«Όταν η μουσική «παραπλανά»: Χαρούμενος ήχος, καταθλιπτικό νόημα…», της Μαρκέλλας Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Σας καλοσωρίζω και πάλι έπειτα από σχεδόν μικρό χρονικό διάστημα απουσίας.

Και κάπως έτσι, εν μέσω περιπετειών αλλά και ξεκούρασης, φτάσαμε στον αγαπημένο μας Σεπτέμβρη.

Το καλοκαίρι κύλησε, φαντάζομαι για τους περισσότερους, «φορτωμένο» με όμορφες στιγμές, δροσιστικές και χαλαρωτικές εκπλήξεις, αλλά και με – όχι και λίγες – στιγμές πραγματικής κόπωσης. Τι να κάνεις, δεν είμαστε και 15 χρονών (!)

Μιας και το φθινόπωρο λοιπόν βρίσκεται πλέον έξω απ’ την πόρτα μας, δεν έχουμε παρά να το υποδεχτούμε όπως πραγματικά του αρμόζει.

Αρκεί να σας εκμυστηρευτώ ότι, όταν κάποιος μου ζητάει να περιγράψω τον πρώτο μήνα του Φθινοπώρου, είναι πάντα πολύ συγκεκριμένοι οι χαρακτηρισμοί και οι φράσεις που επιλέγω…

«Είναι ακόμα καλοκαίρι ρε παιδιά!»

«Νέα σεζόν, νέοι στόχοι»

«Τέλος οι διακοπές τα κεφάλια μέσα»

«Κατάθλιψη here we go!»

«Wake me up when September ends…»

Σίγουρα παρεξηγημένος μήνας ο Σεπτέμβριος. Από εκεί που το καλοκαίρι “λιώνεις” με τα χαρούμενα χαζοτράγουδα, τα “house”, τα “r&b”, τα “ντάπα-ντούπα”, που λέμε, εκεί ακριβώς, κάπου στις αρχές του μήνα συνήθως, κάνεις την ανασκόπησή σου για το καλοκαίρι που έφυγε, αλλά και την “στροφή” στις μουσικές σου επιλογές.

Και όσο οι Green Day παίζουν στη διαπασών, εσύ σκέφτεσαι “πως κατάντησες έτσι”, που από το καλοκαιρινό ξεσάλωμα βρέθηκες και πάλι στη μίζερη πραγματικότητα, μέσα σε ένα λεωφορείο, με τα ακουστικά στα αυτιά.

Dance it and feel it as well

Στη δίνη του φθινοπώρου λοιπόν, αφήνεσαι και σε συμπαρασύρουν τα “γλυκανάλατα”, mainstream και πιο “καθημερινά” κομμάτια, αυτά που θα είναι λιγότερο ξεσηκωτικά από εκείνα που επέλεγες το καλοκαίρι, αλλά και περισσότερο αισιόδοξα από Νατάσα Μποφίλιου, που μπορεί να επέλεγες στη βαρυχειμωνιά (αγαπάμε Νατάσα).

Πιο απλά, κάθε Σεπτέμβρη ίσως πιάνεις κι εσύ τον εαυτό σου να ευχαριστιέται,  ακούγοντας μουσική που τον “παραπλανά”.

Μουσική με χαρούμενη μελωδία, αλλά, κατά βάση, με κάπως πιο καταθλιπτικούς στίχους…

 

“Everything seems nice, but, if you look twice, you can see it’s all lies…”

Σαν επηρεασμένο από τον ουρανό, ο ρυθμός του συγκεκριμένου κομματιού παραπέμπει σ’ ένα mix Κολομβίας και Καραϊβικής. Λογικό λοιπόν κανείς να προϊδεαστεί για ένα “αγγελικά πλασμένο” νόημα. Λάθος! Στο συγκεκριμένο κομμάτι η Lily Allen μας μεταφέρει στις πιο απομακρυσμένες και ξεχασμένες περιοχές του Λονδίνου, θέλοντας να μας δείξει πως τα πράγματα, πολλές φορές, δεν είναι όπως δείχνουν…

 

“Will lift you up until you break, it won’t stop… Semi-charmed kind of life…”

“Μαύρο” το νόημα για άλλο ένα μουσικά χαρμόσυνο τραγούδι. Ψαγμένοι, σκοτεινοί και χωρίς να αποδίδουν μια σαφή εικόνα, οι στίχοι των ThirdEye Blind πραγματεύονται την εξάρτηση και την πάλη ενός ναρκομανή ανάμεσα σε αυτό που ο ίδιος επιθυμεί και σε αυτό που νομίζει ότι χρειάζεται.

 

“The king called up his jet fighters, he said you better earn your pay…”

Ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα new wave κομμάτια, που καθιέρωσε ραδιοφωνικά τους Clash. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, κάτω από το “κάλυμμα” των στίχων, κρύβεται ένα νόημα υπερβολικά πολιτικό, ενώ, μέσω των στίχων, το συγκρότημα στοχεύει στην “επαγρύπνηση” όσων βρίσκονται στην άγνοια.

 

“You say you don’t know, you won’t know until you begin…”

Η μουσική στο συγκεκριμένο κομμάτι σίγουρα σε προετοιμάζει για κάτι… ασυγκράτητα χαρούμενο. Ωστόσο, ο “πυρήνας” του κομματιού κρύβει ένα καλά κρυμμένο μυστικό.

Σύμφωνα με όσα έχει δηλώσει ο frontman των Van Halen, David Lee Roth, το κομμάτι “ήρθε” ως αποτέλεσμα μιας έμπνευσης από μια ιστορία που είχαν παρακολουθήσει στην τηλεόραση, η οποία αναφερόταν σε έναν άνδρα που, βρισκόμενος στην κορυφή ενός κτιρίου, “βούτηξε” στο κενό.

 

“All I wanna do is… BANG… and take your money”

Μπορεί η μουσική σε αυτό το κομμάτι να μοιάζει βγαλμένη από τον κόσμο του ροζ, ωστόσο, οι στίχοι του παραπέμπουν ξεκάθαρα… στην καταστροφή!
Προσπάθεια διαφυγής στα σύνορα, χρήματα, βίζες, πειρατικά κρανία, αλλά και οστά είναι μόνο κάποια από τα πρωταγωνιστικά στοιχεία, τα οποία αναφέρονται στο κομμάτι που ερμηνεύει η – κατά τα άλλα – γλυκύτατη ράπερ M.I.A.

 

“You better run fast, faster than my bullet…”

Κλασικό, αγαπημένο, αλλά και άκρως φθινοπωρινό θα έλεγε κανείς, τραγούδι. Που να φανταστεί βέβαια κάποιος ακούγοντας το, πως αυτό το τόσο μελωδικό και ανάλαφρο κομμάτι των Foster the People ουσιαστικά ξετυλίγει την ιστορία του Robert, τέκνου ενός καουμπόι, όπου εντοπίζει ένα όπλο στο ντουλάπι του μπαμπά του και φαντάζεται ότι αφανίζει το σύμπαν!

 

Τι κι αν ακούς λοιπόν κάτι που σε ξεσηκώνει;

Στην πραγματικότητα μπορεί απλά εσύ να “κοπανιέσαι” απολαμβάνοντας ιστορίες για πολέμους, πολιτικές προπαγάνδες, UFO, πιστολίδια, εγκαταλελειμμένα τοπία, τοξικομανείς, serial killers.

Όλα είναι πιθανά στον κόσμο της μουσικής και τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται!

Σας χαιρετώ με πολύ χαρά, μέχρι να τα πούμε ξανά…

Φιλιά,

Μαρκέλλα