fbpx

Ο Μάριος Φραγκούλης συνομιλεί με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Ήμουν σίγουρος όταν τραγουδούσα σε συναυλίες με τον Placido Domingo, ήμουν σίγουρος όταν έκανα την πρώτη μου ακρόαση στο Λονδίνο για το έργο «Les Miserables», ότι ο ρόλος ήταν δικός μου όχι από έπαρση, αλλά επειδή πίστευα πως κανείς στον κόσμο όλο δεν είχε μελετήσει τόσο σκληρά και δεν άξιζε περισσότερο από εκείνη τη «στιγμή». Χα, χα καταλαβαίνετε, ότι μόλις τώρα συνειδητοποιώ, ότι το έκανα τόσο νέος, μόλις 20-21 ετών…»

Μάριος Φραγκούλης! Ο τρόπος που πρόβαλε στο μουσικό ορίζοντα ήταν το άπαν της μουσικής τέχνης. Από τότε ταξίδεψε πολύ και συνεχίζει με ούριο άνεμο. Ο Έλληνας τενόρος, ηθοποιός και συνθέτης με τη διεθνή καριέρα, που μας δημιουργεί  ένα αυξημένο συναίσθημα αξιοπρέπειας και μας κάνει  ευτυχείς που έχουμε την τύχη να ακροαζόμαστε τη μεγαλοπρεπή φωνή του. Έχει δυνατότητες πολύ ανώτερες από αυτές τις οποίες απαιτεί το απλό θέατρο πρόζας ή ακόμα και το μουσικό θέατρο. Υμνεί την ανατολή ενός κόσμου ταυτόχρονα ποιητικού και πραγματικού. Μιλάμε για το φαινόμενο μιας πολύ μεγάλης σε όγκο αλλά και σε έκταση φωνής, που γεφύρωσε εκ νέου τη σχέση των ποιητών με το κοινό. Συζητώντας  μαζί του, τον ευχαριστώ πολύ που βρήκε το χρόνο, διδάχτηκα, ότι οι αληθινά σπουδαίοι καλλιτέχνες είναι απλοί. «Το αληθινό είναι υπερβολικά απλό» λέει ο Τσάρλυ Τσάπλιν και οι πιο σπουδαίες αλήθειες είναι οι πιο απλές. Για μας ο Μάριος Φραγκούλης είναι ένας ιππότης με το χέρι στην καρδιά αλλά και ο μικρός πρίγκιπας του καιρού μας, που αγωνίζεται να φτιάξει ένα καλύτερο κόσμο για τα παιδιά. Αντιπροσωπεύει τον αυθορμητισμό και σκέφτεται, ενστικτωδώς, με την καρδιά του γιατί  μόνο εκείνη βλέπει αληθινά.

Στη φετινή καλοκαιρινή του έξοδο, ο διάσημος ερμηνευτής ετοίμασε ένα δίωρο μουσικό ταξίδι με τίτλο: «Ο Έρωτας γυμνός». Tαξίδι με λόγια, μελωδίες και αισθήματα ικανά να προσφέρουν την αύρα και την αλμύρα του καλοκαιριού. Με μουσικές δικές του, τραγούδια των Lucio Dalla, Astor Piazzola, Nino Rota, Nicola Piovani, Jose Maria Cano, Μάνου Χατζιδάκι, Σταύρου Ξαρχάκου αλλά και νέες δημιουργίες της Λίνας Νικολακοπούλου και του Άρη Δαβαράκη. Mια διαδρομή με αφετηρία την Κρήτη και ενδιάμεση στάση το Βεάκειο Θέατρο του Πειραιά την Τρίτη 24 Ιουλίου στις 21:00, συνεχίζοντας σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο.

 

Κύριε Φραγκούλη τιμάτε την Ελλάδα σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γη και μας κάνετε υπερήφανους με την έννοια που χαρακτηρίζεται από τη θεϊκή φωνή σας, τη μεγαλοπρέπεια στην εμφάνισή σας και τη στάση ζωής σας. Νοσταλγείτε την Ελλάδα όταν ταξιδεύετε;

Η Ελλάδα με έμαθε, τι σημαίνει ήθος και αξιοπρέπεια, πώς να μην τη κουβαλώ μέσα μου και σε όλα μου τα ταξίδια. Είμαι πολύ περήφανος, που μπορώ και έχω τη δυνατότητα να ταξιδεύω διαρκώς και να ανοίγω τους ορίζοντές μου σε όλα τα επίπεδα, να γνωρίζω νέους κόσμους και να συνεργάζομαι με κορυφαίους καλλιτέχνες, ως εκπρόσωπος της πιο όμορφης χώρας του κόσμου. Οφείλω να σεβαστώ το ότι είμαι Έλληνας και φέρω πολύ μεγάλη ευθύνη στον τρόπο, που θα μεταφέρω τα μηνύματα της πατρίδας μου είτε καλλιτεχνικά, είτε υπαρξιακά.

«Ο Έρωτας γυμνός» είναι το ταξίδι με λόγια, μελωδίες και αισθήματα που δίνουν την αύρα και την αλμύρα του καλοκαιριού που μας προτείνετε. Υπάρχει τέτοια ανταπόκριση που «σπάνε» οι πόρτες στις συναυλίες σας. Τι ρόλο παίζει ο έρωτας στη ζωή σας κ. Φραγκούλη, που «δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια θεία τρέλα» κατά τον Πλάτωνα;

Μια «τρέλα» που την έχουμε όμως πολύ ανάγκη, προκειμένου να εξισορροπήσουμε το μέσα με το έξω. Ο έρωτας δεν είναι πάντα αυτό που μας κάνει απόλυτα ευτυχισμένους, αλλά σίγουρα είναι το αλάτι στη θάλασσα και το χρώμα στον ουρανό. Είναι η πιο κρυφή ελπίδα, πως αυτό που λάμπει μέσα μας είναι και αυτό που περιμένουμε να δούμε μέσα στα μάτια αυτών που αγαπάμε. Η Λίνα Νικολακοπούλου το είπε πιο σωστά από όλους: «Είναι η καρδιά ,μια γαλάζια λίμνη»…

Όποιος μελετήσει το βιογραφικό σας νιώθει απέραντο θαυμασμό. Δουλέψατε πάρα πολύ για να τελειοποιήσετε την τέχνη σας, για να φθάσετε να είσθε περιζήτητος σε όλα τα μεγάλα λυρικά θέατρα, πρώτο όνομα στην όπερα, στο μιούζικαλ εκτός των τειχών;

Τη μελέτη δεν την σταματάμε ποτέ και σίγουρα δεν υπάρχει η τελειότητα στην τέχνη, αλλιώς κάποια στιγμή θα σταματούσε, δεν θα υπήρχε εξέλιξη, ωρίμανση. Προσπαθούμε κάθε μέρα να γινόμαστε καλύτεροι και να δουλεύουμε πιο ουσιαστικά αλλά με μεγαλύτερο ζήλο. Χωρίς σκληρή εργασία και αφοσίωση δεν υπάρχει ικανοποίηση ούτε από εμάς, αλλά ούτε από το κοινό μας, που χωρίς αυτό δεν θα ήμασταν τίποτα. Σίγουρα υπήρξα τυχερός αλλά και πολύ εργατικός. Χωρίς πόνο δεν υπάρχει κέρδος. Ήμουν σίγουρος όταν τραγουδούσα σε συναυλίες με τον Placido Domingo, ήμουν σίγουρος όταν έκανα την πρώτη μου ακρόαση στο Λονδίνο για το έργο «Les Miserables», ότι ο ρόλος ήταν δικός μου, όχι από έπαρση αλλά επειδή πίστευα πως κανείς στον κόσμο όλο δεν είχε μελετήσει τόσο σκληρά και δεν άξιζε περισσότερο από εκείνη τη «στιγμή». Χα, χα καταλαβαίνετε, ότι μόλις τώρα συνειδητοποιώ, ότι το έκανα τόσο νέος, μόλις 20-21 ετών…

Ο Μάριος Φραγκούλης με τον Πλάσιντο Ντομίνγκο

«Ένας ηθοποιός και ένας τραγουδιστής είναι ανοιχτή πληγή πάνω στη σκηνή, που δέχεται αλλεπάλληλες επιθέσεις. Το χειροκρότημα λοιπόν, και αυτό που λέμε δόξα ή επιβράβευση, είναι που επουλώνει αυτές τις πληγές.»

Ήσασταν μόλις 11 ετών όταν πραγματοποιήσατε την πρώτη σας δισκογραφική δουλειά, ερμηνεύοντας το ρόλο του Issachar στο musical του Andrew Lloyd Webber «Joseph and His Amazing Technicolour Raincoat». Τι χαράχτηκε ανεξίτηλα στη μνήμη σας από την παρθενική σας εμφάνιση στο βινύλιο, που οδήγησε σε μια τόσο λαμπρή και αξιοζήλευτη καριέρα;

Ήταν μια σχολική παράσταση όπου με είχαν κυριολεκτικά βγάλει από την αυλή του σχολείου, γιατί έκανα πολύ θόρυβο, αταξίες και με πέταξαν στα πόδια του Potiphar ως σκλάβο. Και φυσικά ήμουν και ο πιο μικρός αδελφός της οικογένειας του Joseph. Είχε πολύ μεγάλη σημασία για μένα να παίξω στην παράσταση αυτή όπου έχω μια «παιδική» ψιλή αλλά στεντόρεια φωνή, που τελικά ήταν και ένα «στίγμα» στην πορεία μου. Μου έκανε δε τόση εντύπωση αυτή η ηχογράφηση σε βινύλιο και με παρότρυνε να αγοράσω πολλές μουσικοχορευτικές παραστάσεις του Brondway, τα μεγάλα έργα των Rogers and Hammerstan, Gershwin, Cole Porter, Leonard Bernstein. Όταν γνώρισα αργότερα τον sir Andrew Lloyd Webber φυσικά και τον σπουδαίο Cameron Mackintosh, ήμουν βαθιά ενημερωμένος και τους αντιμετώπισα με θάρρος και αποφασιστικότητα. Φυσικά μου άλλαξαν τη ζωή με τις μεγάλες παραστάσεις που μου πρότειναν και μαζί και ξεχωριστά, του «Phantom of the Opera», «Les Miserables», «The King and I», που οδήγησαν στην υπογραφή μου με την Sony Classical στη Νέα Υόρκη.

Μοιραστήκατε την ίδια σκηνή με τον Placido Domingo που μίλησε εγκωμιαστικά για το ταλέντο σας. Σε αυτή την πορεία ήρθατε σε επαφή και με άλλους μεγάλους της λυρικής τέχνης και όχι μόνο. Ποιοι ήταν και τι πήρατε από αυτούς;

Από τη Montserrat Caballe το 1991 έμαθα, πως ένας τόσο σπουδαίος καλλιτέχνης μπορεί να είναι τόσο σεμνός και συγχρόνως τόσο ανασφαλής. Είχε τέτοια νευρικότητα πριν βγει στη σκηνή, που φυσικά μας έδειξε, πως ακόμα και ένας μύθος είναι ένας απλός άνθρωπος που δείχνει τεράστια ευθύνη απέναντι στο κοινό της και στον εαυτό της. Σπουδαίο μάθημα! Έχω επίσης τις καλύτερες εντυπώσεις από τον σπουδαίο Jose Carreras, ο οποίος αν και ήταν ένας από τους πιο διάσημους τρεις τενόρους στον πλανήτη, στην κοινή μας συναυλία μου έδειξε, πόσο απλός και συναδελφικός μπορείς να είσαι . Με έκανε να αισθανθώ λες κι είμαστε φίλοι από παλιά που μοιραζόμαστε κάποιες καλές στιγμές.

 «Αδιαφορώ για την δόξα. Με φυλακίζει μες στο πλαίσιο που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ», είχε πει Μάνος Χατζιδάκις. Εσείς πως αντιλαμβάνεσθε την ρήση του αξέχαστου δημιουργού που τόσο θαυμάζατε;

Δεν μπορώ να πω, ότι απαρνιέμαι τη δόξα, γιατί είναι μέρος της επιβράβευσης των τόσων χρόνων κόπου και δουλειάς και φυσικά το βλέπω από ένα διαφορετικό πρίσμα. Ο Μάνος Χατζιδάκις ήταν ένας τεράστιος δημιουργός, τόσο σίγουρος για τον εαυτό του, που δεν χρειαζόταν την επιβράβευση. Ήξερε ότι μπορεί να παίξει οπουδήποτε και θα ήταν πραγματικά και μόνο ο εαυτός του. Εμείς ως ερμηνευτές, παίζοντας διάφορους ρόλους επί σκηνής, δεν ξέρουμε αν αυτό που παρουσιάζουμε είναι πάντα αποδεκτό. Ο Διόνυσος για παράδειγμα στις Βάκχες, δεν είναι ο πιο τρυφερός ρόλος, ούτε ένας ρομαντικός ρόλος από ένα μιούζικαλ. Άρα μπορεί να μην είναι αρεστός στο κοινό. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση αλλά και η ανασφάλεια ταυτόχρονα. Θα συνεχίσει να με αγαπάει ο κόσμος μετά από αυτή την ερμηνεία; Ένας ηθοποιός και ένας τραγουδιστής είναι ανοιχτή πληγή πάνω στη σκηνή, που δέχεται αλλεπάλληλες επιθέσεις. Το χειροκρότημα λοιπόν, και αυτό που λέμε δόξα ή επιβράβευση, είναι που επουλώνει αυτές τις πληγές.

Ποιο τραγούδι σας από τον πολύ σημαντικό σας δίσκο «Ο Κήπος των Ευχών» θα αφιερώνατε στους Έλληνες που τόσα δεινά υποφέρουν λόγω της βαθιά ύφεσης;

Θα αφιέρωνα «Τον εαυτό του παιδί», παρότι δεν μπήκε στον «Κήπο των Ευχών». Είναι ένα τραγούδι που δίνει ελπίδα και φως σε κάποιον για να εισέλθει σε έναν μαγικό κήπο, όπου θα βρει αγάπη, ασφάλεια και σιγουριά. Πιστεύω, ότι στις μέρες μας χρειαζόμαστε κάπου να ακουμπήσουμε και να βρούμε τον τρόπο να μην σταματήσουμε ποτέ να ψάχνουμε το απόλυτο όνειρο.

«Στις 17 Σεπτεμβρίου θα επιστρέψω στο Ηρώδειο, όπου θα παρουσιάσουμε μια παράσταση εφ΄ όλης της ύλης με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων και τον Λουκά Καρυτινό σε συνδυασμό με το Athens Democracy Forum των New York Times, στηρίζοντας έτσι την έννοια της δημοκρατίας και της ειρήνης.

Βρήκατε την Ιθάκη μέσα από τα ταξίδια σας;

Όχι ακόμα…. ! Η Ιθάκη μοιάζει ακόμα ένας τόπος μακρινός και το ταξίδι μεγάλο, με σκοπέλους και ύφαλους. Δυστυχώς τα νερά δεν είναι πάντα καθαρά, αλλά είμαι θετικός άνθρωπος και βλέπω, ότι αυτό που χρειάζεται είναι να μην αφήσω το καράβι μου να βουλιάξει ποτέ και να προσπαθώ να είμαι ο καλύτερος καπετάνιος τουλάχιστον της δικής μου ζωής. Και ίσως έτσι μια μέρα από την πλώρη του καραβιού να βρω στεριά.

Σε παλιότερη συνέντευξή σας, είχατε παραδεχτεί, ότι η τελευταία φορά που κλάψατε, ήταν «όταν είδατε ένα παιδί να ζει σε άθλιες συνθήκες», καθημερινό δυστυχώς θέμα και στα δελτία ειδήσεων. Πιστεύετε ότι θα αλλάξει ο κόσμος όταν τα παιδιά δεν ζουν πια σε συνθήκες φτώχιας, πείνας, εξαθλίωσης και εκμετάλλευσης;

Πλέον έχει μπει τόσο πολύ στη συνείδησή μας, ότι τα παιδιά υποφέρουν. Κι εμείς τα βλέπουμε απόμακρα, σαν μια σουρεαλιστική ταινία που συμβαίνει μακριά από εμάς, χωρίς να αναλογιστούμε τις ευθύνες του τι κάνουμε εμείς οι ίδιοι ως μεγάλοι, είτε από πολιτικά ή θρησκευτικά συμφέροντα, είτε από ανθρώπους που είναι τόσο αδύναμοι, που προκειμένου να αποδείξουν ότι κάπως υπάρχουν, εκμεταλλεύονται τα παιδιά. Φυσικά ο κόσμος θα άλλαζε και θα επανερχόταν η ομορφιά και η ισορροπία της ζωής. Δυστυχώς στις σημερινές συνθήκες αυτό ακούγεται ουτοπικό. Ευτυχώς όμως, υπάρχουν μεγάλα παραδείγματα ανθρώπων, όπως ο Δαλάι Λάμα, η μητέρα Τερέζα, ο Νέλσον Μαντέλα, και τόσοι άλλοι που μας έμαθαν, τι θα έπρεπε να κάνουμε κάθε μέρα, έστω με την παραμικρή προσπάθεια, να αλλάξουμε αυτό που συμβαίνει γύρω μας, ο καθένας ξεχωριστά και με τη δική του ενέργεια.

Και μετά την παράστασή σας  «Ο Έρωτας γυμνός» τι να περιμένουμε κ. Φραγκούλη;

Το ταξίδι του «Ερώτα Γυμνού» ήταν και είναι πολύ σημαντικό για μένα και θα κρατήσει για αρκετές παραστάσεις ακόμα, μιας και παρουσιάζουμε και αρκετά νέα μας τραγούδια με τη Λίνα Νικολακοπούλου και τον Άρη Δαβαράκη, όπου είχα τη χαρά να συνθέσω μετά από πολλά χρόνια απουσίας από νέο υλικό. Ο δίσκος θα κυκλοφορήσει την 1η Οκτωβρίου 2018 και περιέχει πολλές, καλές και δυνατές εκπλήξεις. Στις 17 Σεπτεμβρίου θα επιστρέψω στο Ηρώδειο, όπου θα παρουσιάσουμε μια παράσταση εφ΄ όλης της ύλης με τη Συμφωνική Ορχήστρα του Δήμου Αθηναίων και τον Λουκά Καρυτινό σε συνδυασμό με το Athens Democracy Forum των New York Times, στηρίζοντας έτσι την έννοια της δημοκρατίας και της ειρήνης. Επίσης η συναυλία θα έχει έναν ιερό σκοπό, να στηρίξουμε όλοι μαζί το «Όλοι μαζί μπορούμε» και τις προσπάθειές του να βοηθήσει όλη την Ελλάδα. Είμαι βαθιά συγκινημένος που μας δίνεται η ευκαιρία να δώσουμε αγάπη και χαρά σε τόσο κόσμο μέσα από τις μουσικές και την ποίηση των σπουδαίων Ελλήνων και ξένων δημιουργών στο Ηρώδειο. Αισθάνομαι ότι συνωμοτεί το σύμπαν για να φτιάξουμε ένα καλύτερο κόσμο. Ευχαριστώ πολύ για την τόσο καλή συνέντευξη.