fbpx

«Ο Ωραίος Αντόνιο», αφηγείται η Νότα Διαμαντοπούλου

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

Ομάδα Σύνταξης InTown Post

info@intownpost.com

Τώρα πια είμαι μακριά απ τη θάλασσα που πηγαίναμε μαζί. Σχεδόν δύο μήνες μου κράταγε συντροφιά η ωραία εικόνα σου. Το σοκολατί που φόραγες για δέρμα. Έφυγα για λίγο απ τα ακρογιάλι που περνάγαμε μαζί ώρες ατέλειωτες. Εσύ στιγμές σιγής μα και άλλες που μου εκμυστηρευόσουν, ερωτικές, ατελέσφορες περιπέτειες.

Ήρθα για λίγο στο κλεινόν άστυ, γεμάτη απ αυτή τη στενάχωρη βαρεμάρα του Σεπτέμβρη. Πήγα για λίγο Βενετία. Με ακολούθησες πιστά. Δεν άντεξα τη χώρα. Γύρισα. Φρόντιζα να γυρίζω συχνά στη θάλασσα που κάναμε μπάνιο μαζί, για να διατηρώ το κοκκινόμαυρο χρώμα του κορμιού μου.

 Όλοι με ρωτούσαν αν είδα την τάδε παράσταση, τη δείνα συναυλία. Πήγα Επίδαυρο; Ηρώδειο; Ήταν καλά; Οι ταινίες ανούσιες. Τα mail για τα φεστιβάλ, τις νύχτες πρεμιέρας θεόκλειστα. Μου λείπεις, αν και είσαι κοντά μου πάντα.

Μια περιπέτεια της αμφίβιας ζωής μου κι αυτό το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι που νομίζω πως με ομορφαίνει. Το καλοκαίρι που ξεχνάω πως είναι να περπατάς, αφού γεμίζω λέπια, τις ατέλειωτες ώρες μες στ’ αρμυρό νερό.

Εσύ πάντα εκεί.

 Το καλοκαίρι που κάτω απ το πλατύγυρο καπέλο και τα μαύρα γυαλιά που κρύβουν τα μάτια, μ αρέσει να παρατηρώ το ανθρώπινο τοπίο. Το καλοκαίρι της ατέλειωτης βαρεμάρας μου.

Εσύ πάντα παρόν.

Το πεύκο πάνω απ τη ξαπλώστρα μου σκίαζε τον απογευματινό καυτό ήλιο. Ο καφές ζεσταινόταν. Ρουφούσα τόνους νερού να καταλαγιάσουν την αρμύρα που έφερνε το κύμα στο στόμα μου.

ΕΣΥ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗ ΤΣΑΝΤΑ ΜΟΥ

Στη τσάντα με τα μπανιερά και τις πετσέτες. ΕΣΥ. Ο ωραίος Αντόνιο του Βιταλιάνο Μπρανκάτι (εκδόσεις Αστάρτη). Την ταινία του Μάουρο Μπολονίνι  δεν  τη είδα ακόμα με το Μαρτσέλο να σε υποδύεται. Μα κι εσύ βρίσκεσαι στη σελίδα 158, λίγο πιο μετά απ τη μέση του βιβλίου.

Μετά το τελευταίο ηλιόλουστο Σαββατοκύριακο του Σεπτέμβρη, το meteo, λέει πως θα χαλάσει ο καιρός. Ήμουν πάλι στην ακρογιαλιά μαζί σου, μα δεν σε άνοιξα καν.

Φέτος αποφάσισα να λειτουργήσω σαν τους καστανάδες. Θα αρχίσω να πουλάω την πραμάτεια μου με τα πρωτοβρόχια, μα μέχρι τότε θέλω να μου τα έχεις πει όλα.