fbpx

Μούσα

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

«Μούσα»               

(Muse)

 

  • Είδος: Τρόμου
  • Σκηνοθεσία: Χάουμε Μπαλαγκουέρο
  • Με τους: Φράνκα Ποτέντε, Ελιοτ Κόουαν, Άνα Ουλαρου, Κρίστοφερ Λόιντ  
  • Διάρκεια: 107’
  • Διανομή: Weird Wave & Feelgood

Ο θάνατος της Βεατρίκη Πορτινάρι το 1290, του μεγάλου πλατωνικού έρωτα του Δάντη Αλιγκέρι, στάθηκε η αφορμή, που ο Αλιγκέρι έπιασε την λογοτεχνική πένα και έγραψε την «Θεία Κωμωδία». Η μούσα του, το σύμβολο της αιώνιας γυναίκας, στοιχειώνει κάθε στιγμή την έμπνευση του, εξυμνώντας την σε όλα τα έργα του, εξιδανικεύοντας την σε θεϊκό, αλλά και δαιμονικό σύμβολο, τόσο στην θεολογική, όσο και στην φιλοσοφική διάσταση του έργου, ως την αιώνια γυναίκα που προκαλεί την αναταραχή στα πάθη του. Μεσαίωνας γαρ και η ζωή του Αλιγκέρι στα άκρα. Το βασίλειο της έμπνευσης επιδέχεται βία. Πολύ καλό! Ο Κουβανός συγγραφέας του μυθιστορήματος «Η Γυναίκα με το Νούμερο 13» (εκδόσεις Πατάκη), του Χοσέ Κάρλος Σομόθα (ψυχίατρος στο επάγγελμα), ο οποίος ζει από ενός έτους στην Μαδρίτη και βασίζεται το σενάριο της ταινίας, είναι ένας από τους σημαντικότερους Ισπανούς εκπροσώπους των μυθιστορημάτων μυστηρίου, τρόμου και φαντασίας. Με εφαλτήριο την έμπνευση, τον οίστρο, την θεϊκή τρέλα της δημιουργίας, ο συγγραφέας δημιουργεί τις επτά «καταραμένες», μεσαιωνικές μούσες, τις «κυράδες», όπως τις κατονομάζει, των ποιητών και των λογοτεχνών (καμία σχέση με τις εννέα ελληνικές Μούσες του Ελικώνα), που στοίχειωσαν και συνεχίζουν να στοιχειώνουν την έμπνευση πολλών σημαντικών «εργατών» της συγγραφικής Τέχνης, αφήνοντας πίσω τους το στίγμα του «καταραμένου» στον συγγραφέα, όπως ο Μίλτον, ο Πόε, ο Σαίξπηρ, ο Ρεμπό. Τα γραπτά τους όμως έγιναν σημεία αναφοράς, λιμάνια ψυχικού ανεφοδιασμού για όλους τους ρομαντικούς, τους πονεμένους, τους ερωτευμένους και τους ιδεαλιστές, κατατρεγμένους αυτού του πλανήτη. Ο Σομόθα στο βιβλίο του, πραγματικά κινείται εμπνευσμένα στο πεδίο της αποκρυφιστικής πλοκής και στην κάθε μια μούσα-κυρά δίνει ξεχωριστά από μια ιδιότητα, όπως: Η πρώτη, Προσκαλεί. Η δεύτερη, Επικαλείται. Η τρίτη, Ψεύδεται. Η τέταρτη, Τιμωρεί. Η πέμπτη, Προφητεύει. Η έκτη, Παθιάζει και η τελευταία, έβδομη μούσα-κυρά, Κρύβει. Ότι ακριβώς συμβαίνει από την δημιουργία ενός εμπνευσμένου γραπτού, έως την ψυχοσύνθεση του ίδιου του συγγραφέα κατά την περίοδο της έναρξης και της τελείωσης του έργου του. Οι διαφορές του βιβλίου με την ταινία είναι, ότι στο βιβλίο οι «κυράδες» είναι 13 τον αριθμό, ενώ στην μεγάλη οθόνη για οικονομία κινηματογραφικού χρόνου περιορίστηκαν στις 7. Επίσης, ο ήρωας στο βιβλίο είναι πραγματικά ποιητής, ενώ στην ταινία ασκεί το επάγγελμα του καθηγητή μεσαιωνικής λογοτεχνίας, που θέλει να γράψει βιβλίο, αλλά συνεχώς το αναβάλει. Το βιβλίο του Σομόθα το αναλαμβάνει ο ομόσταυλος του, ο αγαπητός μετρ του ισπανικού, κινηματογραφικού τρόμου, ο Καταλανός στυλίστας σκηνοθέτης, Χάουμε Μπαλαγκουέρο («Rec 1, 2, 4», «Θυρωρός»), σε αγγλόφωνη απόδοση, προσφέροντας καλό σινεμά σε αυτό το είδος. Ο Μπαλαγκουέρο, μάλιστα, ασχολήθηκε και με το σενάριο, ώστε να μεταφερθεί σωστά το βιβλίο στην μεγάλη οθόνη.  Άλλωστε είναι παράδοση για τον ισπανικό κινηματογράφο, που κρατάει δυνατά και εντυπωσιακά τα ηνία στην κατηγορία του θρίλερ, ο οποίος συνεχώς εξελίσσεται προς το θετικότερο. Η ταινία δεν σε αφήνει να ξαποστάσεις και μέσα από την άψογη φωτογραφία της οδηγεί τον θεατή με την ιδιότητα του ντεντέκτιβ, βαθιά κι ακόμα βαθύτερα στα σκοτεινά και δαιδαλώδη περάσματα της μυσταγωγίας του τρόμου. Το ευκολόχρηστο της ιστορίας, που διευκολύνει τον θεατή να παρακολουθήσει καλύτερα την πλοκή, εναπόκειται στην μελετημένη προσεκτικά σεναριακή δουλειά, ώστε η κάθε σπαζοκεφαλιά να καθίσταται σαφής και οι συνδέσεις να γίνονται άμεσα, δίχως κενά και απορίες. Ο Χάουμε Μπαλαγκουέρο με την καλοσκηνοθετημένη «Μούσα» ανέβασε ένα σκαλί παραπάνω τον αποκρυφιστικό τρόμο, που είχαμε άλλωστε πολύ καιρό να δούμε στην μεγάλη οθόνη.      

Ο καθηγητής Σάμιουελ Σόλομον (Έλιοτ Κόουαν –καλός) είναι ένα κινούμενο ράκος έπειτα από την αυτοκτονία της ερωμένης και φοιτήτριας του μέσα στο σπίτι του. Ένα χρόνο είναι άνεργος και αρκετό καιρό, τον στοιχειώνει ένα όνειρο. Βλέπει έναν τελετουργικό φόνο-θυσία μιας άγνωστης γυναίκας μέσα σε ένα σπίτι. Εξομολογείται το βάσανο του στην συνάδελφο και φίλη του, Σούζαν (Φράνκα Ποτέντε, «Τρέξε Λόλα, Τρέξε», Χωρίς Ταυτότητα: Τζέσιον Μπορν), η οποία τον συμβουλεύει να ηρεμήσει, ενώ παράλληλα ενδιαφέρεται για το αποκρυφιστικό, τελετουργικό του θέματος που λαμβάνει χώρα στο όνειρο. Δυο ημέρες μετά οι εφημερίδες ανακοινώνουν την δολοφονία μιας γυναίκας στο σπίτι της με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όπως στο όνειρο του καθηγητή ενώ στην φωτογραφία ο Σάμιουελ αναγνωρίζει την δολοφονημένη γυναίκα που βλέπει στον εφιάλτη του. Αρχίζει την έρευνα και κάποια στιγμή συναντιέται με την Ρέιτσελ (Άνα Ουλαρου, πολύ καλή), η οποία δουλεύει ως χορεύτρια στριπτιζέζ και έχει δει το ίδιο όνειρο με τον καθηγητή. Ο μεν Σάμιουελ αναζητάει απαντήσεις για να ηρεμήσει η ψυχούλα του, η, δε Ρέιτσελ ψάχνει ένα παράξενο αντικείμενο που σχετίζεται με τον θάνατο της γυναίκας και το όλο τελετουργικό. Η κοπέλα με την βοήθεια του καθηγητή βρίσκει αυτό που θέλει, το αρπάζει και εξαφανίζεται. Ο καθηγητής μπλεγμένος περισσότερο από πριν και με μια παλιά φωτογραφία που δείχνει μια ανδροπαρέα νέων (την έκλεψε από το σπίτι της δολοφονημένης), και στην οποία φωτογραφία είναι γραμμένη η φράση «λευκός κύκλος», ζητάει την βοήθεια της φίλη του Σούζαν που είναι εξπέρ στην αποκρυφιστική λογοτεχνία. Μαθαίνει πως ο «λευκός κύκλος» υπήρχε προ εξηκονταετίας και αποτελούταν από πέντε «φευγάτους» φοιτητές φίλους, παθιασμένους με τους απανταχού καταραμένους ποιητές και συγγραφείς. Κανείς από αυτούς όμως δεν ζει για να δώσει εξηγήσεις, καθώς πέθαναν όλοι τους με φρικτό τρόπο, παρά μόνο ένας, ο Μπέρναντ Ράσεν (Κρίστοφερ Λόιντ, καλός), ο οποίος είναι δηλωμένος νεκρός μεν, δίχως να έχει βρεθεί ποτέ το νεκρό του σώμα, δε. Ο Σάμιουελ πρέπει να βρει τον Ράσεν. Επαναλαμβάνω, πως αρκετά χρόνια έχουμε να απολαύσουμε στο άσπρο πανί ένα καλό θρίλερ τρόμου και οι «Μούσες» εξαργυρώνουν την αναμονή.