«Τυφλό Σημείο»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Blindspotting)

 

  • Είδος: Κοινωνική σάτιρα, δράμα
  • Παραγωγή: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Κάρλος Λοπέζ Εστράδα
  • Με τους: Ραφαέλ Καζάλ, Νταβίντ Ντιγκς, Τζανίνα Γκαβανκάρ
  • Διάρκεια: 95’
  • Διανομή: Odeon

Θρησκείες, πολιτικές ιδεολογίες, ευρύτερες κοσμοθεωρίες, κοινωνικές πεποιθήσεις, οικονομική σταθερότητα άπαντα αποδυναμωμένα μέχρι αυτοκτονίας. To the point, δηλαδή, οι γειτονιές αλλάζουν, οι άνθρωποι που μεγάλωσαν σε αυτές βιώνουν το μοδάτο, την πρόοδο, τον λαϊκισμό και την κατάρρευση των κάποτε γερών θεμελίων που ένωνε οικογένειες, νοοτροπίες, φιλίες σε μερικά οικοδομικά τετράγωνα. Όλα μεταμορφώθηκαν στο αλλόκοτο και στο φινάλε του ονείρου που μετατράπηκε σε εφιάλτη είναι το οπλισμένο περίστροφο στο χέρι του αναλώσιμου, έγχρωμου ανθρώπου να σημαδεύει τον πραιτοριανό δολοφόνο, που την έβγαλε λάδι. Τα λόγια της απόγνωσης βγαίνουν ποιητικά με θυμό, ραπάροντας σαν ελεγεία για τα γεγονότα του ηττημένου αγαθοδαίμονα.

Ο λευκός συγγραφέας και ποιητής Ράφαελ Κασάλ και ο Αφρο-Αμερικανός ράπερ και ηθοποιός Νταβίντ Ντίγκς, χρόνια φίλοι οι δυο τους, γράψανε το σενάριο και πρωταγωνιστούν στην ταινία, που αναφέρεται στην φιλία, που άνθισε στην αγαπημένη τους πόλη, την παιδική τους γειτονιά, όταν αυτή μετασχηματίστηκε άρδην σε ένα άνευρο σουλάτσο politically correct μικροαστών, που τρέφονται με υγιεινές τροφές και συζητούν σαν ζόμπι, λαμβάνοντας ταυτότητες που δεν τους ανήκουν και δεν μπορούν να υπερασπιστούν. Εύστοχα προβοκατόρικη και η στάμπα στο μακό του Καζάλ, «Kill the Hipsters» (Σκοτώστε τους χιπστεράδες), που το φοράει προσκεκλημένος σε ένα ξενέρωτο πάρτι με μοδάτες βίγκαν διατροφικές επιλογές, που οργάνωσε ένας βουτυράτος μικροαστούλης, θύμα της ποπ κουλτούρας. 

Η ισοπεδωτική ερημιά του παρόντος, εν ονόματι της γαμημένης «προόδου» προσπαθεί να αγκιστρωθεί στις μνήμες του παρελθόντος μιας πόλης που κάποτε είχε ρυθμό, ένταση, ψυχή και ανθρωπιά. Όπως άλλωστε όλες οι πόλεις πια, όλες οι γειτονιές που αλλοτριώθηκαν από κάθε είδους βαρβαρίλα και μοντερνισμού.  

Αυτό που προσωπικά θεωρώ δύσκολο και χρειάζεται μαστοριά για να επιτευχθεί είναι όταν κάτω από τις φτερούγες της καλής διάθεσης, του χαβαλέ, της πλακίτσας και της άνεσης ανάμεσα σε επιστήθιους φίλους, ζεσταίνεται το δράμα για να ξεπηδήσει σαν πεινασμένη κόμπρα έτοιμη να καταπιεί τα πάντα. Κι αυτό οι δυο σεναριογράφοι το διαχειρίζονται κάπως αδέξια, ενώ η κάμερα του μικρομηκά σκηνοθέτη Κάρλος Λοπέζ Εστράδα, που με το «Τυφλό Σημείο» ντεμπουτάρει στην μεγάλη οθόνη, δεν μπορεί να το κεντράρει κατάλληλα στο δια ταύτα.  

O Κόλιν (Νταβίντ Ντίγκς – πολύ καλός) είχε καταδικαστεί για ξυλοδαρμό και προσπαθεί να περάσει τις τελευταίες τρεις ημέρες της αστυνομικής του επιτήρησης όσο πιο ομαλά γίνεται, στην ύστατη προσπάθειά του να κάνει ένα νέο ξεκίνημα. Μαζί με τον καλύτερο, παιδικό του φίλο τον Μάιλς (Ραφαέλ Κασάλ, επίσης πολύ καλός), που έχει μαύρη σύντροφο και παιδί μαζί της, εργάζονται σε μια εταιρεία μετακομίσεων στο Όουκλαντ της Καλιφόρνιας, μιας μικρή πόλης του κόλπου, που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν. Μια νύχτα ο Κόλιν οδηγώντας το φορτηγό της εταιρείας και ενώ περιμένει να ανάψει το κόκκινο φανάρι γίνεται αυτήκοος και αυτόπτης μάρτυρας ενός λευκού αστυνομικού (Ίθαν Έμπρι – καλός) να δολοφονεί εν ψυχρώ έναν κυνηγημένο, άοπλο, μαύρο πολίτη, που παρακαλάει τον αστυνομικό να μην πυροβολήσει. Το περιστατικό στοιχειώνει τον Κόλιν και αρχίζει να έχει εφιάλτες και ψευδαισθήσεις.

 Ο λευκός Μάιλς το αντιμετωπίζει ως λογικοφανές γεγονός που συμβαίνει στο Όουκλαντ από το 1960. Εν τω μεταξύ αγοράζει ένα παράνομο όπλο από έναν φίλο για αυτοπροστασία, κάτι που αποδοκιμάζει έντονα ο Κόλιν. Οι δύο παιδικοί φίλοι έρχονται σε ρήξη, τα πράγματα σοβαρεύουν μεταξύ τους, ώσπου μια δουλειά της εταιρείας μετακομίσεων στέλνει το δίδυμο στο σπίτι του αστυνομικού που δολοφόνησε τον μαύρο.

Ωραία ταινία, σύγχρονη και μοντέρνα ματιά στις κοινωνικές αλλαγές που επηρεάζουν συθέμελα την ανθρώπινη ψυχοσύνθεση, καλλιτεχνική καταγγελία στην άσκοπη βία των αστυνομικών αρχών προς τους αφρο-αμερικανούς πολίτες και στακάτο ανάθεμα στην οπλοκατοχή και την οπλοχρησία. Ο Ραφαέλ Καζάλ και ο Νταβίντ Ντιγκς, που είναι φίλοι εκτός κινηματογραφικών πλατό (βγαίνει αέρα στην ερμηνευτική τους απόδοση αυτή η σχέση), είναι ένα δίδυμο πρόταση στα καλλιτεχνικά πράγματα και ελπίζω να έχουν εύφορη συνέχεια και να τους συναντήσουμε ξανά.