fbpx

Ο θεατρικός παραγωγός και ηθοποιός Λευτέρης Πλασκοβίτης συζητά με τη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

smaragdamichalitsianou@gmail.com

«Είναι η δική μας αβελτηρία και οι ανίκανοι πολιτικοί μας, που έριξαν τη χώρα στα βράχια και δυστυχώς μετά από 10 χρόνια βαθιάς ύφεσης και μεγάλων θυσιών από τους απλούς πολίτες, δεν φαίνεται να έχουμε καταλάβει τι ακριβώς κάναμε και εξακολουθούμε να κάνουμε στραβά.»

Ο Λευτέρης Πλασκοβίτης στη κινηματογραφική ταινία"Σκλάβοι στα Δεσμά τους"

Ο Λευτέρης Πλασκοβίτης, χρόνια ηθοποιός του Εθνικού Θεάτρου και του ΚΘΒΕ, βαθιά πολιτικοποιημένος και συνδικαλιστής, τελευταίως οργανώνει τις δικές του παραγωγές. Τολμάει δε να επενδύει ακόμα στο θέατρο, παρότι η  οικονομική κρίση το έχει αγγίξει βαθιά και στο πέρασμά της συμπαρασύρει τα όνειρα, δυσκολεύοντας τις ζωές των ηθοποιών. Συγκλονιστική η μαρτυρία του κ. Πλασκοβίτη στη συζήτησή μας: «Πρώτα πληρώνονται οι εργαζόμενοι και οι συνεργάτες και μετά το κράτος…» Αυτή είναι η στάση ζωής ενός αξιόπιστου καλλιτέχνη – θεατρώνη, που νιώθει τις αγωνίες και τα βάσανα που των συναδέλφων του αυτή τη δύσκολη εποχή, ενώ συνεχώς βρίσκεται στο πλάι τους.

Ο Λευτέρης Πλασκοβίτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κέρκυρα. Στα 18 του κατεβαίνει στην Αθήνα για σπουδές, αλλά τον κερδίζει το θέατρο. Από το 1982 έως το 1998 ως ηθοποιός (Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Ελεύθερο Θέατρο) συμμετέχει σε παραστάσεις Αρχαίου Δράματος, Κλασικού και Νεοελληνικού ρεπερτορίου. Επίσης πρωταγωνιστεί σε αρκετές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές σειρές και σε τέσσερις κινηματογραφικές ταινίες. Το 1998 μαζί με το Κώστα Μπάλλα ιδρύουν το «Θέατρο Διαδρομή». Αναλαμβάνουν και ανακατασκευάζουν το Θέατρο Βασιλάκου, όπου και παρουσιάζουν με μεγάλη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία δικές τους παραγωγές. Ως θεατρικός παραγωγός ανέβασε παραστάσεις Αρχαίου Δράματος και συμμετείχε σε όλα τα μεγάλα φεστιβάλ της χώρας (Επίδαυρος, Ηρώδειο, Δωδώνη, Φίλιπποι, Δελφοί, Φεστιβάλ Περιφέρειας και Αττικής), της Κύπρου και στο Αρχαίο Θέατρο της Τροίας. Συνεργάζεται με όλους σχεδόν τους μεγάλους και καταξιωμένους Έλληνες καλλιτέχνες στο χώρο του θεάτρου και της μουσικής, αλλά ταυτόχρονα εμπιστεύεται σημαντικούς ρόλους σε νέους και ταλαντούχους ηθοποιούς. Το 2015 συναντά τα παιδιά της Ομάδας Ιδέα, τον Κώστα Γάκη, την Αθηνά Μουστάκα και τον Κωνσταντίνο Μπιμπή, συνεχίζοντας στο Θέατρο Άλφα Ιδέα, όπου στεγάζεται το όραμά τους.

Θεατρικός παραγωγός στην Ελλάδα του 2018 κ. Πλασκοβίτη. Κινδυνεύεις και να καταποντιστείς;

Στην Ελλάδα του 2018, τα ρίσκα για όλες τις επιχειρήσεις στον ιδιωτικό τομέα είναι πολύ μεγάλα. Στο θέατρο είναι ακόμα μεγαλύτερα, γιατί ενώ όλα τα κόστη, ειδικά οι φόροι και οι ασφαλιστικές  εισφορές έχουν ανεβεί πάρα πολύ, οι τιμές των εισιτηρίων στα χρόνια των μνημονίων έχουν μειωθεί από  30% έως 50%.

Ποια ήταν η πιο ριψοκίνδυνη παράσταση που ανεβάσατε με την έννοια του υψηλού budget;

Η ρήση του Ηράκλειτου «Τα πάντα ρεί» ισχύει απόλυτα και στο Θέατρο. Όταν σχεδιάζω μία παραγωγή έχω κατά νου τρία σενάρια. Πάει πολύ καλά εισπρακτικά ή μέτρια ή κακά!!! Στο θέατρο δεν υπάρχει καμία σιγουριά για την εισπρακτική επιτυχία, ούτε καν για την καλλιτεχνική μιας παράστασης. Υπάρχουν κάποια δεδομένα τα οποία όμως μπορούν να ανατραπούν ανά πάσα στιγμή από εξωγενείς παράγοντες, που δεν μπορείς να τους προβλέψεις ή να τους επηρεάσεις. Μπορεί μία παράσταση να έχει καλλιτεχνική επιτυχία και εισπρακτικά να αποτύχει και τούμπαλιν. Την μεγάλη ζημιά την έχω υποστεί από τις… Νεφέλες του Ουρανού, όπου σε μια καλοκαιρινή περιοδεία,οι συνεχείς βροχές,μας κατέστρεψαν οικονομικά.

Μία από τις μεγάλες στιγμές σας ήταν όταν με τη βοήθεια του Ζουλφί Λιβανελί, πείσατε τους Τούρκους να παρουσιάσετε για πρώτη φορά τραγωδία, συγκεκριμένα τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, στο Αρχαίο Θέατρο της Τροίας. Πώς νιώσατε όταν επιτύχατε το στόχο σας  και τι έμεινε στη μνήμη σας από αυτή την παράσταση;

Το 2003 και εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων και της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, είχα την ιδέα ότι είναι μία ευκαιρία το θέατρο να συμβάλει στο να σταματήσουν, επιτέλους,οι συνεχείς αντιπαραθέσεις και οι ψυχροπολεμικές κραυγές στα Βαλκάνια και το Αιγαίο και να αρχίσουμε τις συνεργασίες και τις πολιτιστικές ανταλλαγές. Σκέφτηκα λοιπόν να ανεβάσω «Τρωάδες» και κάθε συντελεστής της παράστασης να προέρχεται και από μία διαφορετική χώρα των Βαλκανίων, την Τουρκία, την Κύπρο και η πρεμιέρα της παράστασης να δοθεί στο Αρχαίο θέατρο της Τροίας.

Εκτιμώντας το έργο και τους αγώνες του Ζουλφί Λιβανελι, του έστειλα μία επιστολή με την σκέψη μου και του πρότεινα να γράψει την μουσική της παράστασης και αν συμφωνεί να βοηθήσει στις συζητήσεις με τους Τούρκους παράγοντες. Ο Ζουλφί ενθουσιάστηκε με την πρόταση. Τον προσκάλεσα και ήρθε στην Αθήνα. Τα συμφωνήσαμε όλα και την πρεμιέρα στην Τροία θα τιμούσαν με τη παρουσία τους και οι τότε πρόεδροι της Δημοκρατίας Ελλάδας και Τουρκίας.

Δυστυχώς, ο τότε υπουργός πολιτισμού, Ευάγγελος Βενιζέλος υπαναχώρησε στην αρχική του δέσμευση, δεν μας ενέταξε στην πολιτιστική ολυμπιάδα και όλος σχεδόν ο σχεδιασμός κατέρρευσε. Τελικά την παράσταση- όχι με τους αρχικούς συντελεστές και συνεργάτες την ανέβασα, παρ’ ότι είχε μεγάλο κόστος, και στις 26 Ιουνίου 2004 για πρώτη φορά ακούστηκε στο Αρχαίο θέατρο της Τροίας το Αρχαίο Δράμα «Τρωάδες» στη Ελληνική γλώσσα. Ήταν συγκλονιστικό να βλέπεις, μέσα και έξω από το θέατρο, Τούρκους παράγοντες και απλούς ανθρώπους να παρακολουθούν την παράσταση με μεγάλη συγκίνηση, προσοχή και ευλάβεια, σαν να ήξεραν το έργο στίχο -στίχο, σε μία γλώσσα που δεν γνώριζαν και προέρχονταν από τους απέναντι «εχθρούς» τους.

Σας γνωρίζω χρόνια κ. Πλασκοβίτη και είμαι βέβαιη, ότι το μεγαλύτερο άγχος σας, όταν δεν πάει καλά μια παράσταση, είναι να πληρωθούν οι ηθοποιοί και οι συντελεστές που συμμετέχουν σε αυτή. Πώς το διαχειρίζεστε αυτά τα πέτρινα χρόνια;

Δύσκολα, πολύ δύσκολα, αλλά μέχρι σήμερα τα καταφέρνουμε. Πρώτα πληρώνονται οι εργαζόμενοι και οι συνεργάτες και μετά το κράτος. Αν δεν μπορώ κάποια στιγμή, θα χρωστάω στο κράτος.

Ως παραγωγός κάνετε ό, τι περνάει από το χέρι σας για να εξυπηρετήσετε ένα καλλιτεχνικό όραμα. Σε αυτή τη φάση αισθάνεται περισσότερο καλλιτέχνης και λιγότερο επιχειρηματίας;

Δεν γίνεται να αποποιηθώ εντελώς την καλλιτεχνική μου συνείδηση, αλλά τα τελευταία χρόνια αναγκαστικά οφείλω να κάνω και λίγο τον κακό. Να ψαλιδίζω δηλαδή λίγο τα φτερά της καλλιτεχνικής φαντασίας του σκηνοθέτη, του σκηνογράφου και ενδυματολόγου, όταν αυτά που θέλουν έχουν υψηλό οικονομικό κόστος.

Παρακολουθείτε πάντα τις πρόβες των έργων που ανεβαίνουν στο θέατρό σας;

Πάντα. Πιστεύω ότι το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα και μία πιο «ουδέτερη» ματιά βοηθάει πολύ για να προκύψει, όσο γίνεται, ένα πιο άρτιο τελικό αποτέλεσμα. Είναι η ματιά και η γνώμη του θεατή, πριν φτάσει η παράσταση στα μάτια των θεατών.

Η Παιδεία, οι Τέχνες, ο Πολιτισμός, ευδοκιμούν σε συνθήκες ελευθερίας και ανεξαρτησίας. Σε συνθήκες εξάρτησης,  αυταρχισμού και λιτότητας τι συμβαίνει;

Πράγματι, η λιτότητα, ο αυταρχισμός και κυρίως η οικονομική ανέχεια των πολιτών, δεν είναι σύμμαχοι της τέχνης και του πολιτισμού. Όμως μέσα σε τέτοιες συνθήκες, αυτό που κερδίζει είναι η ειλικρίνεια, η αυθεντικότητα και η συλλογική δημιουργία. Σήμερα πρέπει, πιο πολύ από ποτέ, να δημιουργείς με αυθορμητισμό, αγάπη, πολύ δουλειά και να μη κοροϊδεύεις το κοινό με πρόχειρες παραγωγές και «αρπαχτές». Ακόμη και με λίγα χρήματα  μπορείς να κάνεις θέατρο χωρίς εκπτώσεις, γιατί στο θέατρο πάνω από όλα είναι ο λόγος και όχι τα φανταχτερά σκηνικά και κοστούμια. Μπορείς λοιπόν να πεις σπουδαία πράγματα, αληθινά από καρδιάς, με σωστές επιλογές κειμένων που να αφορούν και να συλλαμβάνουν αυτό που συμβαίνει γύρω μας.Ένα θέατρο καρδιάς και επικαιρότητας. Εμείς, στο Θέατρο Άλφα.Ιδέα, αυτό κάνουμε και αν κρίνω από την αποδοχή του κοινού, μάλλον το κάνουμε καλά.

Υπάρχει ο φόβος να αλλοιωθεί ή εθνική μας φυσιογνωμία και η πνευματική μας ταυτότητα λόγω της βαθιάς ύφεσης, που σίγουρα έχει οδυνηρές συνέπειες στο χώρο της τέχνης και του πολιτισμού;

Δεν είμαι φοβικός και ούτε πιστεύω ότι υπάρχει ένα διεθνές κέντρο όπου κάθε πρωί κάποιοι μοχθηροί και περίεργοι τύποι συσκέπτονται για το πως θα καταστρέψουν τη χώρα μας. Είναι η δική μας αβελτηρία και οι ανίκανοι πολιτικοί μας, που έριξαν τη χώρα στα βράχια και δυστυχώς μετά από 10 χρόνια βαθιάς ύφεσης και μεγάλων θυσιών από τους απλούς πολίτες, δεν φαίνεται να έχουμε καταλάβει τι ακριβώς κάναμε και εξακολουθούμε να κάνουμε στραβά. Δεν είναι στραβός ο γιαλός!!! Εμείς στραβά αρμενίζουμε και όπως λέει και ο Βάρναλης στους «Μοιραίους» «…δειλοί μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, προσμένουμε ίσως κάποιο θάμα.» Όσο για το χώρο της τέχνης και του πολιτισμού, παρ’ όλη την κρίση και την οικονομική ανέχεια των πολιτών, γίνονται πολύ σπουδαία πράγματα, τα οποία δυστυχώς δεν φαίνονται στον πολύ κόσμο, γιατί τα μεγάλα ΜΜΕ δεν ασχολούνται με αυτά επειδή… δεν πουλάνε.

Ο Λευτέρης Πλασκοβίτης με τον Τούρκο μουσικοσυνθέτη Zoυλφί Λιβανελί

«Η τύχη, η ευημερία της χώρας και των πολιτών, είναι δικό μας μέλημα και όχι κάποιων έξω από τη χώρα.»

Πως εξηγείτε το γεγονός, αυτής της μεγάλης ανάγκης των ανθρώπων να πηγαίνουν στο θέατρο, όταν βρίσκονται σε έξαρση η πείνα, η αθλιότητα, η ανισότητα, η ανεργία,  η διαφθορά, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

Το θέατρο είναι μία κάθαρση, όπως έλεγε ο Αριστοτέλης, μία διέξοδος,μια φυγή από την πραγματικότητα χωρίς όμως να την αποφεύγει ακριβώς. Είναι μία θεραπευτική αγωγή, μία ψυχ-αγωγία, που την έχει περισσότερο ανάγκη όταν η καθημερινότητα μας γίνεται πολύ δύσκολη, όταν όλα γύρω μας γκρεμίζονται.

Ο Άλεκ Γκίνες υποστήριζε, ότι «καλύτερα να δίνεις παράσταση μπροστά σε άδειες καρέκλες παρά μπροστά σε άδεια πρόσωπα». Σας έχει τύχει να δείτε άδεια πρόσωπα στην πλατεία τόσα χρόνια που υπηρετείτε το θέατρο;

Ναι, μου έχει συμβεί παλαιότερα. Όταν ακόμα οι δήμοι είχαν λεφτά και αγόραζαν παραστάσεις και τις παρουσίαζαν στο κοινό με ελεύθερη είσοδο για να ψηφοθηρούν. Έρχονταν άνθρωποι για βόλτα και από περιέργεια για 10, 20,30 λεπτά, δεν καταλάβαιναν φυσικά τίποτα και έφευγαν. Ε, πολλοί απ’ αυτούς… είχαν το μάτι της αγελάδας! Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια αυτός ο λαϊκισμός του τζάμπα θέαμα, έχει σχεδόν εκλείψει.

Κι ο Νομπελίστας Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω είχε εκφράσει την άποψη, ότι «Η ποιότητα ενός θεατρικού έργου είναι η ποιότητα των ιδεών του.» Μιλήστε μου για το θέατρο των ιδεών.

Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με αυτή τη φράση. Δεν μου πάει καθόλου το «στρατευμένο θέατρο», ούτε βεβαίως το «θέατρο θέσης». Ίσως σε πολύ παλαιότερες εποχές το «στρατευμένο θέατρο» να είχε κάποια χρησιμότητα, αλλά στην σημερινή εποχή η προπαγάνδα για οποιοδήποτε σκοπό και στόχο, μου προκαλεί πνευματική αλλεργία. Στο θέατρο όμως εκτός από το θεατρικό κείμενο, έχει σημασία και η σύλληψη, η ιδέα του ανεβάσματος ενός έργου. Εκεί κρύβεται το μυστικό που θα κάνει τη διαφορά. Είχα δει π.χ. δεκάδες ανεβάσματα του έργου «Ρωμαίος και Ιουλιέτα». Θεωρώ πως η ιδέα του Κώστα Γάκη, να το «πειράξει» και  να το σκηνοθετήσει με δύο μόνο ηθοποιούς και ένα μουσικό επί σκηνής, ήταν ευφυέστατη. Φώτισε αθέατες πλευρές του έργου, και σε συνδυασμό με τις εκπληκτικές ερμηνείες του Κωνσταντίνου Μπιμπή και της Αθηνάς Μουστάκα, το έργο έκανε την μεγαλύτερη καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία των τελευταίων 15 χρόνων. Και όπως λέμε εμείς στο Θέατρο Άλφα.Ιδέα, οι ιδέες έχουν αυτό το σπάνιο γνώρισμα να πολλαπλασιάζονται. Σε αυτόν τον πολλαπλασιασμό βρίσκεται όλη η μαγεία του θεάτρου.

Υπάρχουν σε αυτό εκφράσεις σύγχρονες υπαρξιακές και μεταφυσικές αγωνίες;

Η γενεσιουργός αιτία μιας ιδέας είναι συνήθως μια υπαρξιακή αγωνία ή έστω ανησυχία τη δεδομένη στιγμή. Το τι παράγει ακριβώς όμως αυτή την ιδέα, δηλαδή η αποκρυπτογράφηση αυτής της διαδρομής, δεν είναι εύκολο πράγμα, γιατί δεν έχουμε απόλυτη συνείδηση του τι μας συμβαίνει κάθε φορά ή τι είναι αυτό που καθορίζει και διαμορφώνει τις ανάγκες, τις επιθυμίες και κατ’ επέκταση το χάρτη των ιδεών μας. Χωρίς υπαρξιακές αγωνίες δημιουργείς θέατρο που δεν αφορά κανέναν. Τουλάχιστον για εμένα και πολλούς άλλους. Μεταφυσικό συνήθως λέμε κάτι που δε μπορούμε να εξηγήσουμε. Είναι ωραίο να λέμε πως υπάρχει κάτι μεταφυσικό στο θέατρο των ιδεών γιατί λειτουργεί ανακουφιστικά, λυτρωτικά. Μου αρέσει, λοιπόν, να αισθάνομαι πως κάτι μεταφυσικό συμβαίνει, όχι γιατί ακριβώς το πιστεύω, μα κυρίως γιατί με απαλλάσσει από έναν κυνισμό, έναν καθωσπρεπισμό, που διαρκώς προσπαθούν να μας επιβάλλουν.

Το 2015 κ. Πλασκοβίτη συναντάτε τα παιδιά της Ομάδας Ιδέα, τον Κώστα Γάκη, τον Κωνσταντίνο Μπιμπή και την Αθηνά Μουστάκα και  συνεργάζεστε στο Θέατρο Άλφα.Ιδέα με παραστάσεις που τυγχάνουν μεγάλης αποδοχής από το θεατρόφιλο κοινό. Ποιες νέες ιδέες φέρατε στην θεατρική πιάτσα;

Είδα σε αυτούς τους τρεις, αυτό ακριβώς που μου έλειπε στο σύγχρονο ελληνικό θέατρο. Είδα αλήθεια, δημιουργικό θράσος πάνω σε κλασικά κείμενα, νέες φωτεινές ιδέες, πολύ ταλέντο και φυσικά ένα θέατρο που αφορά όχι μια ελίτ, αλλά ένα πολύ μεγάλο μέρος του θεατρικού κοινού και κυρίως τη νεολαία. Η Ομάδα Ιδέα καθιέρωσε έναν τελείως διαφορετικό τρόπο να πεις τις ιστορίες. Καταιγιστικά role playing, γρήγορες εναλλαγές, έξυπνες και πρωτότυπες σκηνοθετικές ιδέες, live μουσική, σύνδεση κλασικών κειμένων με το σημερινό γίγνεσθαι. Ένας τρόπος αφήγησης κλασικών και σύγχρονων κειμένων, που απουσίαζε, κατά τη γνώμη μου,  από την σημερινή ελληνική θεατρική πραγματικότητα.

Τί ετοιμάζετε φέτος στο Άλφα Ιδέα;

Να τα πω συνοπτικά, γιατί διαφορετικά θέλω 10 σελίδες. Η κεντρική μας παραγωγή θα είναι το άπαιχτο στην Ελλάδα έργο «Alarms» του Μάικλ Φρέιν. Στο ρεπερτόριο επίσης θα υπάρχουν τέσσερα νεοελληνικά έργα, «Ο Καιρός Των Χρυσάνθεμων» του Μάνου Ελευθερίου, «Αιώνες μακριά από την Αλάσκα» του Άκη Δήμου, «Οι κάτω απ’ τ’ αστέρια» του Τηλέμαχου Τσαρδάκα και «Θα σε πάρει ο δρόμος» βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του Σάκη Σερέφα, ένας Σαίξπηρ «Ριχάρδος ο Β΄», μία σύνθεση κειμένων αρχαίου δράματος με θέμα την γυναίκα «Από την Αντιγόνη στην Μήδεια» του Κώστα Γάκη, στην Παιδική Σκηνή μας ένα μουσικοθεατρικό παραμύθι, βασισμένο στη ελληνική μυθολογία, «Το κορίτσι που επιμένει» του Τηλέμαχου Τσαρδάκα και δύο τουλάχιστον μουσικές συναντήσεις έκπληξη!! Επίσης θα δώσουμε βήμα έκφρασης σε δύο ακόμα νέες ομάδες που θα παρουσιάσουν έργα δικά τους «Το Σκάκι» της  Ομάδας ByeBye και «Όταν η Κάλλας συνάντησε την Μονρόε» της Ομάδας Dots. Θα υπάρξουν και κάποιες άλλες συνεργασίες, οι οποίες θα ανακοινωθούν προσεχώς. Θα είναι ένας οργασμικός θεατρικός χειμώνας και ελπίζω το θεατρικό κοινό να μας αγκαλιάσει με την ίδια θέρμη που το έκανε πέρσι.

Ο Λευτέρης Πλασκοβίτης κορυφαίος στην παράσταση της τραγωδίας "Οιδίπους Τύραννος"
Από την θεατρική παράσταση "Το Παράξενο Ζευγάρι"
Ο Λευτέρης Πλασκοβίτης, ο Κωνσταντίνος Μπιμπής,η Αθηνά Μουστάκα και ο Κώστας Γάκης της Ομάδας Θεάτρου Ιδέα
Από την ανάγνωση του έργου του Μάικλ Φρέιν "Alarms", ο Λευτέρης Πλασκοβίτης και οι συνεργάτες του
"Alarms" του Μάικλ Φρέιν

Ενεργός και ανήσυχος πολίτης κατά τα άλλα κ. Πλασκοβίτη συμμετέχετε ενεργά σε κινήματα ειρήνης, σε επαγγελματικά και τοπικά σωματεία, στην τοπική αυτοδιοίκηση και ως υποψήφιος σε Εθνικές Εκλογές. Πιστεύετε, ότι κάποτε θα βγούμε από το σκοτεινό τούνελ που μας έριξαν και θα ορθοποδήσουμε ως λαός;

Ήμουν, είμαι και θα παραμείνω αυτό που λες. Ενεργός, ανήσυχος και ελεύθερος πολίτης και όχι υπήκοος. Ακόμα και τα χρόνια που συμμετείχα σε κόμμα ή παράταξη, ήμουν πάντα «φίλαθλος» και ποτέ «οπαδός». Ναι! Πιστεύω, ότι όχι μόνο μπορούμε να ορθοποδήσουμε, αλλά να κάνουμε και θαύματα. Βασική όμως προϋπόθεση γι αυτό είναι να αρχίσουμε να είμαστε ειλικρινείς με τον καθρέφτη μας, να αποκτήσουμε την αυτογνωσία μας, την χαμένη μας αξιοπρέπεια και να σταματήσουμε να επιθυμούμε να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα. Η τύχη, η ευημερία της χώρας και των πολιτών, είναι δικό μας μέλημα και όχι κάποιων έξω από τη χώρα.

Γιατί δεν παίζετε πια. Χορτάσατε από το χειροκρότημα ως ηθοποιός;

Ασχολήθηκα με το θέατρο για την ψυχική μου ισορροπία και αν μπορέσω να ζω και από αυτό. Τα κατάφερα και τα δύο. Δεν μου λείπει η σκηνή και το χειροκρότημα, γιατί και αυτά που κάνω εκτός σκηνής εμπεριέχουν την δημιουργία και αυτό με ικανοποιεί απόλυτα. Άλλωστε και ως άνθρωπος μου αρέσει να ανοίγω και να κλείνω κύκλους διαφορετικού ενδιαφέροντος και περιεχομένου. Γηράσκω αεί διδασκόμενος!!