fbpx

Ο Κώστας και ο Κωνσταντίνος Χαρδαβέλλας συζητούν με την Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…η δημοσιογραφία στα δικά μου μάτια δεν είχε ποτέ σασπένς. Ίσως γιατί ξέρω πώς είναι όταν τα φώτα σβήνουν.» (Κωνσταντίνος Χαρδαβέλλας)

Ο Κώστας Χαρδαβέλλας γεννήθηκε στον Πειραιά, το1945 και σπούδασε δημοσιογραφία στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίστηκε στη δημοσιογραφία κατά την περίοδο της Χούντας, στην εφημερίδα «Έθνος». Η πρώτη του τηλεοπτική εμφάνιση έγινε το 1977, με την παρουσίαση της εκπομπής «Πρόσκληση στο στούντιο στην ΕΡΤ». Συμμετείχε στην ψυχαγωγική εκπομπή «Σάββατο πρωί, Κυριακή βράδυ» το 1978, ενώ μαζί με τους δημοσιογράφους Γιάννη Δημαρά και Γιώργο Λιάνη παρουσίαζε την πετυχημένη και πολυσυζητημένη εκπομπή της εποχής εκείνης «Ρεπόρτερς», στην ΥΕΝΕΔ το 1982 και μετέπειτα στην ΕΡΤ2. Το 1993 πήγε στο Mega, όπου παρουσίαζε δύο τηλεοπτικές εκπομπές: το «60 λεπτά χωρίς ρεπορτάζ» και το «Ρεπορτάζ στην ομίχλη». Το 1995 μετακινείται στο Star, όπου μέχρι το 1999, συνέχιζε να παρουσιάζει την εκπομπή «Ρεπορτάζ στην ομίχλη». Τον ίδιο χρόνο παρουσιάζει, την εκπομπή «Πρεμιέρα». Το 2000 πηγαίνει στον ΑΝΤ1 και παρουσιάζει την ενημερωτική εκπομπή «9η Εντολή», ενώ τον επόμενο χρόνο επιστρέφει στην ΕΤ1, όπου παρουσίασε την ενημερωτική εκπομπή «Www.άνθρωποι.gr.» Το 2002 μετακινείται στο Alter, όπου παρουσίαζε, τρείς ενημερωτικές εκπομπές: το «Χωρίς ρεπορτάζ ΙΙ», την εκπομπή «Ο Αθέατος Κόσμος» και την εκπομπή «Οι Πύλες του ανεξήγητου». Το 2013 εντάσσεται στο GR TV, με τον «Αθέατο Κόσμο». Λίγο αργότερα πηγαίνει στο Extra 3, επίσης με τον «Αθέατο Κόσμο». Λίγο μετά, εντάσσεται στο δυναμικό του Epsilon TV, όπου παρέμεινε μέχρι το 2016, παρουσιάζοντας το Κεντρικό δελτίο του σταθμού και δύο εκπομπές τις «Εξελίξεις» και την ψυχαγωγική «Όλοι οι καλοί χωράνε». Ταυτόχρονα από το 2011, αρθρογραφεί στην εφημερίδα «Real News» και στον  «Newsbomb», ενώ τα Σαββατοκύριακα, παρουσιάζει ενημερωτική εκπομπή στον ραδιοφωνικό σταθμό «Partyfm 97,8».

Ο Κωνσταντίνος Χαρδαβέλλας τελείωσε  το Λεόντειο Λύκειο Νέας Σμύρνης. Έχει Bachelor (BSc) Διατροφής και Διαιτολογίας από την Ιατρική Σχολή του Kings College London και μεταπτυχιακό (PG) στην Ψυχολογία από το University of Liverpool. Ολοκληρώνει  το Mεταπτυχιακό (MSC) στην Εκτίμηση και Διαχείριση Επαγγελματικού, Περιβαλλοντικού και Φαρμακευτικού Κινδύνου, στην Ιατρική Σχολή του ΕΚΠΑ. Είναι μέλος του Πανελληνίου Συλλόγου Διαιτολόγων-Διατροφολόγων (HDA). Διδάσκει Διαιτολογία στο Τμήμα Διατροφής-Διαιτολογίας και Τεχνολογίας Τροφίμων του ΙΕΚ ΑΛΦΑ και το πρώτο του βιβλίο φέρει τον τίτλο «Κώστας Χαρδαβέλλας – Το Ζεϊμπέκικο του Νικητή».

Προς κ. Κωσταντίνο Χαρδαβέλλα

Διαβάζω στον πρόλογο σας, ότι τα πρόσωπα, τα κορίτσια δηλαδή που ενεπλάκησαν με τον Βάνια Βενιέρη, ήσαν πρόσωπα υπαρκτά. Ήσαν δηλαδή ερωτικοί σύντροφοι του μπαμπά σας ή κάποιων συναδέλφων του, αλλοδαπών και δικών μας, και εσάς ως παιδάκι σας ιντρίγκαραν αυτές οι ιστορίες; Θα θέλατε να πρωταγωνιστήσετε κι εσείς μια μέρα παρά το  όποιο τίμημα;

Από μικρή ηλικία άκουγα τέτοιες ιστορίες, όχι με ήρωα τον πατέρα μου, αλλά γνωστούς και συναδέλφους του και πολύ συχνά με ανθρώπους που ο πατέρας μου γνώριζε στο πλαίσιο του ρεπορτάζ.  Φυσικά εγώ δεν μάθαινα το «πιπεράτο» κομμάτι, αλλά έμενα στην γενική περιγραφή σχέσεων όπου οι γυναίκες αντιμετωπίζονταν σαν «παιχνιδάκια» από άνδρες, τους οποίους θεωρούσα πάντα παραδείγματα προς αποφυγήν. Πριν από δύο χρόνια, όταν ο πατέρας μου μού χάρισε τα ημερολόγια που κρατούσε το καλοκαίρι του 2009, όπου έδινε μία σκληρή μάχη με τον καρκίνο, διάβασα σε αυτά δύο προσωπικές του εμπειρίες, εντελώς άλλου κλίματος, που με συγκλόνισαν. Ήταν τότε που σκέφτηκα να γράψουμε αυτό το βιβλίο, αλλά όχι με την μορφή «ρομαντικού αναγνώσματος» που στο τέλος ο «κακός» μεταμορφώνεται στον «πρίγκιπα του παραμυθιού», αλλά ένα ρεαλιστικό μυθιστόρημα που θα περιγράφει ό,τι συμβαίνει συνήθως στην κανονική ζωή. Με πρωταγωνίστριες κάποιες γυναίκες που επιτρέπουν στους άντρες να τούς φέρονται «σκάρτα».

Στη συγγραφή μικρό  ρόλο έπαιξε και η μητέρα σας , καθώς και η ίδια γράφει;

Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου όλοι γράφουν. Ποτέ όμως δεν μου είπαν οι γονείς μου «γράψε κι εσύ». Κατά την διάρκεια των σπουδών μου στο Λονδίνο, για να περάσει ευχάριστα η ώρα μου, ξεκίνησα να γράφω. Έχω έτοιμο ένα αστυνομικό θρίλερ, ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας και ένα άλλο που έχει άμεση σχέση με την δουλειά μου, δηλαδή την διατροφή.

Σπουδάσατε Διαιτολογία – Διατροφολογία και Ψυχολογία στο Λονδίνο. Μα αναρωτιέμαι, πως δεν σας κέρδισε έστω και για λίγο το επάγγελμα του πατέρα σας; Είχε σασπένς το δίχως άλλο…

Σασπένς έχει να πείσεις έναν άνθρωπο που όλη του τη ζωή καταναλώνει μεγάλες ποσότητες ανθυγιεινών τροφών και γλυκών, να αγαπήσει το σώμα του και να αλλάξει συνήθειες. Η δημοσιογραφία στα δικά μου μάτια δεν είχε ποτέ σασπένς. Ίσως γιατί ξέρω πώς είναι όταν τα φώτα σβήνουν. Και αυτό είναι ένα στοιχείο που υπάρχει στις «12 Γυναίκες», αφού ο ήρωας είναι ένας «μεγαλοδημοσιογράφος» που ο κόσμος λατρεύει και θεωρεί έντιμο αλλά στην πραγματικότητα είναι βουτηγμένος στην διαπλοκή.

Το πρώτο σας βιβλίο «Κώστας Χαρδαβέλλας: Το ζεϊμπέκικο του νικητή» (Εκδόσεις Πατάκη) είχε ως θέμα;

Την μάχη του πατέρα μου με τον καρκίνο. Το καλοκαίρι του 2009, ο πατέρας μου διαγνώστηκε με μεταστατικό, επιθετικό καρκίνο. Την ίδια εποχή εγώ ετοιμαζόμουν να δώσω Πανελλήνιες εξετάσεις, ενώ περίμενα απαντήσεις από Πανεπιστήμια του Λονδίνου. Όλα όσα ζούσε τότε ο ίδιος και η οικογένειά μας, τα κατέγραφε σε ένα ημερολόγιο, το οποίο μου παρέδωσε έξι χρόνια μετά, όταν αποφοίτησα από το King’s College London. Διαβάζοντάς το, ένιωσα πως έπρεπε να γίνει βιβλίο για να δώσει δύναμη και ελπίδα σε όσους παλεύουν με κάποια αρρώστια, αλλά και σε όσους έχουν χάσει την πίστη στον εαυτό τους. Του το είπα κι έτσι γράφτηκε το «Κώστας Χαρδαβέλλας: Το Ζεϊμπέκικο του Νικητή».

Μετά τις 12 γυναίκες να αναμένουμε από σας τι; Έχετε κάτι στα σκαριά;

Δεν είμαι επαγγελματίας συγγραφέας και δεν ξέρω εάν μπορώ και εάν θέλω να γίνω. Γράφω από χόμπι και δεν είμαι σίγουρος ότι θα συνεχίσω να εκδίδω τις ιστορίες μου. Η δουλειά μου είναι και θα παραμείνει η διαιτολογία. Άρα από εμένα να αναμένεται ανθρώπους που θα αγαπήσουν το σώμα τους και θα υιοθετήσουν έναν υγιή τρόπο διατροφής. Ίσως και ένα βιβλίο με θέμα την διατροφή. Θα δούμε…

«…χάρη στην δημοσιογραφία έχω ζήσει 1.000 ζωές και αν ζήσω άλλες 100 φορές πάλι δημοσιογράφος θα γίνω» (Κώστας Χαρδαβέλλας)

"Οι Ρεπόρτερς": Γιώργος Λιάνης, Κώστας Χαρδαβέλλας και Γιάννης Δημαράς

Προς κ. Κώστα Χαρδαβέλλα

Το βιβλίο σας βασίζεται σε αληθινά γεγονότα Δεν «φοβηθήκατε» λίγο μην κάποιο από τα κορίτσια που παίζουν παιγνίδι, αναγνωρίσουν τον εαυτό τους και σας την «πέσουν»;

Οι ιστορίες έχουν γραφτεί έτσι ώστε να μην είναι αναγνωρίσιμες οι ηρωίδες τους. Η μυθοπλασία έχει παίξει σημαντικό ρόλο στο να μην εκθέσουμε ή να μην προσβάλλουμε καμία. Υπάρχουν ιστορίες στις οποίες έχουμε συνδυάσει δύο και τρεις διαφορετικές γυναίκες, δημιουργώντας μία φανταστική.

Το αφιερώνετε στις γυναίκες που πληγώθηκαν και πλήγωσαν. Όμως  στη σούμα ο κυνικός, αναγνωρίσιμος  δημοσιογράφος καθαρή την έβγαλε. Οι άλλες πλήρωσαν  στην ουσία  την ελαφρότητα  τους να τον ερωτευτούν για όποιους λόγους, έτσι δεν είναι;

Αυτό δεν συμβαίνει και στην πραγματική ζωή; Ξέρετε πολλούς άντρες που «παίζουν» με τις ψυχές των γυναικών και στο τέλος να τιμωρούνται; Εγώ, δυστυχώς, δεν ξέρω. Η δικαιοσύνη και η τιμωρία σε τέτοιες περιπτώσεις, υπάρχουν στα μυθιστορήματα και σπανίως στην αληθινή ζωή. Δεν είναι τυχαίο πως όσοι άνδρες διαβάζουν το βιβλίο, δυσκολεύονται να καταλάβουν τον λόγο που γράφτηκε, ενώ οι γυναίκες αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους, τις φίλες, τις μανάδες τους ή τις αδελφές τους, που πολλές χαντάκωσαν τις ζωές τους «σημαδεμένες» από έναν «Βάνια Βενιέρη». Λυπάμαι εάν κάποιοι κάνουν ότι δεν συμβαίνει, αλλά ο κόσμος που ζούμε ήταν και παραμένει βαθύτατα φαλλοκρατικός. Και αυτό είναι ένα θέμα που στις «12 Γυναίκες» προβάλλεται κυνικά, ρεαλιστικά και για αυτό ίσως ενοχλεί κάποιους σοβαροφανείς ή κάποιους συντηρητικούς. Ίσως ενοχλεί και κάποιους υποκριτές, αλλά αυτή είναι η δυστυχώς η αλήθεια.

Ο γιός σας δεν ακολούθησε την καριέρα σας. Σας ενοχλεί λίγο αυτό; Εσείς που αποφασίσατε να γίνεται δημοσιογράφος από την πρώτη μέρα που πιάστε μολύβι στο χέρι σας;

Δεν θα σας πω ψέματα. Με ενοχλεί λίγο. Θα ήθελα να γίνει δημοσιογράφος ο Κωνσταντίνος και αστειευόμενος του λέω ότι αν το έκανε θα υπήρχε για 150 χρόνια ένας δημοσιογράφος που θα λεγόταν «Κώστας Χαρδαβέλλας». Νομίζω πως ο γιος μου απομυθοποίησε νωρίς την δημοσιογραφία, δεν την ερωτεύτηκε και ως εκ τούτου καλύτερα που δεν την ακολούθησε γιατί δεν θα την έκανε καλά.

Το δικό σας ταξίδι ξεκίνησε πολύ νωρίς μάλιστα;

Ήξερα ότι θα γίνω δημοσιογράφος από την ηλικία των 10 ετών. Έγραφα, έγραφα, έγραφα. Στα 18 μου, πήγα στην εφημερίδα «Έθνος» και ξεκίνησα ως άμισθος δημοσιογράφος να κατακτήσω το όνειρό μου, δουλεύοντας παράλληλα σε μία τεχνική εταιρία, όπου ήμουν το παιδί για όλες τις δουλειές, γιατί είχα ανάγκη το μεροκάματο για να επιβιώσω. 

Κοιτάζοντας πίσω υπάρχει μια στιγμή  ανάμεσα στις αμέτρητες, από τα τόσα χρόνια στο κουρμπέτι, που να ανακαλείτε με ιδιαίτερη συγκίνηση;

Ευτυχώς όχι. Και λέω ευτυχώς γιατί δεν υπάρχει «μία» αλλά κυριολεκτικά χιλιάδες στιγμές που έχουν καταγραφεί στην ψυχή μου. Χάρη στην δημοσιογραφία έχω ζήσει 1.000 ζωές και αν ζήσω άλλες 100 φορές πάλι δημοσιογράφος θα γίνω. Και τις 1.000!

Και συγκίνηση μεγάλη δεν σας  προκαλεί η ζεστή ανταπόκριση του κόσμου; Στο δρόμο στις παρουσιάσεις, στα δύσκολα;

Η αγάπη που έχω πάρει από τον κόσμο δεν περιγράφεται με λόγια. Ειδικά όμως την περίοδο που πάλευα με τον καρκίνο, την αγάπη αυτή την ένιωθα σαν ένα «πέπλο προστασίας» που είχε απλωθεί γύρω μου και μου έδινε δύναμη να συνεχίσω να παλεύω. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι που άναψαν ένα κερί για εμένα, που μου έστειλαν ένα μήνυμα συμπαράστασης, που μου χαμογέλασαν την ώρα που κατέβαινα στο υπόγειο για άλλη μία ακτινοβολία, άνθρωποι άγνωστοι που όμως με ένιωθαν φίλο τους, αφού για τόσα χρόνια μπαίνω στα σπίτια τους μέσα από εφημερίδες και οθόνες, έγιναν για εμένα άλλο ένα όπλο για να «φάω» το θηρίο. Δεν αρκεί ένα ευχαριστώ για να τους το ανταποδώσω.

Ευχαριστώ αμφότερους

Κώστας Χαρδαβέλλας: Εμείς ευχαριστούμε για την φιλοξενία. Η δουλειά που κάνετε παραπέμπει στην παλιά, καλή εποχή των εφημερίδων και των περιοδικών, τότε που οι δημοσιογράφοι έγραφαν, με την πραγματική έννοια του όρου. Σας εύχομαι να συνεχίσετε να συνδυάζετε την τεχνολογία και την «φρέσκια» ματιά με τα κλασικά στοιχεία της δουλειάς μας. Ο πολιτισμός αξίζει να έχει φωνή δυνατή, ώστε να ακούγεται από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους,

 

Το βιβλίο «12 Γυναίκες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός