fbpx

Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος μιλάει με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου:

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Δεν νομίζω πως πρέπει να αντιπαλέψουμε τα τέρατα του νου μας. Το μεγάλο στοίχημα είναι να καταφέρουμε να κατανοήσουμε τα τέρατα  και να συμφιλιωθούμε μαζί τους…»

Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος είναι από τους ηθοποιούς που πρόσφεραν κι έχουν να προσφέρουν πολλά στην θεατρική τέχνη. Αυτό που λέμε χαρισματικός θεατρίνος, ο οποίος  δημιουργεί σειρά συναισθημάτων, καταστάσεων ή γεγονότων ικανά να προκαλούν αναστάτωση. Γοητεύει τους θεατές, που παραδίδονται στο ταλέντο του και στο φως που εκπέμπει. Συν την εκλεκτή του παιδεία και τη γερή του υποδομή από την οποία πολλά διδάχτηκα κατά τη συνομιλία μας και τον ευχαριστώ πολύ, έρχεται να προστεθεί το σπάνιο μέταλλο που διαθέτει και η  αντοχή του που τη δοκιμάζει στο έπακρο επάνω στο θεατρικό σανίδι, όπως τώρα στο «Misery»  που προκαλεί ταραχή και  συγκίνηση στο ρόλο του Σέλτον.

Παράλληλα αντιπαράθεσε τις δυνάμεις του στον «Άμλετ» και όλους τους χαρακτήρες, της τραγωδίας  που ενσαρκώθηκαν στο σώμα του, δικαιώνοντας την ύπαρξή του και μας χάρισε μια παράσταση που ανέδυε μαγεία , ακουμπησε στα αυτιά μας και μετέφερε σε εμάς την ελισαβετιανή ποίηση και τα μηνύματα του διαχρονικού αυτού έργου. Σημειώνουμε, ότι το βράδυ της Κυριακής 22 Απριλίου 2018, ολοκληρώθηκε ο κύκλος των παραστάσεων του «Άμλετ» και η συνέντευξη με τον κ. Γεωργακόπουλο έγινε ενώ παιζόταν. Για λόγους δημοσιογραφικής δεοντολογίας και το κυριότερο, ότι υπάρχει ένα σημαντικό μέρος της συνέντευξης, που αφορά το σπουδαίο σαιξπηρικό έργο, δεν παραλείπουμε ούτε λέξη από αυτό, γιατί έχει τόσα επί της ουσίας να μας πει.

Ακολουθεί η συζήτησή μας , όπως διαμορφώθηκε…

  

Κύριε Γεωργακόπουλε κάνετε μια συγκλονιστική ερμηνεία ως Πολ Σέλτον στο δυνατό θρίλερ «Misery» που βασίστηκε στο ομώνυμο μπεστ- σέλερ του Στήβεν Κινγκ στο Ιλίσια Βολανάκης σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά . Το κοινό σας αποθεώνει και σας υποδέχεται με ενθουσιασμό, ενώ σύσσωμη η κριτική έγραψε εγκωμιαστικούς ύμνους για το ταλέντο σας. Πώς είναι η διαδρομή ανάμεσα στην υπαρξιακή αγωνία και την τρέλα;

Στο θέατρο κάνουμε διανοητικές διαδρομές μέσα από ρόλους: έτσι, από ρόλο σε ρόλο, την αγάπη διαδέχεται το μίσος, την έλλειψη η πληρότητα, την αγωνία η ηρεμία. Είναι μέρος της υποκριτικής αυτό το πέρασμα από το θερμό στο ψυχρό – αλλά και η κρυφή μαγεία της τόσο επίπονης κατά τα άλλα τέχνης του θεάτρου.

Είναι ένα επί σκηνής μάθημα το «Misery» για τις ανθρωποφαγικές σχέσεις;

Νομίζω πως το «Misery», όπως και κάθε άλλο μεγάλο έργο, είναι κάτι περισσότερο από ένα μάθημα. Θα προτιμούσα να το χαρακτηρίσω ως μία πύλη στον εφιάλτη του άλλου, έτσι τουλάχιστον  όπως τον όρισε ο υπαρξισμός και ο Ζαν Πολ Σάρτρ. 

Εμπνεύστηκα διαβάζοντας τους αφορισμούς του Στήβεν Κινγκ , όπως αυτόν που λέει, ότι «είναι καλύτερο να είσαι καλός παρά κακός, αλλά για να καταφέρεις να είσαι καλός το κόστος είναι τεράστιο». Στην πορεία προς το καλό μπορεί να σουρουπώσει και να χάσουμε το δρόμο μας για πάντα;

Νομίζω πως πάντοτε σουρουπώνει στην ανθρώπινη πορεία. Αν δεν έχεις φροντίσει να το αποδεχτείς αυτό την κατάλληλη ώρα, τότε πράγματι μπορείς να τρελαθείς. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να χάσουμε τον στόχο, ακόμα κι αν ο δρόμος έχει χαθεί.

«Αν δεν μπορούμε να περιγράψουμε έναν φόβο, δεν μπορούμε να τον υπερνικήσουμε» υποστηρίζει σε άλλο σημείο ο Κινγκ. Μήπως είναι αυτό που λέει ο Καζαντζάκης ότι «πρέπει να κοιτάξουμε κατάματα το φόβο μας και ο φόβος θα φοβηθεί και θα φύγει»;

Ο φόβος είναι βασικό ανθρώπινο ένστικτο. Δεν νομίζω πως πρέπει να φύγει, θα ήμασταν άψυχα ρομπότ δίχως αυτόν. Το να ενεργείς έχοντας επίγνωση των κινδύνων, του φόβου, αυτό είναι πραγματικά γενναίο. Προτιμώ την φράση του Νίτσε «αν κοιτάξεις την άβυσσο θα σε κοιτάξει κι αυτή».

Σε άλλο αφορισμό του ο Κινγκ ισχυρίζεται, ότι «Τα τέρατα είναι πραγματικά και τα φαντάσματα είναι επίσης πραγματικά. Ζουν μέσα μας, και μερικές φορές νικούν». Πόσο δύσκολο είναι να τα αντιπαλέψουμε;

Δεν νομίζω πως πρέπει να αντιπαλέψουμε τα τέρατα του νου μας. Το μεγάλο στοίχημα είναι να καταφέρουμε να κατανοήσουμε τα τέρατα  και να συμφιλιωθούμε μαζί τους. Αυτό κάνει και ο Πολ Σέλντον, προσωποποιεί τους δαίμονές του για να μπορέσει να συνεχίσει.

Και το κορυφαίο του Κινγκ: «Ένας δειλός αρχηγός είναι ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος». Πώς το σχολιάζετε;

Δεν είμαι σε θέση να το επιβεβαιώσω. Νομίζω όμως πως ο πιο επικίνδυνος άνθρωπος είναι ο φανατικός, αυτός που πιστεύει στην αλήθεια του με τόση βεβαιότητα ώστε να μπορεί για αυτήν να αφανίσει ανθρώπους.

Στο «Misery» μοιράζεστε το θεατρικό σανίδι με την σπουδαία ομότεχνό σας, την Ρένη Πιττακή «δύο ηθοποιοί που το ευρύ κοινό μπορεί να μην αναγνωρίζει εξ ονόματος. Δύο ηθοποιοί που δεν μπλέχτηκαν ποτέ με τον κόσμο της τηλεόρασης. Μεγάλωσαν και ανέπνευσαν στο θέατρο» όπως σημείωσε η κριτική του Αθηνοράματος. Είχε πολλές δυσκολίες ο δρόμος που επιλέξατε να διαβείτε κ. Γεωργακόπουλε για να υπηρετήσετε το θέατρο;

Ναι, οι δυσκολίες είναι πολλές. Λιγότερα χρήματα, μικρότερη αναγνωσιμότητα, χαμηλότερη διείσδυση στο πλατύ κοινό, όμως η αγάπη ή και το πάθος για το θέατρο κάνει τις επιλογές να μοιάζουν εξαιρετικά εύκολες. Τίποτε δεν θα μπορούσε να αντικαταστήσει τις στιγμές του σκοταδιού στην σκηνή, τίποτε δεν θα μπορούσε να συγκριθεί με την ανάσα του άλλου ηθοποιού που μπλέκεται με τη δική σου. Υπό αυτή την έννοια επέλεξα τον δρόμο του θεάτρου με μεγάλη  ευκολία. Ήταν η πιο εύκολη, η πιο αυτονόητη απόφαση, θα έλεγα της ζωής μου.

Ταυτόχρονα αναμετρηθήκατε και με όλα τα πρόσωπα της τραγωδίας του «Άμλετ»  στη σκηνή του θεάτρου Αργώ, που μας αφορά τόσο, αφού «ο Σαίξπηρ δεν ήταν μιας εποχής, αλλά όλων των εποχών!», όπως έχει πει ο Μπεν Τζόνσον, «σε μια παράσταση-κατάδυση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής για να αποκαταστήσει τη νομιμότητα σε ένα βασίλειο που σαπίζει, σε ένα κόσμο που κυλιέται στη διαφθορά». Οι θάνατοι στο τέλος της τραγωδίας ξεπλένουν την κοινωνική σαπίλα που επικρατεί στο βασίλειο της Δανιμαρκίας;

Νομίζω πως το λουτρό αίματος στο τέλος του Άμλετ δεν έχει καμία κοινωνική διάσταση, πως είναι η υπαρκτική επικύρωση ενός αινίγματος που δονεί το κείμενο από την πρώτη του ώρα. Ο Άμλετ δεν είναι κοινωνικό σχόλιο. Είναι ένας λαβύρινθος μέσα στον οποίο χάνεται ο άνθρωπος της Αναγέννησης, ένας Μινώταυρος που κατατρώει τον ίδιο του τον εαυτό.

Πώς γίνεται να συνυπάρχουν η εκδίκηση και η συγχώρεση;

Φυσικά και γίνεται, με τον ίδιο τρόπο που συνυπάρχουν η αγάπη και το μίσος. Η ζωή είναι μήνυμα του σπουδαίου αυτού έργου ένα σύνθετο, ακατανόητο και ακαταλόγιστο πλέγμα αντιφάσεων. Δεν είναι τουβλάκια lego – ευτυχώς!

Το θρίλερ «Misery», που βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο του Στίβεν Κινγκ, σε σκηνοθεσία του Τάκη Τζαμαργιά, με πρωταγωνιστές τη Ρένη Πιττακή και τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο.

«Ας αναρωτηθούμε πόσο αθώοι είμαστε και πόσο συνένοχοι»

Ο Άμλετ θέτει καίρια ερωτήματα για την ανθρώπινη ύπαρξη, ειδικά στον περίφημο μονόλογό του «Να ζει κανείς ή να μη ζει, ιδού η απορία». Ποια είναι η διαφορετική απάντηση από μέρους σας στο παραπάνω ερώτημα;

Αν είχα απάντηση στην αμλετική διερώτηση θα ήμουν φιλόσοφος. Εγώ προσπαθώ να είμαι ηθοποιός. Η δουλειά μου είναι να εκφράσω το αίνιγμα όσο πιο βαθιά μπορώ να το συλλάβω, όχι να το απαντήσω.

Μπορεί κάποιος να χαμογελάει και να χαμογελάει και να είναι αχρείος λέει σε κάποιο σημείο ο Άμλετ. Σας θυμίζει κάτι αυτό;

Ναι, μου θυμίζει. Αλλά πριν από τους πολιτικούς τους οποίους μάλλον στοιχειοθετεί η ερώτησή σας, μου θυμίζει τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Η διαφορά είναι πως τον τερατικό μου εαυτό τον χρησιμοποιώ στο θέατρο, αυτοί στις ζωές μας.

Είναι άραγε η έλλειψη φιλοδοξίας που μας κάνει να υπομένουμε τα δεινά μας, όπως αναρωτιέται ο Σαιξπηρικός ήρωας που ερμηνεύετε;

Νομίζω πως είναι η αγωνία της επιβίωσης που εναλλάσσεται με την παρόρμηση της ρήξης. Στον Άμλετ αυτή η εναλλαγή είναι υποδειγματική.

«Όταν το χρήμα προηγείται, όλες οι πόρτες ανοίγουν». Επίκαιρη όσο ποτέ η ρήση του Σαίξπηρ .Με την ευκαιρία να σας ρωτήσω είναι εν τέλει το χρήμα η ρίζα του κακού;

Όχι. Η ρίζα του κακού είναι δυστυχώς πάντα η ίδια η ανθρώπινη φύση, και στο Misery και στον Άμλετ. Το χρήμα είναι έκφραση αυτής φύσης. Τα όπλα επίσης.

Στο σπουδαίο έργο του «Άμλετ» παρακολουθήσαμε την αντινομία ηθικότητα -ποταπότητα και συμφέρον να εκτυλίσσεται ως θεατρική πράξη. Παράλληλα αυτό κυριαρχεί σήμερα στο δημόσιο βίο της χώρας μας. Κι όμως υπάρχει τόση σιωπή τριγύρω. Γιατί νομίζετε;

Στον Άμλετ η σήψη είναι ανθρώπινη, δεν είναι κοινωνική. Και σήμερα είναι το ίδιο. Η μαλθακότητα που έχουμε, η χλιαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις, η σιωπή που επιλέγουμε, μιλάει για την δική μας ποταπότητα, την δική μας συμμετοχή στο «έγκλημα». Ας αναρωτηθούμε πόσο «αθώοι» είμαστε και πόσο «συνένοχοι».

 

«Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που αγωνίζονται με ποικίλους τρόπους να παρασταθούν και να προσφέρουν ουσιώδη βοήθεια στον πόνο του άλλου».

Δεν είναι λίγοι οι θεατρολόγοι και σκηνοθέτες που παραλληλίζουν τον Άμλετ με τον Ορέστη, εφόσον και οι δύο τραγικοί ήρωες θέλουν να εκδικηθούν το θάνατο του πατέρα τους. Η δική σας άποψη ποια είναι;

Ο Άμλετ είναι το δαχτυλίδι στην αγωνιώδη κλεψύδρα του δυτικού πολιτισμού. Μέσα σε αυτόν συναιρούνται όλοι οι προηγούμενοι ρόλοι και ο ρόλος του Ορέστη είναι εμβληματικός μέσα σε αυτούς. Ωστόσο ο Άμλετ δεν θα δικαιωθεί ποτέ, όπως θα δικαιωθεί ο Ορέστης. Το αίνιγμά του θα βυθιστεί μες στη σιωπή.

Κύριε Γεωργακόπουλε, κάθε φορά που σας βλέπω στο θέατρο φεύγω με την αίσθηση ότι μπαίνετε στο πετσί του εκάστοτε ήρωα που ενσαρκώνετε. Σας είναι εύκολο να γίνετε ξανά ο εαυτός σας;

Είναι δύσκολο να γυρίσω σε κάτι που δεν γνωρίζω ακριβώς και που αυτό ψάχνω στο θέατρο. Και κάθε φορά, μέσα από κάθε ρόλο, εκπλήσσομαι από κάποια σκέψη, από κάποιο βλέμμα, από κάποια κίνηση που ‘’ πετάγεται» στο φως. Τα όρια χάνονται, άλλες φορές λιγότερο, άλλες περισσότερο. Ο ρόλος καθρεφτίζεται σ’ εμένα κι εγώ στον ρόλο. Σε αυτό το κράμα επανέρχομαι.

Σας προβληματίζει η κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο κόσμος σήμερα; Αποτελεί μέρος της αποστολής ενός καλλιτέχνη κατά τη γνώμη σας η ανάμειξη με τα κοινά;

Θαυμάζω όσους συμμετέχουν με δύσκολες θέσεις, που εναντιώνονται στην κοινή γνώμη και το «κοινό αίσθημα». Δυστυχώς εγώ δεν έχω τέτοιες τοποθετήσεις, ίσως γιατί όντας απορροφημένος στον κόσμο το θεάτρου δεν βρήκα τον χρόνο να εκφραστώ έξω από αυτό.

Μπορεί ένα θεατρικό έργο να αλλάξει τον κόσμο;

Μα ο κόσμος μας, έτσι όπως τον εννοούμε, φτιάχτηκε από θεατρικά έργα. Από τις αρχαίες τραγωδίες, τον Σαίξπηρ. Δίχως αυτούς ο κόσμος θα ήταν άκεντρος και ασχημάτιστος, δηλαδή άσχημος.

Υπήρξαν στιγμές που σας τρόμαξε η επιτυχία σας;

Δεν τρομάζω  με την επιτυχία αλλά ούτε και με την αποτυχία, εν πάση περιπτώσει προτιμώ να τρομάζω με μεγαλύτερα διακυβεύματα από αυτό.

Διάγουμε εποχές που είναι πολύ δύσκολο το να αγωνίζεσαι κάθε ημέρα ακόμη και για τα στοιχειώδη. Δυστυχώς τίποτε δεν είναι πια δεδομένο, ούτε καν τα δικαιώματα θεμελιώδη, και το χειρότερο είναι πως δύσκολα πλέον αντιδρούμε. Χάθηκε θεωρείτε η ελπίδα και η πίστη για ένα καλύτερο αύριο;

Όχι, δεν νομίζω κάτι τέτοιο. Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που αγωνίζονται με ποικίλους τρόπους να παρασταθούν και να προσφέρουν ουσιώδη βοήθεια στον πόνο του άλλου. Αυτοί οι άνθρωποι με γεμίζουν με ελπίδα.

1 thought on “Ο Λάζαρος Γεωργακόπουλος μιλάει με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου:

  1. Πίνγκμπακ: «Misery» - InTownPost

Τα σχόλια είναι κλειστά.