«Ο Δολοφόνος με το Αγγελικό Πρόσωπο»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Le Samurai)    

 

  • Είδος: Περιπέτεια – Noir
  • Χώρα: Γαλλία, (1968)
  • Σκηνοθεσία: Ζαν-Πιερ Μελβίλ
  • Με τους: Αλέν Ντελόν, Φρανσουά Περιέρ, Ναταλί Ντελόν
  • Διάρκεια: 105’
  • Διανομή: Seven Films
  • Σε επανέκδοση με νέες ψηφιακές κόπιες

Ταινία φτιαγμένη από τον πατριάρχη του γαλλικού, film noir, Ζαν-Πιερ Μελβίλ (20 Οκτωβρίου 1917 – 2 Αυγούστου 1973). Ταινία καταπέλτης στο κινηματογραφικό είδος, από αυτές που ακόμα δεν έχει ανακαλυφθεί το ανταγωνιστικό ταίρι τους για να πέσουμε στις ανάλογες συγκρίσεις. Πενήντα χρόνια από την δημιουργία της, η ταινία ταξιδεύει μοναχικά στο κολουάρ της μοναδικότητας του κινηματογραφικού αριστουργήματος απ΄ όλες τις απόψεις και θέσεις. Ατμόσφαιρα, πλοκή, ερμηνείες, δράση, με έναν Αλέν Ντελόν στον πιο εμβληματικό ρόλο της καριέρας του. Ο πρωτότυπος τίτλος είναι «Le Samurai» και αναφέρεται στον κώδικα τιμής των Ιαπώνων, αφοσιωμένων εκτελεστών, το γνωστό Μπουσίντο, με μια απίστευτη σε αίσθηση γραφή από τον Μελβίλ, που έχει και την σεναριακή ευθύνη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ζαν Πιερ Γκρουμπά και το Μελβίλ το υιοθέτησε λόγω της αγάπης του στον Αμερικανό συγγραφέα Χέρμαν Μελβίλ («Μόμπι Ντικ» , «Μπάρτλεμπυ ο Γραφιάς»). Το σινεμά του Γάλλου σκηνοθέτη είναι όμορφο, στιλάτο, σκοτεινό, δραματοποιημένο στο όριο της συναισθηματικής θραύσης και της ταύτισης με τους ήρωες του, ατίθασο και συνάμα δομημένο τόσο ακέραια σε αυτό που θέλει να εκφράσει, που συντροφιά με το παγωμένο, ανέκφραστο βλέμμα του Ντελόν μεταμορφώνει την πέτρα σε ασβέστη. Κώδικας τιμής, αποφασισμένος, μοναχικός ήρωας – αντιήρωας απέναντι στον θάνατο, όπως ακριβώς προστάζει το ιδεολογικό film noir, ο Μελβίλ αποτυπώνει το προσωπικό του μεντάλιτι στον ήρωα Ζεφ Κοστελό και του δίνει ζωή… αιώνια!. «Η φιλία είναι πράγμα ιερό σ’ αυτούς που την πιστεύουν, όπως η ύπαρξη του Θεού. Μόλις όμως πάρεις χαμπάρι ότι «τα πράγματα δεν πάνε και τόσο καλά» ανοίγει ο δρόμος για κάθε είδους προδοσία.», είχε πει σε μια συνέντευξη του ο σκηνοθέτης, σημαδεύοντας την ανθρώπινη προδοσία στην διάσταση των όποιων σχέσεων, κάτι που το επικυρώνει στην ταινία με τον καλύτερο τρόπο, συμπληρώνοντας: «τραγωδία είναι η συνάφεια με το θάνατο, αν ζεις στον υπόκοσμο ή σε κάποια ειδική στιγμή σαν το πόλεμο.» Ντεγκολιστής μέχρι το μεδούλι των οστών του, κρίθηκε επιπόλαια από τους αριστερούς νεολαίους της εποχής του, ως απείθαρχος και αντιδραστικός γιατί δεν φορμάρισε τίποτα, αλλά τα έγραφε και τα κινηματογραφούσε το κάθε τι με το όνομα τους. Λάτρευε το αμερικανικό σινεμά και κυκλοφορούσε στο Παρίσι του ΄60 με σπορ αμερικάνικο αυτοκίνητο της εποχής. Όπως στην προηγούμενη χρονικά ταινία του, «Η Δεύτερη Πνοή» (Le Deuxième Souffle – 1966), ο εκρηκτικός Λίνο Βεντούρα καθιερώθηκε ως Μιντά (Βεντούρα και Μελβίλ δεν μιλιόντουσαν καθ΄ όλη την διάρκεια των γυρισμάτων λόγω του σκληρού και τραχύ χαρακτήρα του σκηνοθέτη), έτσι και στον «Δολοφόνο με το Αγγελικό Πρόσωπο» ο Αλέν Ντελόν καθιερώνεται κινηματογραφικά ως ο κέρινος, άγγελος του θανάτου, Ζεφ Κοστελό.  

Ο επαγγελματίας δολοφόνος Ζεφ Κοστελό (Αλέν Ντελόν – μ-ο-ν-α-δ-ι-κ-ό-ς) διεκπεραιώνει τα θανατικά «συμβόλαια» του με απόλυτη ψυχρότητα, σχεδιάζοντας την κάθε λεπτομέρεια στις εκτελέσεις του, ενώ δεν έχει ίχνος προσωπικής ζωής, αλλά είναι πλήρως αφοσιωμένος στην «δουλειά» και στους ανθρώπους που υπηρετεί. Με την δολοφονία του ιδιοκτήτη ενός νυχτερινού κλαμπ και ένα μικρό λάθος, ο Ζεφ  συλλαμβάνεται μαζί με άλλους υπόπτους από την αστυνομία, περνάει από αναγνώριση αλλά θα αφεθεί ελεύθερος έπειτα από αντιφατικές μαρτυρίες. Οι εντολείς του, όμως, επιλέγουν την εξόντωση του Ζεφ για μην ρισκάρουν, βάζοντας ανθρώπους να τον σκοτώσουν. Ο Ζεφ αισθάνεται προδομένος και αποφασίζει να εκδικηθεί, ενώ οι Αρχές είναι στο κατόπι του.