fbpx

«Το Μυστικό της Πεταλούδας»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(El Aviso)

 

  • Είδος: Θρίλερ
  • Χώρα: Ισπανία
  • Σκηνοθεσία: Ντανιέλ Καλπάρσορο
  • Με τους: Ραούλ Αρεβάλο, Αούρα Γκαρίντο, Ούγκο Άμποες, Μπελέν Κουέστα, Αϊτόρ Λούνα
  • Διάρκεια: 92’
  • Διανομή: Seven Films

Ακόμα μια κινηματογραφική παραγωγή με ελληνικό τίτλο του ασχέτου. Ο αυθεντικός τίτλος της ταινίας του Ντανιέλ Καλπάρσορο είναι «El Aviso», δηλαδή, «Η Ειδοποίηση». Τώρα, τι δουλειά έχουν οι πεταλούδες και τα μυστικά τους, μόνο ο υπεύθυνος άνθρωπος που ανέλαβε τον ρόλο του «νονού» ως προς το ελληνικότερο της απόδοσης του τίτλου το γνωρίζει. Καμία ροζ, κιτρίνη ή παρδαλή πεταλουδίτσα δεν κρύβει κάποιο μυστικό στην ταινία, παρά μόνο κάτι ενοχλητικά, θορυβώδη, φαντασιακά έντομα και κάμπιες που στοιχειώνουν τον πρωταγωνιστή. Κι αν χρειάζεται να σταθούμε στο γνωστό «φαινόμενο της πεταλούδας»,  – μάλλον αυτό συμβαίνει γι αυτό και τα ενοχλητικά έντομα –  που γλαφυρά το αποδίδουν στην θεωρία του χάους, πάλι, ρε γαμώτο, είναι άσχετο με το πλαίσιο της ταινίας στην ντετερμινιστική βάση του εν λόγω σεναρίου. Τέλος πάντων, αρκετά με τον τίτλο.  Ο ισπανικός κινηματογράφος τα τελευταία χρόνια έχει επικεντρωθεί στο καλό θρίλερ περιπέτειας και ο Ισπανός, σεναριογράφος αλλά και σκηνοθέτης, ο 50χρονος Ντανιέλ Καλπάρσορο («Ποιος Κλέβει Ποιον;»), υπηρετεί καλά το συγκεκριμένο είδος. Ανάμεσα στους γραφιάδες του σεναρίου, Πάτζι Αμέσκουα, Χόρχε Γκεριγκαετσεβαρία (ο Ντανιέλ Καλπάρσορο αυτή την φορά μόνο σκηνοθετεί), συμμετέχει και o Αμερικανός Κρις Σπάρλινγκ, υπεύθυνος για το σενάριο της Αμερικανο-Γαλλικο-Ισπανικής ταινίας «Burriet» (2010) του Ροντρίγκο Κορτέζ με τον Ράιαν Ρέινολντς. Το σενάριο, τώρα, «Του Μυστικού της Πεταλούδας»  (El Aviso), βασίζεται στην πρώτη νουβέλα του βραβευμένου, 39χρονου Ισπανού συγγραφέα Πολ Πεν. Η αριθμητική αλληλουχία γεγονότων με φόνους, αλλά και εγκληματικών ενεργειών που αναπτύσσεται σε μια χρονική περίοδο, περίπου ενός αιώνα, ξεκινώντας από το 1913, αποκαλύπτουν μια διαχρονική, μαθηματική εξίσωση με αποτέλεσμα συγκεκριμένης ημερομηνίας τέλεσης των φονικών, συγκεκριμένο αριθμό νεκρών, συγκεκριμένο αυτόπτη μάρτυρα και, φυσικά, σε συγκεκριμένο χώρο τέλεσης των εγκλημάτων. Ο ερευνητής της «συμπτωματικής» αυτής αποκάλυψης είναι ένας μανιακός τυπάκος της άλγεβρας, ο οποίος θέλει να ανατρέψει και συνάμα να διακόψει την ροή των εγκληματικών ενεργειών τόσων χρόνων με αφορμή τον βαρύ τραυματισμό του καλού του φίλου, που βρέθηκε «τυχαία» στον αριθμητικά, κομβικό χώρο ενός ακόμα φονικού συμβάντος. Έξυπνο το στόρι (κινείται σε δυο διαφορετικές χρονικές περιόδους: 2008 και 2018), σε κρατάει σταθερά στο επίπεδο του ενδιαφέροντος και της αγωνίας, Λειτουργεί καλοκουρδισμένα στο να μην χάνεσαι και να μην μπερδεύεσαι με τις χρονικές εναλλαγές της ιστορίας, κάτι που βοηθάει η καλή σκηνοθεσία και οι ερμηνείες, περιδιαβαίνοντας προσανατολισμένα στα γοητευτικά βασίλεια των μαθηματικών αποδείξεων, αλλά και της μεταφυσικής. Οι αδυναμίες της ταινίας υπάρχουν στην αρμοστοιχία του ρεαλισμού και του φανταστικού, όταν προς το τέλος επιτελείται η σύγκλιση των δυο γραμμών κατεύθυνσης του σεναρίου, εκεί, δηλαδή, που προσπαθεί να ταυτιστεί και να δεθεί το φυσικό με το μεταφυσικό στοιχείο, η αλήθεια είναι, ότι χρειαζόταν παραπάνω διάβασμα είτε από τον σκηνοθέτη, είτε από τον συγγραφέα. Αξιοπρεπές θριλεράκι που διαθέτει ζουμί. Άλλωστε η άλγεβρα, πέρα την λογική των αξιωμάτων της, είναι μια βαθιά, μεταφυσική επιστήμη.       

 2008: Ο Χον (Ραούλ Αρεβάλο – καλός) είναι ένας νεαρός άνδρας παθιασμένος με την άλγεβρα και οτιδήποτε άπτεται των αριθμών. Είναι χαρισματικός, μια μαθηματική ιδιοφυία και θα μπορούσε να έχει μια σπουδαία ακαδημαϊκή καριέρα, αλλά το γεγονός ότι πάσχει από σχιζοφρένεια δεν βοήθησε στο να επιτευχθεί κάτι τέτοιο. Έχει συμβιβαστεί με την νόσο και δουλεύει σε ένα φωτοτυπάδικο, όπως ειρηνικά συμμάχησε με την ιδέα, ότι ο καλύτερός του φίλος, ο Πάμπλο (Αϊτόρ Λούνα – καλός), θα παντρευτεί την Αντρέα (Μπελέν Γκουέστα – καλή), τη γυναίκα με την οποία ο ίδιος είναι ερωτευμένος και με την οποία λίγο καιρό πριν είχαν σχέση. Τη νύχτα που ο Πάμπλο ετοιμάζεται να κάνει την πρόταση γάμου, πηγαίνει με τον Χον σε ένα βενζινάδικο για να αγοράσει ποτά. Την ώρα που μπαίνει μέσα στο μαγαζί κι ενώ ο Χον περιμένει απ’ έξω, λαμβάνει χώρα μια ληστεία. Μια σφαίρα βρίσκει τον Πάμπλο, ο οποίος πέφτει σε κώμα. Το γεγονός σοκάρει τον Χον. Ο οποίος νιώθει ενοχές. Σταματάει την αγωγή του για τη σχιζοφρένεια και αρχίζει να βλέπει παντού κάμπιες και πεταλούδες. Και μέσω μιας παλιάς εφημερίδας διαπιστώνει πως στο ίδιο βενζινάδικο, κάποια χρόνια πριν, έλαβε χώρα ακόμα ένα φονικό. Αναλύοντας την κατάσταση μαθηματικά καταλήγει στο συμπέρασμα πως σε συγκεκριμένη μέρα και συγκεκριμένη ώρα, δέκα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος, θα λάβει χώρα ένας ακόμα φόνος. Δεν τον πιστεύει κανείς. Ο ίδιος αφήνει ένα σημείωμα στον ιδιοκτήτη του βενζινάδικου, που απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο άνθρωπο. 2018: Και το σημείωμα του Χον, δέκα χρόνια μετά, πέφτει  – όχι και τόσο τυχαία – στα χέρια του μικρού Νίκο (Ούγο Άρμποες- πολύ καλός). Ο πιτσιρικάς είναι αυτός που δεν πρέπει να περάσει από το βενζινάδικο την ημέρα των 10ων γενεθλίων του. Ο Νίκο, που δέχεται τραμπουκισμούς από μια παρέα νταήδων μαθητών,  τρομοκρατείται με το σημείωμα, που βρήκε μέσα στο περιοδικό, το αγορασμένο από το μίνι μάρκετ του βενζινάδικου. Έτσι κι αλλιώς έχει να αντιμετωπίσει και τα καθημερινά προβλήματα στο σχολείο που του κάνουν τη ζωή δύσκολη. Η μητέρα του, η Λουτσία (Αούρα Γκαρίντο – καλή) πιστεύει πως όλο αυτό με τα γενέθλιά του, το βενζινάδικο, το σημείωμα-ειδοποίηση και τον φόβο ότι θα σκοτωθεί, τον οφείλει στα παιδιά που τον τρομοκρατούν.