fbpx

Ο Ορέστης Ντάντος σε μια συζήτηση με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου»

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

«…Για κάθε έναν που γράφει τραγούδια και πόσο μάλλον για τον «τροβαδούρο» τραγουδοποιό (αυτόν που γράφει στίχο-μουσική και τραγουδάει), πηγή έμπνευσης είναι οι περιπέτειες της ίδιας του της ζωής.»

«Κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν, θα γίνουν άλλα. Είναι μεγάλη η σκάλα…». Κάπως έτσι τον γνωρίσαμε, πριν από περίπου 9 χρόνια. Και μπορεί τα χρόνια πράγματι να «κύλησαν» σα νερό, ο Ορέστης Ντάντος όμως δεν άλλαξε και πολλά από τον τότε, ονειροπόλο και δημιουργικό, εαυτό του. Ωστόσο, ακόμα κι αυτά που φαίνονται κάπως… αλλαγμένα πάνω του, θα έλεγε κανείς ότι σίγουρα είναι προς το καλύτερο.

Τον Ορέστη τον άκουσα για πρώτη φορά στον τότε ραδιοφωνικό σταθμό Freedom, όντας συντονισμένη στους 88,9 και δεν κρύβω ούτε στο ελάχιστο ότι «έπαθα πλάκα».

Μια φωνή διαφορετική από τις άλλες, ξεχωριστή μέσα στη διαδεδομένη συνάφεια των ερμηνευτών του «συναφιού», αλλά και ιδιαίτερη, μέσα από τις εναλλαγές της στους διαφορετικούς ρυθμούς και τις νότες.

Το 2009, λοιπόν, ο ίδιος κυκλοφορεί το «Θα πάω όταν γουστάρω», τραγούδι που τον «καθιερώνει», ανεβάζοντάς τον ταυτόχρονα εξαιρετικά ψηλά στα τότε ελληνικά charts. Το κομμάτι αποτελεί σίγουρα τον πιο αντιπροσωπευτικό προπομπό του άλμπουμ του «Είναι κι άλλοι σαν κι εμάς», το οποίο κυκλοφορεί από την Ακτή live nstudio.

Έτσι, το 2012 ο ίδιος κυκλοφορεί τη δεύτερη ολοκληρωμένη του δισκογραφική δουλειά, από την ίδια εταιρεία, με τίτλο «Τελευταία ανατολή».

Έχοντας για «όπλο» την κεκτημένη του αναγνωρισιμότητα, αλλά και την αγάπη του κόσμου, το 2015 κυκλοφορεί τον τρίτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο «Θα το’κανα ξανά».

Φτάνοντας στο σήμερα;

Ο Ορέστης Ντάντος, με τον πιο κατασταλαγμένο ήχο που μας έχει «προσφέρει» μέχρι τώρα και με «συντροφιά» (όπως πάντα)  τους μοναδικούς του στίχους, μας «συστήνει» τον προσωπικό του δίσκο «Προσάναμμα», ο οποίος περιέχει 8 μικρά διαμάντια. Αυτά τα «διαμάντια» του, αλλά και πολλά ακόμη μικρά «θαύματα» θα απολαύσουμε από κοντά στις 25-26 Ιουλίου, στην Ταράτσα του Φοίβου, καθώς και στις 10 Αυγούστου, στην επερχόμενη εμφάνισή του στο Λουτράκι, παρέα με τη Μάρω Μαρκέλλου.

 

«Καθ’οδόν», λοιπόν, βρίσκεται η πολυσυζητημένη εμφάνισή σου στην «Ταράτσα του Φοίβου». Τι πρόκειται να δούμε εκεί;

Μάλλον, εννοείς η εμφάνισή μου στην πολυσυζητημένη «Ταράτσα του Φοίβου» (γέλια). Είναι πραγματικά «τομή» αυτό που κάνει ο Φοίβος, για δεύτερη χρονιά και νομίζω πολύ πιο μεστά φέτος από ότι πέρυσι. Η ισορροπία μεταξύ διασκέδασης και συγκίνησης στη ροή του προγράμματός του είναι εκπληκτική. Πολύ τιμητικό που με κάλεσε ένας άνθρωπος που εκτιμούσα από πάντα σε μια από τις πιο φιλόδοξες προσπάθειές του.

Και τον Αύγουστο σε «συναντάμε» στο Λουτράκι, μαζί με τη Μάρω Μαρκέλλου. Πες μας λίγα λόγια για αυτή τη συνεργασία, καθώς και το πώς προέκυψε.

Με τη Μάρω βγήκαμε σχεδόν μαζί – χρονικά – ως τραγουδοποιοί με ιδιαίτερο στίχο. Βρήκαμε συγγένειες και δημιουργήθηκε αμοιβαία εκτίμηση από νωρίς. Επίσης κάνουμε καλή παρέα, πράγμα πιο σπουδαίο από τα προηγούμενα! Στο Λουτράκι δοκιμάζουμε να βγούμε κι οι δυο από το «comfort zone» μας, βουτώντας… ο ένας στου άλλου!

Γνωρίζουμε, από παλαιότερη δήλωσή σου, ότι ο πατέρας σου ήταν ερασιτέχνης τραγουδοποιός. Πιστεύεις πως αυτό συνέβαλε εμμέσως στην μετέπειτα εξέλιξή σου;

Δεν έχει να κάνει με συγκεκριμένα τραγούδια. Μουσικά δεν υπήρχε ποτέ καμία συνάφεια. Κυρίως με έκανε να γοητευτώ από τον κόσμο του τραγουδιού και να θεωρήσω ως αξία τη δημιουργία γενικά. Από πολύ μικρός ήθελα να φτιάχνω πράγματα από το μηδέν, ήθελα να χρησιμοποιώ τη φαντασία μου. Είμαι πολύ κακός στο να ακολουθώ εντολές ή στο να εκτελώ τραγούδια άλλων… σε αυτά συνέβαλε περισσότερο.

Γράφεις τη μουσική, τους τόσο ξεχωριστούς αυτούς στίχους και ταυτόχρονα, ερμηνεύεις ο ίδιος τα τραγούδια σου. Ίσως θα ακουστεί κοινότυπο, όμως δεν μπορώ να μη το θέσω «στο τραπέζι». Ποια είναι η πηγή της έμπνευσής σου;

Για κάθε έναν που γράφει τραγούδια και πόσο μάλλον για τον «τροβαδούρο» τραγουδοποιό (αυτόν που γράφει στίχο-μουσική και τραγουδάει), πηγή έμπνευσης είναι οι περιπέτειες της ίδιας του της ζωής. Ουσιαστικά είναι σαν ένα προσωπικό ημερολόγιο συναισθηματικών καταστάσεων τα τραγούδια του. Βέβαια, το στοίχημα είναι ο τρόπος με τον οποίο καταγράφεται αυτό ημερολόγιο, να αφορά κι άλλους και να μην είναι ένα αυτιστικό παραλήρημα όπου κανείς δεν μπορεί να ταυτιστεί μαζί του.

Αν δεν ήσουν τραγουδιστής, τι θα ήθελες να είσαι;

Δάσκαλος ελεύθερης κατάδυσης.

«… εύχομαι ο κόσμος να βγει από αυτό το λήθαργο στον οποίο βρίσκεται και να αρχίζει να ψάχνει καινούρια πράγματα να τον εκφράσουν. Να ξαναβάλει το τραγούδι μπροστάρη στη ζωή του, να αρχίσει να ψάχνεται περισσότερο, γιατί η φάση δείχνει τελματωμένη»

Μεταξύ άλλων, εκτελείς «χρέη» δασκάλου μουσικής σε σχολεία. Πες μας λίγα λόγια και για αυτή σου την εμπειρία.

Είναι η δραστηριότητα που με κρατάει γειωμένο στην πραγματικότητα και που με επαναφέρει όταν «φρικάρω» υπερβολικά. Η επαφή με τα παιδιά τονώνει τα πιο αλτρουιστικά μου στοιχεία, μειώνει τον εγωισμό και με κάνει πιο ισορροπημένο άνθρωπο. Επίσης μου λύνει το πρόβλημα της επιβίωσης και δημιουργεί τις συνθήκες ηρεμίας, ώστε να παραμένω χωρίς εκπτώσεις στον κόσμο του τραγουδιού.

Συναναστρέφεσαι λοιπόν, σχεδόν καθημερινά, με πληθώρα νέων ανθρώπων. Τι είναι αυτό που θα συμβούλευες έναν άνθρωπο, ο οποίος τώρα ξεκινά τα πρώτα του βήματα στο χώρο; Υπάρχει κάποια «μυστική συνταγή» για να βιώσει μία γρήγορη και «αναίμακτη» επαγγελματική ανέλιξη;

Γρήγορη ανέλιξη δίνει η τηλεόραση, αλλά ταυτόχρονα και πολύ γρήγορη πτώση. Το ζήτημα είναι τι πραγματικά θέλει κάποιος. Πρώτα προσπαθώ να καταλάβω τι έχει ονειρευτεί ο καθένας και μετά συμβουλεύω. Είναι άλλο να βλέπεις ένα παιδί που έχει γοητευτεί από τη λάμψη του χώρου κι από την επιτυχία, κι άλλο να βλέπεις κάποιον με ειλικρινείς καλλιτεχνικές ανησυχίες κι ανάγκες. Δε θα πω τα ίδια και στους δύο. Το πιο βασικό είναι ποια ανάγκη πάει να καλύψει ο καθένας, ξεκινώντας αυτή την ενασχόληση. Είναι πάντως αγώνας αντοχής, όχι κατοστάρι η υπόθεση.

Ποιες θεωρείς ότι είναι οι πιο συνηθισμένες «παγίδες» στις οποίες μπορεί να «πέσει» ένας νέος ερμηνευτής;

Να λέει παντού ναι και να μην έχει συγκεκριμένη εικόνα για το ποιος είναι και τι θέλει να κάνει καλλιτεχνικά.

Τι είναι αυτό που εύχεσαι για το μέλλον, τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο;

Σε ατομικό επίπεδο εύχομαι να συνεχίσω να ευχαριστιέμαι αυτό που κάνω και να έχω την πρακτική δυνατότητα να συνεχίζω να το κάνω. Σε συλλογικό επίπεδο εύχομαι ο κόσμος να βγει από αυτό το λήθαργο στον οποίο βρίσκεται και να αρχίζει να ψάχνει καινούρια πράγματα να τον εκφράσουν. Να ξαναβάλει το τραγούδι μπροστάρη στη ζωή του, να αρχίσει να ψάχνεται περισσότερο, γιατί η φάση δείχνει τελματωμένη.

Μετά τις καλοκαιρινές σου εμφανίσεις, τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

Έχω καινούρια τραγούδια κι έχω και διάθεση να παίξω συχνότερα. Θα δείξει.

 

Χαιρετώντας λοιπόν τον «φωτεινό» Ορέστη, αποκομίζω την ίδια ακριβώς σιγουριά που μου προσφέρει και το άκουσμα των στίχων του…

«Πάρε από κάτω τα κομμάτια που ‘χεις για εαυτό σου, γύρνα τα φάτσα στον ήλιο, να τυφλωθεί απ’ το φως σου…»

Φιλιά,

Μαρκέλλα