fbpx

«Νόμος Περί Τέκνων»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Children Act)

 

  • Είδος: Κοινωνικό Δράμα
  • Χώρα: Αγγλία – Η.Π.Α. (2017)      
  • Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Έιρ
  • Με τους: Έμα Τόμσον, Στάνλεϊ Τούτσι, Μπεν Τσάπλιν, Τζέισον Γουάτκινς, Φιον Γουάιτχεντ
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Spentzos Films

Είναι η δεύτερη φορά σε διάστημα μιας εβδομάδας που η μεγάλη οθόνη φιλοξενεί ακόμα ένα μυθιστόρημα του Άγγλου συγγραφέα Ίαν ΜακΓιούαν. Μπεστ σέλερ το ομότιτλο βιβλίο (εκδόσεις Πατάκη) (εδώ), δυνατό ανάγνωσμα, εμπνευσμένο με χαρακτήρες καλολαδωμένων αντανακλαστικών, που μεταφέρεται σε κινηματογραφικό σενάριο γραμμένο και επιμελημένο από τον ίδιο τον συγγραφέα. Ο ΜακΓιούαν γνωρίζει τους κινηματογραφικούς κώδικες και όπως αναφέραμε στην κριτική μας για την ταινία «Ανεκπλήρωτος Γάμος», έχει πείρα, άνεση γραφής, γνώση, αποφεύγοντας τις κακοτοπιές του βερμπαλισμού, των αμήχανων στιγμών και του ναρκισσισμού. Από την άλλη, στο σκηνοθετικό τιμόνι, βρίσκεται ο βραβευμένος, Άγγλος σκηνοθέτης Ρίτσαρντ Έιρ (σερ, παρακαλώ), με λαμπρά διαπιστευτήρια στο σινεμά του κοινωνικού δράματος ανθρώπινων χαρακτήρων («Ημερολόγιο Ενός Σκανδάλου», «Ο Άλλος», «Iris»). Ο Έιρ είναι και θεατρικός σκηνοθέτης σεξπηρικών έργων, οπότε οι ήρωες του ΜακΓιούαν αναδεικνύονται στην κάμερα του στο ύψιστο σημείο του περφεξιονισμού. Ορθά κοφτά, αλάνθαστα, αγγλικά, όπως λέμε. Ο 75χρονος σκηνοθέτης είναι απίστευτα προσεκτικός στα στησίματα του, στα πλάνα, στα πορτρέτα του, εκεί που στο πρόσωπο εκδηλώνεται το ανθρώπινο συναίσθημα, το πετάρισμα στο βλέμμα, το σπάσιμο στα χείλη, στην κινησιολογία του σώματος, στην βωβή διάλεκτο των άκρων ο φακός του είναι διακριτικός και συνάμα διεισδυτικός, αποκαλυπτικός παντού. Βέβαια, έχει στην διάθεση του να διαχειριστεί μια ηθοποιάρα, όπως την Έμα Τόμσον και τον εξαιρετικό Αμερικανό ρολίστα, τον Στάνλεϊ Τούτσι, οπότε το κινηματογραφικό θαύμα είναι εκ προοιμίου δεδομένο. Ο συγγραφέας  Ίαν ΜακΓούιαν στην ιστορία του, που μοιάζει με σύγχρονο, κοινωνικό δοκίμιο διασχίζει τα βαλτόνερα της ηθικής με ταχύπλοο και προορισμό την νησίδα της γνωσιακής ευπρέπειας, εγκαθιστώντας την λογική, την ευγένεια να σαλοπατούν περίτεχνα και να ψυχαναλύονται πρόσωπο με πρόσωπο με όλα τα τέρατα του σκοταδισμού και του γνώριμου στοιχείου της ελευθερίας του έρωτα. Είναι δυνατόν να έχεις τέτοια μαγιά σε θεματική και αδαμάντινο, έμψυχο υλικό στα χέρια σου και να μην βγάλει χρυσάφι; Από όλες τις πλευρές η ταινία είναι εκπληκτική. Σενάριο, σκηνοθεσία, ερμηνείες, φωτογραφία (Άντριου Νταν), οργάνωση παραγωγής (Ντάνκαν Κενγουόρθι), ακόμα και οι περιφερειακοί, οι δεύτεροι ρόλοι, όπως αυτός του απίθανου, πιστού γραμματέα της δικαστίνας, που υποδύεται ο εξαιρετικός, Άγγλος ηθοποιός Τζέισον Γουάτκινς ή ο 21χρονος, επίσης, Άγγλος ηθοποιός Φιόν Γουάιτχεντ (πρωταγωνιστής στην ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν «Δουνκέρκη»), που είναι και το κλειδί της υπόθεσης, όλα, τέλος πάντων, είναι τόσο άψογα κεντραρισμένα στην ουσία τους. Σινεμά, που θυμίζει καλές εποχές Τζέιμς Άιβορι. Η μαστοριά του συγγραφέα και σε επέκταση του σκηνοθέτη είναι, ότι βάζει σε πρώτο, κυρίαρχο πλάνο, όπως και στο βιβλίο (διαβάστε το εάν δεν το έχετε πράξει ήδη) την λογική να συγκρούεται κατά μέτωπον με το θρησκευτικό δόγμα και την τυφλή άκαμπτη πίστη σε κρίσιμες στιγμές. Το δεύτερο πλάνο που ρέει παράλληλα σαν γλυκό άρπισμα είναι η προσωπική ζωή της τυπικής, αυστηρής και δίκαιης δικαστίνας, που συναισθηματικά οδεύει κατά διαόλου. Τώρα, η Έμα Τόμσον, την οποία συμπαθώ και εκτιμώ απεριόριστα ως ηθοποιό, σε καθηλώνει στην καρέκλα με την ερμηνεία της από το πρώτο λεπτό, φτιάχνοντας ολόλευκα, μαρμάρινα σκαλοπάτια για να ανεβαίνεις ψηλότερα από εκεί που είσαι, ατενίζοντας καλύτερα αυτή την κινηματογραφική περσόνα, αυτόν τον καταπέλτη ερμηνείας. Τα ζητήματα που πετάει ο ΜακΓιούαν στο τραπέζι είναι μεν αρκετά αλλά όλα τους ξεκάθαρα με διαυγή, κρυστάλλινη σκηνοθεσία, σινεμαδίστικη, περιποιημένη και, φυσικά, ασφαλή γραμμή αφήγησης, δίχως να χάνεσαι σε σκοτεινές αλέες. Και ως ΜακΓιούαν που είναι, προσφέρει ακόμα ένα ιδιαίτερο κλείσιμο αυλαίας, που αφήνουμε να το απολαύσετε!  

Η Φιόνα (Έμα Τόμσον – Υ-π-έ-ρ-ο-χ-η! και μάλλον θα τσιμπήσει το προσεχές Όσκαρ) ζει στο Λονδίνο και είναι μια διακεκριμένη δικαστής που προεδρεύει με ήθος, επαγγελματισμό και συμπόνια περίπλοκες υποθέσεις οικογενειακού δικαίου. Ο υπέρογκος φόρτος εργασίας, η υπευθυνότητα της εργασίας της λάβωσαν θανάσιμα την προσωπική της ζωή, αφού ο γάμος της με τον καθηγητή κλασσικής λογοτεχνίας, τον Τζακ (Στάνλεϊ Τούτσι – καταπληκτικός!) βρίσκεται σε αδιέξοδο. Είκοσι χρόνια γάμος δίχως τέκνα, ο Τζακ ανακοινώνει στην σύζυγό του, πως θέλει να κάνει σχέση με μια νεότερη γυναίκα, καθώς η Φιόνα έχει παραιτηθεί εντελώς από την σχέση τα τελευταία χρόνια, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Τζακ να την επαναφέρει. Η Φιόνα, όμως έχει καθορίσει τις προτεραιότητες της και αυτές είναι το λειτούργημα που υπηρετεί με παρρησία και ζήλο. Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή σε επαγγελματικό επίπεδο η Φιόνα καλείται να αποφασίσει για μία άκρως επείγουσα υπόθεση, αυτή του Aνταμ (Φιόν Γουάιτχεντ – πολύ καλός), ενός νεαρού που πάσχει από λευχαιμία, αρνούμενος την μετάγγιση αίματος που θα του σώσει την ζωή γιατί το απαγορεύει η θρησκευτική του πίστη ως Μάρτυρας του Ιεχωβά που είναι. Ο Άνταμ σε τρεις μήνες θα γιορτάσει τα 18α γενέθλια του, αλλά νομικά για την ώρα, είναι ένας ανήλικος έφηβος. Θα πρέπει, λοιπόν, η Φιόνα να τον αναγκάσει να ζήσει. Η εντυπωσιακή και στιβαρή δικαστής (my Lady, την προσφωνούν στην δικαστική αίθουσα κατά το αγγλικό, νομικό δίκαιο) επισκέπτεται τον Άνταμ στο νοσοκομείο και αυτή η συνάντηση θα επηρεάσει και τους δύο.