fbpx

Το Νησί των Σκύλων

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Το Νησί των Σκύλων»

(Isle of Dogs)  

 

 

  • Είδος: Περιπετειώδες stop – motion animation
  • Σκηνοθεσία: Γουές Αντερσον
  • Με τις φωνές των: Φ. Μάρεϊ Αμπραχαμ, Μπομπ Μπάλαμπαν, Μπράιαν Κράνστον, Γκρέτα Γκέργουιγκ, Τζεφ Γκόλντμπλουμ, Ακίρα Ιτο, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Μπιλ Μάρεϊ, Μαρί Νατσούκι, Γιοτζίρο Νόντα, Κουνίτσι Νομούρα, Εντουαρντ Νόρτον,
  • Διάρκεια: 102΄
  • Διανομή: Odeon

Η αλήθεια είναι πως το σινεμά του Γουές Άντερσον διαθέτει μια φλύαρη φιοριτούρα που ροκανίζει αισθητά τον ζωτικό χώρο της ουσίας που θέλει να εκφράσει ο δημιουργός. Είναι πολύ καλός στο να στήνει την ατμόσφαιρα, άριστος στις χρωματικές του, προσεκτικός στην μονταζιέρα του. Όλο αυτό το υπερφίαλο, με φινέτσα, όμως δομημένο, κουράζει αφάνταστα.  Δεν με έχει πείσει ακόμα ο Άντερσον για το προσωπικό του «δια ταύτα» και ως διανοούμενος που έχει χαρακτηριστεί, συνεχίζει να γαλλίζει αμερικανιστί. Οι ταινίες του, τουλάχιστον οι πρώτες του, «Κλέφτες Κατά Λάθος», «Ο Αρχάριος» και η «Οικογένεια Τενενμπάουμ» είχαν μια φρεσκάδα ως προς την κλεφτή ματιά τους στην διαφορετικότητα και την εικόνα της αμερικανικής συμπλεγματικότητας, Από τις «Υδάτινες Ιστορίες», που ξεκίνησε και η γενικότερη αποδοχή του σκηνοθέτη προς το σκεπτόμενο, σινεφίλ κοινό το σκηνικό άρχισε να χαλάει, διακρίνοντας έναν έντονο ναρκισσισμό του δημιουργού προς το δημιούργημα του.

Η avant garde αντιμετώπιση των θεμάτων του έρχεται σε μετωπική σύγκρουση με την τελειότητα της παραγωγής στον πλέον αψεγάδιαστο βαθμό της, δεσμεύοντας κάθε είδους έκφραση ελευθερίας και χαλαρότητας. Όλα είναι τόσο τέλεια, τόσο απίθανα τακτοποιημένα σε αντιστοιχία με την θεματική τους, που η ταινία μοιάζει απονευρωμένη. Ακόμα και το σκοτεινό στοιχείο που θέλει να προσδώσει για να δημιουργηθεί η αντίθεση, κι αυτό είναι τόσο καθωσπρέπει και ατσαλάκωτο. Όπως και εδώ, στο «Νησί των Σκύλων», που ως παραγωγή είναι καταπληκτική, δεύτερη φορά χρησιμοποιεί την τεχνική stop – motion animation (η πρώτη ήταν «Ο Απίθανος Κύριος Φοξ – 2009), ρίχνει μέσα στο σενάριο τα πάντα. Μια μπλεντεροποίηση για την οικολογία, την ζωοφιλία, τον κυβερνητικό έλεγχο, την παιδική περιπέτεια, μαζί με ιαπωνική κουλτούρα, την εξουσία της τεχνολογίας απόλυτα κυβοποιημένα με την γνωστή, εικαστική τελειότητα του Γουές Άντερσον, που στο φινάλε κατανοείς ότι είδες μια άρτια τεχνικά ταινία, αλλά άδεια από νοητικές διεργασίες, οπότε και αποτέλεσμα. Το ίδιο είχε συμβεί, προσωπικά σε μένα και στο βραβευμένο με Όσκαρ στις τεχνικές κατηγορίες και την εξαιρετική μουσική του Ντεσπλά, «Ξενοδοχείο Grand Budapest».

Σε ένα, όχι μακρινό μέλλον, η ιστορία μας αφηγείται τις περιπέτειες του Ατάρι Κομπαγιάσι, ενός 12χρονου προστατευόμενου του διεφθαρμένου Δημάρχου Κομπαγιάσι. Όταν, με Προεδρικό Διάταγμα, αποφασίζεται να μεταφερθούν όλοι οι σκύλοι της πόλης Μεγκασάκι σε μία αχανή χωματερή, ονόματι Νησί των Σκουπιδιών, λόγω του ότι τα σκυλιά, αδέσποτα και οικόσιτα μεταφέρουν θανατηφόρες για τον άνθρωπο αρρώστιες. Ο μικρός Ατάρι ξεκινά μόνος του την αναζήτηση του σκύλου-σωματοφύλακά του, Σποτς. Στο νησί – χωματερή με τη βοήθεια μίας αγέλης ημίαιμων φίλων, αρχίζει ένα επικό ταξίδι που θα καθορίσει την τύχη και το μέλλον ολόκληρης της Νομαρχίας.