«Οι Στάχτες Μιας Αγάπης»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(Ash is Purest White)

 

  • Είδος: Κοινωνικό
  • Παραγωγή: Κίνα, Ιαπωνία, Γαλλία (2018)
  • Σκηνοθεσία: Ζία Ζάνγκε
  • Με τους: Ζάο Τάο, Λιάο Φαν, Ξου Ζενγκ
  • Διάρκεια: 141’
  • Διανομή: Ama Films

Στον φακό του καλλιτέχνη Ζία Ζάνγκε ξανά η Κίνα που σαν νεράιδα της λίμνης μεταμορφώθηκε σε 15 χρόνια από προλεταριακή δύναμη σε καπιταλιστική υπερδύναμη. Και αυτή τη φορά, ο Ζάνγκε ποιητικός (Πέρα από τα Βουνά), τον απασχολεί και τον ταλανίζει η οργιώδης πολιτισμική μετάλλαξη της χώρας του. Ακουμπάει περίτεχνα στο πρόσωπο και την ψυχοσύνθεση μιας γυναίκας του υποκόσμου για να μας αφηγηθεί, ότι όλα θυσιάστηκαν αβλεπί στον βωμό του εκσυγχρονισμού και της μονέδας. Χωρίς να συμπεριφέρεται σαν επαίτης, ο σκηνοθέτης επαφίεται στην παιδεία του θεατή για να καταλάβει το αυτονόητο.

 

Ο Μπιν (Λιάο Φαν – καλός), o μικρομαφιόζος, αλλά δίκαιος δερβέναγας  μιας παρηκμασμένης επαρχιακής πόλης της βόρειας Κίνας, που ζει από την εξόρυξης άνθρακα, αλλά και το ορυχείο έκλεισε το 2001,  πέφτει θύμα μιας απόπειρας δολοφονίας, ενορχηστρωμένης από μια συμμορία λούμπεν νεαρών που θέλουν να αμφισβητήσουν την πρωτοκαθεδρία του. Η σύντροφος του Κιάο (Ζάο Τάο – εξαιρετική), αποτρέπει την επικείμενη τραγωδία αλλά ένα παράνομο όπλο που βρίσκεται στην κατοχή της, την οδηγεί στην φυλακή για τα επόμενα πέντε χρόνια. Όταν αποφυλακίζεται η Κίνα έχει αρχίσει να μπαίνει σε δυναμικούς ρυθμούς ανάπτυξης, για να αντιμετωπίσει το μεγάλο γεγονός των Ολυμπιακών Αγώνων. Δεν είναι η μοναδική αλλαγή που θα αντιμετωπίσει η Κιάο. Ο λεγάμενος Μπιν, που για χάρη του πέρασε 5 χρόνια στη φυλακή έχει βρει άλλη κανάρα, οπότε η γυναίκα φεύγει και με την τέχνη του κομπιναδόρισας και του λαμόγιου ταξιδεύει στην Κίνα, προσπαθώντας να επιβιώσει σε μια χώρα, που καμιά ημέρα δεν είναι η ίδια με την προηγούμενη.

 

 

Υπέροχα πλάνα και ένα μελαγχολικό σούρσιμο της κάμερας του Ζία Ζάνγκε, να μοιάζει με ανεκπλήρωτο ανάθεμα, το σινεμά του Κινέζου σκηνοθέτη είναι διαφορετικό από κάθε γνωστό του είδους. Στοχασμός και δράση σε μια ταινία που ναι μεν κρατάει το ενδιαφέρον ως προς τον προβληματισμό του δυτικότροπου σκεπτικού της άκρατης εξέλιξης, παράλληλα και μέσα από την αρρωστημένη σχέση της Κιάο και του Μπιν μοντάρεται ξανά το παρελθόν της χώρας. Μιας χώρας που άνθρωποι σαν αυτές τις δυο φιγούρες δεν χώρανε. Και το φινάλε είναι υπέροχο με το ζευγάρι να ανταμώνει ξανά κάτω από άλλες συνθήκες όχι όπως ήταν εκείνα τα χρόνια, αλλά «κτυπημένο», λαβωμένο καίρια σαν την ίδια την χώρα τους.