Ο Θανάσης Χειμωνάς, συνέντευξη στην Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

Τίνα Πανώριου

panoriout@gmail.com

«…η αλήθεια πάντως είναι, πως όταν κάτι δεν σου αρέσει πρέπει να βγεις μπροστά και να προσπαθήσεις να το αλλάξεις».

Ο Θανάσης Χειμωνάς γεννήθηκε το 1971 στην Αθήνα. Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα με δύο διηγήματα στην εφημερίδα «Τα Νέα» -το πρώτο κυκλοφορεί στη συλλογή διηγημάτων «Έρωτας σε πρώτο πρόσωπο» (Κέδρος). Είναι πτυχιούχος φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Στρασβούργου, σπούδασε κινηματογράφο στο ίδιο πανεπιστήμιο και δημοσιογραφία στο Λονδίνο. Το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο «Ραμόν” κυκλοφόρησε το 1998, το δεύτερο, «Σπασμένα Ελληνικά”, το 2001 και ακολούθησαν: «Ανεξιχνίαστη ψυχή”, 2003, «Η μπλε ώρα”, 2005, «Ραγδαία επιδείνωση”, 2007, «Δεν την αγαπάω πια”, 2010. Το Μάιο του 2002 το «Ραμόν” εκδόθηκε στη Γαλλία από τις εκδ. Alter Edit, και το Μάρτιο του 2003 ακολούθησαν τα «Σπασμένα ελληνικά”. Ο συγγραφέας είναι γιός της Λούλας Αναγνωστάκη και του Γιώργου Χειμωνά

 

Ποια η αφορμή να γράψετε σήμερα μια ιστορία για το ΠΑΣΟΚ -Πράσινη Θύελλα –ίσως γιατί πουθενά δεν βλέπετε- κι εσείς – έστω μια στάλα ελπίδας;

Όσο παράξενο και αν ακούγεται ποτέ δεν επιλέγω θέμα για το βιβλίο μου. Πάντα το θέμα επιλέγει εμένα. Προφανώς όλα όσα έζησα αυτά τα πέντε χρόνια μου γέννησαν την ανάγκη να γράψω την «Παραφροσύνη». Κάπου θέλησα να μοιραστώ με τον αναγνώστη πως είναι η πολιτική «Από μέσα». Ωστόσο, η «Παραφροσύνη» δεν είναι μόνο αυτό.

Από το 2012 ήσασταν στην πολιτική, κι αναρωτιέμαι πως ένας συγγραφέας- που γράφει –με τον τρόπο που γράφετε – εσείς – αντέχει στην ενασχόληση με τα κοινά, την τόση μετριότητα , τόση παλαϊκότητα, τόση μιζέρια;

Ίσως τελικά να μην άντεξα και γι αυτό να έφυγα… Η αλήθεια πάντως είναι πως όταν κάτι δεν σου αρέσει πρέπει να βγεις μπροστά και να προσπαθήσεις να το αλλάξεις. Με αυτό το σκεπτικό αποφάσισα να ασχοληθώ με την πολιτική το 2012. Και όσο και αν στην πορεία απογοητεύτηκα δε μετάνιωσα ποτέ για την κίνησή μου αυτή.

Πότε όμως το μικρόβιο της πολιτικής μπήκε μέσα σας ; Μήπως το ‘81 όταν η θεία σας, σας κατέβαζε μικρό αγοράκι με μαλλιά μακριά στις περιβόητες συγκεντρώσεις του Ανδρέα; Κάτι σας γοήτευσε σε αυτόν τον άνθρωπο;

Το ‘81 σίγουρα έπαιξε τεράστιο ρόλο και, ναι, με όλα τα στραβά του, θεωρώ τον Ανδρέα μια από τις πιο σημαντικές πολιτικές φυσιογνωμίες της σύγχρονης Ελλάδας. Ωστόσο ήμουν πολιτικοποιημένος –και λόγω της οικογένειάς μου- σχεδόν από μωρό. Έχω αναμνήσεις από το Πολυτεχνείο παρότι δεν ήμουν ούτε τριών ετών όταν συνέβη. Επίσης, οι γονείς μου, είπαν αργότερα, πως όταν ήμουν νήπιο φώναζα «Κάτω ο Παπαδόπουλος, κάτω ο Πατακούλης» (sic) και αυτοί έτρεμαν μην τους βάλω σε μπελάδες!

Γυρίζοντας στην τωρινή σας ιστορία, ο πρωταγωνιστής της Ανδρέας Θανόπουλος ένας ελπιδοφόρος δοκιμιογράφος που πιστεύει στην αναμόρφωση ενός «πεθαμένου» κόμματος, είστε εντελώς εσείς;

Σίγουρα έχω πολλά κοινά μαζί του. Και πολλά από όσα του συμβαίνουν στην «Παραφροσύνη» είχαν συμβεί και σε μένα. Παραμένει όμως ένας μυθιστορηματικός ήρωας. Τον δημιούργησα εγώ ως συγγραφέας και κινείται πλέον αυτόνομα.

 

Ο ήρωας σας γοητευτικός, πότης ,μάγκας στην σωστή δοσολογία , κυκλοφορεί στην Αθήνα ζει τη νύχτα και φαίνεται να αγαπάει την πόλη του. Εσείς πάλι;

Πότης είμαι, σίγουρα και ζω την νύχτα. Τα υπόλοιπα θα κρίνουν οι άνθρωποι που με γνωρίζουν αν ισχύουν. Ελπίζω πως ναι!

Ο Ανδρέας βρίσκεται όμως ανάμεσα και σε δυο γυναίκες, την μοιραία Βανέσσα, διάσημη ποπ σταρ αλλά και την εκλεπτυσμένη Μυρτώ που έχει εμπλακεί στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Γιατί έχω την εντύπωση ότι και αυτά τα δυο εντελώς διαφορετικά κορίτσια είναι πρόσωπα υπαρκτά;

Η μία από τις δύο ανταποκρίνεται σε τεράστιο βαθμό σε ένα πραγματικό πρόσωπο. Η άλλη αποτελεί κράμα δυο-τριων διαφορετικών. Φυσικά, δεν θα σας πω ποια είναι πια. Πάνω απ’ όλα όμως πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικά στερεότυπα γυναικών. Έχω γνωρίσει και ερωτευτεί τέτοιου είδους γυναίκες- κάτι που συμβαίνει και με τον ήρωα της «Παραφροσύνης».

Ο Βλάσης πάλι, ο μπάτσος με το σκοτεινό παρελθόν γιατί δεν καταφέρνει να γίνει πιο συμπαθής;

Οι συνθήκες, τα βιώματα  και ο ψυχισμός του τον εμποδίζουν. Δεν θεωρώ όμως πως είναι και αντιπαθής. Στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα άτυχο θύμα.

Το τέλος της «Παραφροσύνης» το είχατε αποφασίσει από την αρχή , η σας προέκυψε στην πορεία;

Κατά το ήμισυ, ναι. Σε ό,τι αφορά τον κεντρικό ήρωα, όχι- αρχικά ήταν διαφορετικό. Δεν θέλω όμως να μπω σε μεγαλύτερες λεπτομέρειες για να μην κάνω σπόιλερ!

Τελειώνοντας ένα βιβλίο σας, ξεκινάτε ένα καινούργιο η αφήνετε χρόνο ανάμεσα στις ιστορίες.

«Αδειάζω» τελείως. Συνήθως περνάει ένας-ενάμισης χρόνος όπου δεν έχω την παραμικρή έμπνευση και νιώθω πως δεν θα ξαναγράψω ποτέ. Πάντα όμως φτάνει  η ώρα που ξεκινώ το επόμενο. Μέχρι τώρα τουλάχιστον.

                                                                                            «Παραφροσύνη» Εκδόσεις Πατάκη