«Με Αγάπη, Τζούλιετ»

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

(The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society)

 

  • Είδος: Ερωτικό δράμα εποχής
  • Χώρα: Αγγλία, Η.Π.Α (2018)
  • Σκηνοθεσία: Μάικ Νιούελ
  • Με τους: Λίλι Τζέιμς, Μίσιελ Χούισμαν, Τζέσικα Μπράουν Φίντλεϊ, Γκλεν Πάουελ, Μάθιου Γκουντ
  • Διάρκεια: 124’
  • Διανομή: Spentzos Films

Οι Άγγλοι κινηματογραφιστές είναι ιδανικοί στο να δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα, πόσο μάλιστα όταν το σενάριο και η πλοκή της ταινίας αφορά το περιβάλλον του Β΄ παγκόσμιου πολέμου. Όχι πως υστερούν στα μεσαιωνικά και τα βικτωριανά τους, αλλά να, η μεσοπολεμική, η πολεμική και η μεταπολεμική περίοδος είναι, βρε παιδί μου, τα φόρτε τους, ειδικά όταν ξεδιπλώνουν μυστήριο και αγωνία. Το κατέχουν το θέμα. Από την μια είναι τα αυθεντικά κτήρια των πόλεων τους ως η ζωντανή ιστορία τους, η μουντάδα του καιρού και από την άλλη η γενικότερη αντιμετώπιση των πραγμάτων, που ως παγιωμένη νοοτροπία ενός αιώνα και βάλε, δεν έχει υποστεί σοβαρές υβριδικές παρεμβάσεις και αλλοτριώσεις, ώστε να μιλάμε για έναν άλλο λαό, όπως συνέβη στην πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας και άλλων μεσογειακών χωρών. Υπάρχει ζώσα θεσμική σταθερότητα συμπεριφοράς στην βασική, κοινωνική τροχιά και στα αντανακλαστικά τους, που ο Άγγλος του 1920  δεν έχει εξόφθαλμες και κραυγαλέες διαφορές από τον Άγγλο του 2018. Όταν, λοιπόν, παρακολουθείς μια ταινία περιόδου εμβαπτισμένη στον προτεσταντικό κώδικα συμπεριφοράς με μυστήριο, έρωτα απολαμβάνεις το αγγλικό στυλ και τον ακαδημαϊσμό του ευχάριστα. Ο βαρύς, προ free cinema κινηματογράφος, αυτός των «Ealing Studios» του δυτικού Λονδίνου κατάφερε να γεφυρώσει ειρηνικά και δημιουργικά την στιβαρότητα με την καλλιτεχνική, ελεύθερη οπτική και δίχως αναταράξεις ασπάσθηκε την πρόοδο της αγγλικής κινηματογραφίας. Δηλαδή η άκαμπτη αλλά ουσιώδης, καλλιτεχνική πλατφόρμα του BBC, ας πούμε, εναρμονίστηκε με τον νεωτερισμό και το μοντέρνο άνευ εξορκισμών και εξοστρακισμών. Κάτι που το συγκεκριμένο πάντρεμα το βλέπουμε να συμβαίνει ολοένα και συχνότερα στις τελευταίες αγγλικές παραγωγές, όπως η συγκεκριμένη ταινία, που η σεναριακή απόδοση είναι βασισμένη στο ομότιτλο μπεστ σέλερ δύο γυναικών, της Άνι Μπάροους και της Μέρι Αν Σάφερ με τον τίτλο «The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society» (Η Λέσχη Βιβλίου της πατατόφλουδης πίτας του Γκέρσνεϊ, όπως είναι η ακριβής απόδοση του τίτλου του βιβλίου και της ταινίας). Ο 76χρονος Άγγλος σκηνοθέτης Μάικ Νιόυελ («Τέσσερις Γάμοι και Μια Κηδεία», «Το χαμόγελο της Μόνα Λίζα», «Ντόνι Μπράσκο») αρκετά επηρεασμένος από την μπιμπισιακή τηλεοπτική σχολή, αλλά και το «ελεύθερο σινεμά» προσφέρει μια ταινία με διακριτά όλα τα παραπάνω, αγγλικά στοιχεία. Ερμηνείες που δεν είναι της αρπαχτής και θυμίζουν καλή τηλεοπτική σειρά αλλά είναι σινεμά. Ατμοσφαιρική η φωτογραφία του επίσης τηλεοπτικού Ζακ Νίκολσον («Ο Θάνατος του Στάλιν»), προσεκτικά γραμμωμένο το σενάριο (Κέβιν Χουντ, Τόμας Μπεζούτσα, Ντον Ρους), αλατισμένο με μυστήριο και έρωτα, καταλήγει να είναι έντιμη ταινία, ευχάριστη στην θέαση της. Η δε νεοαφιχθείσα, συμπαθητική Αγγλίδα ηθοποιός Λίλι Τζέιμς («Mamma Mia! Here We Go Again», «Η Πιο Σκοτεινή Ώρα», «Baby Driver») αρχίζει να διαγράφει την ενδιαφέρουσα φωτεινή τροχιά της στο πανί της 7ης Τέχνης.

Η νεόκοπη και πολλά υποσχόμενη συγγραφέας του μεταπολεμικού Λονδίνου, η βέριταμπλ Αγγλίδα Τζούλιετ Άστον (Λίλι Τζέιμς – πολύ καλή), παρά την επιτυχία του τελευταίου της βιβλίου και την υποστήριξη του αγαπημένου της φίλου και εκδότη Σίντνεϊ (Μάθιου Γκουντ –καλός) δυσκολεύεται να βρει έμπνευση για ένα νέο βιβλίο, εξαιτίας των σκληρών της εμπειριών από τον πόλεμο. Η Τζούλιετ ενώ είναι έτοιμη να αποδεχθεί την πρόταση γάμου του ευκατάστατου, γιάνκη στρατιώτη Μαρκ (Γκλεν Πάουελ – καλός), λαμβάνει ένα γράμμα από έναν αγρότη στο νησί Γκέρνσεϊ , τον Ντόσι Aνταμς (Μίσιελ Χούισμαν – πολύ καλός). Ο Ντόσι είναι μέλος μιας τοπικής λέσχης βιβλίου με την ονομασία «Guernsey Literary and Potato Peel Society» που ιδρύθηκε κάτω από περίεργες συνθήκες κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Η Τζούλιετ ακολουθεί την παρόρμηση της και πηγαίνει στο νησί , όπου ελπίζει να γράψει για την τοπική λέσχη βιβλίου με το παράξενο όνομα. Η συγγραφέας γοητεύεται από τα μέλη της λέσχης, που την καλοδέχονται, την αγάπη τους για την λογοτεχνία, την φιλία που τους συνδέει, αλλά και από τον Ντόρσι, ο οποίος μεγαλώνει την μικρή κόρη του. Πολύ σύντομα όμως θα διαπιστώσει ότι αυτοί οι άνθρωποι κρύβουν ένα μυστικό, που πληγώνει όλη την τοπική, κλειστή κοινωνία του νησιού και εκπορεύεται από τα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής. Αποφασίζει να παραμείνει και να βρει την άκρη, ενώ ο έρωτας ελαφροπατεί ανάμεσα στην συγγραφέα Τζούλιετ και τον αγρότη Ντόρσι.