fbpx

«Πόθος»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Ga’agua / Longing)

 

  • Είδος: Κοινωνική
  • Παραγωγή: Ισραήλ (2017)
  • Σκηνοθεσία: Σάβι Γκάμπιζον
  • Με τους: Σάι Αβίβι, Ασι Λέβι, Νέτα Ρίσκιν
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Weird Wave
  • Διακρίσεις: Βραβείο Κοινού «Venice Days» στο 74ο Φεστιβάλ Βενετίας

Η εξαγωγή του ισραηλινού κινηματογράφου είναι πάντα προσεκτική και επιλεκτική. Σπάνια θα βρεθεί ισραηλινή ταινία στο διεθνές γίγνεσθαι, που να μην αξίζει και να μην είναι προσεγμένη, ασχέτως εάν το σενάριο σε αγγίζει ή όχι. Η συγκεκριμένη του  Σάβι Γκάμπιζον, σε σενάριο δικό του, είναι εντελώς ιδιαίτερη, καθώς το θέμα της είναι ασυνήθιστο από ένα σημείο και έπειτα.

Ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το γνωστό πρότυπο του ώριμου άνδρα που ενημερώνεται ξαφνικά, έπειτα από είκοσι χρόνια, πως από τον μεγάλο έρωτα του νεανικού του παρελθόντος προέκυψε καρπός και μάλιστα αγόρι. Ο Γκάμπιζον δεν μένει στα τετριμμένα και τα χιλιοειδωμένα της συνάντησης του νέου με τον άγνωστο πατέρα του, που τον κρατούσε κρυφό η μάνα, λέγοντας του, ότι ο βιολογικός πατέρας του είναι νεκρός. Όχι, τέτοια κλισέ στο σενάριο δεν φυλλορροούν και το παράδοξο ορθώνεται μέσα από μια άλλη ματιά, πιο προκλητική και σαφώς πιο ενδιαφέρουσα.

 Ο 50χρονος, ευκατάστατος επιχειρηματίας Άριαλ (Σάι Αβίβι – πολύ καλός), εργένης εκ πεποιθήσεως και αρνητής στο να δημιουργήσει οικογένεια, λόγω προσωπικών τραυμάτων από τον βάναυσο πατέρα του, καλείται εντελώς απροσδόκητα να συναντήσει την προ εικοσαετίας ερωμένη του, Ρόνιτ (Ασι Λέβι –πολύ καλή). Εκείνη έχει δύο μεγάλες αποκαλύψεις να του ανακοινώσει: Η πρώτη είναι πως όταν χώρισαν, είκοσι χρόνια πριν, ήταν έγκυος και 9 μήνες μετά, γέννησε ένα αξιολάτρευτο αγοράκι, τον Άνταμ. Ο πρώτος κεραυνός πέφτει στο κεφάλι του ανυπεράσπιστου Άριαλ. Η δεύτερη αποκάλυψη, όμως, θα αλλάξει τη ζωή και το σκεπτικό του 50χρονου, καθώς η Ρόνιτ τον ενημερώνει, πως ο γιός του σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα ένα μήνα πριν. Ο πατέρας που δεν γνώρισε ποτέ τον γιό του και τώρα είναι νεκρός, εγκαταλείπει το Τελ Αβίβ και ταξιδεύει στην πόλη που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Άνταμ, έχοντας ως χάρτη το περιβάλλον της καθημερινότητας του νέου, τους συμμαθητές του, τις σχέσεις του, την αγάπη του για την μουσική, τις εφηβικές, παραβατικές συναναστροφές του, τις αντιδράσεις του, καταλήγοντας στο πρόσωπο κλειδί, που ο 19χρονος λάτρεψε με πάθος και είναι η νεαρή καθηγήτρια του σχολείου Γιαέλ (Νέτα Ρίσκιν –καλή). Μια γυναίκα που είχε γίνει εμμονή και υποκείμενο αγιάτρευτου πόθου του νεαρού Άνταμ.

Ο πατέρας από τις αφηγήσεις και τα γεγονότα σιγά σιγά συνθέτει την ψυχοσύνθεση του γιού που δεν συνάντησε ποτέ, ώσπου μια ημέρα στο νεκροταφείο, κοντά στο μνήμα του Άνταμ, συναντά ένα άλλο πατέρα να περιποιείται τον τάφο της έφηβης κόρης του. Αυτή η συνάντηση θα ανατρέψει όλα τα δεδομένα.

 

Καλοστημένη ταινία, συγκινητική, κινείται ευπρεπώς στο έδαφος του κοινωνικού δράματος, που σε κάποια στιγμή κάνει ένα μικρό loop και αποκτά ευτράπελη διάθεση λόγω του παράδοξου που εμφανίζεται από ένα σημείο και έπειτα για να κλείσει σε ένα φινάλε βγαλμένο από την καλπάζουσα φαντασία του σκηνοθέτη.

Καλές ερμηνείες εστιασμένες στον γονεϊκό ρόλο, τις ενοχές και στις εν γένει απουσίες των γονέων, ενώ το σενάριο δεν αποφεύγει τον υποδόριο διδακτισμό, παρά την ακρότητα που χρησιμοποιεί ως τέχνασμα για να λειτουργήσει έξυπνα η πλοκή της ταινίας.