fbpx

«Το Παιδί που δεν Θέλησα», της Νότας Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Αν ήμουν άντρας θα είχα σπείρει μια ντουζίνα παιδιά. Είμαι όμως γυναίκα και δεν έχω ούτε ένα.  Από άποψη.

Ίσως η αρχή να έγινε όταν εκείνη μιλούσε στη φίλη της, ενώ έπαιζα με τα κουκλόπανα, νομίζοντας πως δεν ακούω. «Μ αυτό το παιδί θα πέθαινα στη γέννα». Πέθανε νωρίς και με άφησε. Ασυγχώρητη στο υποσυνείδητο ακόμα. Όχι για αυτό που είπε, αλλά απ τις ατέλειωτες αγκαλιές των τύψεων της, έφυγε στους 7 ουρανούς, παιδί ακόμα εγώ.

Δεν ήθελα να κάνω παιδί και το διατυμπάνιζα. Ενώ τα άλλα κορίτσια χόρευαν στα κλαμπάκια, τραβούσαμε κατά παραλία μεριά με τις άλλες τρεις φίλες και διαφωνώντας, αγόρευα λέγοντας σε τι κόσμο θα φέρουν τα παιδιά τους. Το περιβάλλον και η μόλυνση ήταν τα επιχειρήματα τότε. Λες και στα δεκαεπτά μας υπήρχε περίπτωση να γεννήσουμε. Αργότερα θα προσπαθούσα να τις πείσω να υιοθετήσουν. Τόσα παιδιά απροστάτευτα σ αυτόν εδώ τον πλανήτη. Τώρα και οι τρεις έχουν τα δικά τους παιδιά που αγαπώ πολύ.

Στα 22 μου χρόνια οι ορμόνες μου τρελάθηκαν. Δεν με ενδιέφερε, ήμουν πολύ μικρή ακόμα. Άρχισαν οι θεραπείες. Στην αρχή χάπια αργότερα τα χασαπομάχαιρα σε υπόγεια χειρουργεία. Πάλι δεν μάσησα. Το τικ-τακ του βιολογικού ρολογιού δεν κουδούνισε ποτέ μέσα μου. Μάλλον δεν το κούρδισα και ποτέ.

Αφορμή για τα παραπάνω, αλλά και για τα παρακάτω είναι τα διάφορα sites στο διαδίκτυο, που αναπαράγονται στα social media ( Μανούλες, αχ μανούλα μου γλυκιά, μάνα γιατί με γέννησες κ.λ.π.)

Αν και μεγάλωσα με έναν υπέροχο άντρα, στην υποθετική περίπτωση όμως που ένα παιδί θα γεννιόταν από εμένα, δεν θα είχε πάρε δώσε με τον πατέρα του. Ίσως να ακούγεται εγωιστικό, όπως εγωιστικό είναι και το γεγονός ότι αυτό το παιδί δεν υπάρχει. Δεν θα έχανα την βολή μου, τα ταξίδια μου, τον ύπνο μου, γεμίζοντας αγωνία για να διαιωνίσω  το είδος μου. «Αν η θυσία είναι η μοίρα μιας μάνας, τότε το παιδί είναι το λάθος που δεν εξαγοράζεται με τίποτα».

Ο Παναγής Λεκατσάς στο βιβλίο «η μητριαρχία» γράφει: «ακούμε πως στην πελασγική Αττική οι άντρες σμίγανε με τις γυναίκες α ν ά κ α τ α, πως τα παιδιά δεν ξέραν τους πατεράδες τους». Κι ύστερα ήρθαν οι Αχαιοί, οι αλογατάρηδες. Ο Ησίοδος λέει, πως έφεραν μαζί τους και τον πόλεμο. «Παντού η κοινωνία γινόταν τώρα ανδροκρατική, ιεραρχημένη και φιλοπόλεμη.» (Ράιν Άισλερ- η κύλιξ και το ξίφος). Από την άλλη ο Ένγκελς, βασισμένος στον Μόργκαν, στο έργο του, «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους», υποστήριξε, ότι «η γέννηση της ανισότητας τοποθετείται και συμπίπτει με την καταστροφή της μητριαρχίας, όπου ίσχυε ένα καθεστώς πρωτόγονης κοινοκτημοσύνης, και την επιβολή του πατριαρχικού τύπου κοινωνικής οργάνωσης». Πολύ θα ήθελα να ζούσα την εποχή της θεάς, της Σελήνης, της Κυβέλης. Θα ήξερα πως το παιδί θα ήταν δικό μου και συνάμα και των υπολοίπων γυναικών της φυλής. Ήταν όλα τους παιδιά μας.

Ο οικονομικός συγκεντρωτισμός των Αχαιών, των Δωριέων και των Εβραίων, πέρα απ τους πολέμους του Άρη με την συνεπικουρία του Δία, κατέβασε την Κλυταιμνήστρα στα στάνταρ μιας Πηνελόπης κατακεραυνώντας την Ελένη κι απ την ίδια την Αφροδίτη.

Έχοντας στο νου όλα αυτά, ξέροντας πως ζω σε μια ηλεκτρονικοβιομηχανική εποχή, πως το βάρος της ανατροφής ενός άλλου ανθρώπου θα έπεφτε όλο στους ώμους μου, χωρίς τη βοήθεια των γυναικών δεν θέλησα την «ολοκλήρωση» μου ως γυναίκα, μέσα απ την κοινωνική σύμβαση. Δεν θέλησα να αποκτήσω την αγάπη του «κτήματος», δεν ήμουν έτοιμη για τη θυσία. «Η θυσία εξαργυρώνεται σε χαρά», λέει ο Ουγκώ. Μέγα λάθος που ενσαρκώνεται και προβάλλεται στον καρπό της κοιλιάς.

Ποιος ξέρει ίσως σε μια άλλη ζωή, σε μια επόμενη ή προηγούμενη εποχή…