fbpx

«Ο Υποψήφιος»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Front Runner)

 

  • Είδος: Πολιτική μονογραφία
  • Παραγωγή: ΗΠΑ (2018)
  • Σκηνοθεσία: Τζέισον Ράιτμαν
  • Με τους: Χιου Τζάκμαν, Βέρα Φαρμίγκα, Τζ. Κ. Σίμονς, Αλφρεντ Μολίνα
  • Διάρκεια: 113’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

 

Αγαπημένο θέμα της αμερικανικής κινηματογραφίας είναι ο βίος και η πολιτεία των διαφόρων πολιτικών του έθνους. Προσωπικά, εκτιμώ, ότι ουδεμία ταινία δεν έχει τοποθετηθεί σε βαθιά ή πιο λεπτομερειακή έρευνα ώστε τα γεγονότα να αποτυπωθούν στο ζύγι της αντικειμενικότητας, εξόν κάποιων ελάχιστων περιπτώσεων, που η αντιπέρα όχθη της αλήθειας να σκάει από αγανάκτηση. Όσες παραγωγές πραγματεύονται σκάνδαλα υποψηφίων ή νυν προέδρων των ΗΠΑ, βασίζονται σε ότι πιο ανάλαφρο από καταγραφή και πάντα με τις ευλογίες του εκάστοτε εν ενεργεία γραφείου επικοινωνίας του Λευκού Οίκου.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με τον Γκάρι Χαρτ, ενός πολιτικού από τους πιο χαρισματικούς υποψηφίους για το αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ μετά τον Τζον Κένεντι και το σκάνδαλο που τον αποκαθήλωσε από την κούρσα της διεκδίκησης του θρόνου στο οβάλ γραφείο. Ο Χιού Τζάκμαν στο ρόλο του «μοιχού» πολιτικού, απλά απίθανος, το δε ντεσού της ταινίας δεν είναι το σκάνδαλο αυτό καθεαυτό, αλλά η δράση της «κίτρινης» δημοσιογραφίας στα εν οίκω ενός υποψηφίου προέδρου. Κάτι που μέχρι τότε ήταν ταμπού για τον αμερικάνικο Τύπο.

Το 1998 δυο δημοσιογράφοι της εφημερίδας «Miami Herald», με τον μανδύα των παπαράτσι έχουν πάρει στο κατόπι για να φωτογραφήσουν – έπειτα από πληροφορία – το φαβορί για την προεδρία των ΗΠΑ, τον Δημοκρατικό Γκάρι Χαρτ (Χιού Τζάκμαν – εξαιρετικός) έξω από το σπίτι του αγκαλιά με την μοντέλα και υποστηρίκτρια της καμπάνιας του, την Ντόνα Ράις (Σάρα Πάξτον – καλή). Η είδηση αφορά τον αμερικάνικο λαό και για πρώτη φορά στα δημοσιογραφικά χρονικά δημοσιοποιείται, σπάζοντας το κατεστημένο του Τύπου.

Το αποτέλεσμα είναι να πέσει κατακόρυφα η δημοτικότητα του Γκάρι Χαρτ και να αποσυρθεί από την πολιτική. Ο διανοούμενος πολιτικός (διαβάζει Τολστόι, αρχαία ελληνική φιλοσοφία) με τον ευτυχισμένο γάμο, την πιστή σύζυγο του, Λι Χάρτ (Βέρα Φαρμίγκα – πολύ καλή) και πατέρας δυο τέκνων χάθηκε από την πολιτική σκηνή εν μια νυκτί με την υπόνοια ότι έχει εξωσυζυγική σχέση, δίχως να έχει αποδειχθεί κάτι, απλά από μια φωτογραφία δυο δημοσιογράφων, που δείχνει να την κρατάει αγκαλιά, ούτε καν σε κάποια πόζα περίπτυξης.    

Ο σκηνοθέτης του οσκαρικού «Juno» (Όσκαρ Σεναρίου) και της Χρυσής Σφαίρας Σεναρίου για το «Ραντεβού στον Αέρα», Τζέισον Ράιτμαν, βασίζεται στο βιβλίο του δημοσιογράφου του New York Times Magazine Ματ Μπάι (συν-συναριογράφος) και κινηματογραφεί τον χαρισματικό πολιτικό Γκάρι Χαρτ. Με την, πραγματικά, μοναδική ερμηνεία του Χιού Τζάκμαν (μυρίζεται υποψηφιότητα για Όσκαρ), την πολύ καλή παραγωγή, ο Αμερικανός σκηνοθέτης δεν επικεντρώνεται στο σκάνδαλο, αλλά στον διαχείριση του γεγονότος από τον Τύπο.

Από τότε και με σημείο εκκίνησης την περίπτωση Γκάρι Χαρτ, όλοι οι πρόεδροι των ΗΠΑ είναι πλέον εκτεθειμένοι και κάθε παρασπονδία τους, ειδικά ερωτικού ενδιαφέροντος, μεταμορφώνεται σε λεπίδι της γκιλοτίνας. Αυτά για να ασχολείται το πόπολο.

Το λάθος που υπάρχει στην ταινία είναι, ότι η φωτογραφία των δημοσιογράφων με τον Χαρτ και την μοντέλα Ντόνα Ράις δεν πάρθηκε στο σπίτι του πολιτικού, αλλά σε θαλαμηγό στο λιμάνι τού Μαϊάμι.