«Μια Αληθινή Ιστορία»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

«Μια Αληθινή Ιστορία»  

(Based on a True Story / D’après une histoire vraie)            

 

  • Είδος: Μυστηρίου
  • Σκηνοθεσία: Ρομάν Πολάνσκι
  • Με τους: Εμανουέλ Σενιέ, Ευα Γκριν, Βενσάν Περέζ, Ντομινίκ Πινόν
  • Διάρκεια: 100’
  • Διανομή: Spentzos Films»

Ήδη από τον «Αόρατο Συγγραφέα» του 2010 το θέμα με τον Ρομάν Πολάνσκι άρχισε να χωλαίνει σκηνοθετικά. Η οπτική του είναι ανυπόφορα βιαστική και οι προσεγγίσεις του αλληθωρίζουν αισθητά. Σαν να θεωρεί αυτονόητα κάποια πράγματα στήνει τον φακό της κάμερας μονοδιάστατα και επαναλαμβάνεται συνεχώς, κινηματογραφώντας διαγώνια την ιστορία και όχι head on, όπως πετυχημένα είχε συστηθεί σε τόσα αριστουργήματα του. Δεν πειράζει, άλλωστε η αρχική  περίοδος τού «Μωρού της Ρόζμαρι», του «Ένοικου» και της «Τσάινατάουν» (τρεις ταινίες από μόνες τους σχολή κινηματογράφου) είναι αρκετές για να σταθεί ο Ρομάν τιμητικά στο πάνθεον των κινηματογραφιστών, κλείνοντας πονηρά το μάτι στην θέαινα της 7ης Τέχνης. Προσωπικά, εκτιμώ ότι ο Πολάνσκι στέρεψε ως πηγή στη «Ένατη  Πύλη» (1999) και στον «Πιανίστα» (2002), που του χάρισε και το Όσκαρ σκηνοθεσίας. Με αυτές τα δυο ταινίες «σφράγισε» την δυναμική του και πέραν αυτών άρχισαν τα προβλήματα. Θα σκεφτείς, ότι 84 χρόνων είναι και πάλι καλά να λες. Και ο Ίστγουντ 87 είναι αλλά ακόμα δίνει. Τέλος πάντων, ο αντιπαθής στους Αμερικάνους Πολωνο-Γάλλος, Ιουδαίος σκηνοθέτης, μπλεγμένος σε σκοτεινές καταστάσεις με σκάνδαλα για κακοποίηση 13χρονου κοριτσιού, εξορισμένος στο Παρίσι προσπαθεί τα τελευταία χρόνια μη τυχόν πιάσει το σκορ των παλαιοτέρων επιδόσεων του. Σενάριο βασισμένο στην ομότιτλη νουβέλα της Ντελφίν Βιγκάν (εκδόσεις Utopia) μπαίνει στα γνωστά διαμερίσματα του μυστηρίου, εκμεταλλευόμενος την φυσική παρουσία δυο πανέμορφων γυναικών του σινεμά, της 52χρονης Γαλλίδας Εμανουέλ Σενιέ και της επίσης, 38χρονης, Γαλλίδας (σεφραδίτικης καταγωγής) Εύα Γκριν. Γυναικεία υπόθεση η πλοκή της ταινίας, περιπλέκεται στο πολυσχιδές, σκοτεινό παλάτι της θηλυκής συμπλεγματικότητας με φακό χωρίς μπαταρίες. Το στόρι είναι καλό και ενδιαφέρον, αλλά το ραντεβού του με τον γερό-Πολάνσκι στερείται ακρίβειας και συνέπειας.

 Η Ντελφίν (Εμανουέλ Σενιέ – καλή) είναι η συγγραφέας ενός best-seller, μιας ιδιαίτερα προσωπικής νουβέλας, αφιερωμένης στην μητέρα της. Εξουθενωμένη από τις αμέτρητες υποχρεώσεις και εύθραυστη εξαιτίας των αναμνήσεων της, η Ντελφίν  βασανίζεται από ανώνυμα γράμματα που την κατηγορούν ότι έχει ρίξει την οικογένεια της στα λιοντάρια. H συγγραφέας βρίσκεται σε τέλμα ενώ παραλύει μόνο με την ιδέα ότι θα πρέπει να γράψει ξανά. Μέχρι που στον δρόμο της συναντά την Ελ (Εύα Γκριν, πολύ καλή) μια νέα γοητευτική, έξυπνη και διαισθητική γυναίκα. Η Ελ, (εκείνη), την καταλαβαίνει καλύτερα από όλους με αποτέλεσμα η Ντελφίν να αναπτύξει ιδιαιτέρα αισθήματα για την Ελ, να την εμπιστεύεται τυφλά και να της ανοίγεται. Μέχρι που θα φτάσει η Ελ όταν μετακομίσει στο διαμέρισμα της Ντελφίν; Έχει έρθει για να συμπληρώσει ένα κενό ή για να δημιουργήσει ένα νέο; Για να δώσει στην Ντελφίν κίνητρο ή για να της κλέψει την ζωή;