fbpx

«Ο Πεταλούδας (2017)»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Papillon (2017))

 

  • Είδος: Βιογραφικό δράμα εποχής
  • Χώρα: Η.Π.Α (2017)
  • Σκηνοθεσία: Μάικλ Νόερ
  • Με τους: Τσάρλι Χάναμ, Ράμι Μάλεκ
  • Διάρκεια: 133’
  • Διανομή: Spentzos Film

Να αναφέρω εξ΄ αρχής, ότι είμαι εντελώς αντίθετος στην αναπαραγωγή (remake) ταινιών που άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στην ιστορία της 7ης Τέχνης, διεθνώς. Το θεωρώ εγκληματικό να πιάνεις έναν κινηματογραφικό μύθο, που γυρίστηκε πριν δεκαετίες, σημείωσε επιτυχία, τοποθετήθηκε μετά τιμών και επαίνων στο πάνθεον της παγκόσμιας αναγνώρισης και να το ξαναγυρίζεις. Δεν έχεις να πεις και να δώσεις τίποτα παραπάνω από το προηγούμενο για χίλιους δυο λόγους. Ο πρώτος είναι, ότι το αρχικό ήταν πεντάστερο αριστούργημα, οπότε δεν μπορείς, διάολε, να το ξεπεράσεις, ούτε να το αγγίξεις, γιατί θα σε συνθλίψει ο όγκος του πρωτοπόρου θαύματος, όσο καλή κι αν είναι η παραγωγή – που εδώ είναι -, όσο καλές κι αν είναι ερμηνείες – που εδώ είναι έντιμες. Ο Στιβ ΜακΚουίν (Πεταλούδας) και ο Ντάστιν Χόφμαν (Λουί Ντεγκά) στους πρωταγωνιστικούς ρόλους του «Πεταλούδα» του 1973 στην ταινία του Φράνκλιν Σάφνερ και σενάριο – κινηματογραφική μεταφορά από το αυτοβριογραφικό μπεστ σέλερ του Ανρί Σαριέρ – δια χειρός Ντάλτον Τράμπο και Λορέντζο Σέμπλ, είναι αδύνατον να συγκριθεί με τον Τσάρλι Χάναμ και τον Ράμι Μάλεκ, στους αντίστοιχους ρόλους και τον Δανό σκηνοθέτη Μάικλ Νόερ. Και αυτό είναι που δεν μ΄ αρέσει καθόλου σε τέτοιου είδους ταινίες,… είναι το να μπαίνω στον ανώφελο χώρο των συγκρίσεων! Μια χαρά είναι το remake, αλλά αυτό που βασιλεύει ως αισθητική και ουσία στους κινηματογραφικούς νευρώνες του εγκεφάλου μου, με την αρχική ταινία, και δεν αποκαθηλώνεται  ούτε με την μορφή πραξικοπήματος, είναι, ότι ο Πεταλούδας του 1973 είναι αναντικατάστατος. Είναι σαν να επιθυμώ να κτίσω έναν δεύτερο Παρθενώνα στο Γαλάτσι, λέμε, και να καμωθώ πως είναι σαν κι εκείνον τον γνωστό του ιερού βράχου. Γίνεται; Όλα γίνονται, αλλά άπαντες θα γελάνε μαζί μου και, τελικά, θα αξιοποιηθεί ως ατραξιόν συντροφιά με φραπεδιές και τσίπουρα. Όσες κινηματογραφικές παραγωγές μπήκαν σε αυτή την ανώφελη διαδικασία των remakes με ταινίες έπη του παγκόσμιου σινεμά στεφανώθηκαν στο στέρφο βάθρο της αποτυχίας. Δεν υπάρχει καμιά φρεσκάδα στην ταινία, παρά μόνο οι συντελεστές της και εντωμεταξύ στο καινούργιο σενάριο ο γραφιάς Άαρων Γκαζικόφσκι έχει παραλείψει σοβαρά γεγονότα του βιβλίου, τα οποία υπήρχαν στην πρώτη εκδοχή. Ο Ντενί Βιλνέβ δεν έφτιαξε remake του «Blade Runner», αλλά sequel, κι εκεί ήταν η εξυπνάδα του Καναδού σκηνοθέτη. Με ορόσημο και γνώμονα την αξεπέραστη αρχική ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ προχώρησε το θέμα ένα βήμα παρακάτω.

Ο Χένρι είναι διαρρήκτης χρηματοκιβωτίων του παριζιάνικου υποκόσμου, με το υποκοριστικό Πεταλούδας (Τσάρλι Χάναμ – πολύ καλός), λόγω ενός τατουάζ που έχει στο στήθος του. Το 1930 κατηγορείται για έναν φόνο που δεν έπραξε και τελικά καταδικάζεται σε ισόβια. Την ποινή του θα την εκτίσει στο τρομακτικό, σωφρονιστικό ίδρυμα που βρίσκεται στο «Νησί του Διαβόλου» της ποινικής, Γαλλικής Γουιάνας. Κατά την μεταφορά του στο κολασμένο νησί γνωρίζεται με τον ιδιόρρυθμο, κρατούμενο Λουί Ντεγκά (Ράμι Μάλεκ – πολύ καλός), που έχει καταδικαστεί για το αδίκημα της παραχάραξης. Αποφασισμένος να ξανακερδίσει την ελευθερία του ο Πεταλούδας, προσφέρει προστασία στον Ντεγκά με αντάλλαγμα ο παραχαράκτης να χρηματοδοτήσει την απόδραση του. Είναι η ιστορία του Πεταλούδα που επί 14 χρόνια κάτω από απάνθρωπες σωφρονιστικές μεθόδους προσπαθούσε να αποδράσει από το «Νησί του Διαβόλου», από το οποίο δεν είχε δραπετεύσει ποτέ κανείς.