fbpx

«Σαμποτάζ»… γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Άνοιξη. Η εποχή μου. Ο χειμώνας που πέρασε, άφησε το παλτό στο πάνω μέρος της ντουλάπας και 3 με 4 κιλάκια επάνω μου. Με την προτροπή μιας φίλης πήγα γυμναστήριο. Καινούρια κόλπα. Cross training, trx και βέβαια τα κλασικά push ups. Να κρεμιέμαι από σχοινιά, να φιλάω το πάτωμα – μα που το ήξερα το πάτωμα για να το φιλήσω κιόλας;

Μπα, μόνο πλάκα έκανα για να αποσυντονίσω την ομάδα. Η γυμνάστρια να εντείνει το πρόγραμμα και εγώ να γελάω, αφού αισθανόμουν σαν αμερικανός πεζοναύτης, κάτι σε Ρίτσαρντ Γκιρ στο  «Ιπτάμενος και Τζέντελμαν», όταν έτρωγε καψόνια. Σιγά μη ξυρίσω και την καούκα σαν τη Ντέμι Μουρ στο .G.I.Jane, αν ο Ρίντλει Σκοτ θέλει την αποτυχία τα καταφέρνει περίφημα.

 Άστο αγάπη μου, δεν το χω. Ξαναγύρνα γλυκό μου στο περπάτημα. Αυτό έκανα. Αχ ξέχασα να σας πω και για τη δίαιτα που κάνω. Όχι σπουδαία πράματα, αλλά να έκοψα τις μακαρονάδες και πολύ μου κόστισε. Η διαδρομή μου είναι στάνταρ. Δημητρακοπούλου, Μακρυγιάννη, Θησείο κ.λ.π. κ.λ.π.

Λοιπόν εκεί στην οδό Μακρυγιάννη, τίγκα στις μυρουδιές από φαγητά (τώρα το πρόσεξα). Δεν ήξερα από που μου έρχονταν, σαν χαστούκια. Εδώ πίτσες και εκεί παγωτά πιο κει σουβλάκια και δίπλα σοκολατάκια. Να ντύσουμε τους γυμνούς να ταίσουμε τους χορτάτους. Ούτε το στρατηγό δεν ντρεπόμαστε πια, που στέκεται ακίνητος λίγα μέτρα πιο κάτω με τη σπάθα και το σαρίκι του κοιτάζοντας το χάλι μας. Ιθαγενείς και τουρίστες στο σπορ του οινομαγειριού και δώστου κράχτες να σε τραβολογάνε στα χοληστερινούχα μαγαζάκια τους.

 Όταν η Μαριανίνα Κριεζή έγραφε: «πάμε στο σούπερ μάρκετ να γίνουμε κι εμείς δυο γουρούνια σταρ», η μάνα μου, έλεγε να τρώω όλο το φαγητό μου και πως τα παιδάκια στην Αφρική πεινάνε.

Αν φάω εγώ θα χορτάσουν έλεγα; Μάλλον, η κατανάλωση θα χόρταινε.

Η κοινωνία της αφθονίας δονεί τους σκουπιδοτενεκέδες. ΣΑΜΠΟΤΑΖ στο γεμάτο ψυγειοκαταψύκτη. Δε θα χορτάσω το μάτι με γελοίες επιθυμίες, σε τακτοποιημένα ντουλάπια, με καθαριστικά και αφρόλουτρα με άρωμα παπάγιας. Δεν θέλω να είμαι η κολυμπήθρα μιας χαράς του 15λεπτου. Δώσε τα βιβλία και τις ταινίες μου και άσε το γατί να παίξει, να γδάρει με τις νυχάρες του το χαλί. Ένα μπαλάκι του έχει μείνει όλο κι όλο. Καμιά 10αρια παιχνίδια του χα πάρει όταν μπούκαρε στο σπίτι για να το καλοπιάσω. Χάδια, μικρές αγκαλιές, σπινιαρίσματα και γρατζουνιές.

 Η ευχαρίστηση δεν αγοράζετε. Δως του να τσαλακώσει τις σελίδες που γράφουμε.