fbpx

«Βαρυποινίτες» Καταδίκη ή Εξιλέωση; – Ομαδική Εικαστική Έκθεση

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

«Πάντα με φόβιζαν οι φυλακές. Έχουν κάτι το ασφυκτικά παγωμένο. Κι όμως μέσα τους βρίσκεις κατακόκκινες καρδιές που ανασαίνουν, πίσω από αδιαπέραστα σίδερα. Υπάρχουν κάποιοι που η μοίρα τους όρισε να καταδικαστούν από «θεούς και ανθρώπους», ως «Βαρυποινίτες». Και είναι αλήθεια, έχουν διαπράξει ένα σωρό αμαρτήματα. Αν όμως οι Βαρυποινίτες ήμασταν εμείς; Τα παιδιά μας; Οι φίλοι, οι γονείς και τ’ αδέρφια μας; Τότε θα τους καταδικάζαμε ή θα τολμούσαμε ν’ αναζητήσουμε τρόπο να τους εξιλεώσουμε; Και τι «εκείνοι» θα μπορούσαν να ονειρεύονται πίσω απ’ τα βαριά κελιά;»

Επιμέλεια: Νικολένα Καλαϊτζάκη, Ιστορικός Τέχνης

Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες:

Μάνια Αδαμοπούλου, Αφροδίτη Αναστοπούλου, Μαρία Ανδρέου, Athanasart, Εύα Βεϊνόγλου, Ήρα Βιτάλη, Μαρία Βύρρα, Εβίτα Γαβριήλ, Ματίνα Γεωργά, Βερονίκη Δαμιανίδου, Μανόλης Ζουλάκης, Σταύρος Κακλιδάκης, Νίκος Καναβός, Χρήστος Κατσίνης, Παναγιώτα Κορωνιού, Σοφία – Rose Κοσμίδου, Δέσποινα Μανώλαρου, Αλεξάνδρα Μαράτη, Σταυρούλα Μιχαλοπούλου, Κωνσταντίνος Μίχαλος, Ειρήνη Μονομμάτου, Φώτιος Μπάλας, Αγγελική Μπόμπορη, Γιάννης Μπρούζος, Μαρία Παναγιώτου, Στυλιανή Παπαθανασίου, Δημήτρης Παπαστάμος, Σμαράγδα Παπούλια, Σέργιος Παππάς, Ντορίτα Πιμπλή, Μαρίνα Ροβίθη, Μανόλης Ρωμαντζής, Ρανιώ Σαρρή, Νίκος Σιαλακάς, Εβίκα Σταματάκη, Asterios Toris, Βίκυ Τσάκαλη, Ελένη Τσιλιλή, Στάθης Φώτης

 

  • Εγκαίνια: Παρασκευή 13 Απριλίου 2018 & ώρα 19:00
  • Διάρκεια έκθεσης: 13 – 23 Απριλίου 2018

 

Υποστηρικτές:

  • Με την Υποστήριξη του ΚΕΘΕΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ
  • Με την Υποστήριξη του Κέντρου Μελέτης Εγκλήματος (ΚΕ.Μ.Ε) & των Crime Times •
  • Με την Υποστήριξη του 2ου ΣΔΕ Φυλακών Λάρισας
  • Χορηγία οίνων: Potsios Wine

Ίδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή,

Διεύθυνση: Κασσαβέτη 18, Κηφισιά

210-8019975

Γνωρίστε την Electro Swing και τα πιο συναρπαστικά μουσικά κομμάτια της. Γράφει η Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Πριν από λίγες μέρες, ξεφυλλίζοντας ένα παλιό ημερολόγιο, συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά το πόσο άρρηκτα συνδεδεμένο ήταν και είναι το άτομο μου με τη μουσική.

Η όλη κατάσταση ήταν πάντα τόσο έντονη ώστε πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να συλλογιέται σχολαστικά αυτό το τόσο παράξενο ρητό του γνωστού σε όλους μας Νίτσε.

«Χωρίς τη μουσική η ζωή θα ήταν ένα λάθος».

Βαρύγδουπη λέξη το «λάθος».

Αν είχες μάθει στην έλλειψή της, απ’ την αρχή κιόλας της ζωής σου, γιατί να σου φανεί λάθος κάτι το οποίο δεν θα έχεις με τι να το συγκρίνεις;

Και γιατί λάθος;

Κι όμως.

Όσες φορές κι αν έχω προσπαθήσει να απομυθοποιήσω τη συγκεκριμένη φράση, πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα.

Η ζωή χωρίς τη μουσική θα ήταν μόνιμα γκρίζα και μουντή, αργή και εξαιρετικά ανιαρή. Σίγουρα θα έμοιαζε με ένα πρωινό Δευτέρας, μια σχολική δεύτερη ώρα (μεγάλη σε έκταση χρόνου και δύσκολη για να περάσει), μια βόλτα στην έρημο χωρίς νερό, ένα δάκρυ που δεν βρέθηκε κάποιο χέρι να το σκουπίσει.

Σου φαίνομαι μελοδραματική;

Χμ, μπορεί.

Σίγουρα όμως «μπήκες» στο δικό μου νόημα…

Για τη σημερινή μέρα σκεφτήκαμε κάτι ξεχωριστό και κάτι που ίσως σπανίζει σαν επιλογή στο πεδίο ενδιαφέροντος των περισσότερων μουσικών ακροατών.

Λίγο πιο εξειδικευμένη σαν είδος και λίγο πιο ιδιαίτερη από την φύση της, η electro swing κατάφερε από τα πρώτα κιόλας χρόνια της ενεργής δράσης της να ξεχωρίσει αισθητά αλλά και αναπτύξει το δικό της, στοχευμένο κοινό.

Για εκείνους που δεν την γνωρίζουν λοιπόν, αλλά και για όλους αυτούς που χρόνια τώρα την επιλέγουν και την απολαμβάνουν, συνειδητά.

Αντί προλόγου

Η electro swing εμφανίστηκε πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 90’ στις ΗΠΑ ενώ δεν άργησε να επεκταθεί ραγδαία και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Είναι ένα μουσικό είδος το οποίο συνδυάζει την επιρροή της vintage μουσικής στη σύγχρονη swing, καθώς επίσης και ένα κράμα της jazz με την house, το hip hop αλλά και την electro dance μουσική (EDM).

Τα πιο ξακουστά αλλά και ευρέως διαδεδομένα μουσικά «επιτεύγματα» του είδους δημιουργούν έναν άκρως μοντέρνο και χορευτικό ήχο, ο οποίος φαίνεται να είναι πιο εύκολα προσβάσιμος στο σύγχρονο αυτί ενός ακροατή, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί ζωντανά τον ενθουσιασμό και τη θέρμη των πρώιμων swing ηχογραφήσεων.

Η electro swing μπορούμε να πούμε πιο συνοπτικά ότι είναι στην κυριολεξία η ανάμειξη της ηλεκτρονικής μουσικής με τη swing μουσική.

«Και γιατί electro swing;»

Η electro swing βασίστηκε κυρίως στα δείγματα ήχων από την εποχή του swing (1935-1946).

Το είδος εμφανίστηκε πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 90’ στις ΗΠΑ ενώ δεν άργησε να επεκταθεί ραγδαία και σε ολόκληρη την Ευρώπη.

Το «brand name» του είδους, αν φυσικά μας επιτρέπεται η έκφραση, “χτίστηκε” προοδευτικά και μέσω της δουλειάς των καλλιτεχνών της hip hop, οι οποίοι παρήγαγαν και vintage swing μουσική.

Η διαδικασία παραγωγής της electro swing ωστόσο παραμένει συγκεκριμένη:

Τα πρωταρχικά δείγματα των ήχων επεξεργάζονται και αναμειγνύονται με ηλεκτρονικά χτυπήματα και τέμπο, δημιουργώντας έτσι μικρά «υβρίδια» μεταξύ swing και electronica.

Με πιο απλά λόγια και πιο συνοπτικά:      

Η electro swing μπορούμε να πούμε πως είναι η πιο επιτυχημένη ανάμειξη της ηλεκτρονικής με τη swing μουσική.

Ηχηρά ονόματα της Electro Swing μουσικής

Είναι δύσκολο να συναντήσεις κείμενο στο διαδίκτυο για την electro swing, στο οποίο να μην γίνεται έστω ελάχιστη αναφορά στους Caravan Palace, ένα απ’ τα γνωστότερα electro swing σχήματα, γεννημένο στο Παρίσι της Γαλλίας

 

♥   Caravan Palace

Μερικά ακόμα από τα γνωστότερα ονόματα στον κόσμο της electro swing μουσικής είναι: Parov Stelar, Chinese Man, Kormac, Gramophonedzie, The Correspondents, Tape Five, Dirty Honkers, Odjbox, Caro Emerald, Goldfish, Alice Fransis, ProleteR και άλλοι.

Κι όπως πολύ καλά γνωρίζετε, εδώ στο InTownPost σάς αποχαιρετάμε πάντα με τις δικές μας μουσικές επιλογές, με τα δικά μας λατρεμένα κομμάτια κάθε φορά.

Πως θα μπορούσαμε λοιπόν να κάνουμε την εξαίρεση σήμερα, σε ένα τόσο μοναδικό θέμα;

Ακολουθεί ο δικός μας μουσικός “χαιρετισμός” λοιπόν, “φορτωμένος” με electro swing μουσική.

Enjoy!

Φιλιά,

Μαρκέλλα

Parov Stelar

Chinese Man

Kormac

Gramophonedzie

The Correspondents

Tape Five

Dirty Honkers

Odjbox

Caro Emerald

Goldfish

Alice Francis

ProleteR

Η Πανελλήνια Ένωση Υπαλλήλων Φύλαξης Αρχαιοτήτων (ΠΕΥΦΑ) για την απόφαση του ΚΑΣ

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Σχετικά με την απόφαση του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου  για κινηματογράφηση στον Αρχαιολογικό Χώρο του Σουνίου, η πανελλήνια Ένωση Υπαλλήλων Φύλαξης Αρχαιοτήτων εξέδωσε την παρακάτω ανακοίνωση για την εντονότατη κριτική που ασκήθηκε μετά από την αρνητική απάντηση  του ΚΑΣ στο εν λόγω αίτημα.

Το πλήρες κείμενο έχει ως εξής:

«Σαν εργαζόμενοι στους Αρχαιολογικούς Χώρους και Μουσεία, θέλουμε να σας γνωρίσουμε ότι είμαστε υπέρ στο να πραγματοποιούνται τέτοιου είδους δράσεις, αλλά με έναν απαράβατο όρο. Να μην δημιουργείται πρόβλημα στην ασφάλεια του Χώρου ή του Μουσείου και  στην ομαλή πρόσβαση των τουριστών.

  Επίσης όλα αυτά να γίνονται κατά την διάρκεια του ωραρίου εργασίας των Αρχαιοφυλάκων για πάρα πολλούς λόγους.

 Θέλουμε να σας ενημερώσουμε, ότι πάρα πολλές φορές οι παραγωγές αυτές μικρές ή μεγάλες, δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα του αιτήματος. Με λίγα λόγια, άλλα αιτούνται στο ΚΑΣ και άλλα συμβαίνουν στην πράξη και αυτό έχει να κάνει με το ωράριο εργασίας, με την απασχόληση των εργαζομένων και κυρίως με την παρεμπόδιση των επισκεπτών επειδή αποκλείονται μεγάλα κομμάτια του Χώρου με αποτέλεσμα οι επισκέπτες να διαμαρτύρονται εντονότατα.

 Ακόμα, θα θέλαμε να μάθουμε το τίμημα που καταβάλλεται για την χρήση του Αρχαιολογικού Χώρου καθώς και την πληρωμή των εργαζομένων όταν πρόκειται να εργαστούν υπερωριακά.

  Το ΚΑΣ είναι ένας επιστημονικός θεσμός του Υπουργείου Πολιτισμού  ο οποίος προσπαθεί να διαφυλάξει την Πολιτιστική μας Κληρονομιά. Επειδή όμως “ κληθήκαμε ” να εκφράσουμε την γνώμη μας και πιστεύουμε πως θα το κάνουνε και άλλοι πολλοί, θέλουμε να πούμε το εξής ρητό του Πλάτωνα:

«Γνώμην δύναται να έχουν άπαντες. Γνώσιν διά να έχουν γνώμην έχουν;»

 

Για την Εκτελεστική Γραμματεία της ΠΕΥΦΑ

Καινούργιο EP για Weeknd: «Μy Dear Melancholy»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Ο The Weeknd επέστρεψε με ολοκαίνουργιο EP με τίτλο «My Dear Melancholy»

Μετά από ένα teasing που έκανε στα social media του τις τελευταίες μέρες, ο The Weeknd κυκλοφόρησε  το νέο του EP με 6 ολοκαίνουργια τραγούδια.

Πρόκειται για τα

Call Out My Name,

Try Me,

Wasted Times,

I Was Never There,

Hurt You, και Privilege

Το νέο EP του The Weeknd κυκλοφορεί από τη Universal Music.

«Ταξίδι στο κέντρο της γης»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Στην Παιδική Σκηνή του Πολυχώρου Πολιτισμού Αθηναΐς παρατείνονται λόγω επιτυχίας μέχρι την Κυριακή 29 Απριλίου 2018, οι παραστάσεις του έργου «Ταξίδι στο κέντρο της γης» του αγαπημένου συγγραφέα μικρών και μεγάλων, Ιουλίου Βερν, διασκευασμένο για παιδιά από την θεατρική ομάδα «Νεάπολις».

 Ένα μαγικό ταξίδι περιπέτειας πλούσιο σε εικόνες, συναισθήματα, περιπέτεια, γνώση, φαντασία, μουσική και τραγούδια. Οι μικροί θεατές  συμμετέχουν ενεργά στο συναρπαστικό αυτό ταξίδι στα έγκατα της γης για να αναζητήσουμε όλοι μαζί τον κεντρικό πυρήνα της ζωής, μέσα από δυσκολίες, αγώνες, διλήμματα, συντροφικότητα, περιπέτεια κι ελπίδα.

 

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία: Άγγελος Χατζάς – Αλέξανδρος Κομπόγιωργας

Μετάφραση – Διασκευή: Άγγελος Χατζάς

Μουσική επεξεργασία – επιμέλεια: Νεφέλη Κουλούρη

Μουσική ενορχήστρωση – σύνθεση: Αντώνης Δελαπόρτας

Κίνηση: Άρτεμις Ιγνατίου 

Σκηνικά – κοστούμια – Φωτισμοί: Αλέξανδρος Κομπόγιωργας

 

ΠΑΙΖΟΥΝ:

Αλέξανδρος Κομπόγιωργας, Νεφέλη Κουλούρη  Άγγελος Χατζάς

 

Παραστάσεις:

Κυριακή 15 Απριλίου στις 15:30

Κυριακή 22 Απριλίου στις 15:30

Κυριακή 29 Απριλίου στις 15:30

 

Τιμή εισιτηρίου – γενική είσοδος : 10€ 

(Ειδικές τιμές για πολυάριθμες ομάδες και σχολεία)

 

Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά

«H Κυβέρνηση βλάπτει σοβαρά τον Πολιτισμό» κατά την κα. Κεφαλογιάννη

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Τομεάρχης Πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Α΄ Αθηνών κυρία Όλγα Κεφαλογιάννη με αφορμή την αρνητική γνωμοδότηση του Κ.Α.Σ. σχετικά με την παραχώρηση του αρχαιολογικού χώρου στο Σούνιο και τις αντιδράσεις της Κυβέρνησης,  έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Περισσεύουν τα κροκοδείλια δάκρυα της Κυβέρνησης σχετικά με την απόφαση του Κ.Α.Σ. να μην παραχωρήσει τον αρχαιολογικό  χώρο στο Σούνιο για τις ανάγκες των γυρισμάτων βρετανικής τηλεοπτικής σειράς. Εδώ και καιρό προειδοποιούμε το Υπουργείο Πολιτισμού ότι παραμένει άβουλος παρατηρητής στην προσπάθεια του Υπουργείου Ψηφιακής Πολιτικής να αποσπάσει τον κινηματογράφο από τον φυσικό του χώρο και να τον ενσωματώσει στην εργαλειοθήκη της κυβερνητικής προπαγάνδας. Δυστυχώς, οι εισηγήσεις του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και του Hellenic Film Commission για μια νέα διαδικασία αδειοδότησης κινηματογραφικών παραγωγών σε αρχαιολογικούς χώρους, παραμένουν ακόμη στον αέρα. Τα αποτελέσματα της απραξίας είναι πλέον ορατά σε όλους.

Το μόνο ασφαλές συμπέρασμα που μπορούμε να εξάγουμε είναι ότι η Κυβέρνηση βλάπτει σοβαρά τον Πολιτισμό».

«Οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, Περί Λόγου»: Γράφει ο Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

Μιχάλης Μπατής

mixalis.mpatis@gmail.com

Σκοπός ή τέλος των πράξεων αλλά και αρχή τους ή αιτία, εκφράζει παράλληλα το μέσο, τη ρύθμιση ή το νόμο που τις διέπει, ενώ αποτελεί και το όνομα της πιο δημοφιλούς ανάμεσά τους, της ομιλίας: τέτοιο είναι το εννοιολογικό ξετύλιγμα του λόγου στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία. Ο λόγος πρωτοεμφανίζεται ως όρος στα γραπτά προσωκρατικών φιλοσόφων, απ’ τους οποίους σώζονται ελάχιστα αποσπάσματα υπό μορφή ρητών σε έργα μεταγενέστερων συγγραφέων. Οι περισσότεροι από αυτούς συνέγραψαν σε ποιητικό λόγο κοσμογονίες και θείες… αποκαλύψεις σχετικές με την προέλευση αυτού του κόσμου. Στο έργο του Περί Φύσεως, ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος (535-475 π.Χ.) προτρέπει τους ανθρώπους «οὐκ ἐμού ἀλλά τοῦ λόγου ἀκούσαντες ὁμολογείν σοφόν ἐστί ἓν τὰ πάντα εἶναι» (είναι σοφό να συμφωνήσετε όχι ακούγοντας εμένα αλλά το λόγο ότι τα πάντα είναι ένα). Ο λόγος αυτός θεωρείται από τον Ηράκλειτο κοινός και ενιαίος, παρότι οι άνθρωποι συχνά τον αγνοούν και φέρονται σα να διαθέτουν ξεχωριστή, δική τους λογική «διὸ δε ἕπεσθαι τῷ ξυνῷ λόγῳ· τοῦ λόγου δ’ ἐόντος ξυνοῦ ζώουσιν οἱ πολλοί ὡς ἰδίαν ἔχοντες φρόνησιν».

Ο Ηράκλειτος κατ’ ουσία συνέλαβε και διετύπωσε ριζικά την έννοια του γίγνεσθαι, δηλαδή του Λόγου. Κατά τον φιλόσοφο το καθαρό υλικό υπόβαθρο των όντων, το μεταφυσικό Είναι των πραγμάτων, γι’ αυτό όλα, όχι μόνον τα κατά μέρος πράγματα, αλλά και το σύμπαν είναι σε αέναη κίνηση και ροή. Τίποτε δεν είναι σταθερό. Για τα πράγματα δεν μπορούμε να ειπούμε ότι είναι αλλά μόνον ότι γίνονται. Ότι υπάρχει είναι η κίνηση, το γίγνεσθαι. Γίγνεσθαι και απογίγνεσθαι, αιώνια μεταβολή, αυτό είναι η ουσία του κόσμου. Τίποτε το σταθερό και στατικό δεν υπάρχει.

Αυτή η συμμόρφωση με τον «κοινό λόγο» είναι πολύ κοινή ιδέα στους Στωικούς και μοιάζει δανεισμένη από τον Εφέσιο φιλόσοφο. Αν και ο λόγος αυτός είναι αιώνια τοῦ δὲ λόγου τουδ’ ἐόντος αἰεί, οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να τον καταλάβουν και πριν τον ακούσουν και αφού τον ακούσουν για πρώτη φορά ἀξύνετοι γίνονται ἄνθρωποι καὶ πρόσθεν ἢ ἀκούσαι καὶ ἀκούσαντες τὸν πρώτον. Γιατί, ενώ τα πάντα συντελούνται σύμφωνα μ’ αυτόν το λόγο γινομένων γὰρ πάντων κατὰ τὸν λόγον τόνδε, αυτοί μοιάζουν άπειροι ακόμα κι όταν αποκτήσουν εμπειρία λέξεων και πράξεων σαν αυτές που εγώ διηγούμαι ἀπείροισιν ἐοίκασιν πειρωμένοι καὶ ἐπέων καὶ ἔργων τοιουτέων ὁκοίων ἐγὼ διηγεῦμαι, όποτε διακρίνω το κάθε τι σύμφωνα με τη φύση του και εκθέτω το πώς έχει κατὰ φύσιν διαιρέων ἕκαστον καὶ φράζων ὅκως ἔχει. Αλλά από τους άλλους ανθρώπους διαφεύγουν όσα πράττουν όταν είναι ξυπνητοί τοὺς δὲ ἄλλους ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἐγερθέντες ποιοῦσιν, ακριβώς όπως λησμονούν όσα πράττουν όταν κοιμούνται ὅκωσπερ ὁκόσα εὕδοντες ἐπιλανθάνονται.

Παρότι ο θεϊκός αυτός λόγος αντηχεί μέσα στον καθένα, δε μπορεί κανείς να τον αναλύσει στο νου του αλλά μόνον να τον αφουγκρασθεί εσωτερικά- είναι εκείνος που σπρώχνει τον άνθρωπο στην αναζήτηση του αληθινού εαυτού του και που από προσωπικότητες όπως ο Σωκράτης κατονομάζεται ως «δαιμόνιο». Και ο ίδιος ο Ηράκλειτος άλλωστε είπε ότι «διερεύνησε τον εαυτό του».

Στις περισσότερες περιπτώσεις, όμως, οι άνθρωποι «όταν ακούνε, δεν καταλαβαίνουν και γι αυτό μοιάζουν με κουφούς- σ’ αυτούς ταιριάζει η παροιμία: παρόντες απουσιάζουν» (ἀξύνετοι ἀκούσαντες κωφοῖσιν ἐοίκασι· φάτις αὐτοῖσιν μαρτυρεῖ παρεόντας ἀπεῖναι) (Όσοι δεν κατανοούν τον λόγο, όταν τον ακούν μοιάζουν με κουφούς).  Επιπλέον, δείχνουν να αγνοούν εκείνον «με το οποίο πάνω απ’ όλα συναναστρέφονται αδιάκοπα»(ὧ μάλιστα διηνεκῶς ὁμιλούσι, τούτῳ διαφέρονται), το Λόγο που τα κυβερνά όλα (λόγῳ, τῷ τά ὅλα διοικοῦντι)- γι αυτό και «όλα όσα συναντούν καθημερινά τους φαίνονται ξένα» (καὶ οἷς καθ᾽ ἡμέρην ἐγκυροῦσι, ταῦτα αὐτοῖς ξένα φαίνεται). Με αυτή την έννοια, το ανθρώπινο ον δεν κατέχει τη γνώση όπως την κατέχει το θεϊκό (ἦθος ἀνθρώπειον μὲν οὐκ ἔχει γνώμας, θείον δὲ ἔχει) αφού έχει αποστραφεί το θείο Λόγο, όπως πολλοί σύγχρονοι και προγενέστεροι φιλόσοφοι του Ηρακλείτου (πχ ο Πυθαγόρας), τους οποίους κατηγόρησε για τη ματαιοπονία τους και το διασκόρπισμα των ερευνών τους στην κατεύθυνση της πολλαπλότητας της δημιουργίας.

Για την ίδια τη φύση αυτού του λόγου, ο φιλόσοφος αναφέρει πως αυξάνεται από τον εαυτό του- δεν χρειάζεται δηλαδή τη συνεισφορά μιας ανώτερης δύναμης για να αναπτυχθεί- και πως ανήκει στην ψυχή (ψυχῆς ἐστί λόγος ἑαυτόν αὔξων) (Στην ψυχή ανήκει ο λόγος που αυξάνει απ’ τον εαυτό του).  Εντούτοις, όσο κι αν την εξερευνήσει κανείς, δε θα μπορέσει να βρει τα πέρατά της, γιατί ο «λόγος» της είναι πολύ βαθύς ( ψυχῆς πείρατα ἰών οὐκ ἄν ἐξεύροιο, πάσαν ἐπιπορευόμενος ὁδόν· οὕτω βαθύν λόγον ἔχει), ιδέα που λέγεται ότι πάρθηκε ίσως από την Ορφική διδασκαλία. Έτσι, κατά τον Ηράκλειτο, ο λόγος είναι μια καθαρά εσωτερική ιδιότητα, σοφία, νοημοσύνη, μέτρο και παρόμοια. Ο Άγιος Ιουστίνος ο φιλόσοφος λέει: «Οι μετά Λόγου βιώσαντες Χριστιανοί εισί καν άθεοι ενομίσθησαν. οίον εν Έλλησι μεν Σωκράτης και Ηράκλειτος και οι όμοιοι αυτοίς» Δηλαδή όσοι έζησαν σύμφωνα με το Θείο Λόγο, τη Χριστιανική διδασκαλία δηλαδή, είναι Χριστιανοί έστω και αν θεωρήθηκαν άθεοι. για παράδειγμα μεταξύ των Ελλήνων ο Σωκράτης και ο Ηράκλειτος και οι όμοιοι με αυτούς.

Στο ομώνυμο έργο του Παρμενίδη από την Ελέα (Περί Φύσιος), το λέγειν αποτελεί μια από τις τρεις πρωταρχικές δυνάμεις που συνιστούν την ενότητα της ύπαρξης, το «είναι», το «νοείν» και το «λέγειν». Των τριών τους προηγείται το «είναι» ως απαραίτητη προϋπόθεση για να υπάρξει το «νοείν» και το «λέγειν», διότι τα όντα καθεαυτά υπάρχουν πριν έρθει ο νους και τα συλλάβει και γίνουν στη συνέχεια περιεχόμενα του έναρθρου λόγου.

 Εδώ λοιπόν ο λόγος είναι το τελικό στάδιο έκφρασης, η ομιλία, η εξωτερίκευση του νοείν. Ενδέχεται, βέβαια, η σκέψη και ο λόγος να αναφέρονται σε φανταστικά όντα (μη-όντα), για τούτο και είναι χρήσιμο να μην επαφίεται κανείς απόλυτα στις αισθήσεις του προκειμένου να γνωρίσει και να κατανοήσει τον κόσμο αλλά να καταφεύγει στη χρήση του λόγου= λογική δύναμη που ενυπάρχει μέσα του: Μηδέ σ’ ἔθος πολύπειρον ὁδόν κατὰ τήνδε βιάσθω (ούτε η πολύπειρη συνήθεια να σ’ εξαναγκάσει να κατευθύνεις σ’ αυτήν την οδό (τον έλεγχο για την ύπαρξη του μη είνα)), νωμᾶν ἄσκοπον ὄμμα καὶ ἠχήεσσαν ἀκουήν καὶ γλώσσαν (το βλέμμα άσκοπο εδώ κι εκεί να έχεις και την ακοή σου πλήρη από ήχους και να δίδεις ονομασίες χρησιμοποιώντας τυχαία τη γλώσσα), κρίναι δὲ λόγῳ πολύδηριν ἔλεγχον (αλλά να κάμεις με τη λογική σου τον περιμάχητον έλεγχο). Με τη σωστή χρήση του λόγου, ο άνθρωπος γίνεται ισόθεος και ανάγεται στον απόλυτο κόσμο του «εόντος». Σ’ αυτό το σημείο ο λόγος γίνεται νοημοσύνη, λογισμός, σοφία, όπως και στον Ηράκλειτο.

Η έννοια του λόγου απαντάται και σε αρκετά έργα του Πλάτωνα, πάντοτε όμως ως λογική δύναμη μέσα στον άνθρωπο, ως διάκριση με την οποίαν έχει προικισθεί για να μπορεί να παίρνει ανά πάσα στιγμή ορθές αποφάσεις και να αποφεύγει να ενδώσει σε επιβλαβείς επιθυμίες: τὸ μὲν ᾧ λογίζεται λογιστικόν…τὸ δὲ ᾧ ἐρᾷ τὲ καὶ πεινῇ καὶ διψῇ καὶ περὶ τὰς ἄλλας ἐπιθυμίας ἐπτόηται ἀλόγιστον τὲ καὶ ἐπιθυμητικόν.. (Πολιτεία, d-e). Επιπλέον, ο λόγος, με τη δύναμη της διαλεκτικής, μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην «ἀρχή τῶν πάντων», στην αλήθεια: αὐτός ὁ λόγος ἅπτεται τῇ τοῦ διαλέγεσθαι δυνάμει … ἐπί τὴν τοῦ παντὸς ἀρχὴν ἰών, ἁψάμενος αὐτής… (Πολιτεία, b-c). Όπως τονίζει στη συνέχεια του έργου ο Σωκράτης, τα αληθινά στολίδια τα συλλαμβάνει κανείς με το λόγο και τη διάνοια και όχι με την όραση (με τις αισθήσεις): …τὰ ἐνόντα φέρει, ἃ δὴ λόγῳ καὶ διανοίᾳ ληπτά, ὄψει δὲ οὔ (Πολιτεία, d-e). Ο λόγος, ως διάκριση στον άνθρωπο, τον οδηγεί στη σωφροσύνη, σε αντίθεση με την επιθυμία, που τον άγει υποχρεωτικά στην ύβρη: Δόξης μὲν οὖν ἐπί τὸ ἄριστον λόγῳ ἀγούσης καὶ κρατούσης τῷ κράτει σωφροσύνη ὄνομα· ἐπιθυμίας δὲ ἀλόγως ἑλκούσης ἐπί ἡδονάς καὶ ἀρξάσης ἐν ἡμῖν τῇ ἀρχῇ ὕβρις ἐπωνομάσθη (Φαίδρος, 238Α). Δίνεται μάλιστα η εύστοχη παρομοίωση της ψυχής με άμαξα που σύρεται από δυο άλογα, καθένα απ’ τα οποία εκπροσωπεί το έλλογο και το άλογο (επιθυμητικό) μέρος της- ο ηνίοχος, στη θέα ενός ελκυστικού προσώπου ή αντικειμένου, βρίσκει τον μεν έναν ίππο υπάκουο και εγκρατή, τον δε άλλον ανυπότακτο κι ορμητικό, οπότε αναγκάζεται να τραβήξει τα χαλινάρια για να συγκρατήσει την άμαξα από την άλογη πορεία της (Φαίδρος, 253 D).

Στο έργο Κρατύλος, όπου ο Πλάτωνας διερευνά το θέμα της προέλευσης των ονομάτων, ο λόγος ταυτίζεται και με την ονομασία ενός πράγματος αλλά και με την πράξη που αφορά τον ορισμό του με βάση την αληθινή του φύση- την πράξη δηλαδή που του αποδίδει το όνομα εκείνο που ταιριάζει στην ουσία του. Γι αυτό, η ονοματοθεσία δεν είναι κάτι αυθαίρετο αλλά πρόκειται για έργο ενός νομοθέτη, γεγονός που καθιστά τον ίδιο το λόγο «νόμο» και πράξη αποδίδουσα τη θεϊκή νομοτέλεια- εκείνος είναι σε θέση να χρησιμοποιήσει τους κατάλληλους φθόγγους που μιμούνται την ουσία των πραγμάτων και τη φανερώνουν (Κρατύλος, 423e). Και πάλι εδώ δεν πρόκειται για το λόγο ως ομιλία που δημιουργεί τα πράγματα- αυτά υπάρχουν και τα αληθινά ονόματα τους δίνονται. Δεν είναι ότι τα ονόματα δημιουργούν ή γίνονται τα πράγματα. Όποιος, όμως, είναι σε θέση να γνωρίζει τα αληθινά ονόματα, γνωρίζει και τα ίδια τα πράγματα (Κρατύλος, 435 d)- όσο για τα αληθινά ονόματα, δε μπορεί παρά να τέθηκαν από κάποια ανώτερη δύναμη κι όχι από τον άνθρωπο, ώστε να καθίστανται εξ ανάγκης σωστά (Κρατύλος, 438b-c).

Συνέχεια της συζήτησης αυτής περί ονομάτων θα μπορούσε να αποτελεί η εκτενής αναφορά στον «οριστικό λόγο» στα έργα του Αριστοτέλη Περί Ψυχής και Μετά τα Φυσικά. Κατ’ εκείνον, ο λόγος του ορισμού ενός πράγματος δεν πρέπει να δηλώνει μόνο το γεγονός (την ύπαρξή του), όπως κάνουν οι περισσότεροι ορισμοί, αλλά μέσω αυτού να γίνεται φανερή και η αιτία (οὐ γὰρ μόνον τὸ ὅτι δεῖ τὸν ὁριστικόν λόγον δηλοῦν, ὣσπερ οἱ πλεῖστοι τῶν ὁρισμῶν, ἀλλά καὶ τὴν αἰτίαν ἐνυπάρχειν καὶ ἐμφαίνεσθαι, Περί Ψυχής, 413α 15-20). Με βάση αυτό το σκεπτικό, για κάθε πράγμα υπάρχει ένας ορθός ορισμός που αναφέρει την κύρια ιδιότητά του, με άλλα λόγια, ένα όνομα που αγγίζει καθεαυτή την ουσία του. Όσα μέρη του πράγματος είναι φθαρτά, δε θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται στον οριστικό λόγο του, μια και δεν αποτελούν την ουσία του, όπως οι σάρκες και τα οστά που είναι φθαρτά δε συνιστούν τον άνθρωπο και άρα δε θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται στον ορθό ορισμό του. Πρόκειται, στην περίπτωσή τους, για μεταγενέστερα στοιχεία, υλικά όπως τα ονομάζει, που προέκυψαν από τα πρώτα, μη υλικά, που δε φθείρονται και επομένως συνιστούν την ουσία (ὦσθ’ ὅσα μὲν μέρη ὡς ὕλη καὶ εἰς ἃ διαιρείται ὡς ὕλη, ὕστερα· ὅσα δὲ ὡς τοῦ λόγου καὶ τῆς οὐσίας τῆς κατὰ τὸν λόγον, πρότερα ἤ πάντα ἤ ἔνια, Μετά τα Φυσικά, 1035b 12-15). Αυτή η ουσία των όντων και κατά συνέπεια και ο οριστικός λόγος που την εκφράζει, δεν έχουν την ανάγκη υλικής εκδήλωσης για να υπάρξουν ούτε και παύουν να υφίστανται μετά την καταστροφή ακόμα κι όλων των υλοποιήσεών τους- δίνει ένα παράδειγμα με τον κύκλο, που δεν καταστρέφεται ως ουσία έστω κι αν κάποιος σβήσει όλους τους ζωγραφιστούς ή σπάσει όλους τους ξύλινους κύκλους που έχουν κατασκευαστεί. Ο Αριστοτέλης θεωρεί την ύλη ἄγνωστον καθ’ αὑτή, που σημαίνει ότι δε μπορεί να γίνει αντικείμενο μελέτης (Μετά τα Φυσικά, 1035α, 10-11). Όμως, το ίδιο περίπου ισχύει, κατά τα λεγόμενά του, και για τον οριστικό λόγο που, αν και υπαρκτός, δε μπορεί ούτε να εκφωνηθεί, ούτε να αποδειχτεί ούτε να μελετηθεί- βρίσκεται στην ψυχή (ειδητικός λόγος) και απέχει απ’ όλους τους υλικούς χαρακτηρισμούς που της αποδίδονται για να περιγράψουν την ουσία της (Μετά τα Φυσικά, 1036 b- 1040a) καὶ σῳζομένων τῶν λόγων ἐν τῇ ψυχῇ τῶν αὐτῶν οὐκ ἔσται ὁρισμὸς οὔτε ἀπόδειξις.

Πέρα όμως από τη χρήση του λόγου με την έννοια των λέξεων που ορίζουν ένα πράγμα, ο Αριστοτέλης διατηρεί και την πλατωνική σημασία του ως «λογική» ή «λογιστικό μέρος της ψυχής», που αποτελεί θεμελιακό κριτήριο για την εύρεση και εξάσκηση του μέτρου στην ανθρώπινη ζωή, που στη δική του ορολογία αποδίδεται με τον όρο «μεσότητα». Η μεσότητα, προϋπόθεση της ευτυχίας, δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο μέσω του ορθού λόγου, που θα υποδείξει στον άνθρωπο σε ποιο βαθμό πρέπει να εκδηλώνει κάθε συναίσθημα ή παρόρμησή του. Μέσω αυτού, προσεγγίζεται η προαίρεση, ουσία της αρετής, που αποτελεί με τη σειρά της γεννήτορα της ευτυχίας (Μεγάλα Ηθικά, 1185b-1186b 30). Οι πράξεις μας είναι σύμφωνες με τον ορθό λόγο όταν το άλογο μέρος της ψυχής (τα πάθη) δεν εμποδίζουν το λογικό της μέρος (το νου) να επιτελέσει το έργο του, όπως οφείλουν να κάνουν άλλωστε, υποτασσόμενα στην υπηρεσία του καλύτερου τμήματος της ψυχής. (ἔστιν οὖν κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον πράττειν, ὅταν τὸ ἄλογον μέρος τῆς ψυχῆς μὴ κωλύῃ τὸ λογιστικόν ἐνεργείν τὴν αὑτοῦ ἐνέργειαν· τότε γὰρ ἡ πρᾶξις ἔσται κατὰ τὸν ὀρθὸν λόγον…, Μεγάλα Ηθικά, 1208α 10-20).

Ευρύτατα χρησιμοποιεί την έννοια ‘λόγος’ ένας άλλος φιλόσοφος της ιουδαιοχριστιανικής παράδοσης, ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς, που έζησε σε μια ελληνόφωνη ιουδαϊκή κοινότητα από το 30π.Χ. μέχρι το 50 μ.Χ. Στα έργα του, ο λόγος προσδιορίζεται ως η σταθεροποιητική αρχή του κόσμου ή η αρετή της ανθρώπινης ψυχής και μοιάζει με τη λέξη «ρήμα» των κειμένων της Αγίας Γραφής. Τα χαρακτηριστικά αυτού του λόγου παραθέτονται στους Νόμους Περί Αλληγορίας (Legum Allegoriae) ως εξής: «ὁρᾷς τῆς ψυχῆς τροφῆν οἵα ἐστί λόγος θεοῦ συνεχής, βλέπει κανείς ότι η τροφή της ψυχής είναι τέτοια, ο συνεχής αυτός λόγος του θεού ἐοικώς δρόσῳ κύκλῳ πᾶσαν περιειληφώς καὶ μηδὲν μέρος ἀμέτοχον αὑτοῦ ἐῶν· που περιβάλλει τα πάντα σαν κύκλος δροσιάς, χωρίς να αφήνει τίποτα απέξω φαίνεται δ’ οὐ πανταχοῦ ὁ λόγος οὗτος, ἀλλ’ ἐπ’ ερήμου παθών καὶ κακιῶν, που δε φανερώνεται παντού, αλλά στις ερήμους παθών και κακιών καὶ ἔστι λεπτός νοήσαι τε καὶ νοηθῆναι, καὶ σφόδρα διαυγῆς καὶ καθαρός ὁραθήναι πολύ λεπτός για να τον συλλάβει και να τον κατανοήσει κανείς με το νου, εξαιρετικά διαυγής και διάφανος για να γίνει αντιληπτός με την όραση, καὶ ἔστιν ὡσεὶ κόριον μοιάζοντας με σπόρο κόλιανδρου φασί δὲ οἱ γεωπόνοι τὸ σπέρμα τοῦ κορίου διαιρεθέν εἰς ἄπειρα καὶ τμηθέν καθ’ ἕκαστου τῶν μερῶν που, όπως λένε οι γεωπόνοι, ακόμα κι αν διαιρεθεί σε απειροστά μέρη και κοπεί σε καθένα απ’ αυτά καὶ τμημάτων σπαρέν βλαστάνειν οὕτως, ὡς καὶ τὸ ὅλον ἠδύνατο· καθένα από αυτά είναι σε θέση να αναπαράγει ολόκληρο το φυτό αν σπαρεί, ακριβώς όπως και ο αρχικός σπόρος τοιούτος καὶ ὁ θεοῦ λόγος, καὶ δι’ ὅλων ὠφελητικός καὶ διὰ παντός μέρους και τοῦ τυχόντος τέτοιος είναι και ο λόγος του Θεού, και ολόκληρος ωφέλιμος και σε καθένα τυχαίο τμήμα του(ΙΙΙ, 169-170).

 Ως κατὰ ἐβδομάδα κινούμενος τέλειος λόγος (Ι 19-21) αποτελεί την γενεσιουργό αρχή του νου και των αισθήσεων, όταν δε ἐπιγένηται τῇ ψυχῇ, ἐπέχεται ᾑ ἐξάς καὶ ὅσα θνητά ταύτη ποιεῖν δοκεῖ, που σημαίνει ότι υπεισέρχεται ως έβδομο στοιχείο στα έξι θνητά μέρη του κόσμου που εκπροσωπούνται από τις έξι μέρες της δημιουργίας και καταλύει τη θνητότητά τους (Ι 16). Ο άνθρωπος εκπίπτει και απομακρύνεται από το θείο λόγο ενδίδοντας σε ακόρεστες επιθυμίες για ηδονές διαπίπτει γὰρ τότε τῇ ψυχῇ καὶ ὁ σπερματικός καὶ γεννητικός τῶν καλῶν λόγος ὀρθός (ΙΙΙ 150) και η μόνη λύση για την επαναφορά στην πρώτιστη κατάστασή του δεν είναι άλλη από τον «σωφροσύνης λόγον» (ΙΙ 79), ο οποίος μοιάζει με τεχνητό φίδι που κατασκευάζεται ειδικά για να πολεμήσει ενάντια στο φίδι της Εύας (ΙΙ 79) και η λειτουργία του συνίσταται στο να δάκνειν καὶ τιτρώσκειν[…] καὶ αναιρεῖν τὸ πάθος, δηλαδή, να δαγκώνει και να πληγώνει και να καταστρέφει το πάθος (ΙΙ 99).

Ο λόγος μοιάζει να αποτελεί κάτι ανάμεσα σε θεό και ανθρώπους, έναν αρχάγγελο πρεσβευτή που «οὔτε ἀγέννητος ὡς θεός ὤν οὔτε γεννητός ὡς ὑμείς, ἀλλά μέσος τῶν ἄκρων, ἀμφοτέροις ὁμηρεύων»(ΙΙΙ 205-206), που «οὐδέποτε λήγει» (ΙΙΙ 130) και που τρέφει ως «μάννα» (άφθαρτη τροφή) τη «φιλοθεάμονον ψυχήν» (ΙΙΙ 79), που, σε αντίθεση με όσες στρέφονται στα ελκυστικά εγκόσμια αγαθά πρὸς τὰ κρόμυα καὶ τὰ σκόρδα, τὰ περιοδυνώντα τὰς κόρας (ΙΙΙ 79), εκείνη λαχταρά την αλήθεια. Ως ενδιάμεσο σκαλοπάτι μεταξύ θεού και ανθρώπων, ο λόγος δεν αρκεί για να θρέψει ψυχές όπως του Ιακώβ, που μοιάζει να τον έχουν υπερβεί και να τρέφονται απευθείας από το θεό κι όχι από το λόγο, που θεραπεύει απλώς από ασθένειες (πάθη) τον άνθρωπο ἀλλ’ οὗτοι μὲν εὔχονται θεοῦ λόγου τραφῆναι, ὁ δὲ Ιακώβ καὶ τοῦ λόγου ὑπερκύψας ὑπ’ αὐτοῦ φήσι τρέφεσθαι τοῦ θεοῦ … ὡραῖος οὕτος ὁ τρόπος, τροφέα τὸν θεόν, οὐχί λόγον, ἡγεῖται, τὸν δὲ ἄγγελον, ὃς ἐστί λόγος, ὥσπερ ἰατρόν κακῶν (ΙΙΙ 177).

Για το παγκόσμιο «σπίτι», το σύμπαν, αιτία υπήρξε η αγαθότητα του δημιουργού, υλικό του τα τέσσερα στοιχεία και όργανο για την υλοποίησή του, ο λόγος του θεού εὑρήσεις … αἴτιον μὲν αὐτοῦ τὸν θεόν ὑφ’ οὗ γέγονεν, ὕλην δὲ τὰ τέσσερα στοιχεία ἐξ’ ὧν συνεκράθη, ὄργανον δὲ λόγον θεοῦ δι’ οὗ κατεσκευάσθη, τῆς δὲ κατασκευής αἰτίαν τὴν ἀγαθότητα τοῦ δημιουργοῦ (Περί της κατά Μωϋσέα κοσμοποιίας, 127). Εδώ το όργανο είναι μάλλον η ομιλία δια της οποίας ο Θεός δημιουργεί στην αρχή της Γένεσης: όπως, και είπεν ο Θεός ‘Γεννηθήτω το φώς’ και έγινεν φως. Αλλά, μετά, στην περίπτωση του ανθρώπου, ο λόγος ως όργανο για ευτυχία είναι ο λογισμός, η διάκριση, ο ορθός λόγος, Έτσι λόγον ἡ φύσις δυνατώτατον σύμμαχον ἀνθρώπῳ δημιουργήσασα η φύση δημιούργησε για τον άνθρωπο το λόγο σαν ισχυρότατο σύμμαχο τὸν μὲν αὐτῷ χρῆσθαι δυνάμενον ὀρθώς ἀπέδειξεν εὐδαίμονα καὶ λογικόν ὄντως που όποιον μπορεί να τον χρησιμοποιεί καθιστά ευτυχισμένο και λογικό τὸν δὲ μὴ δυνάμενον ἄλογον τε καὶ κακοδαίμονα εκείνον δε που δε μπορεί, παράλογο και δυστυχή (Περί της κατά Μωϋσέα κοσμοποιίας, 39).

Ο θεϊκός λόγος εμφανίζεται ακόμη ως αναπότρεπτη κινητήριος δύναμη του σύμπαντος την οποία ο άνθρωπος οφείλει να αναγνωρίσει ως τέτοια και να πάψει να θεωρεί τα γεγονότα καρπούς των πράξεών του, αποδεχόμενος τα πάντα χωρίς να αποδίδει μομφές σε άλλους για όσα στην πραγματικότητα δεν είναι ικανοί να επηρεάσουν οὐχ’ ἅττ’ ἂν ἐπιτηδεύεις ἀγαθῶν μετουσίας ἤ κακῶν ἐστίν αἰτία ἀλλ’ ὁ δίοπος καὶ κυβερνήτης τοῦ παντός λόγος θεῖος, ῥᾷον ἄν ἔφερες τὰ συμπίπτοντα παυσάμενος τῶν συκοφαντιῶν καὶ ἐπιγράφειν ἡμῖν ἅ μὴ δυνάμεθα» (Περί των Χερουβίμ, 36).

 Αυτή η δύναμη του λόγου πραγματοποιεί κυκλικές κινήσεις που οι άνθρωποι αποκαλούν «γυρίσματα της τύχης» χορεύει γὰρ ἐν κύκλῳ λόγος ὁ θείος, ὅν οἱ πολλοί τῶν ἀνθρώπων ὀνομάζουσιν τύχην (Περί της κατά Μωϋσέα κοσμοποιίας, 176).

 Στην πραγματικότητα, όμως, ο χαρακτηρισμός είναι μάλλον ατυχής, μια και καθόλου αφημένη στην τύχη δεν είναι η εξέλιξη των εγκόσμιων πραγμάτων, καθώς ο θείος λόγος φροντίζει για τη διατήρηση όλων των ισορροπιών μεταξύ των φυσικών δυνάμεων· οὐδὲ γῆ πᾶσα διαλυθήσεται πρὸς παντὸς ὕδατος ούτε όλη η γη δε θα διαλύεται από όλο το νερό, ὅπερ αὐτῆς οἱ κόλποι κεχωρήκασιν το οποίο οι κόλποι της έχουν δεχτεί, οὐδ’ ὑπό ἀέρος σβεσθήσεται πῦρ ούτε από τον αέρα δε θα σβήνει η φωτιά, οὐδ’ ἔμπαλιν ὑπό πυρός ἀήρ ἀναφλεχθήσεται ούτε και από τη φωτιά δε θα αναφλέγεται ο αέρας, τοῦ θείου λόγου μεθόριον τάττοντος αὑτὸν μια και ο θείος λόγος τάσσεται στο σύνορο μεταξύ τους καθάπερ φωνῆεν στοιχείων ἀφώνων όπως το φωνήεν παρεμβαίνει μεταξύ στοιχείων αφώνων (δηλ. των συμφώνων) ἵνα τὸ ὅλον ὥσπερ ἐπί τῆς ἐγγραμμάτου μουσικῆς συνηχήσῃ ώστε το σύνολο να ακουστεί αρμονικά όπως στη σωστή μουσική σύνθεση (Περί φυτουργίας, 121-122). Εδώ ο λόγος είναι αναλογία ή μέτρο.

Ακριβώς για να εισχωρήσει σε ολόκληρο το σύμπαν, σε όλες τις απόψεις της δημιουργίας, ο λόγος πολλαπλασιάζεται και σχηματίζει «ἀρχετύπους καὶ ἀσωμάτους ἀκτίνας τῆς λογικῆς πηγῆς τοῦ τελεσφόρου θεοῦ» που, όσο πλησιάζουν στην εκδηλωμένη δημιουργία, γίνονται αντιληπτές σαν εικόνες των αρχικών αθάνατων λόγων που οι άνθρωποι αποκαλούν από συνήθεια αγγέλους (Περί τους θεοπέμπτους είναι τους ονείρους, 115).

Οι περιγραφές θα μπορούσαν να οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι κατονομάζονται «λόγοι» οι θεϊκοί νόμοι, εκπορευόμενοι από τον ένα λόγο, την ενιαία σοφία του Δημιουργού· σε άλλο σημείο πάλι, αποκαλούνται λόγοι οι ψυχές ή η λογική (διάνοια) στο νου του ανθρώπου, με άλλα λόγια, το «εκλεκτότερο», λεπτότερο κομμάτι του εκάστοτε εξεταζόμενου τμήματος της δημιουργίας, που επιλέγεται να επιτελέσει το ρόλο της κεφαλής στο σώμα ψυχαί δ’ εἰσίν ἀθάνατοι οἱ λόγοι οὗτοι. τούτων δὴ τῶν λόγων ἕνα λαβών, ἀριστίνδην ἐπιλεγόμενος τὸν ἀνωτάτῳ καὶ ὡσανεί σώματος ἡνωμένου κεφαλήν πλησίον ἱδρύεται διανοίας τῆς ἑαυτοῦ· καὶ γὰρ αὕτη τρόπον τινὰ τῆς ψυχῆς ἐστί κεφαλή (Περί τους θεοπέμπτους είναι τους ονείρους, Ι 128).

Θα τολμούσε κανείς να συσχετίσει αυτή την πολύπλευρη εισχώρηση του λόγου στην υλική δημιουργία με την εισχώρηση του Απολύτου στα πάντα, εκ των οποίων αποτελεί την πολύτιμη ουσία «Εγώ είμαι ο Εαυτός που βρίσκεται στις καρδιές όλων των πλασμάτων. Είμαι η αρχή, η ζωή και το τέλος όλων των όντων. Από τις Γραφές είμαι οι Βεδικοί Ύμνοι. Είμαι η ηλεκτρική ενέργεια στις δυνάμεις της φύσης. Από τις αισθήσεις είμαι ο καταγράφων νους. Και είμαι η νοημοσύνη μέσα σε όλες τις ζωές» (Μπχάγκαβατ Γκίτα, κεφ. 10. στ. 20-42).

Στη λεγόμενη Στωική Διδασκαλία, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τους εκπροσώπους της Αρχαίας και Μέσης Στοάς (τέταρτος έως πρώτος προ Χριστού αιώνας), η έννοια του λόγου κατέχει κεντρική θέση. Από τα ελάχιστα σωζόμενα αποσπάσματα του Ζήνωνα, του Χρυσίππου, του Ποσειδώνιου και του Παναίτιου, αλλά κυρίως από τις ποικίλλες αναφορές άλλων συγγραφέων στο έργο τους, συνάγεται το συμπέρασμα πως θεωρούσαν το λόγο τη θεϊκή δημιουργική δύναμη, διαμέσου της οποίας ρυθμίζονται οι λειτουργίες ολόκληρου του σύμπαντος.

Ο Θεός βγήκε από την αρχική του απομόνωση και δημιούργησε τα τέσσερα στοιχεία, απ’ όπου προήλθε ολόκληρη η υλική δημιουργία – ενυπάρχει, εντούτοις, και ο ίδιος σε καθένα από τα δημιουργήματά του «όπως στο νεογέννητο εξακολουθεί να υπάρχει σπέρμα καὶ ὥσπερ ἐν τῇ γονῇ τὸ σπέρμα περιέχεται, οὕτω καὶ τούτων σπερματικόν λόγον ὄντα τοῦ κόσμου ( Διογένης Λαέρτιος, VII, 136). Μάλιστα, ο σπερματικός αυτός λόγος εξατομικεύεται για κάθε είδος της δημιουργίας και καθορίζει ως νόμος όλη του την εξέλιξη ἐστί δὲ φύσις ἔξις ἐξ αὑτῆς κινουμένη κατὰ σπερματικούς λόγους ἀποτελούσα τε καὶ συνέχουσα τὰ ἐξ’ αὑτῆς ἐν ὡρισμένοις χρόνοις καὶ τοιαῦτα δρῶσα ἀφ’ οἵων ἀπεκρίθη (Διογένης Λαέρτιος VII, Ζήνων 148-149). Αν και άυλος, ο λόγος συνυπάρχει με το υλικό μέρος του όντος, το οποίο δεν ποιεί αλλά πάσχει (είναι δηλαδή αποδέκτης της δημιουργίας του λόγου) ἀρχάς εἶναι τῶν ὅλων δύο, τὸ ποιοῦν καὶ τὸ πάσχον, τὸ μὲν οὖν πάσχον εἶναι τὴν ἄποιον οὐσίαν τὴν ὕλην, τὸ δὲ ποιοῦν τὸν ἐν αὐτῇ λόγον τὸν θεὸν (Διογένης Λαέρτιος VII, Ζήνων, 134).

 Χάρις λοιπόν στην δύναμη του λόγου, τον «τόνον», το σύμπαν διέπεται απ’ άκρη σ’ άκρη από την αρχή της «συμπαθείας», σύμφωνα με την οποία τα εγκόσμια όντα αλληλεπιδρούν· στη δική του δύναμη οφείλονται και οι ευνομούμενες σχέσεις τους, μια και ο ίδιος εξακολουθεί να διαρρέει το σύμπαν και μετά τη δημιουργία του και να το συντηρεί σε μια νομοτελειακή τάξη, την οποίαν οι στωικοί φιλόσοφοι αποκαλούν «ειμαρμένη»: ἔστι δ’ εἱμαρμένη αἰτία τῶν ὄντων εἰρομένη ἤ λόγος καθ’ ὅν ὁ κόσμος διεξάγεται (Διογένης Λαέρτιος VII, Ζήνων 148-149). Χάρη στην πύρινη υφή του («πυρ τεχνικόν»), ο κοσμικός λόγος συντηρεί και αυξάνει τα πλάσματα, σε αντίθεση με το εγκόσμιο πυρ, το «άτεχνο», που καίει και καταστρέφει· αποτελεί δε μια από τις ποικίλλες εκφράσεις της Φύσης, η οποία «..κινείται μόνη της και δημιουργεί ως πύρινο πνεύμα ή τεχνικόν πύρ» (SVF 2, 1132 κ. ε.) αλλά και «..εκδηλώνεται ως Ψυχή του Κόσμου, Θεός, Πρόνοια, Δημιουργός, Ορθός Λόγος» (SVF 1, 158, 176, SVF 3, 323).

Στην ατομική του διάσταση, ο ίδιος λόγος συνιστά για τον άνθρωπο τον «εν ημίν» λόγο των Στωικών· χάρις στην ομοιότητά τους, ο άνθρωπος μπορεί να βρεθεί σε πλήρη αρμονία με τον κοσμικό λόγο ακολουθώντας απλά την ίδια του τη φύση, που διέπεται από τις αρχές του ατομικού του λόγου (διόπερ πρῶτος ὁ Ζήνων ἐν τῷ Περὶ ἀνθρώπου φύσεως τέλος εἶπε τὸ ὁμολογουμένως τῇ φύσει ζῆν, ὅπερ ἐστὶ κατ’ ἀρετὴν ζῆν· ἄγει γὰρ πρὸς ταύτην ἡμᾶς ἡ φύσις, Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων VII, 87). Ζωή αντίθετη στο Λόγο – Φύση μπορεί να διέπεται μόνο από πάθος, το οποίο συνιστά ὁρμὴ πλεονάζουσα (ἔστι δὲ αὐτὸ τὸ πάθος κατὰ Ζήνωνα ἡ ἄλογος καὶ παρὰ φύσιν ψυχῆς κίνησις ἢ ὁρμὴ πλεονάζουσα, Διογένης Λαέρτιος, Βίοι Φιλοσόφων VII, 101). Ενώ για τα ζώα, το να ζουν σύμφωνα με τη φύση τους ισοδυναμεί με το να ζουν με βάση τις φυσικές ορμές τους, για τα όντα που έχουν λογική (άνθρωποι) δίνεται μια ανώτερη ρύθμιση, δηλαδή ο λόγος=διάκριση, που κάποτε μπορεί και να εναντιώνεται (υπερεπιβάλλεται) στη φυσική ορμή για την «τελειότερη προστασία τους»: τούτοις μὲν [στα ζώα] τὸ κατὰ φύσιν ζῆν τῷ κατὰ τὴν ὁρμὴν διοικεῖσθαι. τοῦ δὲ λόγου τοῖς λογικοῖς κατὰ τελειοτέραν προστασίαν δεδομένου, τὸ κατὰ λόγον ζῆν ὀρθῶς γίνεσθαι <τού> τοῖς κατὰ φύσιν. τεχνίτης γὰρ οὕτως ἐπιγίνεται τῆς ὁρμῆς (Διογένης Λαέρτιος VII, 86).

 Σημαντικότερη πτυχή αυτής της εναρμόνισης είναι ο σεβασμός απέναντι στα πάντα, εφόσον όλα εμπεριέχουν τον ίδιο το Θεό και εξελίσσονται με βάση την επιθυμία του, όπως αυτή εκδηλώνεται στον ιδιαίτερο σπερματικό λόγο που τα οριοθετεί διόπερ τέλος γίνεται τὸ ἀκολούθως τῇ φύσει ζῆν γι αυτό και γίνεται σκοπός να ζει κανείς σύμφωνα με το φυσικό νόμο, ὅπερ ἐστί κατὰ τε τὴν αὐτοῦ καὶ κατὰ τὴν τῶν ὅλων όπως ακριβώς υπάρχει αυτός μέσα στον ίδιο και σε όλα τα άλλα πλάσματα, οὐδὲν ἐνεργοῦντας ὧν ἀπαγορεύειν εἴωθεν ὁ νόμος ὁ κοινός χωρίς να κάνει τίποτα που να απαγορεύεται από τον κοινό αυτό νόμο, ὅσπερ ἐστίν ὁ ὀρθός λόγος, διὰ πάντων ἐρχόμενος που δεν είναι άλλος από τον κοινό λόγο, τον διερχόμενο από τα πάντα, ὁ αὐτός ὤν τῷ Διί, καθηγεμόνι τούτῳ τῆς τῶν ὄντων διοικήσεως ὄντι ο ίδιος που ενυπάρχει και στο Δία, αποτελώντας τον καθοδηγητή του στη διοίκηση των όντων (Διογένης Λαέρτιος VII, Ζήνων, 88). 

Σεβόμενος και αποδεχόμενος το λόγο σε κάθε εκδήλωσή του, ο άνθρωπος κατακτά τη στωική αταραξία, ισοδύναμη της μακαριότητας που μνημονεύεται από άλλους φιλοσόφους αλλά και από τη Βεδική Παράδοση. Αρωγός του σε αυτή την προσπάθεια είναι ο ίδιος ο λόγος, που στη δική του περίπτωση (ανθρώπινη ενσωμάτωση) εκδηλώνεται σα δύναμη διάκρισης που οδηγεί στην εκάστοτε ορθή επιλογή ἄλλοι δὲ τινες τῶν ἀρχαιοτέρων Στωικῶν τὸν ορθὸν λόγον κριτήριον [της αληθείας] ἀπολείπουσιν, ὡς ὁ Ποσειδώνιος ἐν τῷ Περί Κριτηρίου φησί» (Διογένης Λαέρτιος VII, Ζήνων, 54). Μέσω αυτού του λόγου-διάκρισης, ο σπερματικός λόγος του ανθρώπου αναπτύσσεται πλήρως κι ανθίζει, αποδίδοντας τον λόγο-καρπό της ανθρώπινης ενσωμάτωσης.

«Η Ανακοίνωση του ΕΚΚ σχετικά με την άρνηση του ΚΑΣ για τη χορήγηση άδειας γυρισμάτων στη σειρά «The Little Drummer Girl» στο Σούνιο»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου εκφράζει τη βαθιά απογοήτευση και έκπληξή του σχετικά με την αρνητική απόφαση του ΚΑΣ ως προς την παραχώρηση του αρχαιολογικού χώρου του Σουνίου για τις ανάγκες των γυρισμάτων της βρετανικής τηλεοπτικής σειράς «The Little Drummer Girl», η οποία βασίζεται στο βιβλίο του Τζον Λε Καρέ, σε σκηνοθεσία του διακεκριμένου Παρκ Τσαν Γουκ. Το ΕΚΚ γνωρίζει και παρακολουθεί εδώ και καιρό τα βήματα που έχει ακολουθήσει η εταιρεία παραγωγής για την απόκτηση αδειών για τα γυρίσματα της σειράς στην Ακρόπολη και στο Σούνιο, έχει προσκομίσει όλα τα απαραίτητα συνοδευτικά έγγραφα και έχει ενθαρρύνει τους εκπροσώπους της εταιρείας να πραγματοποιήσουν παράσταση στη συνεδρίαση του ΚΑΣ για την υποστήριξη του αιτήματός τους.

Ένα χρόνο μετά την σύσταση του Hellenic Film Commission, της αρμόδιας Διεύθυνσης του ΕΚΚ για την προβολή της Ελλάδας και την προσέλκυση διεθνών παραγωγών, αρνητικές αποφάσεις του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου απέναντι σε αντίστοιχα αιτήματα, τόσο υψηλού κύρους, δυσχεραίνουν το έργο του.

Η εξέλιξη της συνεδρίασης του ΚΑΣ, την Τρίτη 27 Μαρτίου 2018, ως προς την συγκεκριμένη παραγωγή, σε μια στιγμή που η χώρα βρίσκεται στην τελική ευθεία ανάπτυξης και ολοκλήρωσης των απαιτούμενων εργαλείων (ενεργό Film Commission, επενδυτικό κίνητρο), δημιουργεί εμπόδια στην προσπάθεια να γίνει επιτέλους πράξη η «προσέλκυση διεθνών παραγωγών».

Ένα από τα βασικά συγκριτικά πλεονεκτήματα μιας χώρας, σαν την Ελλάδα, είναι οι αρχαιολογικοί και ιστορικοί χώροι της (δεκαοχτώ από τους οποίους προστατεύονται από την UNESCO). Οφείλει, λοιπόν, να τους αξιοποιήσει, να τους αναδείξει και να τους προβάλει μέσα από την οπτικοακουστική βιομηχανία, εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την χρησιμότητά τους στο χτίσιμο του branding μιας χώρας φιλικής προς τις κινηματογραφικές παραγωγές.

Τον Νοέμβριο του 2017, σε εκδήλωση του European Film Commissions Network στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, η κ. Petra Kammerevert, Ευρωβουλευτής και Πρόεδρος της Επιτροπής Πολιτισμού και Παιδείας, δήλωσε: «Το 2018 θα είναι Έτος Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Δεν ήταν εύκολο να το κερδίσουμε. Οι αρχαιολογικοί χώροι πολιτιστικής κληρονομιάς θα έπρεπε να αξιοποιούνται περισσότερο στις ταινίες διότι εκεί αναδεικνύονται με εκπληκτικό τρόπο και δημιουργούν συναισθηματικούς δεσμούς με το κοινό».

Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου και το Hellenic Film Commission, από το καλοκαίρι του 2017, έχει εισηγηθεί προς τις αρμόδιες διευθύνσεις του Υπουργείου Πολιτισμού τις προτάσεις του, για μια νέα διαδικασία αδειοδότησης κινηματογράφησης σε αρχαιολογικούς χώρους και μια νέα λογική στον καθορισμό των αντίστοιχων τελών, σεβόμενοι τόσο το πολιτιστικό απόθεμα της χώρας, όσο και τις δυνατότητες που παρέχονται για την προβολή και αξιοποίησή του, μέσω των οπτικοακουστικών παραγωγών, στην κατεύθυνση της ευρύτερης ανάπτυξης της κινηματογραφικής βιομηχανίας στην Ελλάδα.

Εν κατακλείδι, το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου αναμένει την επικείμενη οριστικοποίηση και υπογραφή των Υ.Α. και Κ.Υ.Α. (αδειοδότησης και καθορισμού των τελών κινηματογράφησης αντίστοιχα) συμβάλλοντας με την τεχνογνωσία του στη διαμόρφωση μιας ενιαίας στρατηγικής της χώρας, προκειμένου να επιτευχθεί ο κοινός στόχος της προσέλκυσης διεθνών κινηματογραφικών παραγωγών.

«Φονικό Εγχειρίδιο Φιλίας» στο Θέατρο «ΜΠΙΠ» έως 18 Απριλίου 2018

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Το «Φονικό εγχειρίδιο φιλίας», η πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά της νεοσύστατης ομάδας CITRA, σε δικό της κείμενο που μιλάει για την απομόνωση του ανθρώπου, παίρνει παράταση και μετά το Πάσχα λόγω επιτυχίας έως 18 Απριλίου, κάθε Τετάρτη στις 21:00,  στο θέατρο «ΜΠΙΠ»

Λίγα λόγια για το έργο

Πρόκειται για ένα έργο που προέκυψε μετά από εκτενή έρευνα. Η σύλληψη και η ιδέα είναι της ομάδας CITRA, το κείμενο είναι γραμμένο από την Κατερίνα Λιόντη και την Γεωργία Σοφού και η  επιμέλεια κειμένου ανήκει στην Κατερίνα Λιόντη.

Το θέμα του έργου σχετίζεται με την απομόνωση του ανθρώπου ,σ’ ένα άχρονο περιβάλλον. Μέσα σε μία αχρονία, τρία κορίτσια από την παιδική ηλικία μέχρι και την ηλικία λίγο πριν των τριάντα, μέσα από τις τέσσερις φάσεις (παιδική, εφηβική, μεταεφηβική, ενήλικη)   ανακαλύπτουν τα θέλω τους και τις ανάγκες τους , εξαρτώμενες όμως πάντα από τον άλλο. Πάντα χρειάζονται κάτι παραπάνω χωρίς όμως να ευχαριστιούνται πραγματικά, γιατί πάντα δεν δείχνουν τις πραγματικές τους ανάγκες. Τις αντιλαμβανόμαστε ως μοναχικές φιγούρες που εν τέλη ξεπερνούν και το στάδιο της εξάρτισης.

Τα δύο κορίτσια, η Φοίβη και η Βίλμα μεγαλώνουν σε οικοτροφείο, σε αντίθεση με την Χλόη που μεγαλώνει σ’ ένα υπερπροστατευτικό περιβάλλον.

Το έργο είναι μια μαύρη κωμωδία. Με πολύ χιούμορ ,σαρκαστική διάθεση και αυθορμητισμό  διακρίνεται η τραγικότητα της κάθε κατάστασης. Ένας φόνος είναι το επισφράγισμα του έργου.

Επιρροές μας αποτέλεσαν ένα αμερικάνικο εγχειρίδιο με τίτλο «How to win friends and influence others», «το μυθιστόρημα  της κυρίας ‘Ερσης» του Ν.Γ. Πεντζίκη, αλλά και  αληθινές βιωματικές εμπειρίες σε σχέση με μικρά παιδιά και  μαρτυρίες από ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει σε οικοτροφείο και άλλα ιδρύματα.

 

Λίγα λόγια για την ομάδα CITRA

Η ομάδα CITRA είναι μια νεοσύστατη ομάδα. Το όνομα της ομάδας σημαίνει Τέχνη σε μια διάλεκτο που δεν υπάρχει πια, τα σγχαλέζικα. Στόχος της ομάδας μας είναι να δημιουργήσουμε ένα καλλιτεχνικό δίκτυο γύρω από το Θέατρο, το χοροθέατρο, την Performance.

Η σύσταση της ομάδας μας έγινε τον Μάιο του 2017. Αποτελείται από την Αννα Μαρία Παναγιωτοπούλου, την Γεωργία Σοφού, την Δανάη Παρασκευοπούλου και την Κατερίνα Λιόντη. Φέτος παρουσιάζουμε την πρώτη μας ολοκληρωμένη δουλειά με τίτλο «Φονικό εγχειρίδιο φιλίας», τον Φεβρουάριο, στο θέατρο Μπιπ της Κυψέλης.

Είδος: Μαύρη κωμωδία

Συντελεστές

 Σύλληψη: Ομάδα CITRA

Συγγραφή: Κατερίνα Λιόντη – Γεωργία Σοφού

Σκηνοθεσία: Άννα-Μαρία Παναγιωτοπούλου

Επιμέλεια κειμένου: Κατερίνα Λιόντη

Σκηνικά-κοστούμια: Ομάδα CITRA

Video editor:  Χρήστος Αναστασιάδης

Logo editor:  Νικολέτα Γελαλή

Φωτογραφίες: Έρση Δρόσου

Αφίσα: Ελισσάβετ Τσιμσίρη

Δημόσιες σχέσεις & επικοινωνία: Χρύσα Ματσαγκάνη, Κωνσταντίνος Πλατής

Ερμηνεύουν: Γεωργία Σοφού, Δανάη Παρασκευοπούλου, Κατερίνα Λιόντη

 

Πληροφορίες

Παραστάσεις

Έως 18 Απριλίου 2018

 Ημέρες & ώρες παραστάσεων

Τετάρτη: 21:00

Τιμές εισιτηρίων

Γενική είσοδος: 10 ευρώ

Φοιτητικό: 8 ευρώ

Ατέλειες: 5 ευρώ

Προπώληση εισιτηρίων

https://www.viva.gr/tickets/theater/theatro-mpip/foniko-egxeiridio-filias/

Διάρκεια παράστασης

90’ χωρίς διάλειμμα

Δημιουργοί στο Θέατρο: «Η Τέχνη της Σκηνοθεσίας»

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Η Ανοιχτή Σκηνή αφιερώνει φέτος τις παράλληλες εκδηλώσεις στη σκηνοθεσία. Μετά την παρουσίαση το 2016, της συγγραφέως Νίνας Ράπη και την εκδήλωση με άξονα τη δημιουργική γραφή στο θέατρο, τη συζήτηση την επόμενη χρονιά με θέμα τη θεατρική γραφή στην Ελλάδα του σήμερα και τη σκηνογραφία στα χρόνια της κρίσης, η Ανοιχτή Σκηνή ανοίγει το θέμα της σκηνοθεσίας μέσα από την παρουσίαση του Θωμά Μοσχόπουλου και τη συζήτηση με θέμα: Σκηνοθεσία.Τάσεις και προβληματισμοί.

19.00 – 20.00: Προβολή της ταινίας, «Χτίζοντας Μια Παράσταση» – Οι «Μεταμορφώσεις» του Οβίδιου στο Θέατρο «Αμόρε», σε σενάριο-σκηνοθεσία Ηλία Γιαννακάκη, από την εκπομπή «Παρασκήνιο», παραγωγή CINETIC -EΡΤ.

20.00 – 21.00: Ο σκηνοθέτης Θωμάς Μοσχόπουλος

Συζήτηση με το Θωμά Μοσχόπουλο και παρουσίαση του έργου του, μέσα από οπτικοακουστικό υλικό.

Από το Θέατρο του Νότου (Αμόρε), όπου υπήρξε συνδιευθυντής με τον Γιάννη Χουβαρδά ως την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Θεάτρου Πόρτα, δίπλα στην Ξένια Καλογεροπούλου, η αξιόλογη πορεία του Θωμά Μοσχόπουλου συμπεριλαμβάνει σκηνοθεσίες κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, όπερας, μεταφορά στο θέατρο λογοτεχνικών έργων και, βέβαια, πρωτοπόρες παραστάσεις για ανήλικους θεατές.

21.00 – 22.00: Σκηνοθεσία: Τάσεις και προβληματισμοί.

Συζήτηση με θέμα τις σύγχρονες τάσεις στη σκηνοθεσία, τις προοπτικές στα χρόνια της κρίσης, τις σχέσεις του σκηνοθέτη με το κείμενο, της σκηνοθεσίας με τη δραματουργία και της διδασκαλίας του ηθοποιού.

Συμμετέχουν οι σκηνοθέτες: Θωμάς Μοσχόπουλος, Γλυκερία Καλαϊτζή, Μιχάλης Σιώνας, Χριστίνα Χατζηβασιλείου.

Παρουσιάζουν – συντονίζουν ο σκηνοθέτης Γιάννης Παρασκευόπουλος και η θεατρολόγος Αμαλία Κοντογιάννη.

Είσοδος ελεύθερη

Θωμάς Μοσχόπουλος: Από το Θέατρο του Νότου (Αμόρε), όπου υπήρξε συνδιευθυντής με τον Γιάννη Χουβαρδά ως την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Θεάτρου Πόρτα, δίπλα στην Ξένια Καλογεροπούλου, η αξιόλογη πορεία του Θωμά Μοσχόπουλου συμπεριλαμβάνει σκηνοθεσίες κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου, όπερας, μεταφορά στο θέατρο λογοτεχνικών έργων και βέβαια πρωτοπόρες παραστάσεις για ανήλικους θεατές. Το 2011 βραβεύτηκε για τη σκηνοθετική σύλληψη της παράστασης «Μέδουσα» με το Βραβείο Κουν, το 2009 του απονέμεται το Βραβείο Αρχαίου Δράματος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών για την παράσταση της «Άλκηστης», το 2003 κερδίζει το βραβείο Abbiatti για τον «Macbeth» του Βέρντι στο Φεστιβάλ του Σπολέτο και το 1995 τιμάται με το Κρατικό Βραβείο Ταινίας Τεκμηρίωσης και το βραβείο Χρυσός Ιππότης στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μινσκ για το ντοκιμαντέρ «Meri-Amen, Αναζήτηση σε τρία μέρη κι έναν τόπο».