fbpx

«Ταξίδι Αναψυχής»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 «Ταξίδι Αναψυχής»

(Leisure Seeker)

 

  • Είδος: Ρομαντικό road movie
  • Σκηνοθεσία: Πάολο Βίρτζι
  • Με τους: Ελεν Μίρεν, Ντόναλντ Σάδερλαντ, Κρίστιαν ΜακΚέι
  • Διάρκεια: 112’
  • Διανομή: StraDa FIlms

Υπάρχουν άνθρωποι αιωνίως ερωτοδεμένοι, που έχουν υποσχεθεί γλυκά και ειρηνικά ο ένας στον άλλον: «αγάπη μου, εμείς οι δυο θα γεράσουμε μαζί» και έχει γίνει ή θα γίνει. Είναι από τις πιο ουσιώδης υποσχέσεις αγάπης που δίνονται (ελπίζω ακόμα), γιατί θεωρώ, ότι μια τέτοιου είδους δέσμευση, εάν είναι αληθινή και βγαλμένη από τα τρίσβαθα της ψυχής, σημαίνει προσωπική ευθύνη, απέραντη κατανόηση και θεϊκός σεβασμός να εδράζονται στο λείο στέρνο του αγέραστου έρωτα. Και όπου αληθινός έρωτας η ελευθερία είναι παρούσα. Δυο αγαπημένοι και μυθικοί ηθοποιοί (Σάδερλαντ και Μίρεν), ανταμώνουν, έπειτα από 27 χρόνια, για δεύτερη φορά στα κινηματογραφικά πλατό, ξανά ως ζευγάρι (η πρώτη ήταν στην ταινία: «Μπέθουν: Η Ιστορία ενός Ήρωα» (1990), που πέρασε απευθείας στο δίκτυο διανομής dvd) στην τελευταία ταινία του Τοσκανού σκηνοθέτη Πάολο Βίρτζι (Η Τρελή Χαρά), παραγωγής 2017. Ο Ιταλός Βίρτζι την γύρισε εξ΄ ολοκλήρου στις ΗΠΑ και η ταινία διέπεται από το μεσογειακό άρωμα του δημιουργού της, αγγίζοντας ένα άκρως ευαίσθητο θέμα, αυτό της παντοτινής αγάπης, που ξεκινάει από την νεότητα και φθάνει έως τον τελικό διάδρομο της ανθρώπινης, βιολογικής δύσης με όλα τα προβλήματα υγείας και μνήμης που αντιμετωπίζουν τα δεμένα ζευγάρια της τρίτης ηλικίας, όταν ο ένας δεν μπορεί δίχως τον άλλον, έπειτα από πενήντα και βάλε χρόνια γάμου. Βασισμένο το σενάριο στο ομότιτλο, βραβευμένο βιβλίο του 61χρονου, Αμερικανού νοβελίστα Μάικλ Ζαντούριαν, γραμμένο το 2009 (μπεστ σέλερ στην Ιταλία και λογοτεχνικό βραβείο IMPAC του Δουβλίνου), η ταινία είναι ένα ιδιαίτερο road movie, γεμάτο ευαισθησία, τρυφερότητα, απόγνωση, απέραντη αγάπη και απελευθέρωση. Η Έλεν Μίρεν, μάλιστα, έγραψε για αυτή την ταινία το ακόλουθο σημείωμα: «Η ταινία «Ταξίδι Αναψυχής» είναι μια πανανθρώπινη ιστορία για την αληθινή αγάπη, για το τι συμβαίνει όταν ψιθυρίζεις στον άλλον: «για πάντα μαζί» μέσα από την ανθρώπινη, μεσογειακή ματιά του Πάολο Βίρτζι. Και είναι επιπλέον ένα κλασικό, αμερικάνικο road movie. Με τον θρυλικό Ντόναλντ Σάδερλαντ έχουμε μια τέτοια χημεία που θα πίστευες ότι υπήρξαμε όντως παντρεμένοι όλα αυτά τα χρόνια. Λάτρεψα αυτήν την ταινία και εύχομαι να το διασκεδάσετε κι εσείς όπως κι εγώ». Η αλήθεια είναι, πως ναι, τόσο ταιριαστό ενήλικο, κινηματογραφικό ζευγάρι, που να δένει με αυτή την εύοσμη ανάσα ζωής της τρίτης ηλικίας στην μεγάλη οθόνη είχα να δω από την εποχή του Νόρμαν και της Εθελ Θάγιερ (Χένρι Φόντα, Κάθριν Χέπορν) στην «Χρυσή Λίμνη» του 1981 σε σκηνοθεσία Μάρκ Ράιντελ. Δεν θα παραλείψω το μυθολογικό πια, ζευγάρι Ντιούκ και Άλι (Τζέιμς Γκάρνερ και Τζίνα Ρόουλαντς) από το «Ημερολόγιο» του Νικ Κασαβέτις.

Το ηλικιωμένο ζευγάρι, ο πρώην αγαπητός καθηγητής Τζον (Σάδερλαντ – υπέροχος) και η αγαπημένη του γυναίκα Έλα (Μίρεν – επίσης υπέροχη) δραπετεύουν από τους γιατρούς και τα ενήλικα παιδιά τους που ελέγχουν την ζωή τους, παίρνουν το αυτοκινούμενο τους, ένα Βεστφάλια του 1975, εύστοχα βαπτισμένο «Leisure Seeker» (αναζητητής της αναψυχής) και την κοπανάνε απροειδοποίητα για να ταξιδέψουν ελεύθεροι οι δυο τους σε όλες τα παλιές τοποθεσίες των διακοπών τους που πήγαιναν οικογενειακώς και νεότεροι. Ο Τζον πάσχει από σοβαρό σύμπτωμα απώλειας μνήμης λόγω ηλικίας και εκεί που βρίσκεται εντός χρόνου και τόπου, ξαφνικά χάνεται και δεν θυμάται τίποτα απολύτως (μοιάζει με το «Ημερολόγιο» του συγγραφέα Νίκολας Σπαρκς, με αντεστραμμένους τους ρόλους). Τα παιδιά τους αναστατώνονται με την φυγή των ηλικιωμένων γονιών τους, γνωρίζοντας το πρόβλημα του πατέρα τους και ανήσυχοι περιμένουν τηλεφωνική ενημέρωση από την μητέρα τους. Η Έλα τους καθησυχάζει, λέγοντας πως είναι ένα ταξίδι που ήθελαν πολύ να κάνουν και κάπως τα πράγματα ηρεμούν. Το ταξίδι κυλάει με τον Τζον να έχει λαμπρές στιγμές μνήμης και κατασκότεινες πλήρους αμνησίας. Η Έλα άλλοτε χαρούμενη, άλλοτε θλιμμένη για την κατάσταση του αγαπημένου της, ξεφυλλίζει όλο το παρελθόν τους δια μέσου οικογενειακών φωτογραφιών που προβάλλει τα βράδια στα διάφορα οργανωμένα κάμπινγκ που σταθμεύουν. Έως κάποια στιγμή κουρασμένη με το πρόβλημα του Τζον, κι ενώ εκείνος πάλι βρίσκεται σε κατάσταση απώλειας της μνήμης του τον παρακαλεί παραπονιάρικα, θλιμμένα να της φέρει πίσω τον άνδρα που ξέρει, τον άνδρα που αγάπησε και της ανήκει. Εκείνος την κοιτάει επίσης θλιμμένα και ανήμπορος να αντιμετωπίσει το πρόβλημα απαντάει στην γυναίκα του: «δεν ξέρω τι να κάνω». Το ταξίδι στο παρών συνεχίζεται με χάρτη το φωτογραφικό παρελθόν σε μια διαλυμένη, σύγχρονη Αμερική και όμορφων φιλολογικών αναλύσεων ενίοτε για το έργο του Χέμινγουεϊ και του Μελβίλ. Σημαντικά θέματα αγάπης, θανάτου και μνήμης ρολάρουν συγκινητικά, γαλήνια και σκληρά με μουσικές της γενιάς του ηλικιωμένου ζευγαριού, πάνω στα μπαλαντικά πεντάγραμμα της Τζάνις Τζόπλιν και της Κάρολ Κινγκ. Το αυτοκινούμενο ως ένα κινητό καβούκι μεταφέρει μια ολόκληρη ζωή στην ύπαιθρο της νεότητας δυο ανθρώπων που αγαπήθηκαν πραγματικά εκδηλώνοντα τις υπέροχες ζήλιες τους, ξαναδίνοντας ραντεβού στην σαρκική ηδονή, απελευθερώνοντας την πνευματική νιότη, επιβεβαιώνοντας την ενάρετη πορεία τους από τα εύσημα άλλων ανθρώπων σε εκείνους. Ο Πάολο Βίρτζι είναι απίστευτα προσεκτικός στο κάθε του πλάνο του, αν και τρελάρας Ιταλός, εδώ είναι απόλυτα πειθαρχημένος στο αγγλοσαξονικό πνεύμα του βιβλίου, ζωγραφίζοντας με μεράκι την ακριβώς διπλανή, φωτερή αμμουδερή παραλία της «Αγάπης» του Μίκαελ Χάνεκε.