fbpx

Μετά το Χωρισμό

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

Γιώργος Noir Παπαϊωσήφ

gpapaiossif@intownpost.com

 

«Μετά το Χωρισμό»            

(Jusqu’à la Garde / Custody)

 

  • Είδος: Κοινωνικό θρίλερ
  • Σκηνοθεσία: Ξαβιέ Λεγκράν
  • Με τους: Ντενίς Μενοσέ, Λεά Ντρουκέρ, Τομάς Γκιοριά
  • Διάρκεια: 93’
  • Διανομή: Weird Wave
  • Διακρίσεις: Αργυρό Λιοντάρι Καλύτερης Σκηνοθεσίας – Βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας 74ο Φεστιβάλ Βενετίας

Ενδιαφέρουσα κινηματογραφική προσέγγιση ενός διαζυγίου, που μετασχηματίζεται σε θρίλερ τρόμου, να σου κόβει την ανάσα, κάτι σαν τις «Νύχτες με τον Εχθρό μου», του Τζόζεφ Ρούμπεν, που γλείφει την «Λάμψη» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, κερνώντας στο φουλ τον θεατή σαμπρολική και χιτσκοκική αδρεναλίνη. Καλή η δουλειά του ηθοποιού Ξαβιέ Λεγκράν (Συνήθεις Εραστές) στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο σε μεγάλου μήκους ταινία. Σκηνοθετημένη προσεκτικά με φοβικές γωνίες λήψεις, κάδρα έντονης ανθρώπινης αντίδρασης, εκρηκτικές σκηνές λεκτικής και ψυχολογικής βίας που σπέρνουν ένταση και τρόμο μαζί με καλές ερμηνείες, τόσο του υπέροχου, πληθωρικού Ντενίς Μενοσέ (Άδωξοι Μπάσταρδη), αλλά και του πιτσιρικά Τομάς Γκιοριά. Θα ήθελα να επισημάνω το εικαστικό μέρος της αφίσας αυτής της ταινίας, που είναι καταπληκτικό. Μια γυναικεία πλάτη (αυτή της δικαστίνας, του νόμου), δεξιόθεν ο πρώην σύζυγος που στοχεύει με το βλέμμα του την πρώην σύζυγο. Ευφυέστατη εικαστική προσέγγιση για το conceprt της ταινίας, που δεν είναι το διαζύγιο στο αυτό κάθε αυτό στο σενάριο, αλλά η κρίση και οι αποφάσεις των ανθρώπων του νόμου σε σημαντικές υποθέσεις, που αφορούν οικογένειες, τέκνα, επιμέλειες, διατροφές και ανατινάζουν το σέναριο. Ως γνωστόν η δικαιοσύνη δεν αποφασίζει για το δίκιο, αλλά ερμηνεύει το δίκαιον, που εάν διαθέτεις καλό και ευέλικτο δικηγόρο, όσο λαδιάρης, βίαιος και ψυχάκιας μπορεί να είσαι, πετυχαίνεις παπάδες, παίρνοντας το «δίκαιον» με το μέρος σου. Πολλές φορές οι λανθασμένες αποφάσεις από τους διαχειριστές του ανθρώπινου νόμου υπέρ του άδικου καταλήγουν σε ολέθριες εξελίξεις, όσο εξόφθαλμη καταδικαστέα κι αν είναι η υπόθεση που έχουν μπροστά τους

Η ταινία ξεκινά σε ένα γραφείο δικαστικής διαιτησίας με μια δικαστίνα, ένα χωρισμένο ζευγάρι και τους συνηγόρους τους. Η ταλαιπωρημένη γυναίκα Μύριαμ (Λεά Ντρουκέρ, καλή), που έχει βιώσει τα πάνδεινα από τον τραμπούκο, βίαιο πρώην σύζυγο της, Αντουάν (Ντενίς Μενοσέ, τρομακτικά υπέροχος) έχει καταθέσει ασφαλιστικά μέτρα για μην  πλησιάζει εκείνην και τα τέκνα τους. Η συνήγορος υπεράσπισης του Αντουάν με άψογη ρητορική, νομικίστικα τσαλίμια, επικαλούμενη, μάλιστα, την βαθύτατη ανάγκη του πατέρα να βλέπει τον ανήλικο του γιο του (υπάρχει και θυγατέρα αλλά είναι ενήλικη) και την πειθαρχημένη συμπεριφορά του σε θέματα διατροφής, ζητά από το δικαστήριο την από κοινού επιμέλεια για τον μικρό Ζουλιάν (Τομάς Γκιοριά, πολύ καλός). Από την άλλη, η συνήγορος της φοβισμένης Μυριάμ εκθέτει στην δικαστίνα ανατριχιαστικά γεγονότα με πρωταγωνιστή τον άξεστο και βίαιο χαρακτήρα του πρώην τύραννου συζύγου και πατέρα Αντουάν τόσο απέναντι στα τέκνα του, όσο και στην βασανισμένη πρώην σύζυγό του. Η σκηνή της διένεξης στο δικαστικό γραφείο είναι μοναδική και εκεί είναι όλο το ζουμί της ταινίας. Η δικαστίνα, βάσει νόμου, εξετάζοντας και τα επιχειρήματα του πατέρα, ενώ διακρίνει, ότι υπάρχει ζωντανό θέμα βίαιης συμπεριφοράς από την πλευρά του, έπειτα από μερικές ημέρες βγάζει απόφαση υπέρ του αιτήματος τους, εγκρίνοντας την κοινή επιμέλεια με κάποιους όρους, τρίχες κατσαρές. Η μάνα αλλάζει κρυφά σπίτι, που το γνωρίζουν μόνο οι γονείς της, προσπαθώντας να μην έρχεται σε επαφή με τον Αντουάν. Ο Αντουάν, που στόχος του είναι η γυναίκα του, τραμπουκίζει συνεχώς τον μικρό Ζουλιάν μέχρι που μαθαίνει την διεύθυνση της Μυριάμ. Κι ο τρόμος αρχίζει να σε κυκλώνει. Ο χαρακτήρας του Αντουάν, μια μόνιμη, ανθρώπινη απειλή για το περιβάλλον του, γεμάτη αρρώστια και αθεράπευτες συμπεριφορές, αναδύεται έντεχνα, κορυφώνοντας την αγωνία, που σε προετοιμάζει για ένα φινάλε άκρως ρεαλιστικό και  κινηματογραφικό. Το παρακολουθείς με την ψυχή στο στόμα.