fbpx

Ο ερμηνευτής και συνθέτης Theodore (Θοδωρής Πολυχρονόπουλος), συζητάει με την Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

Μαρκέλλα Χρυσοστόμου

markella_ch@windowslive.com

Πέραν του αδιαμφισβήτητα ξεχωριστού ήχου του, αυτό που μου έκανε μεγάλη αίσθηση, από την αρχή θα έλεγα, όταν τον πρωτοάκουσα, είναι το πως ένα δεκαοχτάχρονο – τότε- αγόρι επέλεξε έναν στίχο του Bukowski για τίτλο τραγουδιού του.

Στην πορεία κατάλαβα εις βάθος ότι ο Theodore δεν ήταν κάτι το συνηθισμένο. Συνθέτης, ερμηνευτής και ενίοτε σκηνοθέτης του εαυτού του, ο μοναδικός Θοδωρής Πολυχρονόπουλος «ξεσηκώνει» την Ευρώπη την τελευταία εξαετία, όπως μόνο αυτός ξέρει, με τους «γαλαξιακούς» ήχους του.

Το 2012 κυκλοφορεί τον πρώτο του δίσκο με τίτλο «7», ενώ το 2015 ακολουθεί ο δεύτερος προσωπικός του δίσκος «It is but its not» από την Minos EMIΈτσι, αν και σήμερα μόλις 26 χρόνων, χαίρει εκτίμησης και θαυμασμού όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό, έχοντας ήδη πραγματοποιήσει μια σειρά από τακτικές εμφανίσεις και περιοδείες.

Με καθηγητή τον γνωστό και μη εξαιρετέο Vassiliko και έχοντας σπουδάσει μουσική στο Λονδίνο, με ταυτόχρονες εμφανίσεις σε τοπικά μπαράκια, ο Theodor μέρα με τη μέρα «κατασταλάζει» σε έναν ωριμότερο προσωπικό ήχο. Ωστόσο, η μουσική του φαίνεται ήδη να έχει «γερά θεμέλια», καθώς η σύνδεση με το κοινό του έχει εξελιχθεί στα καλύτερα δυνατά επίπεδα.

Όσο για τη μουσική του; Ατμοσφαιρική, παθιασμένη, μελαγχολική, μα ταυτόχρονα αληθινά αισιόδοξη και ειλικρινής. Μια μουσική που εμπνέεται και ενορχηστρώνει ο ίδιος, η οποία συνδυάζει, άρτια ισορροπημένα, στοιχεία της κλασικής, της ροκ, της ψυχεδελικής, αλλά και της ηλεκτρονικής «οδού».

 

Γνωρίζουμε πως ξεκίνησες από πολύ μικρή ηλικία την ενασχόληση σου με τη μουσική. Είναι κάτι το οποίο ήξερες «από την αρχή» ότι ήθελες να ακολουθήσεις;

Από πολύ μικρός κατάλαβα ότι οι πιο έντονες στιγμές που ζούσα ήταν όταν έπαιζα μουσική, είτε μόνος, είτε με παρέα. Θυμάμαι να περιμένω να γυρίσει η οικογένειά μου στο σπίτι, για να καθίσω στο πιάνο, υποτίθεται να μελετήσω, αλλά πολύ γρήγορα η μελέτη σταματούσε κι άρχιζα να αυτοσχεδιάζω και να φτιάχνω τραγουδάκια. Στην ηλικία των 17 χρονών πλέον, ήξερα ότι μπορώ να κάνω πολλά πράγματα στη ζωή μου, αλλά αν δεν δημιουργώ μουσική δεν θα είμαι ευτυχισμένος.

Σπούδασες μουσική στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στο Λονδίνο. Γιατί αποφάσισες να φύγεις, σε τόσο μικρή ηλικία και πως θεωρείς ότι σε επηρέασε αυτό στη μετέπειτα εξέλιξή σου;

Σπούδασα κλασική σύνθεση και μουσική για κινηματογράφο, αλλά οι σπουδές μου στο Λονδίνο ήταν κυρίως μια δικαιολογία για να βρεθώ εκεί που πίστευα ότι είναι το μουσικό κέντρο. Έτσι ήθελα να ξεκινήσω να δημιουργώ μουσική, τον πρώτο μου δίσκο, και το πρώτο μου κοινό. Εκεί έμαθα πολλά πράγματα για την μουσική, την βιομηχανία, αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό, κι έτσι αποφάσισα συνειδητά να επιστρέψω στην Αθήνα.

 

«Προσωπικά, θα ήθελα να μπορώ να συνεχίσω να μοιράζομαι τη μουσική μου με όλο και μεγαλύτερο κοινό. Αλλά και οι άνθρωποι να μπορούν να ονειρεύονται χωρίς όρια.»

 

Ίσως θεωρηθεί άτοπη η ερώτηση, καθώς γνωρίζουμε ότι έζησες αρκετά χρόνια στην Αγγλία. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην το τολμήσω. Νιώθεις πως ανήκεις σε αυτούς που «άγγιξε», με οποιοδήποτε τρόπο, η Ελλάδα της κρίσης;

Η κρίση θεωρώ ότι άγγιξε τους πάντες, όχι αναγκαστικά με τον ίδιο τρόπο, καθώς σε τεράστιο βαθμό κατά την άποψή μου, η κρίση αυτή είναι κοινωνική. Το σίγουρο είναι ότι η τέχνη σε τέτοιες εποχές έχει τεράστια σημασία, κυρίως όταν δεν είναι λαϊκιστική και καιροσκοπική.

Έχοντας δει, ζήσει και αφουγκραστεί μια «διαφορετική νοοτροπία», αυτή του εξωτερικού, θα πρότεινες σε έναν νέο άνθρωπο να το «ακολουθήσει»; Οι σπουδές στο εξωτερικό «ανοίγουν» περισσότερες πόρτες, ενδεχομένως;

Πιστεύω πως θα έκανε σε όλους καλό να ζήσουν σε μικρή ηλικία, για λίγο στο εξωτερικό, εφόσον έχουν τη δυνατότητα. Τα ερεθίσματα είναι πολλά και οι διαφορετικές παραστάσεις, μαζί με τον αλλιώτικο τρόπο ζωής, είναι πολύ χρήσιμα εφόδια. Το σίγουρο είναι πως μετά τις σπουδές, ο άνθρωπος πρέπει να ζει εκεί που αισθάνεται δημιουργικός.

Αν δεν ήσουν ότι είσαι σήμερα, τι θα ήθελες να είσαι;

Θα μπορούσα να είμαι πολλά πράγματα, αλλά σίγουρα θα ήθελα να είμαι κάτι μέσω του οποίου θα μπορούσα να δημιουργώ δικούς μου κόσμους, όπως και στη μουσική.

Σήμερα το πρωί άκουγα το αγαπημένο μου κομμάτι σου «Love is a dog from hell». Γνωρίζω ότι θα ακουστεί κοινότυπο, όμως δεν μπορώ να μη το θέσω στο τραπέζι. Ποιο από τα κομμάτια σου ξεχωρίζεις και γιατί;

Δύσκολα μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι μου. Όλα σημαίνουν κάτι διαφορετικό για μένα και συμβολίζουν μια συγκεκριμένη στιγμή της ζωής μου. Αυτή τη στιγμή νιώθω πιο κοντά στο τελευταίο τραγούδι από τον επερχόμενο δίσκο μου, γιατί είναι η στιγμή της ικανοποίησης μετά την διαδικασία της δημιουργίας.

Σε συνέντευξη σου, πριν από μια τετραετία, είχες δηλώσει πως ένα από τα πράγματα που θα άλλαζες στην Ελλάδα, αν σου δινόταν η ευκαιρία, είναι τη νοοτροπία «ο θάνατος σου, η ζωή μου». Τι πιστεύεις πως έχει αλλάξει από τότε, εν έτη 2018; Νιώθεις τον κόσμο πιο «ενωμένο» ή ακόμα θα λέγαμε πως ο καθένας είναι «στον κόσμο του»;

Έχουμε πολύ δουλειά να κάνουμε πάνω σε αυτό. Πάντως η αλλαγή αυτής της νοοτροπίας θα ήταν, κατά την άποψή μου, η σπουδαιότερη λύση σε όλα τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα της χώρας.

Βάσει όσων έχεις ζήσει, δει και ακούσει στον τόσο απαιτητικό χώρο της μουσικής, τι θα συμβούλευες ένα νέο παιδί το οποίο τώρα ξεκινάει τα πρώτα του βήματα;

Να είναι σίγουρος για τα κίνητρα που τον οδηγούν να κάνει μουσική. Η ζωή αυτή χρειάζεται μεγάλη αφοσίωση και προσωπικές θυσίες, δεν είναι για ανθρώπους που τα παρατάνε και στενοχωριούνται εύκολα. Ο λόγος που κάποιος θέλει να κάνει μουσική, εφόσον είναι αγνός, είναι το μόνο πραγματικό εφόδιο σε αυτόν τον αγώνα.

Τι εύχεσαι για το μέλλον, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο;

Προσωπικά, θα ήθελα να μπορώ να συνεχίσω να μοιράζομαι τη μουσική μου με όλο και μεγαλύτερο κοινό. Αλλά και οι άνθρωποι να μπορούν να ονειρεύονται χωρίς όρια.

Τι διαγράφεται στον ορίζοντα μουσικά;

Το Νοέμβριο που έρχεται θα κυκλοφορήσει ο καινούριος μου δίσκος, μια δουλειά που σημαίνει πολλά για μένα. Ελπίζω αυτό να το νιώσουν και οι ακροατές. Από τον Σεπτέμβρη και μετά ξεκινάμε καινούρια περιοδεία στο εξωτερικό, με νέο show και καινούρια τραγούδια.

Έτσι, αφήνοντας για λίγο πίσω του το βροχερό Λονδίνο, ο Θοδωρής Πολυχρονόπουλος θυμήθηκε τη λιακάδα της Ελλάδας και εμείς, με τη σειρά μας, «ταξιδέψαμε» μαζί του στη «λιακάδα» των δικών του «μουσικών» τοπίων.

Μέχρι να τα πούμε ξανά…