«Πρωινή Πρεμιέρα»: Γράφει η Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

Νότα Διαμαντοπούλου

notadiamantopoulou@gmail.com

Μπαίνω τρέχοντας μες στο σκοτάδι της κινηματογραφικής αίθουσας. Βλέπω γυναίκες χωμένες μέσα σε τάφους. Μαυροφορεμένες. Σιωπηλές. Και μετά πέφτει ο τίτλος «Τελευταίο Σημείωμα». Ο Βούλγαρης και η Καρυστιάνη στα καλύτερα τους. Θα σπάσει ταμεία, θα διδάξει, θα ραγίσει ψυχές. Αυτά όμως θα σας τα πει ο αγαπημένος Γιώργος Χρυσοβιτσάνος. Ο δάσκαλος.

Θα περιοριστώ στις γυναίκες, σε μια ταινία γεμάτη άνδρες. Πριν ακόμα η Chanel, με το μικρό μαύρο φόρεμα, που λανσάρισε το 1926 – εν μέσω οικονομικής κρίσης -, θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί την Αντιγόνη του Σοφοκλή να φοράει άλλο χρώμα; Τον αδερφό της άταφο είχε στη Θήβα.

Μαύρο ρούχο, σαν το φόβο, το θάνατο. το σκοτάδι. Το σκοτάδι κάτω απ΄ το ανελέητο ελληνικό φως. Στα βουνά, στις θάλασσες, στα καμποχώρια, οι γυναίκες, όχι μόνο οι μεγάλες, αλλά και οι νεότερες, φοράνε μαύρα.

Σε τούτη τη χώρα που η ιστορία την παραφυλάει, πίσω από πολέμους, εμφύλιους, χούντες, εξορίες, βάσανα, οι κόρες της εξερευνούν τη γεωγραφία του κάτω κόσμου.

Δεν ψάχνουν στα μαγαζιά το χρώμα που θα τις αδυνατίζει και θα προκαλεί μυστήριο. Το έχουν ήδη στην ντουλάπα τους. Όλες κάποιον έχουν χάσει. Πατέρα, αδερφό, γιο.

Οι Μεγάλες Παρασκευές, έχουν την τιμητική τους. Συμπαράσταση στη Μαρία- μάνα και στην παλιά Δήμητρα και την Περσεφόνη της. Ακολουθούν τον Επιτάφιο στητές, περήφανες για τις απώλειες τους. Χωρίς πλουμίδια. Σαν «το κορίτσι με τα μαύρα”. Χαμηλωμένο βλέμμα και στητό κορμί. Ακόμα και οι γριές.

Υπάρχουν και οι άλλες, που ο «έξω από δω” τις βρήκε απροετοίμαστες.

Θυμάμαι σαν παιδί, τη φτώχεια κάποιων γυναικών, που έβραζαν τα λιγοστά τους ρούχα, σε καζάνια με μαύρη μπογιά. Για να κάθονται μετά μαζί με τις άλλες, στις ασβεστωμένες πεζούλες, κατακαλόκαιρο κάτω απ τη σκιά. Αμίλητες, να πλέκουν και το μυαλό να κλώθει ιστορίες για τις απουσίες.

Ο Τζον Κασαβέτης, στην ταινία του «Νύχτα Πρεμιέρας”, είχε θυμηθεί τη χώρα του, μέσα από τεράστιες φωτογραφίες αυτών των γυναικών.

Μαυροντυμένο πένθος-πάθος στην αιώνια θλίψη ενός έθνους. Κάλλιστα στην Ελλάδα οι νύφες θα μπορούσαν να φοράνε μαύρα.