fbpx

«Μια Μικρή Χάρη»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(A Simple Favor)

 

 

  • Είδος: Θρίλερ
  • Χώρα: Η.Π.Α. (2018)
  • Σκηνοθεσία: Πολ Φέιγκ
  • Με τους: Ανα Κέντρικ, Μπλέικ Λάιβλι, Χένρι Τάουνσεντ
  • Διάρκεια: 117’
  • Διανομή: Spentzos Film

Απολαυστικές και οι δυο. Στέφανι και Έμιλι, δηλαδή, Ανα Κέντρικ και Μπλέικ Λάιβλι, δηλαδή, η ήρεμη, χήρα αστούλα για όλες τις δουλειές, μάνα ανήλικου αγοριού και η υπέροχη καταιγίδα για μεγάλα μπλεξίματα, ύπανδρη, επίσης, με ανήλικο παίδα. Ο 56χρονος, Αμερικανός σκηνοθέτης και ηθοποιός Πολ Φέιγκ στήνει ξανά ένα ετερόκλητο γυναικείο δίδυμο στον φακό του, αυτή τη φορά εντελώς διαφορετικό από τις αστυνομικίνες Σάντρα Μπούλοκ και την Μελίσα ΜακΚάρθι του «Ντουέτου Εν Δράσει» (The Heat – 2013) και τις πληθωρικές «Φιλενάδες» (Brides Maids -2011). Οι εν λόγω κυρίες είναι γεννημένες από την πένα της νεόκοπης συγγραφέως και νηπιαγωγού Ντάρσι Μπελ, που το ομότιτλο βιβλίο της έγινε μπεστελεράδικο στο χρόνο ντε τε (εδώ). Ταινία αμιγώς γυναικείας εμπνεύσεως που το νευρικό της σύστημα είναι ενεργοποιημένο ως θρίλερ στο σώμα της γυναικείας ψυχοσύνθεσης. Η καλοπροαίρετη, πρόθυμη, συντηρητική, συμπαθητική και εξυπνούλα Κέντρικ (καλή), γίνεται φίλη με την εργασιομανή, κουκλάρα, καλοντυμένη, αεράτη και άνετη Λάιβλι (επίσης καλή). Τα παιδιά τους κάνουν παρέα και οι συναντήσεις των δυο γυναικών καταλήγουν σε δυνατά, απελευθερωτικά, αλκοολούχα κοκτέιλς και ιδιαίτερες, πικάντικες εξομολογήσεις παρελθόντος χρόνου, περισσότερο από την πλευρά της συγκρατημένης Στέφανι. Η προσωπικότητα της Έμιλι είναι αήττητος καταπέλτης, κάτι που οδηγεί την χήρα Στέφανι να ανοίξει την καρδούλα της και να την εμπιστευτεί. Σπίτι απίθανο, ντυσίματα προχωρημένα, ευρωπαϊκό, μουσικό γούστο και δη γαλλικό των ‘60’s, από Ζαν Πολ Κελέρ και Φρανσουά Αρντί μέχρι Μπριτζίτ Μπαρντό, εξόφθαλμη η ευωχία και το στιλ να πλημυρίζει το περιβάλλον της Έμιλι. Στοιχεία που η Στέφανι γοητεύεται σε κάποιο βαθμό ζήλιας. Ο σύζυγος της, ο συγγραφέας και καθηγητής Σον (Χένρι Τάουνσεντ) λατρεύει την Έμιλι και τον μποέμικο χαρακτήρα της, παρότι με τις οικιακές ασχολίες και την οικογένεια δεν έχει καμία σχέση. Η Στέφανι, όμως ξέρει μαγείρεμα, ασχολείται με τον γιό της, σβήνει δύσκολες, παιδικές φωτιές και όλα τα συναφή που εξιτάρουν την ανδρική λίμπιντο. Το πρόγραμμα της Στέφανι είναι σπίτι, συμμετοχή στις δραστηριότητες του σχολείου του γιού της και συχνή ενημέρωση στο προσωπικό της site, καθώς εκτός από μαμά είναι και vlogger. Ένα μεσημέρι η Έμιλι, που εργάζεται στον χώρο της μόδας, τηλεφωνεί στην Στέφανι και την παρακαλάει να της κάνει μια μικρή χάρη: Να παραλάβει τον γιό της από το σχολείο και να τον κρατήσει σπίτι της για λίγες ώρες μέχρι να επιστρέψει από την δουλειά, που της έτυχε κάτι απρογραμμάτιστο. Πρόθυμη η Στέφανι κρατάει τον μικρό όχι για λίγες ώρες, αλλά για μερικές ημέρες, καθώς η Έμιλι έχει εξαφανιστεί. Η αθώα Στέφανι προσπαθεί να εξυπηρετήσει την κατάσταση, να ηρεμήσει τον σύζυγο της φίλης της, παρακολουθώντας συγχρόνως και τις έρευνες της αστυνομίας. Οι ημέρες περνούν και κανένα ίχνος της Έμιλι δεν φαίνεται, όπου στο βάθος της εξυπηρέτησης αυτής της μικρής χάρης, και της εξαφάνισης της φίλης της, κατόπιν προσκλήσεως του Σον, βέβαια, η Στέφανι μετακομίζει με τον γιο της στο σπίτι της Έμιλι, φοράει τα ρούχα της, ερωτοτροπεί με τον σύζυγο, ώσπου το πτώμα της αγνοουμένης βρίσκεται στον πάτο μιας λίμνης με σημάδια κακοποίησης και χρήση ναρκωτικών ουσιών. Και εδώ ξεκινάει το μυστήριο, που η vlogger μαμά Στέφανι καλείται να το διαλευκάνει.

Καλογυρισμένο, νόστιμο θριλεράκι που βλέπεται ευχάριστα. Η Κέντρικ, αφού το πάλεψε με αρκετές χαζές ερμηνείες και μετά από τις «Φωνές» με τον Ράιαν Ρέινολτς και τον «Λογιστή» με τον Μπεν Άφλεκ – ταινίες που βγάζουν τέλος πάντων τα κρυφά ερμηνευτικά χαρίσματα της – παίρνει την ταινία επάνω της, αποδεικνύοντας πως έχει δυνατότητες και σύντομα θα «σκάσει» ο ρόλος, που θα την περάσει αέρα στο φωτεινό σταριλίκι. Από την άλλη η Καλιφορνέζα Λάιβλι, που την απολαύσαμε στην ερωτική περιπέτεια φαντασίας «Το Μυστικό της Άνταλαιν» το 2015, έχει τον αέρα της σταρ μιας άλλης κινηματογραφικής εποχής. Είναι ωραία και εκπέμπει αστρόσκονη, σκλαβώνοντας το κινηματογραφικό καρέ. Φαίνεται άλλωστε στο πως ο Πολ Φέιγκ κινηματογραφεί την Κέντρικ και τον τρόπο που πλησιάζει η κάμερα την Μπλέικ Λάιβλι. Βέβαια, προς την μέση της πλοκής αρχίζει να καταλαβαίνεις το τι μέλει γενέσθαι και αυτό είναι ένα σημείο που εκπορεύεται από την αφηγηματική διαχείριση της Ντάρσεϊ Μπελ στο μυθιστόρημά της, το οποίο και διάβασα. Για πρώτο είναι καλό, οπότε κάποιοι μηχανισμοί που χρησιμοποιήθηκαν από την συγγραφέα για να ξεπλέξει το μυστήριο και εντάσσονται στην σφαίρα του αυτονόητου τους συγχωρούμε. Η ταινία δεν τόσο το μυστήριο και το θρίλερ, όσο οι κόσμοι αυτών των δυο διαφορετικών γυναικών, που έχουν ενδιαφέρον και τους υποστηρίζουν εξ΄ ίσου καλά οι δυο ηθοποιοί.