fbpx

«Ο Γιος Μου»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Ο Γιος Μου»                                    

(Mon Garçon)      

  • Είδος: Θρίλερ
  • Σκηνοθεσία: Κριστιάν Καριόν
  • Με τους: Γκιγιόμ Κανέ, Μελανί Λοράν, Τριστάν Παζέ, Ολιβιέ ντε Μπενουάστ
  • Διάρκεια: 84’
  • Διανομή: Spentzos Films

Ο σκηνοθέτης της αντιπολεμικής ταινίας του 2005 «Καλά Χριστούγεννα», Κριστιάν Καριόν σε δικό του σενάριο τοποθετεί τον Γκιγιόμ Κανέ («Αγάπαμε Αν Τολμάς», «Μεγάλωσε Αν Τολμάς») στον ρόλο του πατέρα που ψάχνει τον απαχθέντα γιό του. Ως έτερος Λίαμ Νίσον, άνευ των ικανοτήτων του πληθωρικού, Ιρλανδού ηθοποιού, αλλά με αγάπη προς το παιδί του, αψηφά την συμμετοχή των αστυνομικών Αρχών στην έρευνα, και μόνος του οργώνει τα βουνά και τα λαγκάδια για να τον βρει.

Ο Ζουλιέν (Γκιγιόμ Κανέ – καλός) ταξιδεύει συνεχώς για τις ανάγκες της δουλείας του. Ως επακόλουθο των συχνών απουσιών του από το σπίτι χωρίζει από την γυναίκα του Μαρί (Μελανί Λοράν – καλή). Κατά την διάρκεια μιας ενδιάμεσης στάσης στην Γαλλία λαμβάνει ένα απεγνωσμένο μήνυμα από την Μαρί, ότι ο εφτάχρονος γιος τους εξαφανίστηκε ενώ βρισκόταν στην σχολική κατασκήνωση στα βουνά. Όταν εξακριβώθηκε, πως δεν είναι μια παιδική αταξία και πρόκειται περί απαγωγής, ο πατέρας Ζουλιέν ξεκινάει την αναζήτηση του γιου του.

Με το απρόσωπο κακό και την γενικευμένη δράση του να καραδοκεί ανά πάσα στιγμή παντού ακόμα και στα έρμα τα βουνά (καλό αυτό περί του απρόσωπου κακού), ο σκηνοθέτης Κριστιάν Καριόν ενεργοποιεί με νοικοκυρεμένη σκηνοθεσία το πατρικό φίλτρο για να αντιμετωπίσει ακόμα ένας πατέρας το εν λόγω απρόσωπο κακό. Απλός, καθημερινός άνθρωπος εναντίον του οργανωμένου δικτύου απαγωγής παιδιών σε έναν αγώνα με τον χρόνο. Ο Γκιγιόμ Κανέ τα καταφέρνει καλά στον ευάλωτο ήρωα που υποδύεται και ο Καριόν μας τα λέει ξάστερα, καθαρά, μόνο που έχουμε δει τόσες ταινίες με την ίδια θεματική, που δεν υπάρχει κάτι το εξαιρετικό κάτι το καινούργιο και εντυπωσιακό να την διαφοροποιήσει από τις υπόλοιπες της κατηγορίας του Taken. Ακόμα και η Χέιλι Μπέρι, αποτυχημένα, ως μάνα, δοκιμάστηκε στο είδος.  Ίσως η ταινία να είναι η ανθρώπινη, γαλλική πρόταση απέναντι στην βαρβατίλα της αντίστοιχης αμερικανιάς. Το πρώτο μέρος του Taken, αγαπητοί μου, είναι αξεπέραστο και το ζύγι δεν σηκώνει καμιά άλλη ιμιτασιόν πρόταση. Τα σύκα σύκα και η σκάφη σκάφη, για να μην μπερδευόμαστε. Πως να το κάνουμε τώρα… Vacheron Constantin made in Taiwan, όπως και να ΄χει, δεν το τολμάς.