fbpx

«Συγ-γνώμη και Συγ-χώρεση», γράφει ο Ανδρέας Μπλαμούτσης, ο Ευπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης,  ο Εύπάτωρ

Ανδρέας Αθαν. Μπλαμούτσης, ο Εύπάτωρ

andblam@gmail.com

Συν-γνώμη, σημαίνει τήν δυνατότητα συνυπάρξεως δύο διαφορετικών γνωμών, απόψεων, καί μάλιστα μέ τήν υποχώρησι τής μιάς έναντι τής άλλης. Ο ζητών συγνώμη εκφράζει τήν πεποίθησί του ότι οι δύο απόψεις μπορούν παντοιοτρόπως νά συγχωνευθούν σέ μία.

Συν-χώρησις, σημαίνει τήν δυνατότητα συνυπάρξεως τών δύο διαφορετικών απόψεων στόν ίδιο πνευματικό χώρο, κατά τρόπον ώστε η μία νά μήν ενοχλεί τήν άλλη, ή ακόμη καί εις πείσμα τής άλλης.

Καί εις τίς δύο έννοιες η λέξις κλειδί είναι η συνύπαρξις δύο ή περισσοτέρων γνωμών ή απόψεων. Οπωσδήποτε όμως, καί εις τίς δύο περιπτώσεις, είναι οι πνευματικές ή συναισθηματικές σχέσεις ή πράξεις αφωρώσες εις δύο ή περισσοτέρους ανθρώπους.

Σημασία έχει νά παρατηρήσουμε ότι εις τούς άλλους λαούς, όπου εκεί κυριαρχεί η λέξις pardon, η σχέσις αυτή δέν είναι μεταξύ τών ανθρώπων αλλά επικαλείται τήν μεσολάβησι τού κυρίου, τού θεού (διά τού δευτέρου συστατικού τής λέξεως don ενώ τό πρώτο μέρος par σημαίνει μέσω, δηλ. διά τής μεσολαβήσεως τής θεότητος) (Γαλλικά par-don)

Μία εξαιρετικά σημαντική παρατήρησις είναι, ότι από τούς δύο τιμωρητικούς κλάδους τοῦ Ιουδαιοχριστινισμού, όπως η Καθολική καί η Προτεσταντική εκκλησίες, επιζητείται πάντοτε η μεσολάβησις τής θεότητος, διότι κρίνεται απαραίτητος καί αναγκαία δια τής υποτιμήσεως τής ανθρωπίνης νοήσεως, λογικής και συνειδήσεως.

Εις την Αγγλική επεκράτησε η έκφρασις: δικαιολόγησέ με (excuse me), μήν μέ κατηγορείς (ex-cuse). Το ίδιο και στά Γερμανικά: verzeihe  όπου η πρώτη λέξις σημαίνει από-εκ ενώ η δευτέρα σημαίνει κατηγορώ, δηλ. μήν μέ κατηγορείς άρα μέ δικαιολογείς.

Επανερχόμενος εις τά δόγματα τού Ιουδαιοχριστιανισμού,  Καθολική, Προτεσταντική καί Ορδόδοξο Εκκλησίες, είναι απορίας άξιον ότι, οι τρείς αυτές εκπρόσωποι τού χριστιανισμού (ή ορθότερα ακόμη τού ιουδαιο-παυλιανισμού) ενώ ισχυρίζονται ότι προσφέρουν στον άνθρωπο μεσολάβηση προς την θεότητα, εν τούτοις έχουν διάφορο τρόπο να καθησυχάζουν τίς «ένοχες» συνειδήσεις ώστε νά επέλθη η κάθαρσις.

Η αρχαία πόλη Παλμύρα

Ο καθολικός Ιερεύς δίδει αυτός ο ίδιος, ως άνθρωπος εκπρόσωπος τού θεού επί τής γής,  άφεσιν αμαρτιών, io absolvo te  δηλ. σέ απαλλάσσω από τίς ενοχές πού η ιδία η θρησκεία επέβαλε εις τον άνθρωπον ώστε να τόν καθιστά υποχείριον και εξαρτώμενον.

Αντιθέτως ο ορθόδοξος ιερεύς μεταφέρει, κατά τά λεγόμενά του και τά σχετικά του κείμενα, τήν ευχήν και τήν απαλλαγήν από τον Θεόν, Κύριε Ελέησον και σώσον ημάς.

Δημιουργείται πάντοτε ένα μέγα ερώτημα : Πόθεν η σωτηρία τού ανθρώπου και από τί;  Από ενοχές πού θέτουν τά δήθεν ιερά κείμενα των εκκλησιών; Το σωτηριολογικό κομμάτι τής εβραιοχριστιανικής πίστεως είναι ακατανόητο ενώ επιβάλλει εις τούς ανθρώπους πνευματικές και συναισθηματικές δεσμεύσεις πού οδηγούν στον φανατισμό και την μισαλλοδοξία.

Η άποψις πού ισχύει μέσω τής Παλαιάς Διαθήκης, ότι ο άνθρωπος τιμωρείται γιατί στην Εδέμ έφαγε από το Δένδρο τής Γνώσεως, με πιθανό επόμενο βήμα νά φάει σέ επόμενο χρόνο καί από το Δένδρο τής Ζωής πού ευρίσκετο δίπλα, οπότε θα μπορούσε να εξελιχθή σε θεϊκή οντότητα, είναι αυτή πού δικαιολογεί το αποκαλούμενο Προπατορικό Αμάρτημα, για το οποίο προφανώς δέν ευθύνεται κανένας μεταγενέστερος, αλλά τουναντίον υποχρεούται συνεχώς νά ζητά συγχώρεση γιά κάτι τό οποίον ούτε διέπραξε ούτε μπορεί να αλλάξη.

Είναι η ιδία ουτοπική πνευματική λειτουργία ή μάλλον πνευματική ασθένεια όπως αυτή τών τζιχαντιστών οι οποίοι κατέστρεψαν την Παλμύρα (η αρχαία Ταθμόρ, στον δρόμο προς την Βαβυλώνα, ιδρύθη την δευτέραν πρό Χριστού χιλιετία) διότι οι Ναοί των αρχαίων Ασσυρίων δεν ήσαν αφιερωμένοι εις τον δικόν τους Αλλάχ ο οποίος ενεφανίσθη δια στόματος Μοχάμαντ τό 632 μΧ  δηλ περίπου 3.000-3.500 χρόνια αργότερα από την Παλμύρα. Οποία μαγική αποχαύνωσις.

Τούτο μού θυμίζει τούς ανοήτους, επιεικώς, άνδρες οι οποίοι ζηλεύουν τούς δεσμούς των γυναικών τους πριν γνωρίσουν αυτούς. Αστειότητες.

Ο προτεστάντης, έχει θεωρητικά απαλλαγή από αυτά τά σύνδρομα από την εποχή τού μεταρρυθμιστού Μαρτίνου Λουθήρου (Martin Luther 1517) με τίς 95 προοδευτικές του απόψεις. Εν τούτοις οι προτεσταντικές αιρέσεις ή μάλλον οι προτεσταντικές εκκλησίες των διαφόρων δήθεν φιλοσοφούντων παστόρων ή και πολιτών τής αμερικανικής κυρίως κοινωνίας επιβάλλουν στα μέλη τους μία αυστηρότητα στα όρια τής σκληρότητος, και μία αμφισβήτισι ή ορθότερον μισαλλοδοξία έναντι κάθε άλλης απόψεως.

Το σημαντικότερο κίνημα  τού αγνωστικισμού  δεν έχει καταφέρει ακόμη να εισχωρήση σέ θεοκρατικές ή θρησκευτικοκρατικές ή εκκλησιοκρατικές κοινωνίες όπως η Ελληνική.

Είναι μία τραγική και μισάνθρωπος υποχρέωσις τών θρησκειών προς τον άνθρωπο να τον υποχρεώνη να επιζητή συνεχώς την συμπαράστασιν, βοήθειαν και επίλυσιν των καθημερινών προβλημάτων από την θεότητα, και τοῦτο κατέληξεν ώστε οι άνθρωποι να προσπαθούν συνεχώς να αποσείσσουν τίς προσωπικές ευθύνες τους, ρίχνοντας το βάρος τής ευθύνης είτε σέ άλλους ανθρώπους, είτε σε υπερφυσικές δυνάμεις πού θεωρούν ότι τον καταπολεμούν.

Θρησκοληψίες και πνευματική καθήλωσις και αποβλάκωσις.

Είναι προφανές ότι το μικρό αυτό κείμενο αναφέρεται κυρίως εις τίς χριστιανικές επιδόσεις και δεν έχει υπεισέλθει στο Ισλάμ διότι τούτο παρέχει αυταπόδεικτες αντιφάσεις προς την πνευματικότητα και την πρόοδο.

Το έργο στο εξώφυλλο του άρθρου είναι του Thomas Hart Benton