«Το στέμμα της Marvel με όλα τα πετράδια του!» Οι ταινίες της εβδομάδος από τον Γιώργο Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

Ας μιλήσουμε για Νέο-μυθιστορία. Όσο κι αν σας ακούγεται παράξενο, εδώ και μερικά χρόνια η Μέκκα της 7ης Τέχνης, δηλαδή το Χόλιγουντ, γράφει εξ΄ αρχής τη νέα ανθρώπινη μυθιστορία. Μην το εκλάβετε καθόλου ελαφριά και δεν είναι για γέλια. Η τελευταία γενιά, η προηγούμενη, κι αυτές που θα ακολουθήσουν θα ταξιδέψουν «αέρα» – για να μην πούμε, ότι ήδη ταξιδεύουν – σε μια νέα κατάσταση προτύπων και ηρώων, που εμείς οι παλαιότεροι (μάλλον όσοι δεν ασχολούνται με το θέμα) δεν θα έχουμε καμιά επαφή με αυτό που φτιάχνεται αργά και σταθερά και σε αυτό που θα αναφέρονται οι απόγονοι μας. Ήρωες, άφθονοι ήρωες με δυνάμεις, δυνατότητες, έμφυτες ή τεχνητές, εντός και εκτός γης, διαμορφώνουν το νέο μεσσιανικό πάνθεον στις συνειδήσεις των μικρών, των νέων, ακόμα και των πιο ώριμων ανθρώπων. Οι τέσσερις σημαντικές, μυητικές βαθμίδες της ανθρώπινης οντότητας ως προς την ανέλιξή της, επί των πεπραγμένων της γης, και όπως την δίνει η αρχαιοελληνική γραμματεία (Ιερός Άνθρωπος – Ήρωας – Ημίθεος, Δαιμόνιος – Θεός), καλπάζουν ατρόμητες στο άσπρο πανί σφιχταγκαλιασμένες στην φαντασμαγορική μορφή των super heroes. Πραγματικά, τούτο το φαινόμενο χρήζει σπουδαίας παρατήρησης, σκέψης και προσεκτικής ανάλυσης. Οι «γουρμασμένοι» του κινηματογραφόφιλου κοινού, οι γλυκύτατοι «σνομπ», αυτή η καθ΄ όλα ευχάριστη φυλή της πολυποίκιλης κουλτούρας, τέτοιου είδους φαινόμενα και θέματα, για το προσωπικό τους σύμπαν, θεωρούνται passe, δηλαδή, ξεπερασμένα, μπανάλ και άνευ λόγου. Ακριβώς τα ίδια αντανακλαστικά είχε αυτή συμπαθής «διανόηση», όταν ο Αδόλφος Χίτλερ, πριν γίνει αυτός που έγινε, μπόλιαζε τα μυαλά του γερμανικού λαού με τους ενθαρρυντικούς, εξυψωτικούς, πύρινους λόγους του περί αρίας, κυρίαρχης φυλής και θεϊκού γένους. Οι κάποιοι αφυπνισμένοι όμως φώναζαν στην τότε διανόηση: «ξυπνήστε από την ελιτίστικη νιρβάνα σας, πηγαίνετε, ακούστε τον προσεκτικά, μην τον χλευάζετε και πάνω απ΄ όλα μην τον αγνοείτε… Είναι επικίνδυνος!» Η pop κινηματογραφική παιδεία, δεκαετίες τώρα, ρίχνει γερά τα θεμέλια της για να στηθεί επάνω της ένα από τα πιο γερά οικοδομήματα, βαβελικού, απαστράπτοντος τύπου φανταστικό βασίλειο, που ονομάζεται: «neo-mythology of human, half gods, gods and demons» (νέο-μυθολογία, ανθρώπων, θεών και δαιμόνων) γεννημένη πρώτα στο φτηνό comic χαρτί και μετέπειτα στις σκοτεινές αίθουσες, αλλά και στο σπιτικό, γυάλινο μάτι. Και διάολε είναι τόσο υπέροχα στημένα.    

«Εκδικητές: Ο Πόλεμος της Αιωνιότητας»

(Avengers: Infinity War)

  • Είδος: Δράση περιπέτεια και σε 3D
  • Σκηνοθεσία: των Άντονι και Τζο Ρούσο
  • Με τους: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζιούνορ, Κρις Χέμσγουορθ, Μαρκ Ράφαλο, Κρις Εβανς, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Τομ Χόλαντ, Τσάντγουικ Μπόουσμαν
  • Διάρκεια: 149’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Δεν υπάρχει την σήμερον άνθρωπος, που να του αρέσει ο φανταστικός κινηματογράφος, να έχει ενηλικιωθεί με τα κόμικ, να φόρεσε, ως μικρός άνθρωπος, στις απόκριες την στολή του αγαπημένου του ήρωα ή ηρωίδας, να έχει οπωσδήποτε στην ντουλάπα του κάποιο t-shirt με κάποιον από αυτούς,  συχνά πυκνά να ταυτίζει  τα κατορθώματά της καθημερινότητας με τα «μαγικά» ονόματα τους, και δεν θα υποκλιθεί σε αυτό το φαντασμαγορικό δημιούργημα της Marvel, που συγκέντρωσε σε μια ταινία, σχεδόν όλα, τα υπέροχα «τέκνα» της. Σχεδόν όλα, καθότι αυτό το μαζικό σινε-προσκλητήριο στερείται των παρουσιών του Hawkeye, των X-Men, του Deadpool και του Ant-Man. Για να σου αρέσει αυτή η ταινία, θέτουμε ως βασική προϋπόθεση, να έχεις στον σκληρό δίσκο σου αποθηκευμένη την αίσθηση του περιβάλλοντος, την απαραίτητη κόμικ «παιδεία», αλλά και να γνωρίζεις τις ιδιομορφίες και τα χαρακτηριστικά των ηρώων που πρωταγωνιστούν. Αλλιώς, εάν δεν συμβαίνουν τα παραπάνω και μπαίνεις στην αίθουσα μόνο για τα εφέ και την βαβούρα του θέματος, καλύτερα home alone (οι υπόλοιποι της οικογένειας θα έχουν βγάλει ήδη εισιτήρια) για να απολαύσεις στο dvd Ταρκόφσκι ως αντίσταση στην εύπεπτη φαντασία. Εδώ, όμως, που τα λέμε η φαντασία που κρατά στους ώμους της όλο αυτό το οικοδόμημα της pulp κομητείας δεν είναι και τόσο εύπεπτη όσο θέλουμε να πιστεύουμε και να την χαρακτηρίζουμε. Πρώτον, είναι μια πελώρια βιομηχανία, που για να καταλάβετε το μέγεθος της, οι τίτλοι τέλους, εκεί δηλαδή, που αναγράφονται άπαντες οι συντελεστές, μέχρι να τελειώσουν και να πέσει το αναμενόμενο τιζεράκι – έκπληξη,  διαρκούν περί τα οκτώ λεπτά. Αμέτρητα είναι τα ονόματα των εργαζομένων που συμμετέχουν σε αυτή την παραγωγή, που εάν τα μετρήσεις ξεπερνούν σε αριθμό εύρωστο μεγαλοχώρι του θεσσαλικού κάμπου, πλησιάζοντας τα δημογραφικά στάνταρ κωμόπολης. Δεύτερον, δίνει στίγμα εποχής με μηνύματα, που είτε βγάζουν μάτι, είτε κινούνται ελάχιστα χιλιοστά κάτω από το λείο πετσί του σεναρίου. Πως, λοιπόν, το αποτέλεσμα να είναι μια μπαρούφα ή μια ελαφρότητα; Και βέβαια όχι! Η σοβαρότητα που διέπει την συγκεκριμένη, κινηματογραφική παραγωγή, αν και ψηφιακή εξ’  ολοκλήρου, διακρίνεται αμέσως, από τις πρώτες κιόλας σεκάνς της ταινίας έως το φινάλε. Η σεναριακή πλοκή, βασισμένη στα τεύχη της Marvel θα ικανοποιήσει πλήρως τους φανατικούς θεατές και ευχαριστημένοι θα αποχωρίσουν από την αίθουσα, περιμένοντας εναγωνίως το επόμενο επεισόδιο. Αυτό είναι και το ζητούμενο. Η νέο-μυθιστορία καλά κρατεί, διασχίζοντας σαν ελαφροάνεμο βέλος την λεπτή ύφανση της ιστορίας δίχως να την τραυματίσει. Παίρνει, δε, πολύ σοβαρά τον εαυτό της, όταν, μάλιστα, ο Iron Man – Τόνι Σταρκ, ενδεδυμένος με την πατρική φιγούρα, επιπλήττει αυστηρά τον πιτσιρικά και προστατευόμενο του Σπάιντερ Μαν, να σταματήσει επιτέλους να χρησιμοποιεί στην σκέψη και τα λεγόμενα του την ευτελή, pop κινηματογραφική κουλτούρα… Αμ τι, παίζουμε;

Για την υπόθεση θα αναφέρουμε ελάχιστα, κι αυτό για να μην καταστρέψουμε την ροή της ιστορίας και τις όποιες εκπλήξεις διαθέτει το σενάριο. Ο τρομερός Θάνος θέλει τα έξι πετράδια της αιωνιότητας για να τα περάσει στο σιδερένιο του γάντι και να εξουσιάσει το σύμπαν. Βέβαια, δεν είναι μόνο η εξουσία αυτή καθ΄ αυτή, αλλά και η «θεϊκή» ηθική (πλήρως ταυτισμένος με τον δικό μας Κρόνο), που τον βασανίζει φιλοσοφικά, καθώς η αντίληψη του περί της συμπαντικής ισορροπίας εδράζεται στην εξολόθρευση του 50% κάθε έμβιας ύπαρξης του Κοσμικού οικοδομήματος, συμπεριλαμβανομένης και της Γης (νεοταξίτικη θεώρηση των πραγμάτων περί μείωσης πληθυσμού για να ευημερήσουν οι υπόλοιποι και να μην επιβαρύνονται οι ενεργειακές και διατροφικές πηγές). Οι γήινοι ήρωες δεν γνωρίζουν καν την ύπαρξη του ισχυρού, αήττητου Θάνος (Τζος Μπρολίν) και την ανακαλύπτουν μόνον όταν ο στρατός του καταφθάνει στον γαλάζιο πλανήτη για να πάρει τα δυο σημαντικά πετράδια, που το μεν ένα το έχει στην φύλαξη του ο Dr Strange και το δε δεύτερο, είναι βαλμένο στο κούτελο του Vision (Οράματος). Η συνέχεια, όπως σωστά εικάζετε, είναι μια άκρως σφοδρή Τιτανομαχία ανάμεσα σε θεούς, ημίθεους και ανθρώπους, φυσικά για το καλό του σύμπαντος και όχι μόνο της Γης.

Η σκηνοθεσία των  Αμερικανών Άντονι και Τζο Ρούσο (αδέλφια είναι και έχουν την σκηνοθετική ευθύνη των ταινιών «Captain America 2: O Στρατιώτης του Χειμώνα», «Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος»), κρατάει ψηλά και ατσαλάκωτη την σημαία της Marvel στο επικών διαστάσεων εγχείρημα των «Εκδικητών» με ό,τι πιο πλουμιστό και ηρωικό υπάρχει. Ως παραγωγοί, σεναριογράφοι, σκηνοθέτες οι δυο τους (λίγο ηθοποιός ο Τζο Ρούσο) έχουν ολοκληρωμένη την εικόνα στο κάδρο μιας τέτοιου είδους παραγωγής που χρειάζεται άψογο σχεδιασμό (Τσάρλς Γουντς – πολύ καλός) και οφείλει να εναρμονιστεί στο ακέραιο με τις απαιτήσεις, καταλήγοντας στο ποθητό αποτέλεσμα, δίχως να ολισθήσει στην μπαλαφάρα. Τα εφέ, ναι, είναι το ιπτάμενο χαλί που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον, όπως άλλωστε σε όλες τις ταινίες του είδους, εδώ κάτι το παραπάνω, με φίνες και ευφάνταστες αποτυπώσεις πλανητικών συστημάτων, αλλά και την μεγαλειώδη μάχη. Καλοδουλεμένα τα ψηφιακά και με καθαρά πλάνα εντάσσουν τον θεατή στην ατμόσφαιρα της κόμικ διάστασης και σε αυτή της υπερβολής με βατό υπόβαθρο, καθότι θεοί, ημίθεοι και άνθρωποι συγκρούονται. Ωραία στιγμή όταν ο Απολλώνιος Θωρ μεταφέρεται στο εργαστήριο του Ηφαίστου – Έιτρι (Πίτερ Ντίνκλατζ του Game of Thrones – απίθανος) για να κατασκευάσει εξ΄ αρχής το πολύτιμο σφυρί του, που το διέλυσε η Εκάτη – Χέλα στο επεισόδιο «Thor: Ragnarok». Οι ερμηνείες απ΄ όλους τους συμμετέχοντες είναι ευπρεπείς, εξωτερικεύοντας απλά και κατανοητά το συναίσθημα, είτε αυτό εκπορεύεται από την όποια θεϊκή οντότητα, είτε από την όποια ανθρώπινη. Το σενάριο των Κρίστοφερ Μάρκους και Στίβεν ΜακΦίλι είναι προσεγμένο και με γνώμονα την ελληνική μυθολογία (όπως γίνεται με τους περισσότερους κόμικ ήρωες) χαράζουν προσεκτικά την ιστορία αυτού του super μαρβελικού κινηματογραφικού προσκλητηρίου. Σε Γη και διάστημα γίνεται το σώσε και τα 149 λεπτά της διάρκειας ξοδεύονται ευχάριστα. Να αναφέρουμε, επίσης, ότι το τρίτο μέρος των «Εκδικητών» συμπίπτει με την επέτειο των δέκα χρόνων από τότε που το κινηματογραφικό σύμπαν των στούντιο της Marvel συστήθηκε στο κοινό με τον «Iron Man» το 2008. To επικό Marvel Cinematic Universe λαμβάνει δέκα με τόνο.  

«Απάτη σε Μαύρο Φόντο»

(Carbone)

  • Είδος: Δράση
  • Σκηνοθεσία: Ολιβιέ Μαρσάλ,
  • Με τους: Μπενουά Μαζιμέλ, Γκρανζ, Ιντίρ Σεντέρ, Λόρα Σμετ, Μίκαελ Γιούν, Ντάνι, Πάτρικ Καταλίφο, Μουσά Μαασκρί, Ζεράρ Ντεπαρντιέ
  • Διάρκεια: 104’
  • Διανομή: Odeon

 

Το πρωτόκολλο του Κιότο το 1997 με τις τιμές των ανώτατων εκπομπών ρίπων που αφορούν τριάντα επτά βιομηχανικές χώρες, αλλά και η πολυδιαφημισμένη «Πράσινη Βίβλος», που παρουσίαζε μερικές πρωτοποριακές ιδέες για τον σχεδιασμό του συστήματος εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών ρίπων μεταξύ των εταιρειών, που τέθηκε σε εφαρμογή το 2005, εξελίχθηκε σε σκάνδαλο πρώτου μεγέθους (στο γαλλικό κράτος στοίχησε πάνω από 1,6 δις. ευρώ και πάνω από 5 δις. σε πανευρωπαϊκό επίπεδο). Για να μην σας το αναλύω όλο το κόλπο, εν τάχει αναφέρω, ότι το εν λόγω σκάνδαλο στηρίχτηκε στον αντίστοιχο δικό μας Φ.Π.Α, χρησιμοποιώντας την νόρμα του Μάαστριχντ. Αγόραζαν, δηλαδή δικαιώματα εκπομπών ρύπων από εταιρείες που έδρευαν σε άλλες χώρες της Ε.Ε. χωρίς την επιβάρυνση του ΦΠΑ, ύψους 19,2%, και τα δικαιώματα αυτά τα μετέφεραν στη Γαλλία, τα πουλούσαν χρεώνοντας όμως τον ΦΠΑ, καθώς η συναλλαγή ήταν εντός της χώρας. Παρακρατούσαν τον φόρο και καθημερινά θησαύριζαν. Αυτό το colpo grosso που οργανώθηκε από ελάχιστους ανθρώπους (12 τον αριθμό) και αναπτύχθηκε από ένα μικρό, αλλά ορθάνοιχτο, οικονομικό και νομικό παραθυράκι του σχεδιασμού αγοραπωλησίας ρίπων, κατά το σενάριο της ταινίας κατέληξε σε ένα λουτρό αίματος με θύματα επιχειρηματίες, εβραίους, άραβες μαφιόζους και όργανα της έννομης τάξης.

Ο επιχειρηματίας Αντουάν (Μπενουά Μαζιμέλ – καλός) προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την μικρή εταιρεία του, αλλά όλα είναι εναντίον του, ακόμα και η γυναίκα του Ντάνα (Κάρολ Μπράνα), που τον θεωρεί αποτυχημένο. Την χειρότερη εντύπωση για αυτόν την έχει ο Ιουδαίος, πάμπλουτος πεθερός του, Αρόν (Ζεράρ Ντεπαρντιέ – ο γνωστός Ζεράρ σε ρόλο σκληρού και κακού), πληρώνει αδρά για να πάρει τον εγγονό του από τα χέρια του ακαμάτη πατέρα Αντουάν. Ο λογιστής της εταιρείας του απεγνωσμένου επιχειρηματία, σε στιγμή out of the blue, εξηγεί το θέμα με την αγοραπωλησία των ρύπων. Το πιάνει ο Αντουάν και ξεκινάει να στήσει την κομπίνα με τον ΦΠΑ και το αλισβερίσι με το «κάρβουνο». Κοντά του βρίσκονται οι δυο Ιουδαίοι, μικροκακοποιοί φίλοι του, τα αδέλφια Γουιζμάν και η κωλοπετσωμένη, εστιάτωρ μάνα τους που διατηρεί σχέσεις σεβασμού και εκτίμησης τόσο με υπόκοσμο, όσο και με αυτόν της αστυνομίας. Για να βρει το κεφάλαιο κίνησης ο Αντουάν νταραβερίζεται με έναν αδίστακτο και άπληστο Άραβα εγκληματία, που δεν τηρεί ούτε λόγους, ούτε συμφωνίες. Η κομπίνα στήνεται προσεκτικά αποδίδει τρέλα χρήματα (έφτασαν να κερδίζουν ένα εκατομμύριο ευρώ την ημέρα), νομιμοποιούνται, αλλά όπου ευδοκιμεί εύκολο και άφθονο χρήμα, με αρχηγό την βλακεία και την μόστρα, η πτώση και ο θάνατος καραδοκούν.

Ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος και πρώην αστυνομικός, Ολιβιέ Μαρσάλ («Βρώμικος Κόσμος», «Η Συμμορία της Λιόν»), καλός στις γκανγκστερικές ταινίες, τιμώντας τον ομοεθνή του και εξπέρ του είδους Ζαν Πιέρ Μελβίλ, κινηματογραφεί με βασικό συστατικό την αγωνία τον κόσμο του εύκολου χρήματος, της κομπίνας και της παρανομίας, αποδομώντας μεν το φιλμ νουάρ, όπως έκανε και στο πολύ καλό «Η Συμμορία της Λιόν», κατασκευάζει, όμως, το δικό του βασίλειο των σύγχρονων σκιών, που πάλι έχει να κάνει με την τιμή, την ηθική, αλλά και την απληστία. Καλά τα γυρίσματα και πάνω απ΄ όλα δεν ασχολείται με την ρεαλιστική απόδοση του οικονομικού σκανδάλου. Πλάθει το δικό σενάριο μαζί με τον Εμανουέλ Νακάς και βουτάει στο έγκλημα και στους συνδέσμους που οπλίζουν ή αφοπλίζουν οτιδήποτε σαλεύει στα πέριξ και στα εντός του εύκολου κέρδους. Πλήθος αναφορών στο σινεμά του Ντε Πάλμα και του Σκορζέσι, βλέπεται ευχάριστα.   

«Η Οδύνη»

( La Douleur / Memoir of Pain )

  • Είδος: Δράμα εποχής
  • Σκηνοθεσία: Εμανουέλ Φινκιέλ
  • Με τους: Μελανί Τιερί, Μπενουά Μαζιμέλ, Μπεντζαμίν
  • Διάρκεια: 126’
  • Διανομή: Weird Wave
  • Bραβείο Κριτικής Επιτροπής 2018, 19ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου

Βασισμένο στην ομότιτλη, νουβέλα της Μαργκερίτ Ντιράς (Εκδόσεις Εξάντας), που κυκλοφόρησε το 1985, γινόμαστε αυτόπτες, περισσότερο αυτήκοες μάρτυρες στο βασανιστήριο της προσμονής του συζύγου της ηρωίδας κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής στην Γαλλία. Η Μαργκερίτ Ντιράς (πραγματικό της όνομα Μαργκερίτ Ντονατιέ, 1914 – 1996), γνωστή στο ευρύτερο κοινό από τα βιβλία της «Ο Εραστής» και «Χιροσίμα Αγάπη μου»  – και τα δυο γυρίστηκαν σε ταινίες  από τον Αλέν Ρενέ και τον Ζαν Ζακ Ανό, αντιστοίχως – , καταθέτει ένα πραγματικά λυπητερό, μελαγχολικό έργο της, κάτι, που ο σκηνοθέτης Εμανουέλ Φινκιέλ, δέσμιος στην αφηγηματική δύναμη της Ντιράς δίνει μόνο καλή φωτογραφία, αποδυναμώνοντας την πλοκή… την όποια πλοκή, τέλος πάντων διαθέτει η ταινία, γιατί μόνο συναίσθημα εκφράζει αυτό το γραπτό της διάσημης συγγραφέως. Το οστέινο, γλυκό και μονίμως θλιμμένο πρόσωπο της Μελανί Τιερί  (Η Χορεύτρια) στήνεται μαρμάρινο σε κάθε πλάνο της ιστορίας, άλλοτε ήρεμα, άλλοτε χαμένο στον μαίανδρο της αβεβαιότητας, κεντρικά, πάντα, στην γέφυρα της απαισιοδοξίας και της απόρριψης. Ο ποιητικός λόγος της Ντιράς έντονος, απελπισμένος, ζωντανός σέρνει τις εικόνες του Φινκιέλ σε μια ατμοσφαιρική αφήγηση θλίψης, δίχως εντάσεις, αλλά με έντονο το σφίξιμο στο στήθος. Σφόδρα αντιγκολική, θυγατέρα άλλωστε Γάλλων αποικιοκρατών, δεν χάνει την ευκαιρία να τα «χώσει» στον μεταπολεμικό μεταρρυθμιστή Κάρολο, σ΄ αυτόν που τα πνευματικά «παιδιά» της Ντιράς δημιούργησαν τον Μάη του ’68 και «μάσησαν» τον αυταρχικό, αντιαμερικανό στρατηγό Ντε Γκολ από τον προεδρικό θώκο.     

H Μαργκερίτ Ντιράς θυμάται το παρελθόν της και τον ανυπόφορο πόνο του να περιμένεις. Στη Ναζιστική Γαλλία του 1944, η νεαρή και ταλαντούχα Μαργκερίτ είναι ενεργό μέλος της αντίστασης μαζί με τον άντρα της Ρομπέρ Αντέλ. Όταν η Γκεστάπο απαγάγει τον Ρομπέρ, η Μαργκερίτ μπαίνει σε έναν απελπισμένο αγώνα να τον φέρει πίσω. Ακόμα και μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας, εξακολουθεί να τον περιμένει – δέσμια του βασανιστηρίου της απουσίας του και πέρα από κάθε ελπίδα.

«Το Απώτατο Σημείο της Ανθρωπότητας»

(The Farthest)

)                

  • Είδος: Επιστημονικό ντοκιμαντέρ
  • Σκηνοθεσία – Σενάριο: Έμερ Ρέινολντς
  • Μουσική: Ρέι Χάρμαν
  • Διάρκεια: 121’
  • Διανομή: Fimtrade – Danaos Fims
  • Διακρίσεις: Χρυσό Λιοντάρι Barcelona IFF 2017 – Καλύτερο Ιρλανδικό Ντοκιμαντέρ Dublin Film Critics Circle Awards 2017 – Καλύτερο Ιρλανδικό Ντοκιμαντέρ, Καλύτερη Ταινία, Βραβείο Κοινού Dublin IFF 2017 – Best of Fest Edinburgh Film Festival 2017 – Best of Festival, Audience Favourite Seattle IFF 2017

Η ντοκιμαντερίστικη καταγραφή από την ομάδα της ΝΑΣΑ της σύλληψης, της κατασκευής και της παρακολούθησης μέχρι τα όρια του ηλιακού μας συστήματος μέσα από τα γνωστά εξερευνητικά, διαπλανητικά διαστημόπλοια (μη επανδρωμένα):  Voyager 1 και  Voyager 2, που εκτοξεύθηκαν το 1977 από το ακρωτήριο Κανάβεραλ με διαφορά 16 ημερών το ένα από το άλλο (πρώτα το «2» και έπειτα το «1»). Τα διαστημόπλοια, που εκτός των άλλων εργασιών που προγραμματίστηκαν να επιτελέσουν (καταγραφή του δικού μας πλανητικού συστήματος), φέρουν και τον, επίσης, γνωστό χρυσό δίσκο. Ένα επίχρυσο L.P. διάρκειας 90 λεπτών με τους γήινους χαιρετισμούς σε 55 γλώσσες (ο ελληνικός χαιρετισμός είναι με την εράσμιο μέθοδο – αν είναι δυνατόν), μουσική από τους: Μότζαρτ, Μπαχ, Τσακ Μπέρι, Λούις Άρμστρονγκ (!!!), μουσική των πυγμαίων του Ζαΐρ (!!!!!!), παραδοσιακή ινδική μουσική όπως και διάφορους ήχους ανέμου, βροχής, ζώων. Αυτός ο δίσκος, γνωστός και ως «Sounds of Earth» έχει διάρκεια ζωής, περίπου, τα 500 εκατομμύρια χρόνια και σκοπό να συστηθούμε στους εξωγήινους (τον δίσκο περίμεναν οι εξωγήινοι για να κοπιάσουν). Το Voyager 1, το πρώτο μη επανδρωμένο σκάφος κατασκευασμένο από τον άνθρωπο, στις 20 Μαρτίου 2013 εγκατέλειψε το ηλιακό μας σύστημα, ταξιδεύοντας στο υπερδιάστημα. «Είμαστε σε μια νέα περιοχή. Και ό,τι μετράμε είναι διαφορετικό και συναρπαστικό», είχε ανακοινώσει ο Μπιλ Γουέμπερ, ομότιμος καθηγητής αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο του Νέου Μεξικού.

Αφελέστατο, ημιμαθές, παιδικό, ανούσιο (ίσως ούτε για παιδιά), με ωραίες φωτογραφίες από το πλανητικό μας σύστημα, που για 121 λεπτά επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια. Θυμώνεις, βέβαια, ως άνθρωπος, που γνωρίσεις πέντε πραγματάκια για το διάστημα, όταν βλέπεις και ακούς επιστήμονες «σπουδαίους» σε τέτοιες θέσεις (ο μόνος που άξιζε και διέσωσε αυτό το πρόγραμμα ήταν ο Καρλ Σέιγκαν ή Σάγκαν), να αναφέρουν οι ουτιδανοί, πως οι πρώτες γνώσεις για το διάστημα ήταν του Κοπέρνικου και του Γαλιλαίου, αγνοώντας το αυτονόητο. Ποιο; Μα, ακαταπαύστως οι βάρβαροι εκφέρουν τα ονόματα των πλανητών: Τζιούπιτερ (Δίας), Σάτουρν (Κρόνος), Μαρς (Άρης), τα οποία δόθηκαν από Έλληνες επιστήμονες. Κουβέντα για τον Αναξίμανδρο, μιλιά για τον Θαλή, ούτε λέξη για τον  Άδραστο τον Κυζικηνό, κιχ για τον Μέτωνα τον Αθηναίο, τσιμουδιά για τον Κάλλιππο στο ντοκιμαντέρ και για καμιά εκατοστή ακόμα Ελλήνων αστρονόμων, που έδωσαν όχι απλά τα ονόματα των πλανητών από τις επικρατούσες μορφολογικές συνθήκες τους, αλλά πρόσφεραν στο πιάτο της επιστήμης ξεκάθαρη την εικόνα για το τι στο καλό συμβαίνει στο ηλιακό μας σύστημα, πριν τρείς χιλιάδες χρόνια, άντε δυόμιση για να μην εκνευριστεί η ακαδημαϊκή κοινότητα. Κοπέρνικος, Γαλιλαίος εκ τούμπαλιν και να είμαστε καλά….