Μια Νέα Γυναίκα

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 «Μια Νέα Γυναίκα»           

(Jeune Femme)

 

  • Είδος: Κοινωνική δραμεντί
  • Σκηνοθεσία: Λεονόρ Σεράιγ
  • Με τους: Λετίσια Ντος, Ναταλί Ρισάρ, Σουλεϊμάν Σεγιέ Ντιάγε
  • Διάρκεια: 97’
  • Διανομή: One From the Heart
  • Διακρίσεις: Χρυσή Κάμερα στο Φεστιβάλ Καννών στο επίσημο τμήμα Un Certain Regard – Βραβείο Ερμηνείας Λυμιέρ για την Λετίσια Ντος

Μονολεκτικά: Σοκαριστική, αφοπλιστική η Λετίσια Ντος. Πραγματική θύελλα με όλα τα στοιχεία που προσδιορίζουν την έννοια του «ζωντανού» ανθρώπου στον αγώνα της αναζήτησης του χώρου αυτοπροσδιορισμού του σε μια κοινωνία πτώσης και παρακμής, άνευ ονείρων και μέλλοντος. Ουκ ολίγοι άνθρωποι στην ηλικία της ηρωίδας έχουν βρεθεί σε παρόμοιες καταστάσεις, δηλαδή, σε μια ελεύθερη πτώση στο κενό. Για πολλούς η παραίτηση, είτε στον συναισθηματικό, είτε στον εργασιακό χώρο είναι δεδομένη. Η Πολά, όμως, δεν είναι ρίψασπις. Είναι εκρηκτική, διεκδικητική και πάνω απ΄ όλα δεν χαρίζεται. Το ντεκόρ δράσης είναι η σημερινή, απέλπιδη εικόνα της ανθρωπότητας, η «καμένη» γενιά και, μάλλον, οι επερχόμενες γενιές. Αυτό είναι το πεδίο που έχει να αντιμετωπίσει η μαχητική γυναίκα και η  στιβαρή κάμερα της  Λεονόρ Σεράιγ στο σκηνοθετικό της ντεμπούτο φορμάρει στον φακό της το πρόσωπο μιας ηρωίδας που σαρώνει. Κωμωδία και δράμα μαζί. Κλαυσίγελως που αφουγκράζεται τον ημιθανή σφυγμό της κοινωνίας που εξοντώνει την θέληση για ζωή.   

Η 30χρονη Πολά (Λετίσια Ντος – καταπληκτική) άφραγκη και άνεργη με την ερωτική της σχέση να έχει σφραγίσει διαβατήριο προς τον αγύριστο και συντροφιά την γάτα της ψάχνει απεγνωσμένα στο σύγχρονο Παρίσι να ξαναστήσει την ζωή της. Το εργασιακό, που είναι η κινητήριος δύναμη ως προς την εξασφάλιση βιοπορισμού είναι σε κατάσταση απύθμενης απογοήτευσης. Δουλειές δεν υπάρχουν και αναγκάζεται να φιλοξενείται σε γνωστούς και φίλους. Ο αγώνας της τιτάνιος, η επιμονή και το νεύρο της αστείρευτα. Μάχεται, απογοητεύεται, αλλά κάτω δεν το βάζει και συνεχίζει. Πολλές φορές το χιούμορ, στην σχοινοβασία της ειρωνείας και της άμεσης απόρριψης ανθρώπων, είναι η προσωπική της πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι στον εχθρό της απραξίας και της ήττας. Τα γεγονότα που εκδηλώνονται σε αυτό το τρελό-αιματηρό ταξίδι σκιαγραφούν τον δυναμισμό ενός έντονου θηλυκού ανθρώπου με σθένος και αισιοδοξία.

Είναι απίθανη η Λεονόρ Σεράιγ και η σκηνοθετική ματιά της αληθινή, και φρέσκια. Γυναίκα, όχι στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, αλλά γυναίκα στην οντολογική διάσταση της αξιοπρέπειας και στον αγώνα της απόκτηση της. Κάθε κινηματογραφικό πλάνο περιλαμβάνει την αεικίνητη Λετίσια Ντος σαν να είναι παγιδευμένη στον ιστό της άοκνης εργάνης, έτοιμη να αντιμετωπίσει την πρόκληση. Νευρική και ήρεμη, αισθαντική και αφοριστική, αποφασιστική και ερωτική, όλα τα εσωτερικά γυναικεία συναισθήματα της μάχης – γιατί περί μάχης πρόκειται- αναδύονται και καταγράφονται έντεχνα, θηλυκά με την εξαιρετική φωτογραφία της Εμιλί Νομπλέ. Η χρωματική της ταινίας μου άρεσε πολύ. Καλοκουρδισμένη παραγωγή, μεστό σενάριο, δίχως φλυαρίες, που σε πολλούς η δωρικότητα της κινηματογραφικής πρότασης θα θυμίσει γλυκές εποχές της nouvelle vague. Απλά για την ιστορία αναφέρω, ότι όλη η ταινία είναι γυναικεία υπόθεση, καθώς όλο το set της παραγωγής απαρτίζεται από γυναίκες, όπως η διευθύντρια φωτογραφίας, η μουσικοσυνθέτης, η μοντέζ, η παραγωγός, οι σχεδιάστριες ήχου, καθώς και η σκηνογράφος. Μην την χάσετε!