«Σινεμά ο Παράδεισος»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Nuovo Cinema Paradiso)  

 

  • Είδος: Δραμεντί
  • Χώρα: Ιταλία (1988)
  • Σκηνοθεσία: Τζουζέπε Τορνατόρε
  • Με τους: Φιλίπ Νουαρέ, Ζακ Περέν, Σαλβατόρε Κάσιο, Μάρκο Λεονάρντι
  • Διάρκεια: 125’
  • Διανομή: Odeon – Audio Visual
  • Διακρίσεις: Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας

Ο διάσημος σκηνοθέτης Σαλβατόρε Ντι Βίτα έπειτα από 30 χρόνια επιστρέφει στο σικελιάνικο χωριό του που γεννήθηκε και μεγάλωσε γιατί έμαθε πως ο αγαπημένος του Τότο (Φιλίπ Νουαρέ, πολύ καλός) πέθανε. Και το φλας μπακ ξεκινάει για να γυρίσουμε πίσω, όταν ο πιτσιρικάς Σαλβατόρε γίνεται φίλος με τον προβολατζή Τότο, στον μοναδικού κινηματογράφου του χωριού που είναι και η βασική ψυχαγωγία των κατοίκων. Όλη η ηθογραφία μιας ξεχασμένης Ιταλίας περασμένη στον χώρο του σινεμά με τα κατάλληλα, τα ακατάλληλα έργα και την ιερατική λογοκρισία που έριχνε ψαλίδι στις ερωτικές, κινηματογραφικές σκηνές. Ο Τότο και μικρός Σαλβατόρε γίνονται αχώριστοι φίλοι. Μια φιλιά που φθάνει έως την ενηλικίωση και στην φωτιά του κινηματογράφου, που ο Σαλβατόρε ζώσει την ζωή του Τότο. Έρωτες, σινεφιλία, αθωότητα και όνειρα όμορφα πλεγμένα στην δεύτερη ταινία του Ιταλού σκηνοθέτη Τζουζέπε Τορνατόρε, πρώτη σημαντική στην καριέρα του, στιγματίζοντας απανταχού το κινηματογραφόφιλο κοινό με τις ευαισθησίες του σεναρίου, τις ερμηνείες των ηθοποιών και την μουσική του Ένιο Μορικόνε.

Αμφιβάλλω εάν υπάρχει άνθρωπος που δεν έχει δει την ταινία. Τα στοιχεία αυτής της ιταλικής παραγωγής είναι τόσο κοινά με τα δικά μας, τα ελληνικά, καθότι όμορες χώρες και ίδιας νοοτροπίας, που θα είναι απίστευτο να μην έχετε επισκεφθεί το δραματικό και το κωμικό στοιχείο του «Σινεμά ο Παράδεισος». Ήταν τέτοιο το hit στην χώρα μας όταν προβλήθηκε, τέτοια η συγκίνηση και το δάκρυ, που μόνο μνημείο δεν έστησαν σε πλατεία. Ο Δημοτικός Κινηματογράφος του Κορυδαλλού, πάντως, ονομάστηκε «Παράδεισος», τιμώντας με αυτό τον τρόπο την αισθηματική με τις μύριες νοσταλγικές αναφορές ταινία του Τορνατόρε για μια εποχή που έφυγε ανεπιστρεπτί. Ταινία που η πλοκή του σεναρίου αγγίζει πολλές εσωτερικές χορδές. Όσες φορές και να την δεις πάντα θα σου φτιάχνει την διάθεση και πάντα θα σε ταξιδεύει, τουλάχιστον τους παλαιότερους. Οι νεώτεροι ας την απολαύσουν ως κάτι σημαντικό που δεν είχαν την τύχη να βιώσουν, κι ούτε πρόκειται να το ζήσουν ποτέ.