Ο Φίλιππος Μοδινός μιλάει με την Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«…θεωρώ ότι το κοινό παντού είναι ειλικρινές. Δέχομαι την άποψη ίσως, ότι το κοινό σε χώρους που δεν εξειδικεύονται στην όπερα είναι πιο ειλικρινές από το κοινό που πάει στην όπερα για να χειροκροτήσει (ή όχι) κάποιον συγκεκριμένο»

Ο Φίλιππος Μοδινός και η Κασάνδρα Δημοπούλου στην όπερα "Περουζέ"

Στο άκουσμα του ονόματός του οι περισσότεροι  γνωρίζουν την ευδόκιμη πορεία του Φίλιππου Μοδινού στην όπερα και όχι μόνο. Ενός καλλιτέχνη που δεν ευτελίζει το ταλέντο του, αλλά παρασύρει το κοινό με τις ερμηνείες του, γιατί κρατάει ψηλά την τέχνη του. Το μυστικό του είναι η βεβαιότητα των μέσων του, που του δίνουν άνεση και η φωνή του ένα τέλειο όργανο ή και πολλά όργανα μαζί, με την οποία σχεδιάζει τύπους ζωής και αρχέτυπα, ενώ έξω από τη σκηνή αναζητά συνεχώς ρόλους. Έτσι μουσικά συλλαμβάνει τον κόσμο και μουσικά τον αναπαράγει.

Καταλυτική η εμπειρία να τον ακούς, να τον βλέπεις να διευθύνει μια ορχήστρα και να υλοποιεί κάθε ιδιότητά του. Αποδέχεσαι λοιπόν, τον Φίλιππο Μοδινό στην προσπάθειά του να επικοινωνήσει με το κοινό μέσα από το λυρικό τραγούδι άμα τη εμφανίσει του στη σκηνή αλλά δεν τον συνηθίζεις, γιατί σε μαγεύει. Μια εκπέμπουσα μαγεία, είτε πρόκειται για έναν παράφορο έρωτα όπως τώρα με την εμβληματική όπερα «Περουζέ» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, που θα παιχθεί  στις 16 και 17 Ιουνίου 2018 στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ  Αθηνών, και πρωταγωνιστεί, είτε στο πάντρεμα μίας έντονα σπαρακτικής ιστορίας με μία πλούσια μελωδική μουσική, που εκφράζει με τρόπο που  άλλοτε προκαλεί ευθυμία και άλλοτε συγκίνηση στις αδυναμίες  και τα πάθη της ανθρώπινης ψυχής.

Τον ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο που μου έδωσε να γίνει αυτή η αληθινή συνέντευξη.

 

Mιλήστε μου για την όπερα του Θεόφραστου Σακελλαρίδη «Περουζέ», που ανεβαίνει 16 και 17 Ιουνίου στο ρωμαϊκό ωδείο κάτω από την Ακρόπολη, 70 χρόνια μετά το ανέβασμά της στην ΕΛΣ και τον ρόλο του Θάνου που θα ερμηνεύσετε;

Η Περουζέ είναι ένα εξαιρετικό λυρικό έργο που αποκαλύπτει μαζί με κάποια άλλα έργα την σημασία της Ελληνικής Παράδοσης στον χώρο του Λυρικού Θεάτρου.  Είναι ένα έργο που αν και φέρει ομοιότητες με άλλα γνωστά έργα του ρεπερτορίου, εκφράζει μία αληθινή Ελληνική ματιά σε κάτι που βασίλευαν κυρίως οι Ιταλοί συνθέτες: τον βερισμό στην όπερα.  Θεωρώ πως το κοινό της Ελλάδος πρέπει να γνωρίσει και να αγκαλιάσει αυτό το έργο, όπως και αρκετά άλλα παρόμοιας φύσης και σημασίας. Ο Θάνος είναι ένας χαρακτήρας πολύ όμοιος με τον Ντον Ζοζέ από την Κάρμεν, ο οποίος ενώ έχει σχεδιάσει τη ζωή του και προσπαθεί να τα καταφέρει μέσα σε αυτήν, συνεπαίρνεται από την ανατροπή στη ζωή του με την εμφάνιση της Περουζέ σε αυτήν.

Ανατραφήκατε με την όπερα, αφού και ο πατέρας σας και η μητέρα σας, ο Τζον Μοδινός και η Τζένη Δριβάλα, έγιναν διάσημοι στο είδος αυτό. Πιστεύετε, ότι το Ελληνικό κοινό έχει εξοικειωθεί με την όπερα ή θέλει ακόμη δουλειά, με την έννοια, ότι η όπερα προορίζεται για ένα πιο εκπαιδευμένο κοινό;

Όχι, η όπερα δεν προορίζεται για εκπαιδευμένο κοινό. Η όπερα, όπως όλα τα είδη τέχνης και αθλητισμού, έχει ανάγκη από σωστούς εκπροσώπους και σωστή επιχειρηματική διαχείριση.  Σε σχέση με την αντίληψη του κοινού για την όπερα, το πιο βασικό είναι πως τους το δίνεις.  Αν πεις στο κοινό «έλα να σε εκπαιδεύσω» γιατί να έρθει;  Αν εμπνεύσεις το κοινό ότι “θα ευχαριστηθεί και θα χαίρει σεβασμού από εσένα, τότε το κοινό θα σε στηρίξει.  Αυτό το έχουμε αποδείξει και στη Θεσσαλονίκη και τη Λάρισα με την δουλειά μας, όπου έχουμε γίνει πλέον μία πολύ σοβαρή και μεγάλη επιχείρηση όπερας στις πόλεις αυτές.  Ο κόσμος αγκαλιάζει αυτό που τους δίνουμε γιατί πρωτίστως σεβόμαστε τον κόσμο και αυτό που ξέρουμε ότι θέλει να δει και να ακούσει.  Η «εκπαίδευση» του κοινού, κατά την άποψη μου, δεν είναι τίποτα διαφορετικό απ’ ότι και οι στατιστικές γνώσεις που μπορεί να έχει ένας ποδοσφαιρόφιλος, γιατί του αρέσει τόσο πολύ αυτή η ασχολία.  Αυτό για να το πετύχεις, μάλλον πρέπει να εκπαιδευτούν αυτοί που κάνουν το μάρκετινγκ στην όπερα (παγκοσμίως) παρά αυτοί που πληρώνουν το εισιτήριο στην όπερα.

Πόσο πολύ επηρέασαν οι γονείς σας κ. Μοδινέ  την επιλογή σας να ασχοληθείτε με την μουσική;

Νομίζω αρκετά ως εντελώς.  Δεν ξέρω αν θα ήμουν μουσικός αν δεν ήταν οι γονείς μου. Βασικό στοιχείο είναι φυσικά, ότι μου είναι οικείος ο χώρος αλλά και το γεγονός ότι έλαβα και κάποια εκπαίδευση και από τους δύο.

Ο Φίλιππος Μοδινός και η Άννα Στυλιανάκη στην όπερα "Περουζέ"

Τί έμεινε χαραγμένο στη μνήμη σας από τον πρώτο βωβό ρόλο που παίξατε στην όπερα σε ηλικία μόλις 7 χρονών στον «Πειρατή» («Il Pirata» του V. Bellini) και τι  από το οπερατικό σας ντεμπούτο στο ρόλο του Γιαμαντόρι («Madame Butterfly» του G. Puccini);

Χαχαχα… από την Πειρατή θυμάμαι ότι με άρπαζε ο τενόρος πολύ απότομα από τις μασχάλες και με πονούσε και έκλαιγα.  Από το Γιαμαντόρι, το πόσο προσπαθούσα να τα κάνω όλα τέλεια χωρίς λάθη.

Πώς ήταν ή καλλιτεχνική συνύπαρξη επί σκηνής με τη μητέρα σας, τη σπουδαία σοπράνο Τζένη Δριβάλα;

Είναι μία πολύ δυνατή καλλιτέχνις.  Έχει τεχνική σε όλα τα επίπεδα, τραγουδιστική και υποκριτική… είτε από θεατρική σκοπιά είτε από οπερατική (γιατί είναι διαφορετικές τεχνικές, θεωρώ).  Βέβαια, όταν κάνουμε πράγματα μαζί, το βασικό είναι ότι είμαστε ομάδα, εφόσον είμαστε και οικογένεια και υπάρχει απλά ένας πολύ πιο έντονος κοινός στόχος.

Τραγουδιστής, πιανίστας, μαέστρος, σκηνοθέτης, κιθαρίστας, ενορχηστρωτής, φωτιστής, παραγωγός, δάσκαλος πολεμικών τεχνών, χορογράφος θεατρικής μάχης, επιχειρηματίας. Πώς καταφέρνετε και συντονίζετε όλες αυτές τις ιδιότητες;

Με εντυπωσιάζετε που τα ξέρετε όλα αυτά για μένα. Το Δάσκαλος Πολεμικών Τεχνών είναι απλά κάτι που μου αρέσει αν και έχω δύο  χρόνια να διδάξω. Τα υπόλοιπα έγιναν λίγο από συγκυρίες και κατ’ ανάγκη. Καμιά φορά είναι πιο εύκολο να τα κάνεις όλα εσύ ο ίδιος παρά να συντονίσεις τους δέκα ανθρώπους που θα έκαναν ο καθένας όλα όσα περιγράφετε στην ερώτηση… πιο εύκολο και απ’ το να τους πληρώσεις επίσης.

Δέχεστε την άποψη, ότι το υπάρχον κοινό στην Ελλάδα είναι πολύ πιο ειλικρινές από ένα κοινό σε θέατρο του εξωτερικού που πηγαίνει στην όπερα λόγω παράδοσης;

Θεωρώ ότι το κοινό παντού είναι ειλικρινές. Δέχομαι την άποψη ίσως, ότι το κοινό σε χώρους που δεν εξειδικεύονται στην όπερα είναι πιο ειλικρινές από το κοινό που πάει στην όπερα για να χειροκροτήσει (ή όχι) κάποιον συγκεκριμένο.  Αυτό όμως πιστεύω πως συμβαίνει και εδώ συχνά και όχι μόνο στην όπερα.

Εξετάζοντας το ρεπερτόριο σας, έχετε κάποιους ρόλους κοινούς με τους γονείς σας;

Είμαστε διαφορετικές φωνές, οπότε όχι.

Ο Φίλιππος Μοδινός με τον Πλάσιντο Ντομίνκο

«…με το εφηβικό bullying μοιάζει η παρούσα κατάσταση της Ελλάδος, παρά με όπερα»

Ως λυρικός καλλιτέχνης πολλά υποσχόμενος  και όχι μόνο, τι νομίζετε, ότι  είναι αυτό που διατηρεί το όνομα και τον θρύλο της Μαρίας Κάλλας άφθαρτα στον χρόνο;

Νομίζω πως αυτό που διατηρεί κάτι γενικότερα άφθαρτο στο χρόνο είναι όταν είναι το πρώτο. Η Κάλλας έκανε κάποια πράγματα τα οποία ήταν πρωτοποριακά για την εποχή της, η ερμηνεία της σε όλα τα επίπεδα, που μιμούταν ίσως την Όντρεϊ Χέπορν στην εμφάνιση και γενικότερα το γεγονός ότι κατάφερε να γίνει κάτι ανάλογο της Μαντόνα, αλλά στο χώρο της όπερας. Και βέβαια οι σχέσεις της με Ωνάση και η σύνδεση που είχε όλο αυτό έμμεσα και με τους Κένεντι. Όλα αυτά συνδυαστικά θεωρώ ότι δημιούργησαν μία ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που συνδύαζε καλλιτεχνική πρωτοπορία αλλά και προσωπικό πόνο.

Έχετε διασκευάσει τη γνωστή όπερα του Ρουτζέρο Λεονκαβάλλο «Οι Παλιάτσοι» σε ρυθμό ροκ και μέταλ με την προσθήκη ήχων από ηλεκτρική κιθάρα.  Αρκετοί πιστεύουν ότι δεν πρέπει να πειράζει κανείς ορισμένα ιερά κομμάτια μουσικής. Εσείς τι άποψη έχετε;

Μάλλον την αντίθετη. Τα έργα δεν είναι ιερά. Μπορείς να τα διασκευάσεις όσο θέλεις. Γιατί, η Κάρμεν με κουπιδοτενεκέδες (που κάνει η ΕΛΣ) δεν είναι ένα φοβερό πείραγμα ιερού έργου;   Νομίζω πως αυτό που είναι λάθος είναι να λες σε κάποιον ότι θα δει τους Παλιάτσους ή την Κάρμεν «όπως ήθελε ο συνθέτης» και να βάζεις ηλεκτρικές κιθάρες ή σκουπιδοτενεκές. Το να «κοροϊδεύεις» τον ακροατή. Ως εκ τούτου, εγώ προσωπικά διασκεύασα και τον τίτλο σε «Pagliacci – Electric Clown» και αργότερα «Pagliacci plugged in».

Πιστεύετε ότι η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τα κρατικά θέατρα;

Ναι.  Αλλά, το «θετικά» ή «αρνητικά» δεν το ξέρω ακόμα.

Ονειρεύεστε πιο περίπλοκους ρόλους για να κοινωνήσετε περισσότερα με τους ανθρώπους και να είσθε απόλυτα ικανοποιημένος με το έργο που καταθέτετε;

Όσο περνάει ο καιρός, η απλότητα στα πάντα με κερδίζει.  Εν τέλει, το έργο που καταθέτουμε είναι μία μορφή επικοινωνίας και όσο περνούν τα χρόνια βλέπω, ότι η αμεσότητα της απλότητας είναι δυνατή.  Τα έργα από μόνα τους είναι πολύπλοκα, δεν χρειάζεται να τα μπερδέψουμε ακόμα πιο πολύ.

Τι σημαίνει για σας επιτυχία στο τέλος της βραδιάς;

Μακροβιότητα, αντοχή στο χρόνο και να χαίρεσαι για αυτό.

«Τους ικανούς ζηλεύουν, τους ταλαντούχους βλάπτουν, τους μεγαλοφυείς μισούν»,  υποστήριζε ο Ιταλός βιολονίστας Νικολό Παγκανίνι. Εσείς τι λέτε κ. Μοδινέ;

Τους ικανούς τους ζηλεύουν γιατί τους θαυμάζουν, άρα ταυτόχρονα τους κολακεύουν, οι ταλαντούχοι βλάπτουν τον εαυτό τους γιατί νιώθουν ότι ο κόσμος τους χρωστά κάτι, και όσο για τις μεγαλοφυΐες… αν είναι όντως, ξέρουν και να κρύβουν την μεγαλοφυΐα τους και να προστατεύονται, αλλιώς είναι απλώς ταλαντούχοι.

Σας τρομάζει το αύριο;

Ναι, ακόμα ψάχνω να βρω και εγώ πολλές απαντήσεις και το να μην τις ξέρω είναι τρομακτικό. Εξάλλου, η «ασφάλεια» έτσι όπως τη νιώθαμε μέχρι και πριν δέκα χρόνια ήταν μία παραίσθηση που είχε πετύχει μόνο μία μικρή μερίδα της ανθρωπότητας τα τελευταία 50 χρόνια περίπου. Το αύριο πρέπει να μας τρομάζει, να φυλαγόμαστε από όλα αυτά που μπορεί να μας διαλύσουν, να χαιρόμαστε όλα αυτά που έχουμε σήμερα.

 Αν ήταν να παρομοιάσετε τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα με μια όπερα, ποια θα ήταν αυτή;

Δεν νιώθω πως υπάρχει κάποιο σενάριο που να ταιριάζει.  Πιο πολύ με ταινία που ασχολείται με το εφηβικό bullying μοιάζει η παρούσα κατάσταση της Ελλάδος, παρά με όπερα.

Ποια είναι τα άμεσα καλλιτεχνικά σας σχέδια;

Έχουμε κάποια έργα μετά την Περουζέ μέσα στο καλοκαίρι και μετά έχουμε χειμερινή σεζόν στην Θεσσαλονίκη και εργασία στην Γερμανία και την Αγγλία.

1 thought on “Ο Φίλιππος Μοδινός μιλάει με την Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Τα σχόλια είναι κλειστά.