fbpx

Σεπτέμβριος 1988, Παύλος Σιδηρόπουλος με support τους JOKER και 1η φορά Iron Maiden στην Ελλάδα, του Νάσου Καββαθά

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Η συνεχής μεταμόρφωση της ζωτικής, βιωμένης «πληροφορίας», μια ζώσα και εξελισσόμενη απόδειξη του χρονικού αυτονόητου, που ως στενόμυαλοι δε συλλαμβάνουν οι νέο-Έλληνες στo πλαίσιo του «καπιταλισμένου», βιαστικού, φορτωμένου κι αναίσθητου τρόπου ζωής της σήμερον.

Δεν κάθεται ο σημερινός, βιαστικός, προχειροστημένος άνθρωπος να κάνει τα «μαθηματικά», τη σκέψη. Δεν προλαβαίνει, έτσι λέει. Ρομποτάκι, μαριονέττα.  

Κάθε τότε ήσουν κάποιος άλλος. Δεν πάει να πει ότι ήσουν ευτυχισμένος ή δυστυχισμένος. Οι εμπειρίες μοιραια φασματοσκοπούνται, συνειδητά ή όχι.

Από εσένα. Στο διηνεκές.

Συνεχίζεται. Αλλάζει.

Είναι πολλές οι παράμετροι για τον σημερινό, προχειροστημένο προχειράνθρωπο, τον «ό,τι νάναι», για να υπολογίσει. Κράτα μόνο αυτό προς το παρόν:

Ό,τι τελείωσε… συνεχίζεται. 

Ω, είναι τόσο φτωχές οι λέξεις, τόσο περιορισμένη η επικοινωνία.

Μόνο τα χροντροκομμένα και προμασημένα παπαγαλίζει ο σημερινός με το στόμα του και μέσα στο κλούβιο του.

Λες «πίστη» π.χ. κι ο άλλος σκέφτεται μηχανικά «θρησκεία». Το ρομποτάκι, με τα preset του, προ-ρυθμισμένο, δεν προβλέπω να κάτσει να σκεφτεί περισσότερο-καλύτερα σύντομα.

Και τα χάνει, όλα.

Περνάει η ζωή από πάνω του και το βούρλο ούτε που πολυκαταλαβαίνει τι του γίνεται.

Κι ενώ κοκορεύεται για την «εξελιγμένη» ανοησία του είναι στ’ αλήθεια για λύπηση.

Και σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι τότε, το ’88, τα ανθρωποειδή ήταν καλύτερα.

Αν ήταν δε θα φτάναμε στις σημερινές κατάντιες.

Όλα αυτά είναι οι σκέψεις που κάνεις όποτε αντικρίζεις το «σύνολο».

Στ’ αλήθεια πορευόμαστε με τις εξαιρέσεις, με τον έναν άνθρωπο τη φορά.

Το 1988 μου

Βλέποντας σήμερα πίσω στο 1988 είναι μια «ζάπλουτη» χρονιά για μένα.

Δεν είχαμε μία.

Μπροστά μας ο Δον Κιχώτης φάνταζε λογικότατος.

Μα είναι ανεκτίμητο το ζουμί, η ουσία.

Too young

Χωρίς τυμπανοκρουσίες και media stunts, έχουν συμπληρωθεί 30 χρόνια από τις πρώτες συναυλίες της μπάντας μου, των JOKER. Ιούνιο έγινε η πρώτη. Η πρώτη υπέρβαση.

Δεν ξεχνιούνται οι πρώτες αυτές εμπειρίες, το 1ο soundcheck ήταν για μένα αποκάλυψη.

I can do this. –More: I’m good at it.

Μετά το πρώτο εκείνο live μου, τη 2η μέρα του «Νεανικoύ Μουσικού Φεστιβάλ Κορυδαλλού» στο νεόδμητο «Θεατράκι», (μετέπειτα βαφτισμένο σε «Θέατρο Θανάσης Βέγγος»), ο Δήμος κάλεσε όλα τα συγκροτήματα και μας μοίρασε μερικές ακόμα ζωντανές εμφανίσεις, κυριολεκτικά σε γειτονιές του Κορυδαλλού.

Είναι απ’ αυτά τα πράγματα που σου δίνουν φτερά. Τα πρώτα επίσημα, λίγο-πολύ, λάϊβ σου. Πόσο μάλλον όταν η τελευταία  μας απ’ αυτή την πρώτη σειρά εμφανίσεων, θα ήταν στις 12 Σεπτεμβρίου στο γήπεδο της Προοδευτικής, κοντογειτονιά, ως support στον Παύλο Σιδηρόπουλο, εμείς κι άλλες 2-3 μπάντες.

Άλλο ένα highlight σε μία χρονιά γεμάτη από τέτοια. Κατ’αρχήν μιλάμε για μια πρωτοφανή για τότε και για τώρα συναυλιακή χρονιά:

-1η φορά Jethro Tull, Ριζούπολη.  

-Καλλιμάρμαρο: Jerry Lee Lewis (!), Joan Jett, Bonnie Tyler

-Συναυλία Διεθνούς Αμνηστίας με Bruce Springsteen, Peter Gabriel, Sting στο φρέσκο Ολυμπιακό Στάδιο, Καλογρέζα.

-Bryan Adams, Φιλαδέλφεια, νομίζω – ή πάλι Ριζούπολη.

Κι άλλες, εξίσου σημαντικές.

Πανούσης, Black Sabbath (1η), The Mission – στο Θεατράκι, στο γήπεδο ΠΑΟ, στο ‘Ρόδον’, αντίστοιχα. Κι άλλες.

Για κάθε μία από αυτές τις βαρυσήμαντες για τότε συναυλίες θα μπορούσα να γράψω βιβλίο.

Και βέβαια για το ‘περίφημο’ διήμερο 12-13 Σεπτεμβρίου. 

12 Σεπτεμβρίου ανοίξαμε για τον Παύλο και 13 Σεπτεμβρίου είδαμε, ακούσαμε ζωντανά για 1η φορά τους Maiden στη Φιλαδέλφεια. Αυτά είναι. 

Somewhere in time

Είναι ευχάριστο και συνάμα ..ανατριχιαστικό το ότι, (ευτυχώς), έχω σε βίντεο την 1η μας ζωντανή εμφάνιση, στο Νεανικό Φεστιβάλ του Ιουνίου 1988. Επίσης: έχω σε ήχο κάποιες άλλες από τις εμφανίσεις εκείνου του καλοκαιριού. Όμως στις 12 Σεπτεμβρίου, στο Γήπεδο της Προοδευτικής δεν προνόησα ούτε καν για ηχογράφηση – υπέθεσα ότι αργότερα θα έβρισκα μέσω του Δήμου Κορυδαλλού κάποιο υλικό: βιντεοσκοπούσαν, ακόμα θυμάμαι να βλέπω απ’ τη σκηνή το κόκκινο φωτάκι της κάμερας που έγραφε – σπάνιες οι κάμερες τότε. Δυστυχώς, αν και μετά από χρόνια έψαξα κοπιαστικά στον Δήμο και σε αρχεία διαφόρων, το υλικό δε βρέθηκε ποτέ. Μπορεί να το σβήσανε για να γράψουν ποδόσφαιρο. Συνηθίζεται. Το κάνανε συστηματικά και στην ΕΡΤ.

Showtime

Περνάω δίπλα από τον Παύλο για να πάω προς τη σκηνή, κάνω νεύμα δεν προλαβαίνω να δω αν αποκρίθηκε -είναι η σειρά μας.

Τίτλοι τραγουδιών μας: The Man of the Mountain, For a World, Revel in Heaven, Wild Hearted Woman (All About Eve cover), ίσως The Jester knows, ίσως Red Tear, ίσως ξεχνάω κάποιο/α.

Τρακ. Χιούμορ.

Εγώ και η El Maya SG μου – την έχω ακόμα, ευτυχώς – και κάποιο δανεικό, μωβ πεταλάκι «Metallizer» της Boss. Ακούω φίλους να φωνάζουν «Σιολέεεεε» μέσα από το κοινό των 3μισι χιλιάδων θεατών στις κερκίδες. Κι όταν χειροκροτάνε μετά από κάθε τραγούδι, δε θες καλύτερη επιβεβαίωση.

Κάνεις το σωστό. Είσαι εκεί που πρέπει. «Ανοίγοντας» τη συναυλία του ροκ ήρωα μας, της ταλαντούχας, αμφιλεγόμενης αυτής προσωπικότητας με τα αυτοκαταστροφικά habits. (Όλα αυτά επιβεβαιώθηκαν και στην ζωντανή του εμφάνιση εκείνο το βράδυ).

Στη Νέα Φιλαδέλφεια, είναι που την επόμενη μέρα, 13 Σεπτεμβρίου 1988 είδαμε τους Iron Maiden στο ζενίθ τους, στην ελληνική στάση της «Seventh Tour of the Seventh Tour» περιοδείας. Μέχρι τότε τον είχαμε λιώσει στο άκουσμα τον δίσκο «Seventh Son of the Seventh Son», όπως κι όλους τους προηγούμενους.

Αυτά τότε ήταν σχεδόν μυστικιστικές εμπειρίες.

Infinite Dreams

Με το που ακούστηκαν οι πρώτες νότες του «Moonchild» όλοι όσοι βρισκόμασταν εκεί, μπροστά-μπροστά, σα σαρδέλες, λιώνοντας απ’ τον ιδρώτα, αρχίσαμε να μετακινούμαστε ακούσια γύρω στα 2-3 μέτρα πέρα-δώθε, μπρος-πίσω, από το ανεξέλεγκτο κύμα της κατενθουσιασμένης λαοθάλασσας πιτσιρικάδων σαν κι εμάς. Ένα παιδάκι με τον μπαμπά του, ένας ψηλός χοντρός, γδυτός απ’ τη μέση και πάνω να λέει με βλάχικη προφορά «-Θα πιθάνουμε ρε σεις..», κι εμείς να γελάμε σα νευρόσπαστα και να το επαναλαμβάνουμε.

Και τότε οι ξεροψημένοι από τις περιοδείες Maiden εξαπολύονται επί σκηνής κι αρχίζουν να παίζουν άψογα τα τραγούδια που είχαμε αποστηθίσει. Τα μάτια καρφωμένα στη σκηνή ενώ πασχίζεις μόνο και μόνο για να σταθείς όρθιος, πατάς άδεια μπουκάλια νερού και παπούτσια που κάποιοι άτυχοι χάσανε, οι roadies μας καταβρέχουν και μαζεύουν στην τάφρο λιπόθυμα κορίτσια και άλλους ταλαίπωρους τσαλαπατημένους.

Πιο πριν, στην είσοδο, η αστυνομία μας είχε αφαιρέσει τις ζώνες και δεν τις ανακτήσαμε ποτέ, παναθεμά τους! Και βέβαια έπεσε ξύλο μεταξύ ποδοσφαιρικών φιλάθλων (λίγο πριν την έναρξη της συναυλίας) – πήρανε χαμπάρι οι Αθηναίοι ότι κατέβηκαν πούλμαν απ’ τη Θεσσαλονίκη. Ζωντόβολα τότε, όπως και σήμερα, φαντάζομαι.

Δεν τελείωσε. Συνεχίζεται

Άλλο ένα flash-άκι από τότε, η αφελέστατη με το μικρόφωνο στο χέρι –για λογαριασμό της ΕΡΤ- να ρωταει ότι σαχλαμάρα μπορείς να φανταστείς  τα μέλη των Iron Maiden. Ή η άλλη η σακαφιόρα που πάει σώνει και καλά να βγάλει το πόρισμα ότι «ροκ σημαίνει βία». Υπάρχουν διάφορα videos στο youtube. Θα γελάσετε. Δείτε και βγάλτε τα συμπεράσματά σας. Ένα από αυτά τα videos το συμπεριέλαβα και εδώ, αφού σε κάποιο σημείο (στο 12’:46’’) μιλάει και ο Παύλος Σιδηρόπουλος.

Σ’ένα άλλο link είναι η JOKER διασκευή του Rock’n’Roll στο κρεβάτι του Παύλου, (από το άλμπουμ μας «Πόλη Μαγική» (2011).  

Το παρελθόν έχει μέλλον. Αναθεωρείται, ξεσκαρτάρεται κι ο καθένας κρατάει τα δικά του.

Πολλοί από αυτούς τους χιλιάδες πιτσιρικάδες σταματήσανε να ακούνε αυτή τη μουσική πολύ σύντομα, τότε, και το ρίξανε μοιραία στα ελληνικά.

Μόλις ένα χρόνο μετά είμαι ο τελευταίος που φιλάει το παγωμένο μέτωπο του Παύλου προτού τον εναποθέσουμε στο χώμα της Νέας Φιλαδέλφειας – και άρχισα να τραγουδάω το «Στην Κ» – (ακολούθησαν κι όλοι οι παρευρισκόμενοι) – όταν τα «κοράκια» κάνανε τη δουλειά τους.

Οι Maiden σήμερα είναι πάμπλουτοι, επιχειρηματίες στ’ αλήθεια.

Δε βγάλανε καλύτερο –ούτε καν ισάξιο- δίσκο, άλμπουμ, από τότε.

Και περιοδεύουν ασταμάτητα όλες αυτές τις δεκαετίες στις πλάτες εκείνων των δίσκων.

Η μετάλλαξη των ειδών: από πεινασμένοι για αλλαγή, για μουσική, σε σκλαβάκια των τραπεζογραμματίων.

Το παρελθόν έχει μέλλον

Σήμερα η «σκληρή μουσική» έχει γίνει μια καρικατούρα του παλιού της εαυτού, συρρικνωμένη σε απήχηση και σε ουσία, αποξενωμένη από τις ρίζες της.

Ακόμη χειρότερα μπορείς να πεις για την ευρύτερη ..εχμ.. «κουλτούρα» της εποχής μας, επιπέδου… δαπέδου, αναφέρομαι πάντα όχι για το mainstream, το σύνολο των μαζικά προβεβλημένων σκουπιδιών.

Ηχοσκευάσματα (όχι τραγούδια) φτιαγμένα από γκροτέσκες φιγούρες-κόμικς κι όχι από ανθρώπους. Έχουν τη χοντροκομμένη πλάκα τους.

Κι αλήθεια, έτσι είναι οι άνθρωποι. Γίνονται αυτά που καταναλώνουν.

Πλαστικούρα: τροφές, ειδήσεις, ταινίες, σειρές, βυζιά, τρόποι σκέψεις.

Ο μονότονος θρήνος των drum machines, της hip-hop, των dj’s, της αλλόκοτα ηλίθιας κουλτούρας του mainstream, «το όραμα της κόκας» θρονιάστηκε εκεί που κάποτε υπήρχαν ακόμα αλληλοεπιρροές, επικοινωνία μεταξύ (αληθινών) μουσικών ειδών. Α, και άκουγε όλος ο κόσμος, το ευρύ κοινό, παντού στη Γη. Πολυφωνία.

Δεν είναι νοσταλγία, ρεαλισμός είναι.

Βασικά, τους λυπάσαι.

Μα μη μασάς, Το καλύτερο υπάρχει, απλά θέλει ψάξιμο, ξεκούνημα και τότε έτσι ήταν.

Τούτος ο κατήφορος ανήφορο θα φέρει.

Τίποτα δεν τελείωσε. Συνεχίζεται.