fbpx

«Το Κουκλόσπιτο του Τρόμου»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Το Κουκλόσπιτο του Τρόμου»       

(Ghostland)     

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Σκηνοθεσία: Πασκάλ Λοζιέ
  • Με τους: Κρίσταλ Ριντ, Τέιλορ Χίκσον, Αναστάζια Φίλιπς, Μιλέν Φάρμερ, Κέβιν Πάουερ, Ρομπ Άρτσερ, Άντζελα Άσερ
  • Διάρκεια: 91’
  • Διανομή: Seven Films – Audiovisual

Όταν μια ταινία τρόμου ξεκινάει με τσιτάτο του Χάουαρντ Λάφκραβτ. Όταν ο σκηνοθέτης Πασκάλ Λοζιέ δηλώνει θαυμαστής και οπαδός του Λάφκραφτ, κι όταν η ηρωίδα της ταινίας, η συγγραφέας ιστοριών τρόμου ερωτάται από βληματερή δημοσιογράφο τηλεπερσόνα «Γιατί γράφεται βιβλία τρόμου;» και λαμβάνει την απάντηση από την συγγραφέα, «για να μην τρελαθώ!», τότε έχουμε να κάνουμε με κάτι πολύ ενδιαφέρον στον λεηλατημένο χώρο του κινηματογραφικού τρόμου. Και όντως είναι ενδιαφέρουσα η ταινία με τον μπανάλ ελληνικό, φριζαρισμένο τίτλο: «Το Κουκλόσπιτο του Τρόμου». Πόσο εύκολα μπορείς να καταδικάσεις μια παρουσία από το ατυχές όνομα της. Σαν να λέμε «ο Καραγκιόζης Μάγειρας», αναφερόμενοι σε θέατρο σκιών. «Ghostland» είναι ο τίτλος και αυτό είναι! Ο Λοζιέ, μπαίνει αποφασιστικά στον κανιβαλισμένο κινηματογραφικό χώρο του τρόμου, που τα τελευταία χρόνια βάλλεται ανελέητα από την καφρίλα των μαθητο-κολεγιακών νοσηρών φιλμς, των jump scares και του αίματος χασάπικου. Σενάριο εμπνευσμένο, που δεν είναι γραμμένο στο γόνυ (Πασκάλ Λοζιέ) σε βάζει στην τρύπα του άσπρου κουνελιού και άντε να βγεις από εκεί. Καλοδουλεμένο, χωρίς στεγανά και κλισέ. Φρέσκια ματιά στον ανθρώπινο εφιάλτη με μεταφυσικές προεκτάσεις, ανελέητα τρομακτικό, φουλ στην ανατροπή όχι για κραυγές και φωνές (παίζουν κι αυτές), αλλά για σφίξιμο στο στομάχι, πιάσιμο στο στήθος και συζήτηση με μπύρες après της προβολής. Ταινία που θα γεμίζει και τις χειμερινές μεταμεσονύκτιες κινηματογραφικές αίθουσες.

Η μητέρα Πολίν (η σπουδαία Γαλλίδα αοιδός Μιλέν Φαρμέρ) με τις δυο έφηβες κόρες της μετακομίζουν στο απομονωμένο από κληρονομιά σπίτι μιας πεθαμένης θείας. Η μεν μια θυγατέρα, η ονειροπόλα Μπεθ λατρεύει τον συγγραφέα Χάουαρντ Λάφκραβτ, γράφοντας διηγήματα τρόμου, η δε άλλη, η γήινη Βέρα χλευάζει την αδελφή της για τις ιστορίες της και ασχολείται με πιο καθημερινά θέματα της ηλικίας της. Φτάνουν στο απομακρυσμένο σπίτι, που μέσα του είναι ανακατεμένος ο ερχόμενος από στυλ και διακόσμηση, κάτι σε παλαιοπωλείο να φέρνει από τα μύρια παράταιρα αντικείμενα και έπιπλα. Το βράδυ δέχονται επίθεση από ένα ζευγάρι βίαιων, παρανοϊκών ανθρώπων με απόκοσμες μορφές και εγκληματικές διαθέσεις. Έπειτα από μια αιματηρή συμπλοκή για να σώσουν τις ζωές τους, οι τρεις γυναίκες, τελικά, καταφέρνουν να σκοτώσουν τους εισβολείς. Το γεγονός της επίθεσης και τα θανατικά που συνέβησαν στιγμάτισαν βαθιά την μάνα και τις δυο κόρες. Δεκάξι χρόνια μετά, η Μπεθ γίνεται η επιτυχημένη, διάσημη, πλούσια συγγραφέας ιστοριών τρόμου με σύζυγο και παιδί, ενώ η Βέρα είναι σχιζοφρενής με το μυαλό της χαμένο από εκείνη, την προ δεκαεξαετίας φρικτή νύχτα. Κλεισμένη στο υπόγειο του ίδιου σπιτιού, απομονωμένη από όλα, λόγω της αρρώστιας της, την φροντίζει η μάνα Πολίν. Η Μπεθ, που το best seller βιβλίο της αναφέρεται στα γεγονότα της βίαιης επίθεσης, αρχίζει να έχει εφιάλτες. Ένα παράξενο τηλεφώνημα από την νοητικά άρρωστη αδελφή της, αναγκάζει την Μπεθ να αφήσει άντρα και παιδί για να επισκεφθεί την μητέρα και την αδελφή της στο σπίτι που έγιναν όλα. Μένει μερικές ημέρες γνωρίζοντας το πρόβλημα της Βέρας και δίνοντας κουράγιο στην μάνα, ενώ προσπαθεί να ξεπεράσει κι εκείνη τα εσωτερικά της τραύματα. Όπως είναι ξανά μαζί η μάνα με τις κόρες της ξεκινούν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα που το παρελθόν, η πραγματικότητα, ο εφιάλτης του θανάτου αγκαλιάζει το παρόν, την φαντασία και την μεταφυσική.

Είναι η τέταρτη κατά σειρά  ταινία του 47χρονου Γάλλου Πασκάλ Λοζιέ, που θα αρχίσει ο σκηνοθέτης να λαμβάνει τον τίτλο του μετρ στον τρόμο, εκ των οποίων τεσσάρων ταινιών του μόνο οι δυο από αυτές πέρασαν τα ελληνικά σύνορα. Το εκπληκτικό «Μάρτυρες» που παίχτηκε στην μεγάλη οθόνη και «Το Βασίλειο των Νεκρών», που βγήκε απ΄ ευθείας σε dvd δίκτυο. Ο Λοζιέ είναι πολύ καλός στην διαχείριση των χαρακτήρων του και έντεχνα δίνει τις ανατροπές που χρειάζονται για να σηκωθεί πάνω από το έδαφος η πλοκή της ταινίας. Οι διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας ηρωίδες του, το σπίτι καθεαυτό ως σκηνικό, η νοσηρή σεξουαλικότητα και η ανθρώπινη ανάγκη της άμεσης απαλλαγής από τους φρικιαστικούς εφιάλτες γίνονται οι αφετηρίες για να εκδηλωθεί στο κινηματογραφικό πανί αυτό που ονομάζουμε pure terror με ουσία. Διαβασμένος και δίχως ίχνος επιπολαιότητας απελευθερώνει τον φόβο για να γίνει το σταθερό εργαλείο της σκοτεινής και παράδοξης κατασκευής του. Κι όπως όμορφα αναφέρεται: «Ας προσπαθήσουμε να βγάλουμε χρυσάφι από τους βαθύτερους φόβους μας».  Απολαύστε το με τα δόντια σφιγμένα.