fbpx

«Σ’ Αυτή τη Χώρα Κανείς Δεν Ήξερε να Κλαίει»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

 

  • Είδος: Κοινωνική κωμωδία
  • Χώρα: Ελλάδα, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Γιώργος Πανουσόπουλος
  • Με τους: Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, Μπάμπης Χατζηδάκης, Φωτεινή Τσακίρη, Σερζ Ρεκέτ-Μπαρβίλ
  • Διάρκεια: 90’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Σε ένα αχαρτογράφητο νησάκι κάπου στο Αιγαίο, δύο ανυποψίαστοι ξενομερίτες, ένας Γάλλος ευρωβουλευτής και μία νεαρή οικονομολόγος, φτάνουν με καΐκι στο ειδυλλιακό Αρμενάκι για να ξεκινήσουν τουριστικές μπίζνες με τις ευλογίες της ευρωπαϊκής ένωσης και του ελληνικού κράτους. Έρχονται σε επαφή με τον αλλόκοτο τρόπο ζωής του νησιού και τις ανατρεπτικές ηθικές αξίες των κατοίκων του. Οι κυβερνητικοί επισκέπτες βιώνουν ένα διονυσιασμό. Τα λεφτά είναι ντεμοντέ. No banks, nο streets, no cars, no rooms to let. Εκεί θα γνωριστούν με τον αλλοπρόσαλλο δάσκαλο και την πληθωρική χήρα του νησιού, για να παραδοθούν στη δίνη του έρωτα και στον σαγηνευτικό αυτόν τόπο, που μπορεί να αλλάζει τις ζωές των ανθρώπων για πάντα.

Μια καλή ιδέα που μποκάλερεται θανάσιμα σε παλαιομοδίτικες φόρμες κινηματογράφησης με τηλεοπτική, διαφημιστική ματιά. Είναι η όγδοη κατά σειρά ταινία του σκηνοθέτη Γιώργου Πανουσόπουλου, δημιουργού του «Ταξιδιού του Μέλιτος» (1979) των καταπληκτικών «Απέναντι» (1981), της «Μανίας» (1985), του «Μ’ Αγαπάς; (1989), κι από εκεί και έπειτα χάνεται το ενδιαφέρον για να καταλήξουμε το 2004 στην «Τεστοστερόνη», που έκλεισα τα μάτια της ψυχής μου να μην βλέπει. Κι από αυτή την ταινία βγήκα στεναχωρημένος και δεν το κρύβω, πως πίστευα, ότι ο Πανουσόπουλος θα επέστρεφε στις καλές στιγμές του, που αποτύπωνε αισθαντικά και επίμονα τις ελεύθερες γραμμές του κινηματογραφικού ονείρου. Με φόντο το ικαριώτικο μεντάλιτι και σενάριο του ίδιου του σκηνοθέτη, ο Πανουσόπουλος σκάρωσε μια ιστορία καταστάσεων για να κλείσει το μάτι στην ελληνική κρίση και κατ΄ επέκταση στην διεθνή απώλεια του ανθρώπινου, ζωοποιού συναισθήματος που πηγάζει από τον έρωτα, την ελευθερία και την απεξάρτηση του χρήματος. Δύσκολα τα υλικά που διάλεξε να πραγματευτεί και η φιλοσοφική διάσταση που ζωγραφίζει, δυστυχώς, τερματίσει πολύ γρήγορα σε αβαθή πλατσουρίσματα με νερομπογιές, γιατί μια καλή φωτογραφία και μερικά αστειάκια δεν είναι αρκετά από μόνα τους ώστε να προσδώσουν την πραγματική ελευθερία της ανθρώπινης οντότητας. Θέματα που θέλουν προσοχή όταν τα αγγίζεις και τα φορμάρεις μέσα από τον δύσκολο, μυητικό δρόμο της κωμωδίας. Είναι πανεύκολο να καταλήξουν φαιδρά και ο πανέξυπνος, ευέλικτος λαϊκισμός αδιόρατα και αδιάκριτα τρυπώνει νικητής και τροπαιοφόρος στις ματιές και των «ψαγμένων» δημιουργών.