ την κατάσταση και πώς θα την αντιμετώπιζαν οι δικοί σου άνθρωποι; Τι γίνεται στην περίπτωση που αυτό που σε κάνει φρικιό είναι ταυτόχρονα και το μόνο πράγμα που μπορεί να βοηθήσει την οικογένειά σου οικονομικά; Σε τι βαθμό θα ήσουν διατεθειμένος να θυσιάσεις τον εαυτό σου; Αυτό ακριβώς αποτελεί τον κεντρικό άξονα της ταινίας: πώς δύο αδέλφια κατάφεραν να μετατρέψουν μια ασθένεια σε επαγγελματική ευκαιρία ώστε να στηρίξουν την οικογένειά τους, και τι χρειάστηκε να θυσιάσουν σε προσωπικό επίπεδο για να πετύχουν τον στόχο τους. Η ταινία δείχνει την περίπλοκη σχέση ανάμεσα σε δύο αδελφούς, οι οποίοι θα πρέπει να ανταπεξέλθουν όχι μόνο στις σωματικές ή συναισθηματικές αλλαγές που βιώνουν αλλά και στις αλλαγές του κοινωνικού περιβάλλοντος.

«Δέκα Ύποπτοι για Φόνο»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 «Δέκα Υποπτοι για Φόνο»        

(Crooked House)

 

  • Είδος: Μυστηρίου
  • Σκηνοθεσία: Ζιλ Πακέ- Μπρενέρ
  • Με τους: Γκλεν Κλόουζ, Τέρενς Σταμπ, Μαξ Άιρονς, Στέφανι Μαρτίνι, Τζούλιαν Σαντ, Τζίλιαν Άντερσον, Κρίστινα Χέντρικς
  • Διάρκεια: 117’
  • Διανομή: Seven Films

Βασισμένο σε ένα ακόμα μυθιστόρημα της «βασίλισσας» του αστυνομικού μυστηρίου, Αγκάθα Κρίστι με τον πρωτότυπο τίτλο: «Crooked House» («Αράχνες στη Σοφίτα» είναι ο ελληνικός από τις εκδόσεις Λυχνάρι), όχι τόσο διαδεδομένο, όσο τα υπόλοιπα, λόγω του διαφορετικού στυλ της συγγραφέως, που μάλιστα, οι εκδότες της την παρακαλούσαν να αλλάξει το φινάλε, αλλά η Αγκάθα ήταν ανένδοτη. Είδε το φως της έκδοσης το 1949. Και για μην χαλάσει η συνταγή, που θέλει τα βιβλία της Κρίστι να μεταφέρονται στην μεγάλη οθόνη από καλούς ηθοποιούς, εδώ έχουμε από Γκλεν Κλόουζ, Τζίλιαν Άντερσον έως Τέρενς Σταμπ και Τζούλιαν Σαντς. Δυστυχώς, παρά τα καλά υλικά και την «κριστι-φοβική» ατμόσφαιρα, το φιλμ κάθεται στο φούρνισμα σαν αποτυχημένο σουφλέ, λόγω υπερβολικού ψησίματος.

 Μεταπολεμική Αγγλία και ο κροίσος Ελληνο-Άγγλος Αριστείδης Λεωνίδης  βρίσκεται νεκρός κάτω από ύποπτες συνθήκες. Μετανάστης από την Ελλάδα, κατόρθωσε να δημιουργήσει μια τεράστια περιουσία και μια οικογένεια στην οποία συμπεριφερόταν ως ο απόλυτος πατριάρχης. Η εγγονή του Σοφία (Στέφανι Μαρτίνι – καλή), προσλαμβάνει τον πρώην διπλωμάτη και νυν ιδιωτικό ντετέκτιβ Τσαρλς Χέιγουορντ (Μαξ Άιρονς – αδιάφορος), πρώην εραστή της, με πατέρα σημαίνον πρόσωπο των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών, να πάει στην οικογενειακή έπαυλη και να ερευνήσει την υπόθεση. Όταν καταφτάνει στην έπαυλη, ο Τσαρλς ανακαλύπτει τρεις γενιές της δυναστείας Λεωνίδη και μια δηλητηριώδη ατμόσφαιρα πικρίας, δυσαρέσκειας και ζήλιας. Σε ένα σπίτι γεμάτο με κίνητρα, ενδείξεις και ύποπτους, ο ντεντέκτιβ θα πρέπει να ανακαλύψει τον δολοφόνο πριν εκείνος «κτυπήσει» ξανά.

Βλέποντας την ταινία του Γάλλου Ζιλ Πακέ- Μπρενέρ («Σκοτεινός Τόπος», 2015) το πρώτο που νοιώθεις είναι αμηχανία όχι γιατί δεν γνωρίζεις τον δολοφόνο, αλλά διότι ο ήρωας ντεντέκτιβ δεν κάνει τίποτα απολύτως. Δεν διαθέτει την γριφώδη ευφυΐα του Πουαρό, ούτε την νοικοκυρίστικη επιμονή της Μαρλπ. Περιφέρεται από δωμάτιο σε όροφο και από σπίτι σε γραφείο, αφήνοντας το έγκλημα ορφανό να ανακαλύψει τον εαυτό του. Δεν έχω διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο της Κρίστι, αλλά «θεία» Άγκαθα, σίγουρα δεν φέρνει τούτο το δημιούργημα του Γάλλου. Εν τω μεταξύ οι πολύ καλοί ηθοποιοί μπαίνουν σε ένα βρετανικό over acting με στόμφο και περισπούδαστο, σεξπιρικό ύφος που δεν ξέρεις τι να κάνεις, να γελάσεις ή να κλάψεις, διάολε; Ακόμα και ο υπέροχος Τέρενς Σταμπ, που προσφέρει κάποιες δροσερές ανάσες χιούμορ δεν σώζει την κατάσταση. Ούτε η Κλόουζ, που ενώ υποδύεται μια σημαντική φιγούρα της , υπήρχαν στιγμές που νόμιζα ότι έβλεπα την Κρουέλα Ντεβίλ από τα 101 Σκυλιά της Δαλματίας. Εν τω μεταξύ το μοντάζ και η δομή του σεναρίου είναι απελπιστικά ασυντόνιστα σφύζουν από απειρία και η όποια ατμόσφαιρα μυστηρίου τείνει να δημιουργηθεί καταρρέει αμέσως σαν πύργος από τραπουλόχαρτα.    

«Sicario 2: Η Μάχη των Εκτελεστών»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Sicario 2: Η Μάχη των Εκτελεστών»

(Sicario: Day of the Soldado)

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια
  • Σκηνοθεσία: Στέφανο Σόλιμα
  • Με τους: Τζος Μπρόλιν, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Τζέφρι Ντόνοβαν, Κάθριν Κίνερ, Ιζαμπέλα Μόνερ, Ελάιτζα Ροντρίγκεζ
  • Διάρκεια: 122’
  • Διανομή: Spentzos Films

Η πένα του ηθοποιού Τέιλορ Σέρινταν ντεμπουτάρισε στην μεγάλη οθόνη με το εξαιρετικό σενάριο του «Sicario Ο Εκτελεστής» του 2015, που ο αριστουργηματικός σκηνοθέτης Ντενί Βιλνέβ το απογείωσε στους επτά ουρανούς. Μια ταινία που δένει τα σωθικά σου κόμπο όσες φορές κι αν την δεις. Ιστορία πνιγμένη στην βία καταφέρνει να λειτουργεί εσωτερικά και η υποβλητική ατμόσφαιρα του Βιλνέβ σε οδηγεί στα άκρα, κινηματογραφώντας τον Μπενίσιο Ντελ Τόρο ως πραγματικό, κατάμαυρο άγγελο του θανάτου, υπνωτισμένο από το μίσος, απονευρωμένο από τον θυμό, άλαλο από την οργή, ώριμο και κατασταλαγμένο μόνο για την εκδίκηση και τον θάνατο. Η δε φιγούρα της Έμιλι Μπλάντ στον φακό του Βιλνέβ στραπατσάρει με ορμή κάθε τι το ηθικό, το νόμιμον και το ανιδιοτελές. Η ταινία έγραψε εποχή, καταξιώνοντας ως σεναριογράφο με ουσία και ζουμί τον Σέρινταν, κάτι που το απέδειξε αμέσως μετά, γράφοντας το σενάριο στις υπέροχες ταινίες: «Πάση Θυσία» (φανταστική, τοποθετήθηκε στις 12 καλύτερες δικές μου της περσινής χρονιάς) και «Στα Ίχνη του Ανέμου». Η εμπορική επιτυχία του πρώτου «Sicario», εύλογο ήταν να φέρει το δεύτερο μέρος πάλι με τον Ντελ Τόρο στον ρόλο του εκτελεστή Αλεχάντρο, τον Τζος Μπρόλιν στον ρόλο του πράκτορα, δίχως όμως τον Βιλνέβ στο σκηνοθετικό τιμόνι, αλλά τον Ρωμαίο σκηνοθέτη Στέφανο Σόλιμα του καλού μαφιόζικου φιλμ «Suburra» (2015) και της πετυχημένης τηλεοπτικής σειράς «Gomorra» με τις ιστορίες του συνδικάτου του εγκλήματος. Όμως ο Σόλιμα είχε δύσκολο έργο να φέρει σε πέρας και ως η τρίτη επιλογή (πρότειναν ξανά στον Βιλνέβ να αναλάβει το sequel αλλά αρνήθηκε λόγω σκηνοθεσίας της «Άφιξης» και του «Blade Runner 2049», έπειτα στον Τζέρεμι Σόνιρ, που είχε εμπλοκή λόγω γυρισμάτων άλλης ταινίας) τουλάχιστον θα έπερεπε να φτάσει κάπως τον πήχη που είχε σηκώσει στον Θεό ο προκάτοχος του. Ο Βιλνέβ ό,τι είχε να δώσει το έδωσε στο πρώτο μέρος και ορθώς έπραξε που δεν ανέλαβε την συνέχεια. Η ταινία ήταν ήδη ψηλά στο ράφι, «πουσαρισμένη» στην θρίλερ – αστυνομική ατμόσφαιρα όσο δεν γίνεται και τίποτα παραπάνω δεν χωρούσε ως καινούργια ματιά. Έτσι, οι παραγωγοί αφοσιώθηκαν στο καλό σενάριο του Τέιλορ Σέρινταν και ο  Στέφανο Σόλιμα το εμπλούτισε με την απαραίτητη ακρότητα στην σφαίρα της βίας και το άφθονο αίμα, πετώντας μπροστά πάλι τον Ντελ Τόρο, λιγότερο σιωπηλός, περισσότερο βίαιος, καθόλου φοβικός. Η ταινία έχει τις ενδιαφέρουσες στιγμές της, η σκηνοθεσία είναι καλή στο σύνολο της, όμως, ως δεύτερο μέρος μπαίνει στην ντάνα της μια από τα ίδια του είδους.

Τζιχαντιστές εισβάλλουν στην Αμερική, μέσω του Μεξικού και της παράνομης λαθρομετανάστευσης (ουπς… ο Ντόναλντ χαμογελάει εδώ), όπου προκαλούν βομβιστικές επιθέσεις αυτοκτονίας σε δημόσιους χώρους με δεκάδες νεκρούς, Αμερικανούς πολίτες. Το υπουργείο άμυνας θέλοντας να σταματήσει το κακό ανακαλύπτει, ότι τους «πολεμιστές» της Τζιχάντ τους βοηθάει το καρτέλ της κόκας και συγκεκριμένα ένας δυνατός ναρκοβαρώνος εν ονόματι Ρέγιες, που κρύβεται καλά από τα περίεργα «μάτια» της δίωξης. Οι μυστικές υπηρεσίες ενεργοποιούν τον σκληρό πράκτορα με τις ανορθόδοξες μεθόδους Ματ Γκράβερ (Τζός Μπρόλιν – καλός) για να συλλάβει τον «βαρώνο» και να τον εκτελέσει επιτόπου με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Ματ έχει άφθονα κονδύλια και το ελεύθερο από τον Γ. Γραμματέα εθνικής άμυνας για να φτιάξει την δική του σούπερ ομάδα, όπου προσλαμβάνει και τον sicario, Αλεχάντρο (Μπενίσιο Ντελ Τόρο – καλός) για να τον βοηθήσει στις επιχειρήσεις του Μεξικού. Το σχέδιο είναι να απάγουν την έφηβη θυγατέρα του ναρκοβαρώνου, την τσαμπουκαλού Ιζαμπέλ Ρέγιες (Ιζαμπέλα Μόνερ – καλή) και να βάλουν τα δυο μεγάλα καρτέλ να φαγωθούν μεταξύ τους, ώστε ο βαρώνος να ξετρυπώσει από το καβούκι του και να τον σκοτώσουν. Το καρτέλ, ανάμεσα στις διάφορες παράνομες δραστηριότητες τους, ασχολείται οργανωμένα και με την μεταφορά λαθρομεταναστών από το Μεξικό στο Τέξας, έχοντας την βοήθεια ενός Αμερικανομεξικανού έφηβου που γνωρίζει σαν την παλάμη του τα υγρά και ακίνδυνα περάσματα του Ρίο Γκράντε. Εν τω μεταξύ το σχέδιο του Ματ προδίδεται, κι έπειτα από μια αιματηρή εμπλοκή, πουλημένων στο εχθρικό καρτέλ, Μεξικανών αστυνομικών και Αμερικανών πρακτόρων σε μεξικανικό έδαφος, ο sicario διαφεύγει με την νεαρή Ιζαμπέλ και ο Αμερικανός Γ. Γραμματέας για να μην εκτεθεί διεθνώς ακυρώνει την αποστολή, δίνοντας ρητή εντολή στον Ματ και την ομάδα του να εξολοθρεύουν τον sicario Αλεχάντρο και το κορίτσι, ώστε να μην υπάρχουν μάρτυρες. Ο εκτελεστής και η κόρη Ρέγιες είναι πια φυγάδες, που πρέπει να γλυτώσουν από τους Αμερικανούς και από τους εκτελεστές των καρτελ. Υπάρχει πλοκή, υπάρχει δράση και αγωνία, αξιοπρεπείς και οι ερμηνείες, απουσιάζει η άσβεστη σπίθα της διαφορετικότητας. Ετοιμαστείτε, πάντως, πληροφορίες λένε, ότι ετοιμάζεται και το Sicario νούμερο 3.             

«Καρδιοκατακτητής»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 «Καρδιοκατακτητής»   

(Le Retour du Heros)  

 

 

  • Είδος: Ερωτική κομεντί εποχής
  • Σκηνοθεσία: Λοράν Τιράρ
  • Με τους: Ζαν Ντιζαρντάν, Μελανί Λοράν, Νοεμί Μερλάντ
  • Διάρκεια: 90’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Καλή γαλλική κωμωδία έχω να απολαύσω από το 2008 και την ταινία «Είναι Τρελοί Αυτοί Οι Βόρειοι». Παραδοσιακά η χώρα, δημιούργησε την δική της, ξεχωριστή σχολή στο δροσερό λιβάδι του κινηματογραφικού γέλιου, αγγίζοντας προσεκτικά τις ακμές της μπαλαφάρας, αλλά και της σάτιρας με αξέχαστους πρωταγωνιστές, ξεκινώντας από τον εκπληκτικό Φερνάν Ζοζέφ Ντεζιρέ Κονσταντέν, κατά κόσμο Φερναντέλ, τον πολυσχιδή, άηχο Ζακ Τατί, την ήρεμη δύναμη Αντρέ Ραιμπούρ, γνωστό και ως Μπουρβίλ, τον εκφραστικό Λουί ντε Φινές, έως τον τελευταίο της μεγάλης φουρνιάς κωμικών, τον ξανθό Πιέρ Ρισάρ, ο οποίος ακόμα παίζει. Έπειτα από αυτό το τσουνάμι κωμικών ηθοποιών και ταινιών γέλιου η γαλλική κωμωδία είτε χάθηκε από το πρώτο κινηματογραφικό πλάνο, είτε άρχισαν οι χαζομάρες με αποτέλεσμα το είδος να ξεπέσει. Ελάχιστες είναι πια οι γαλλικές κωμωδίες καταστάσεων, που κινούνται ευπρεπώς στην ηθογραφία, παντρεύοντας το αστείο με τις γελοίες και παρατραβηγμένες συνήθειες των μπουρζουά. Εδώ υπάρχει ένα απλό σκαρίφημα με ένα ευχάριστο κινηματογραφικό ντουέτο ανδρός γυναικός, που ρέει σαν επιτραπέζιος οίνος. Δηλαδή πίνεται αλλά δεν είναι «τετραετούς ωρίμανσης».

Στην Γαλλία του 19ου αιώνα και συγκεκριμένα το 1809 ο γοητευτικός, νάρκισσος, επιπόλαιος και καπάτσος λοχαγός Νεβίλ (Ζαν Ντιζαρντάν – καλός) ζητάει από τους οικονομικά εύρωστους γονείς να νυμφευθεί την μια από τις δυο θυγατέρες τους, την χαζοχαρούμενη κόρη τους, την νεαρή Πολίν (Νοεμί Μερλάντ – καλή). Οι γονείς ευχαριστημένοι από την επιθυμία του σπουδαίου λοχαγού αποδέχονται την πρόταση και πριν ακόμα γίνουν οι αρραβώνες το στρατιωτικό καθήκον καλεί τον Νεβίλ στο μέτωπο των ναπολεόντειων πολέμων εναντίων των Αυστριακών. Δίνει υπόσχεση καρδιάς στην αφελή Πολίν, πως κάθε ημέρα θα της γράφει, υπόσχεση που, φυσικά, ο λοχαγός δεν την τηρεί με συνέπεια η ερωτευμένη νεαρά να πέσει σε βαθιά μελαγχολία. Ένα βαρύ κρυολόγημα σε συνδυασμό με την κατάθλιψη η Πολίν κινδυνεύει να πεθάνει και γράμμα δεν λαμβάνει. Η μεγαλύτερη σε ηλικία αδελφή της, η σκεπτόμενη και απελευθερωμένη, η ολίγον φεμινίστρια και κατά των αστικών συνηθειών Ελιζαμπέθ (Μελανί Λοράν – πολύ καλή), γνωρίζοντας τι κουμάσι είναι λοχαγός, για να σώσει την αδελφή της από τον θάνατο, γράφει γράμμα ως Νεβίλ και το διαβάζει στην ερωτοχτυπημένη Πολίν, η οποία, ω του θαύματος, συνέρχεται αμέσως. Αρχίζει μια αλληλογραφία, που τις απαντήσεις τις συντάσσει η Ελιζαμπέθ, φτιάχνοντας στα μάτια της Πολίν έναν ηρωικό λοχαγό, που τελικά πέφτει νεκρός στην μάχη, γνωρίζοντας, ότι ο Νεβίλ δεν πρόκειται ποτέ να εμφανιστεί. Η Πολίν το παίρνει απόφαση, πως ο αγαπημένος της λοχαγός σκοτώθηκε ηρωικά σε μια μάχη κάπου στην Ασία και παντρεύεται έναν γλυκανάλατο τύπο για να φτιάξουν οικογένεια. Ο λοχαγός είναι όμως ζωντανός, λιποτάκτης και ως άξεστος ρακένδυτος γυρολόγος εμφανίζεται στην πόλη. Η Ελιζαμπέθ προσπαθεί να τον κρατήσει μακριά από την αδελφή της, αλλά ο Νεβίλ παίρνει τα πάνω του και επιστρέφει στο σατό λαμπερός, φορώντας την στολή του όχι για να διεκδικήσει την Πολίν, αλλά για να παίξει τον ρόλο του ήρωα και του επιχειρηματία, όπως τον παρουσίαζε στα γράμματα της η Ελιζαμπέθ. Χαίρει εκτιμήσεως από την κοινότητα των μεγαλοαστών, κερδίζει χρήματα από ανύπαρκτα ορυχεία που αραδιάζει στους αδαείς και η Ελιζαμπέθ είναι έτοιμη να μαρτυρήσει σε όλους το ψέμα όταν ο λοχαγός ζητάει από τον πατέρα της να την κάνει γυναίκα του.

Απλή, λιτή ως παραγωγή ακόμα και αν είναι ταινία ιστορικής περιόδου, ένα σατό (οι Γάλλοι έχουν άπειρα από αυτά) καμιά εξηνταριά κοστούμια, μερικά αλογάκια και δυο άμαξες και να μια κωμωδία με φόντο τον 19ο αιώνα. Ο Γάλλος σκηνοθέτης Λοράν Τιράρ των ταινιών του «Μικρού Νικόλα», της κομεντί «Στάσου στο Ύψος σου» και του αποτυχημένου «Αστερίξ και Οβελίξ στην Βρετανία» σκοράρει στην καλή κινηματογραφική χημεία ανάμεσα στον ωραίο και οσκαροβραβευμένο Ζαν Ντιζαρντάν («The Artist», «Στάσου στο Ύψος σου») και στην επίσης γοητευτική  Μελανί Λοράν («Άδωξοι Μπάσταρδη», «Η Συμμορία των Μάγων», «Ο Άνθρωπος Αντίγραφο», «Οι Πρωτάρηδες»). Με μισή ντουζίνα από έξυπνες σεκάνς που τραβούν το γέλιο από το υπογάστριο και το υπερβολικό έως το, σύνηθες αλά γαλλικά, παρατραβηγμένο στο στόρι η ταινία δημιουργεί μια ευχάριστη, τελος πάντων, ατμόσφαιρα που στέκεται ασάλευτη στην πρώτη στοιβάδα της επιδερμίδας, δίχως διάθεση να πάει παρακάτω…. avec ta sante!                 

Η Μαρίλια Μητρούση συζητάει με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

«Είναι εξαιρετικά δύσκολο στις μέρες μας ένας άνθρωπος να μπορεί να βιοπορίζεται από οτιδήποτε εδώ στην Ελλάδα, πόσο μάλλον από αυτό που ο ίδιος αγαπά. Παρόλα αυτά, θεωρώ πως η τύχη της χώρας μας είναι στα δικά μας χέρια, στους νέους ανθρώπους δηλαδή και ειδικά ο χώρος της τέχνης.»

Είναι νέα, όμορφη, δροσερή και πολύ ταλαντούχα.

Μια αιθέρια παρουσία που κατακλύζει κάθε φορά το χώρο στον οποίο βρίσκεται με την ατέρμονη αγάπη της για αυτό που κάνει, αλλά και μια παρουσία την οποία σίγουρα έχετε ακούσει να «συζητιέται» πολύ.Κόρη του ηθοποιού Μιχάλη Μητρούση, αλλά και της εξίσου γνωστής ηθοποιού Ρουμπίνης Βασιλακοπούλου, η Μαρίλια γνώριζε ήδη από πολύ μικρή ηλικία πως είχε «προσβληθεί» από το «μικρόβιο» της τέχνης. Και μπορεί η ίδια να μην ακολούθησε τα χνάρια των γονιών της, ξεφεύγοντας από το μονοπάτι της ηθοποιίας, ωστόσο, αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι, ένα πεδίο στο οποίο μέχρι στιγμής, όπως όλα δείχνουν, πρόκειται να διαπρέψει.

Έτσι, αν και μόνο 23 ετών, η ίδια έχει πραγματοποιήσει αργά και σταθερά τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα, πλάι σε αξιόλογα ονόματα του χώρου, όπως αυτό του Παντελή Αμπαζή και του Σωτήρη Γεννατά, ενώ τον περασμένο Μάιο πραγματοποίησε και κάποιες προσωπικές της εμφανίσεις στο Χυτήριο.

Φτάνοντας στο σήμερα;

Η Μαρίλια προγραμματίζει με άφθονο ενθουσιασμό και ανυπομονησία τις επόμενες επαγγελματικές της κινήσεις, ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζεται και για την guest εμφάνισή της στο Full Moon Fiesta, στο «Love Boat», στην Τεχνόπολη Αθηνών.

 

Μετά τις επιτυχημένες εμφανίσεις σου στο «Χυτήριο», έναν χώρο που γνωρίζουμε ότι έχει μεγάλη συναισθηματική αξία για σένα, καθώς ιδρυτές υπήρξαν οι γονείς σου, επιστρέφεις στην Τεχνόπολη του δήμου Αθηναίων, στις 28 Ιουνίου. Πες μας λίγα λόγια για αυτή σου την επικείμενη εμφάνιση. Τι πρόκειται να δούμε εκεί;

Νομίζω ότι θα είναι το πιο όμορφο πάρτι του καλοκαιριού. Το διοργανώνει ο Πάνος Σουρούνης, τον οποίο και ευχαριστώ πάρα πολύ που επέλεξε να είμαι κι εγώ στην ομάδα του «Love Boat». Δεν έχω να πω πολλά γι’ αυτό το live, νομίζω πως ο τίτλος τα λέει όλα από μόνος του. Θα σας παρότρυνα λοιπόν όλους να έρθετε εκεί και να απολαύσετε ένα εξαιρετικό team, με πάρα πολύ ταλαντούχους τραγουδιστές-συναδέλφους.

Προέρχεσαι από μια οικογένεια βαθιά συνδεδεμένη με τα μονοπάτια της τέχνης. Πόσο σε βοήθησε αυτό στην μετέπειτα εξέλιξή σου ως ερμηνεύτρια και σε ποια κομμάτια θεωρείς ότι σε επηρέασε κατασταλτικά;

Δεν θα έλεγα καθόλου πως με επηρέασε με οποιοδήποτε τρόπο κατασταλτικά. Το γεγονός ότι μεγάλωσα μέσα στο θέατρο Χυτήριο και από τα πέντε μου χρονιά είχα την τύχη να γνωρίζω δυο τεράστια ονόματα της ελληνικής μουσικής, την Λίνα Νικολακοπούλου και τον Σταμάτη Κραουνάκη, ήταν για μένα «ευχής έργον». Οι δύο αυτοί άνθρωποι με έκαναν να αγαπήσω τη μουσική και να αποφασίσω ότι αυτό θα αποτελέσει και τη δουλειά μου, το να ενώνω, δηλαδή, τον κόσμο με την φωνή μου. Θεωρώ επίσης ότι το θέατρο, στο σύνολό του, με βοήθησε πολύ ερμηνευτικά, αλλά και πάνω στη σκηνή, μιας και ένας τραγουδιστής δεν αρκεί να έχει μόνο καλή φωνή, αλλά πολλά περισσότερα. Ο τραγουδιστής είναι ένα σύνολο.

Έχεις παρακολουθήσει μαθήματα θεάτρου και μεταξύ άλλων, είσαι φοιτήτρια στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο τμήμα Τουρκικών και Ασιατικών σπουδών. Πως αποφάσισες να συνδυάσεις ταυτόχρονα με την ερμηνευτική σου πορεία ένα τόσο διαφορετικό πεδίο σπουδών; Είναι κάτι που θα ήθελες να εξελίξεις επαγγελματικά στο μέλλον;

Αγαπώ πολύ την τουρκική γλώσσα από μικρό παιδί. Οι ρίζες μου, άλλωστε, είναι από τη Σμύρνη και την Κωνσταντινούπολη. Από τη σχολή έχω αποχωρήσει, καθώς μέσω εξετάσεων, φοιτώ ταυτόχρονα και στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης, από εδώ, στην Αθήνα. Εκεί σπουδάζω τουρκική φιλολογία. Σκοπεύω, λοιπόν, όταν θα φτάσω στο ανώτερο επίπεδο γνώσης της γλώσσας, να προχωρήσω και σε ένα μεταπτυχιακό στα ανατολικά όργανα και την μουσική της Ανατολής, συνδυάζοντας έτσι τις σπουδές μου με το Εθνικό Ωδείο Αθηνών. Όσον αφορά τα μαθήματα θεάτρου, δεν θεωρώ πως είναι πεδίο ασύνδετο. Κάθε άλλο, είναι κάτι το οποίο με βοήθησε εξαιρετικά στην σκηνή, όσο και στην άρθρωσή μου, γενικότερα.

Αν δεν ήσουν τραγουδίστρια, τι θα ήθελες να είσαι;

Σίγουρα θα ασχολιόμουν με τις δημόσιες σχέσεις, πεδίο στο οποίο είμαι πάντα ανοιχτή, καθώς έχουν να κάνουν άμεσα και με τη δουλειά μου.

Σε παλαιότερη συνέντευξή σου είχες δηλώσει πως εύχεσαι για το μέλλον να μπορείς να ζεις από αυτό που αγαπάς. Πόσο εύκολο είναι για ένα νέο άνθρωπο στη χώρα μας, εν έτη 2018, να μπορεί να βιοπορίζεται από αυτό που αγαπά; Εσύ, ως Μαρίλια, θα άφηνες πίσω ότι έχεις κάνει μέχρι τώρα για να κυνηγήσεις μια «καλύτερη τύχη» στο εξωτερικό;

Είναι εξαιρετικά δύσκολο στις μέρες μας ένας άνθρωπος να μπορεί να βιοπορίζεται από οτιδήποτε εδώ στην Ελλάδα, πόσο μάλλον από αυτό που ο ίδιος αγαπά. Παρόλα αυτά, θεωρώ πως η τύχη της χώρας μας είναι στα δικά μας χέρια, στους νέους ανθρώπους δηλαδή και ειδικά ο χώρος της τέχνης. Είμαστε η χώρα που γέννησε την τέχνη και πιστεύω πως μέσω αυτής έχουμε πολλές πιθανότητες να ανακάμψουμε. Ο άνθρωπος έχει γεννηθεί για να πολεμάει και για να κοιτάζει ψηλά. Μιλώντας από τη δική μου πλευρά, δεν θα ήθελα να φύγω από τη χώρα μου, ίσως το θεωρώ και λίγο δειλία. Ωστόσο, αν ποτέ έφτανα σε εκείνο το σημείο, όντας αναγκασμένη, τότε σίγουρα θα πήγαινα στην Κωνσταντινούπολη.

«Σε όλους τους νέους ανθρώπους, αλλά και στους νέους επίδοξους συναδέλφους, εύχομαι να έχουν ήδη στο μυαλό τους ότι είμαστε πολύ πιο «μικροί» από την οποιαδήποτε τέχνη υπηρετούμε και μέσα από αυτήν πρέπει να έχουμε ως στόχο να γινόμαστε καλύτεροι, χωρίς να αλλοιωθούμε στο όνομά της.»

Η Μαρίλια Μητρούση με τον πατέρα της Μιχάλη Μητρούση

Τι είναι αυτό που θα συμβούλευες έναν νέο άνθρωπο ο οποίος ξεκινά τώρα τα πρώτα του βήματα στο χώρο; Ποιες θεωρείς ότι είναι οι πιο συνηθισμένες παγίδες για ένα νέο ερμηνευτή;

Δε πιστεύω πως είμαι σε θέση να συμβουλέψω κάποιον, καθώς και για μένα είναι πολύ αρχή ακόμα. Αυτό που θα έλεγα όμως σε έναν νέο άνθρωπο από τον τρόπο που βλέπω εγώ η ίδια τα πράγματα θα ήταν να πιστεύει στον εαυτό του και να μην πέσει ποτέ στην παγίδα να αλλάξει το χαρακτήρα του, μέσα από την προσπάθεια του να ανέβει. Επίσης, όσο δύσκολο κι αν φαίνεται να είναι, να κοιτάζει χαμηλά αφού, όσο πιο χαμηλά κοιτάζεις, τόσο πιο ψηλά πας.

Πόσο δύσκολο είναι, κατά τη γνώμη σου, για έναν καλλιτέχνη να έχει διάρκεια στο χρόνο; Πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιου είδους μυστική συνταγή;

Νομίζω, ότι άνθρωποι που αγαπάνε βαθιά και αληθινά τη μουσική και που πιστεύουν στον εαυτό τους, εξελίσσοντας διαρκώς το ταλέντο τους, καθώς το ταλέντο εκτός από θείο δώρο χρειάζεται και πολλή δουλειά, εκείνοι οι άνθρωποι λοιπόν μπορούν και να καταφέρουν τη διάρκεια. Βεβαίως όλα είναι πολύ σχετικά και οι ερμηνευτές οφείλουν να δουν τη μουσική και σαν εργασία, με ότι αυτό συνεπάγεται, καθώς έτσι θα μπορέσουν να αποκτήσουν και έναν επιπλέον σεβασμό για το αντικείμενο. Ο σεβασμός σε αυτό που κάνεις ίσως να είναι η μόνη συνταγή τελικά, για να πάει κάποιος μπροστά. Και ο κόσμος φυσικά, μιας και πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτή τη δουλειά παίζει η αγάπη του κόσμου.

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που έχεις αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα στη μουσική σου πορεία;

Δυσκολίες αντιμετωπίζω ακόμα και τώρα, καθώς βρίσκομαι στην αρχή. Νομίζω πως η μεγαλύτερη δυσκολία σε αυτή τη δουλειά είναι το ότι πρέπει να ανταγωνιζόμαστε την μετριότητα και αυτό είναι ότι χειρότερο. Κάτι ακόμα είναι η παγίδα της δημοσιότητας, αλλά και του ανταγωνισμού η οποία υπάρχει και θα υπάρχει πάντα. Ωστόσο πιστεύω πως ένας άνθρωπος οφείλει να είναι ανταγωνιστικός μόνο με τον χθεσινό εαυτό του και από εκεί και πέρα, με σκληρή δουλειά, όλα μπορούν να συμβούν.

Μετά τις καλοκαιρινές εμφανίσεις, τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

Προς το παρόν είναι πολύ νωρίς για να γνωρίζω με σιγουριά, καθώς βρίσκομαι ακόμα σε συζητήσεις. Θέλω να πιστεύω όμως πως την επόμενη χρονιά θα βρίσκομαι σε κάποιο σταθερό σχήμα. Άλλωστε το πτυχίο μου στο τραγούδι βρίσκεται στα σκαριά, καθώς τον ερχόμενο Φεβρουάριο δίνω εξετάσεις και είναι για μένα μια τεράστια ευθύνη.

Τι είναι αυτό που εύχεσαι για το μέλλον, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο; Μάλλον δεν θα πρωτοτυπήσω και θα πω αυτό που πάντα συνηθίζω να λέω… Εύχομαι να ζω από αυτό που αγαπάω, να ανεβαίνω σταδιακά μέρα με τη μέρα, με σταθερά βήματα, σεβασμό, αγάπη, αλλά και σκληρή δουλειά. Σε όλους τους νέους ανθρώπους, αλλά και στους επίδοξους, νέους συναδέλφους, εύχομαι να έχουν ήδη στο μυαλό τους ότι είμαστε πολύ πιο «μικροί» από την οποιαδήποτε τέχνη υπηρετούμε και μέσα από αυτήν πρέπει να έχουμε ως στόχο να γινόμαστε καλύτεροι, χωρίς να αλλοιωθούμε στο όνομά της. Σε συλλογικό επίπεδο εύχομαι υγεία και όλα τα άλλα έρχονται!

Στο τέλος της συνομιλίας μας με τη Μαρίλια Μητρούση, μπορώ να πω ότι περισσότερο από όλα, αποκόμισα το αίσθημα μιας υπέρμετρης αισιοδοξίας. Αισιοδοξία ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν καλύτερα και ότι πάντα υπάρχει χώρος για όποιον αγαπάει με πάθος αυτό που κάνει, να διαπρέψει.

Της ευχόμαστε τα καλύτερα και ότι πιο δημιουργικό για το μέλλον…