«Ο Clapton πίσω από τις μπάρες… Xορτασμένοι διάσημοι κάνουν ψυχοθεραπεία φτιάχνοντας documentaries», γράφει ο Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

Νάσος Καββαθάς

jokersbonus@yahoo.com

Δάκρυα στον παράδεισο, εκατομμύρια $ στον τραπεζικό λογαριασμό.  Νέο ντοκιμαντέρ και ένα ηθικό δίλημμα….

Κλάφτον! Είχα αρχίσει να γράφω το άρθρο αυτό με αφορμή την υπόθεση «Tears in heaven». Κάνοντας την έρευνα μου βρήκα ότι μόλις 2 μήνες πριν προβλήθηκε-κυκλοφόρησε το documentary «Eric Clapton  – Life in 12 Bars» το οποίο επιμελήθηκε στενά ο ίδιος, ενώ είναι και ο κεντρικός αφηγητής του. Διαφωτιστικότατο. Εν ολίγοις: με το τραύμα της μητρικής απόρριψης, μεγαλωμένος από την γιαγιά και τον παππού του ως γονιούς, σώθηκε από την αγάπη και προσκόλλησή του στην Blues μουσική που έμελλε να τον κάνει πλούσιο και διάσημο. Το documentary με άφησε σχεδόν στην ίδια διάθεση απέναντι στον Clapton και τις προϋπάρχουσες εκτιμήσεις μου γι αυτόν.

Είναι πραγματικά ο Clapton ένας από τους μεγαλύτερους κιθαρίστες των 60s;

Aπό πρόχειρες προσωπικές εκτιμήσεις θα έλεγα, ότι στο χρηματιστήριο της 6χορδης άλλες κιθαριστικές «μετοχές» της εποχής αντέχουν καλύτερα και μνημονεύονται περισσότερο: Jeff Beck, Jimmy Page (Για να μην πούμε για θηρία της κιθάρας που έμελλε να ανεβάσουν τον πήχυ στα 70s και τα 80s). Στ’ αλήθεια ο Clapton ως παίχτης κινήθηκε από το Blues στο Soft Rock και το Pop-Rock κυρίως σε επίπεδο τραγουδοποιίας (κι αυτό τον τιμά εν μέρει), παρά ως βιρτουόζος οδοστρωτήρας και τραγουδοποιός (όπως ο Hendrix). Ο καλός Clapton είναι ο Blues Clapton των 60s. Ένας αρκετά καλός λευκός blues κιθαρίστας όταν υπήρχαν ελάχιστοι τέτοιοι – εποχή ακόμη έντονου ρατσισμού στην Αμερική.

Μοιραία, ως υπερήρωας ο Hendrix, o αριστερόχειρας, υπήρξε ο καταλύτης που έσπασε τα ντουβάρια, γεφυρώνοντας την οδό της αναγνώρισης για τους αληθινούς πρωτοπόρους. Ο Eric σα να έλαμψε για μια-δυο στιγμές αλλά μάλλον σημαντικές στιγμές τελικά. Μπορείς να τον πεις «ευνοημένο της τύχης» αλλά και «ξύπνιο», business-wise, στη μετέπειτα πορεία του.

Jimmy Hendrix
Jeff Beck
Jimmy Page

Kοστουμάτος

Ως έφηβοι στα 80s, σε μια εποχή πραγματικού κιθαριστικού «ηρωϊσμού», ο Clapton στα αυτιά μας ήταν μάλλον ένας υπερτιμημένος, «παλιός», ζάπλουτος πια κιθαρίστας. Στα 90s ήταν πια ένα celebrity για τα εμετικά δελτία ειδήσεων: για ειδύλλια με μοντέλα κι άλλες σάχλες. Ούτε την ιστορία της ζωής του ξέραμε, (ούτε μας ενδιέφερε), ούτε την άβυσσο του αλκοόλ και των drugs, μόνο τη μουσική. Κι ομολογώ ότι ποτέ δεν ένιωσα ενθουσιασμένος, από τον Clapton, όπως ένιωσα από το 1ο δευτερόλεπτο που άκουσα true giants: BB King, Buddy Guy.. (μετέπειτα: Gary Moore).

Φτιάχνω άνετα ένα Best of’ cd με μια ντουζίνα κομμάτια του Clapton και λήγει εκεί, (το ίδιο έχω να πω και για τους Rolling Stones, άντε, διπλό cd! Για να θεωρήσεις ως αγαπημένο κάποιο καλλιτέχνη ή μπάντα δεν πρέπει να σου αρέσουν τουλάχιστον τρία-τέσσερα άλμπουμ του/τους;)

Εντέλει, επειδή το μουσικό κι όχι το celebrity part είναι που πάντα με αφορά κυρίως, κατανοώ πλήρως την ιστορία και να δούμε τι θα έχουν να πουν για όλα αυτά σε 100 χρόνια. Μόνο, να: υπάρχει αυτό το θεματάκι με το «Tears in heaven». Που με φέρνει ακόμα και σήμερα έκπληκτο απέναντί του ακόμη και απέναντι σ’ εσάς τους ίδιους.

Δάκρυα στον παράδεισο, εκατομμύρια $ στον τραπεζικό λογαριασμό

Έχω πεντακάθαρες τις μνήμες, τα δελτία ειδήσεων της εποχής. Tη μία στιγμή μαθαίνεις για το τραγικό συμβάν της απώλειας του γιου του και την επόμενη, πριν προλάβει να κρυώσει η είδηση, τον έχεις να παίζεται heavy rotation στο Mtv και στις ειδήσεις: «Tears in Heaven». Φαίνεται ότι είμαι ο μόνος που εξεπλάγην. Και που εκπλήσσομαι ακόμα και σήμερα βλέποντας το σχολιασμό – χειρισμό του θέματος στο «Life in 12 Bars» και στις συνεντεύξεις. Όπως και κάθε φορά που κάποιος/-α ποστάρει το εν λόγω κομμάτι έχοντας να πει και μια ατάκα με ευαισθησία. Πήρε και 3 Grammy. Κι όλοι εκστασιασμένοι. Ή στραβά πάει ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε.

Είναι σκληροί αυτοί  οι άνθρωποι; Ή όλοι  οι άνθρωποι;

«Περίμενε ένα χρόνο βρε άνθρωπε.. για τα μάτια του κόσμου..» ίσως να σχολίαζε ο Τσιφόρος.

«Όχι, τώρα που έχουμε το timing με το μέρος μας..» βλέπω να απαντά το στέλεχος της δισκογραφικής με dollar symbols να τρέχουν στα μάτια του σαν σε lottery machine στο Vegas.

Κι ο κόσμος φαίνεται να συμφωνεί! «-Εεε.., καλλιτέχνης είναι τι θες να κάνει;..» είναι η στάνταρ απάντηση στο ερώτημα μου.

Ναι, ίσως.. Μα ..λίγο γρήγορα δε γίνανε όλα;

Αλήθεια, μόνο εγώ το βλέπω έτσι(;).

Προσχήματα; Τίποτα;

Όλα για πούλημα λοιπόν.

Θεωρώ, εντέλει, ότι είναι μια υπόθεση που τεστάρει κάποια ηθικά όρια.

Όπως, εξίσου famously, η περίπτωση του «Candle in the wind», του κομματιού που έγραψε ο Elton John ως φόρο τιμής στη Marilyn Monroe ..και το ξανάγραψε, (κάτι μικροαλλαγές στους στίχους δηλαδή), για την Princess Diana.

Εκεί τρέχανε pound symbols στο slot machine.