«Ο Ταχυδρόμος»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Il Postino)

 

  • Είδος: Ερωτική κομεντί (1994)
  • Σκηνοθεσία: Μάικλ Ράντφορντ
  • Με τους: Φιλίπ Νουαρέ, Μάσιμο Τροϊζι, Μαρία Γκράτσια Κουτσινότα, Λίντα Μορέτι, Ρενάτο Σκάρπα
  • Διάρκεια: 108’
  • Διανομή: Danaos Films
  • Διακρίσεις: Όσκαρ Μουσικής 1995 – Βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA): Σκηνοθεσίας, Μουσικής και Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας κ.α.
  • Επανέκδοση με νέες αποκαταστημένες κόπιες.

Σε ένα ψαροχώρι της μεταπολεμικής Ιταλίας ο νεαρός ταχυδρόμος Μάριο Ρουόπολο, (Μάσιμο Τροΐζι) γνωρίζει τον Χιλιανό ποιητή Πάμπλο Νερούδα (Φιλίπ Νουαρέ) εξόριστο από την πατρίδα του για πολιτικούς λόγους. Ο Μάριο διακινεί την αλληλογραφία του ποιητή, ο οποίος έχει λάβει πολιτικό άσυλο απ’ την Ιταλία, υπό τον όρο ότι θα μένει μόνιμα σε μια ερημική περιοχή. Ο Μάριο έχει καρδιά ποιητή αλλά λίγο ταλέντο με τις λέξεις. Ο Νερούδα θα γίνει δάσκαλός του και θα περάσουν μαζί ατέλειωτες ώρες συζητώντας για τα νοήματα των λέξεων, την πολιτική, το γράψιμο και, πάνω από όλα, για τις γυναίκες και τον έρωτα, μιας και ο Μάριο δεν έχει μάτια για άλλη γυναίκα, εκτός από την όμορφη Μπεατρίτσε Ρούσο (Μαρία Γκράτσια Κουτσινότα) και χρειάζεται τη βοήθεια του ποιητή για να της εκφράσει τα συναισθήματά του.

Η ταινία που κατέχει περίοπτη θέση στο σαλόνι των σινεφίλ επιλογών, η ταινία που έγραψε την δική της ιστορία στο πάνθεον του παγκόσμιου σινεμά για πολλούς λόγους με πρώτο από αυτούς την απαλότητα και τον ρομαντισμό που διέπει το θέμα. Το σενάριο είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα «Αρντιέντε Πατσέντσια» του Αντόνιο Σκάρμετα (1985) και ακολουθεί αρκετά πιστά την πλοκή του, με τη διαφορά ότι η ιστορία εκτυλίσσεται στην Ιταλία του ’50 αντί για τη Χιλή του ’60. Διακεκριμένη για την αριστουργηματική λιτότητά της με την οποία περιγράφει την γοητευτική γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο της ποίησης και τον κόσμο των αγνών συναισθημάτων, που όμως δεν βρίσκουν τα λόγια για να εκφραστούν σωστά, η ταινία του Μάικλ Ράντφορντ («1984», «Ο Έμπορος της Βενετίας») και συν-σκηνοθέτη τον Μάσιμο Τροϊζι, γνώρισε απροσδόκητα θερμή υποδοχή από το ευρύ κοινό και κέρδισε περισσότερες από 30 διεθνείς διακρίσεις, ανάμεσα στις οποίες το Όσκαρ Πρωτότυπης Μουσικής το 1995, με την αισθαντική μουσική του Αργεντινού Λουίς Μπακάλοφ (30 Αυγούστου 1933 – 15 Νοεμβρίου 2017), ενώ ήταν υποψήφια σε τέσσερις ακόμα κατηγορίες: Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία, Α’ Ανδρικός Ρόλος και Διασκευασμένο Σενάριο για τον Μάσιμο Τροϊζι. Επίσης, το 1996 έλαβε τρία Βραβεία της Βρετανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου (BAFTA): Σκηνοθεσίας, Μουσικής και Καλύτερης Μη Αγγλόφωνης Ταινίας. Ο πρωταγωνιστής Μάσιμο Τροΐζι είχε μυστικά αναβάλει μία εγχείρηση καρδιάς για να προχωρήσουν ομαλά τα γυρίσματα, με αποτέλεσμα να πεθάνει από έμφραγμα λίγο πριν την ολοκλήρωσή τους, σε ηλικία 41 ετών.