«Ο Αντ-Μαν και η Σφήκα»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Ο Αντ-Μαν και η Σφήκα»                            

(Ant-Man and the Wasp)

 

  • Είδος: Δράση, περιπέτεια (Marvel comic)
  • Σκηνοθεσία: Πέιτον Ριντ
  • Με τους: Πολ Ραντ, Εβάντζελιν Λίλι, Μάικλ Πένια, Χάνα Τζον Κάμεν, Μπόμπι Καναβάλε, Μισέλ Φάιφερ, Λόρενς Φίσμπερν, Μάικλ Ντάγκλας
  • Διάρκεια: 118’
  • Διανομή: Feelgood Entertainment

Η απόλυτη κινηματογραφική κυριαρχία των Marvel studios, δηλαδή, της Ντίσνεϊ, είναι πια εξόφθαλμη. Σε κάθε σεζόν τρία με τέσσερα projects υπερπαραγωγής με super heroes θα δουν το φως της σκοτεινής αίθουσας και θα λυγίσουν τα ταμεία παγκοσμίως. Ο κινηματογράφος, σαφώς, έχει αλλάξει χαρακτήρα και έχει ρονταριστεί σε ένα διαφορετικό πεδίο ψυχαγωγίας με τον πρώτο λόγο να έχουν υπερήρωρες που έχουν υποστεί διάφορες, βιολογικές μεταλλάξεις ή έχουν έρθει από άλλα γαλαξιακά συστήματα για δικούς τους λόγους. Το αναφέραμε τις προάλλες: Ο κόσμος, τουλάχιστον ο κινηματογραφικός, όπως το πηγαίνουν το πράμα, ανήκει στους θεούς και στους ημίθεους. Τούτο είναι καλό ή να αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε εμείς οι απλοί θνητοί; Από τα ανθρωποτέρατα όπως ο Χαλκ, που σώζει την Γη από εισβολές διαστημικών καθαρμάτων, στα ανθρωποζώα, όπως ο Μαύρος Πάνθηρας και καλή ώρα ο μυρμηγκάνθρωπος και η σφηκογυναίκα, που βουτούν στο κβαντικό σύμπαν με άνεση σαν να πηγαίνουν τσάρκα στον μόλο να δουν τις βάρκες. Χρώματα, σίδερα, καλώδια, μηχανήματα, λάμψεις, ρώμη, σθένος, αλτρουισμός και γενναιότητα είναι τα βασικά συστατικά των υπερηρώων, άντε με δυο σταγόνες ανθρωπίλας για να μην πέσουμε στην καθαρότητα του overdose περί της περιούσιας φυλής με άλλες ιδιότητες και ο χρήστης τεζάρει από απελπισία, σκεφτόμενος, πως είναι ένα τίποτα μπροστά σε όλα τούτα τα «πειραγμένα» και τα θαυμαστά. Όσο πιο φαντασμαγορικό είναι το παραμύθι, και δη το κινηματογραφικό, τόσο πιο έντονο το συναίσθημα αποδοχής στον θεατή. Και οι θεατές εδώ είναι βλαστάρια, προέφηβοι, έφηβοι και νέοι σε ένα περιβάλλον δίχως γόνιμα πρότυπα να στεριώνουν ακλόνητο, εσωτερικό πολιτισμό. Φανταστικοί άθλοι, βία, σκοτωμοί, μηχανικές ή τεχνολογικές δυνατότητες ανάβουν την πυρά στο χέρσο από ιδανικά μυαλό του νέου ανθρώπου και αρχίζει το παρανάλωμα. Η φαντασία πάντα είναι προσωποποιημένη και ο χώρος της δράσης της – εδώ είναι η παγίδα – δεν είναι μόνο οι ανεξερεύνητοι πλανήτες άλλων ηλιακών συστημάτων του σύμπαντος (πιάσε το αυγό και κούρευτο) αλλά το ίδιο το σπίτι μας. Τα κτήρια, τα αυτοκίνητα, οι χώροι που βρισκόμαστε καθημερινά, οι άνθρωποι που αντικρίζουμε, είτε καλοί, είτε κακοί, είναι το γνώριμο, δικό μας περιβάλλον, που βάλλεται από κατακτητικές ορέξεις άγνωστων ή γνωστών νοών ή από ακόρεστη θέληση για εξολόθρευση του πλανήτη. Οι μαχητές του καλού, οι υπερασπιστές της ισορροπίας και της γήινης προόδου δεν οι απλοί άνθρωποι της διπλανής πόρτας ή ευάλωτοι όπως εμείς. Είναι πουσαρισμένα όντα, μισοί άνθρωποι, μισοί κάτι εκτός του φυσικού νόμου με δυνάμεις και δυνατότητες, έτοιμα να πεθάνουν ως αποφασισμένοι στρατιώτες με τα ευφάνταστα ονόματά τους. Η πρώτη ταινία «Kick-Ass» του 2010, ψηλαφίζει επιδερμικά το θέμα περί των νεανικών προτύπων της  δυτικής, pulp κουλτούρας και τις επιπτώσεις του χωλού, πολιτιστικού προτύπου, αλλά τελικά πέφτει κι αυτή σαν χυλός στο φορμαρισμένο κάροτ κέικ έτοιμο για τον φούρνο. Οι Ant-Man and the Wasp είναι ανθρωποέντομα και το sequel στον τομέα της παραγωγής είναι τεράστιων διαστάσεων, ξεφεύγοντας από την σπαρτιάτικη λιτότητα του πρώτου μέρους. Ο σκηνοθέτης παραμένει ο ίδιος όπως και στο πρώτο Ant-Man, ο Καλιφορνέζος  Πέιτον Ριντ, ο οποίος τα καταφέρνει υπέροχα, γεφυρώνοντας δυο ιστορίες μαζί. Οι παρουσίες τόσο του Μάικλ Ντάγκλας, όσο της Μισέλ Φάιφερ και του Λόρενς Φίσμπερν προσδίδουν μια δροσιά στο ανοιχτό πλάνο της υπερπαραγωγής με υποκείμενο τους υπερήρωες σε πλήρη δράση. Λίγο το πατρικό του μέρμηγκα, πρωταγωνιστή Πολ Ραντ, που αγαπάει την θυγατέρα του και ακόμα λίγο το ερωτικό, κοντοραμμένο πέπλο που πέφτει στους ώμους της συνεργάτιδας του σφήκας, Εβάντζελιν Λίλι, αγκαλιά με το αφελές, γλυκούλικο χιούμορ (που είναι ο κάφρος Deadpool), λύνουν τους κάβους και το σκάφος του Ant-Man ταξιδεύει με ασφάλεια στο πέλαγος της δράσης των φανταστικών ιστοριών της Marvel, άλλοτε σε σμίκρυνση και άλλοτε σε μεγέθυνση. Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο και αναλλοίωτο… καλό θέαμα.

Εφόσον αναφερόμαστε στην οικογένεια Marvel και επιβάλλεται η ιστορική συνοχή, το νήμα της πλοκής ξεκινά μετά από την σύγκρουση της ταινίας «Captain America: Εμφύλιος Πόλεμος», που έλαβε μέρος ο Σκοτ Λανγκ, κατά κόσμο Ant-Man (Πολ Ραντ – καλός), όπου μετά από εκείνο το μακελειό ανάμεσα στους υπερήρωες βρίσκεται σε κατ΄ οίκον περιορισμό για δυο χρόνια με πομποδέκτη στο πόδι από το FBI για να μην αποδράσει. Εσώκλειστος όπως είναι ασχολείται με την κορούλα του, παίζει ντραμς και δίνει τα φώτα του στον συνέταιρο του Λούις (Μάικλ Πένια – καλός) για να οργανώσουν μια εταιρεία σεκιούριτι. Ο επιστήμονας, ο ιθύνων νους και δημιουργός του μυρμηγκοανθρώπου Χάνκ Πιμ  και x- μυρμηγκάννθρωπος ο ίδιος (Μάικλ Ντάγκλας – καλός) θέλει να επαναφέρει την αγαπημένη του γυναίκα και x-σφήκα, Τζάνετ (Μισέλ Φάιφερ – μεγαλείο) από το κβαντικό σύμπαν, που είναι χαμένη τα τελευταία 30 χρόνια, στο ρεαλιστικό, σημερινό κόσμο των ανθρώπων. Ο επιστήμονας Πιμ έχει δώσει ιδιότητες σφήκας στην όμορφη κόρη του Χόουπ (Εβάντζελιν Λίλι – καλή), ζητώντας την βοήθεια του  Ant-Man. Παρουσιάζεται όμως μια ακόμα μεταλλαγμένη γυναίκα με μοριακή ανισορροπία (Χάνα Τζον Κάμεν – πολύ καλή) που έχει την δυνατότητα να υλοποιείται και να αφυλοποιείται, να περνά μέσα από τοίχους σαν φάντασμα, δυνάμεις που τις απέκτησε έπειτα από ένα ατύχημα, που θεωρεί υπεύθυνο τον Χάνκ Πιμ. Η ζωή της τελειώνει και για να σωθεί χρειάζεται την καινούργια ανακάλυψη του επιστήμονα, που θα χρησιμοποιηθεί για την επαναφορά της Τζάνετ. Το φάντασμα κατατροπώνει τους αντιπάλους του, κλέβει την συσκευή και η σφηκογυναίκα μαζί με τον  μυρμηγκάνθρωπο πρέπει να αντιμετωπίσουν το Φάντασμα, το παρελθόν και μια συμμορία που νταραβερίζεται με λαθραία τεχνολογία.