Τένια Μακρή, μια συζήτηση με την Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

 «Η πιο σημαντική τραυματική εμπειρία που μας βασανίζει, είναι η παρουσία της ανεπαρκούς συναισθηματικά μητέρας στη ζωή μας.»

Η Τένια Μακρή γεννήθηκε στο Βόλο. Αντλεί την καταγωγή της από το Πήλιο στο οποίο καταφεύγει για να δημιουργεί και να αναζωογονείται. Ζει στην Αθήνα και διατηρεί γραφείο όπου προσφέρει συμβουλευτική βοήθεια στην οικογένεια για προβλήματα σχέσεων μεταξύ των συζύγων, με τα παιδιά και με κάθε μέλος χωριστά. Έχει σπουδάσει Κοινωνική Εργασία και Εφαρμοσμένη Ψυχολογία στην Ελλάδα και στην Αμερική, και είναι κάτοχος M.Sc. στην Επαγγελματική Αποκατάσταση Ατόμων με Αναπηρία.  Μεταξύ άλλων εργάστηκε  στην Ελλάδα και στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα στον τομέα της επαγγελματικής αποκατάστασης στην αγορά εργασίας των ατόμων με αναπηρία. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη χρήση βοηθημάτων κατά των αρχιτεκτονικών εμποδίων για την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της καθημερινότητας από άτομα με αναπηρία. Ακόμα υπήρξε ιδρύτρια του τμήματος επαγγελματικής αποκατάστασης στους Η/Υ στο Χατζηπατέρειο Ίδρυμα, καθώς και ιδρυτικό μέλος του Ιατρείου Αναπτυξιακής Παιδιατρικής της Α΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών στο νοσοκομείο Παίδων «Αγία Σοφία». Ίδρυσε τη Σχολή Γονέων στο Λεόντειο Λύκειο Πατησίων και καθιέρωσε τον επαγγελματικό προσανατολισμό για τους μαθητές του Λυκείου στο ίδιο σχολείο. Είναι γνωστή από την 20ετή τηλεοπτική πορεία της καθώς και για το πρόσφατο συγγραφικό της έργο,  «Αγάπη με το Ζόρι;», «Γιατί Σ’αγαπώ;», «Φτάνει μόνο η Αγάπη;» και «Αφού Αγαπιόμαστε Γιατί Δεν Τα Καταφέρνουμε;»

Λιγάκι  «ασυνήθιστη» η ιδέα σας να γράψετε ένα βιβλίο που απευθύνεται σε ενήλικα «κορίτσια» και την πάρα- μα- πάρα- πολύ πολύπλοκη σχέση τους με την μαμά τους, κ Μακρή. Πως σας προέκυψε αλήθεια;

 Όπως λέω και στον πρόλογό μου, σε όλες τις ατομικές συνεδρίες, προεκυπτε πάντα το  θέμα της σχέσης με τη μητέρα. Έτσι αποφάσισα να το δω σε βάθος, κάνοντας συνεντεύξεις και δημιουργώντας ένα  ερωτηματολόγιο το οποίο περιλαμβάνεται και στο βιβλίο μου.

Γράφετε: «συνειδητοποίησα ότι όλοι οι άνθρωποι, όταν μιλούσαν για τον εαυτό τους εστίαζαν στις μαμάδες τους. Ήταν  ένα θέμα, που ξεπηδούσε αβίαστα, λες και υπήρχε ένα κουμπί λίγο πιο κάτω από την καρδιά, που όταν το πατούσες, προκαλούσε ένα ποτάμι εξομολόγησης για τις μαμάδες τους». Ανεξαρτήτως ηλικίας κοινωνικής τάξης, μόρφωσης η ανάγκη αυτή  να υποθέσω;

 Ναι, υποθέτετε σωστά.

Οι μαρτυρίες που διαβάζουμε στο βιβλίο σας προέκυψαν από ασθενείς σας ,και ανάμεσα σε αυτούς ήσαν  και άνδρες, η αυτές οι  ευαισθησίες είναι  αποκλειστικά  γυναικείο «προνόμιο;»

Όπως θα διαβάσετε στο βιβλίο, οι μαρτυρίες προέρχονται και από τα δύο φύλα.

Αλήθεια πάντα σκεπτόμουν, ανοίγονται εύκολα οι άνθρωποι στον θεραπευτή τους, ειδικά όταν κουβαλούν βαριά τραύματα, λένε το πραγματικό τους όνομα ή… ;

 Όταν αποφασίσει κάποιος να συνεργαστεί με κάποιο θεραπευτή, είναι διατεθειμένος να ανοιχτεί.  Ο βαθμός είναι αποτέλεσμα πραγματικής απόφασης για θεραπεία.

Πολύ λίγες εμπειρίες είναι  στη ζωή τόσο βαθιές, όσο τα συναισθήματα που τρέφουμε  για την μητέρα μας, λέτε κάπου αλλού «τι θα κάνω με σένα μαμά;» Αναρωτιέμαι,  λοιπόν, ποιες είναι αυτές οι λοιπές πολύπλοκες σκληρές εμπειρίες που μας καταδυναστεύουν ώρες ώρες; Πού μας αλλοιώνουν την καθημερινότητα;

Η πιο σημαντική τραυματική εμπειρία που μας βασανίζει, είναι η παρουσία της ανεπαρκούς συναισθηματικά μητέρας στη ζωή μας.

Απευθυνθήκατε και σε γυναίκες που ήσαν κι οι ίδιες πλέον μανάδες. Η δική τους αντίδραση;

Το ερωτηματολόγιο συμπληρώθηκε και οι συνεντεύξεις έγιναν με μητέρες όπως και ενήλικα παιδιά.

«Να είστε τρυφεροί και καλοί με τον εαυτό σας», μας προτρέπετε πολύ σωστά κάπου αλλού στο βιβλίο σας. Δύσκολο να το επιτύχει αυτό  κανείς στην πραγματικότητα έτσι δεν είναι;

Έτσι είναι. Όταν αυτό το καταφέρουμε – πολλές φορές μετά από θεραπεία – αλλάζουμε τη στάση ζωή μας και βρίσκουμε γαλήνη.

Και αυτό το νευρικό μας σύστημα που βάλλεται από παντού, πως θα μπορούσε να καλυφθεί με ένα μαλακό μαξιλαράκι, έστω σε πολύ αδιέξοδες, έντονες περιόδους; Μόνο με επισκέψεις σε ειδικούς ψυχολόγους, ψυχιάτρους, αγωγές; Φίλοι καρδιάς, ζεστές αγκαλιές δεν βοηθούν καθόλου;

Οι φίλοι καρδιάς βοηθούν.  Όταν όμως η ζωή μας βρίσκεται σε αδιέξοδο και αρχίζουν να υπάρχουν συμπτώματα παθολογίας, τότε η συνεργασία με λειτουργούς υγείας είναι απαραίτητη.

Κλείνοντας, πάντως, από όσα γράφετε γενικά στα έργα σας διαφαίνεται ότι εσείς σταθήκατε τυχερή και η μαμά σας ήταν πάντα στο πλάι σας. Μεγάλο εφόδιο στη ζωή;

Μια συναισθηματικά παρούσα μητέρα στη ζωή μας είναι το καλύτερο εφόδιο για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες της ζωής. Θεωρώ ότι ακόμα και αν δεν έχουμε μεγαλώσει με μια παρούσα συναισθηματικά μητέρα, καταφέρνουμε μετά από θεραπεία να δώσουμε και την τελευταία σταγόνα αγάπης στα δικά μας παιδιά.  Το βιβλίο μου αφιερώνεται σε αυτές τις μαμάδες.

Το βιβλίο «Τι Θα Κάνω με Σένα Μαμά…», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος